Το μικρό σπίτι στο λιβάδι

Το δωμάτιο ή πόσα μπορεί να καταφέρει η αγάπη

2012-01-23T18:12:00.000+02:00

Πριν από δυο ημέρες τελειώσα να διαβάζω ένα βιβλίο, "Το Δωμάτιο" της Έμα Ντόναχιου που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Το τι συναισθήματα μου ξύπνησαν οι σελίδες του δεν περιγράφονται. Η ιστορία, εν ολίγοις, είναι η ζωή ενός πεντάχρονου αγοριού ο οποίος ζει με τη μητέρα του μέσα σε ένα δωμάτιο. Εκεί γεννήθηκε, αυτός είναι ο κόσμος του. Η μητέρα του ήταν θύμα απαγωγής και συνεχόμενων βιασμών (εξού και η γέννηση του μικρού) και βρίσκεται εκεί τα τελευταία επτά χρόνια. Ο απαγωγέας επισκέφτεται το δωμάτιο και τους προσφέρει τα απαραίτητα προς το ζην όμως του κρατά φυλακισμένους εκεί, σε έναν κόσμο χωρίς παράθυρα, μόνο με ένα φεγγίτη ψηλά στο ταβάνι.
Σε αυτόν τον μικρόκοσμο λοιπόν βασιλεύει η αγάπη. Μιας μάνας για το παιδί της. Η φαντασία. Η δημιουργικότητα. Η έμπνευση. Από το τίποτα, από ευτελή υλικά, από φανταστικές ιδέες και μόνο, ο Τζακ ζει την καθημερινότητα του χωρίς να βαριέται, χωρίς να γκρινιάζει, χωρίς να θυμώνει και κυρίως μαθαίνει πράγματα, όχι μόνο γραφή και ανάγνωση, αλλά ρουφάει σαν σφουγγάρι ό,τι του μαθαίνει η μαμά του. Ό,τι δηλαδή θα έκανε και ένα παιδί στην ηλικία του στον έξω κόσμο. Βέβαια υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν ξέρει την όλη αλήθεια. Η τηλεόραση και οι κόσμοι της δεν είναι αληθινοί. Η μητέρα δίνει την δική της εξήγηση για την απόκρυψη της αλήθειας προς το τέλος του βιβλίου.
Η συγγραφέας εμπνεύστηκε την ιστορία μετά την αποκάλυψη της πολύκροτης υπόθεσης στην Αυστρία το 2008. Η σχέση γιου μάνας, παιδιού μάνας σε ένα τόσο άθλιο περιβάλλον μπορεί να ανθίσει. Ένα από τα καλύτερα στοιχεία του βιβλίου είναι ότι την ιστορία την διηγείται ο ίδιος ο μικρός Τζακ και μέσα από τα μάτια του και την παιδική αθωότητα διαβάζουμε πιο εύκολα αυτό το τόσο δύκολο και κλειστοφοβικό βιβλίο. Και τι μου δίδαξε η ιστορία εμένα; Να σκέφτομαι αυτή τη μανούλα κάθε φορά που βαριέμαι να σηκωθώ από τον καναπέ για να παίξω με την κόρη μου, να βρίσκω δημιουργικές ιδέες για να μη βαριέται εκείνη ποτέ, να της μαθαίνω τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου, να ξέρω πως για την κόρη μου εγώ είμαι ο ήρωάς της και το πρότυπό της και είτε είμαστε κλεισμένες σε 10 τετραγωνικά είτε σε ένα μεγάλο σπίτι, η αγάπη μου για εκείνη θα μεγαλώνει και θα μεγαλώνει.....

Υπάρχει το site του βιβλίου το οποίο είναι υπέροχο εδώ και το site της συγγραφέα εδώ.
Το βίντεο του βιβλίου μεταφρασμένο από τις εκδόσεις Ψυχογιός εδώ.

Eleni Dimitris Barcelona

2012-01-20T15:51:00.000+02:00

Καθόμουν στην ταράτσα του Μουσείου της Ιστορίας της Καταλονίας ενώ έδυε ο ήλιος στη Βαρκελώνη και χάζευα το λιμάνι. Τελευταία μέρα ατέλειωτου περπατήματος και αμέτρητων τάπας. Ό,τι πρέπει δηλαδή για μια έγκυο με διαβήτη. Και σανγκριά, και κατέβασμα των σκαλιών της Sagrada Familia, που σου κόβει ούτως ή αλλως την ανάσα με το που τη βλέπεις, που να κατέβεις και τις ελικοειδείς σκάλες. Και ψώνια σε zara, mango και αλλα ισπανόφερτα μαγαζιά που είχαν 70% έκπτωση. Και παντού Gaudi, και μουσείο Πικάσο που δεν βαρέθηκες, και βρωμερό μετρό, ξέρεις με αυτή τη μυρωδιά που την αντέχεις λόγω σεβασμού που η πόλη έχει μετρό εδώ και τόσα χρόνια. Και μια φωνούλα στο τηλέφωνο «να ΄ρθεις μαμά. Τώρα.» Και κάτι μαχαιριές στην καρδιά. Και τύψεις και ανάμεικτα συναισθήματα. Και παντού σοκολάτες και ψωμοτύρια και ζαμπονάκια. Και μπύρες και κρασιά. Και να λες ότι ήρθες στην ιδανική πόλη τη λάθος στιγμή! Και που και που να χτυπάει κάτι τιμές το ζάχαρο που να θες να κρυφτείς σε κανένα φούρνο και να φας με τη σειρά όλα τα γλυκά και μετά τα αλμυρά! Και να λες, να τώρα που θα πάει, θα τον πετύχω τον Guardiola σε κανένα στενό να του ζητήσω αυτόγραφο! Και πολύ περπάτημα, και μια κοιλιά να αναπηδά που και που. Μάνα με το που θα γεννηθώ θα πω Hola και θα ζητήσω σανγκριά! Και μετά μια απέραντη, σφικτή αγκαλιά χωρίς λόγια, σαν αυτές στις ταινίες. Και δάκρυα! Και «τα δώρα μου, μαμά»!

Crafting

2012-01-03T23:20:00.000+02:00

-Δεν τρελαίνεται να βλέπει τηλεόραση.

-Και τι κάνετε όλη μέρα;

Πού θα βρω μια να μου μοιάζει;

All I Need

2011-12-30T00:24:00.000+02:00

Μπα δεν έχω όρεξη για απολογισμό φέτος. Βασικά αυτές τις μέρες το μυαλό μου είναι στο τι έχω να κάνω και όχι στο τι έχω κάνει. Έχω να γράψω δύο εργασίες, τη μία σε μία εβδομάδα, να πάω στον γυναικολόγο, να πάω ταξίδι στη Βαρκελώνη (μη βαράτε, βρήκαμε εισιτήρια με 100 ευρώ το άτομ ο πήγαινε έλα), να πάω έναν Ρουβά πριν γεννήσω, να ανοίξω το etsy-μάγαζο που έχω στα σκαριά και κάπου εκεί στο τέλος του timeline να ρίξω μια καισαρική, έτσι γιατί μας αρέσει. Και να γυρίσω σπίτι, να βρω ισορροπίες, να ξαναθυμηθώ πως θηλάζουν, πώς αντέχουν τα ξενύχτια, πως αγαπάνε από την αρχή, ακόμη πιο δυνατά.

Προχτές, πήγα με τη Δανάη στo mall και γινόταν χαμός. Και επειδή το καρότσι το έχουμε κόψει προ πολλού επειδή μου φαίνεται λίγο αστείο ένα παιδάκι δύο χρονών να το πηγαίνω βόλτα με καρότσι, οπλίστηκα με υπομονή και ευχαριστήθηκα τα ψώνια μου. Η μικρή ήταν γενικά συνεργάσιμη εκτός από δυο τρεις φορές που είχε κολλήσει σε κάτι αυτοκινητάκια και μετά θύμωσε και δεν κουνιόταν από τη θέση της μουτρωμένη. Δεν της φώναξα καθόλου, απλά προσπαθούσα με το μπούρου μπούρου να την πείσω να συνεχίσει. Ούτε κι εγώ δεν ξέρω τι έλεγα, ότι έχω κουραστεί, ότι θα πάμε να βρούμε την ξαδέρφη της, ότι έχει πολύ κόσμο και φοβάμαι μη τη χάσω, ότι να πάμε παρακάτω που έχει κι άλλα παιχνίδια, κάποια στιγμή την έπειθα και συνεχίζαμε. Κάπως έτσι την κοιμίζω και τα μεσημέρια, τώρα που κόψαμε την πιπίλα και είναι λίγο πιο δύσκολο να κοιμηθεί μόνη της. Με την πειθώ. Πάω για δικηγόρος κάθε μεσημέρι.

Και μετά ξέρεις τι σκέφτηκα; Ότι δεν βιάζομαι. Γι’ αυτό και δίνω χρόνο στη Δανάη να ξεσπάσει, να κλάψει, να κάνει το καπρίτσιο της και μετά να έχω χρόνο ήρεμα να της εξηγήσω κάτι, με επιχειρήματα. Αστείο ακούγεται αν σκεφτείς ότι μιλάω για δυο χρονών παιδί. Κι όμως της μιλάω καιρό τώρα σαν να είναι μεγάλη. Με την έννοια ότι δεν την γράφω όταν μου λέει μαμά κι εγώ μιλάω στη φίλη μου, επειδή είναι μωρό και δεν καταλαβαίνει. Φαντάζεσαι να σου μιλάω εγώ κι εσύ να με γράφεις; Να σε φωνάζω κι εσύ να κάνεις ότι δεν με ακούς; Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν είχα δουλειά να πάω κάθε πρωί και π.χ. η Δανάη δεν ήθελε να ντυθεί ή να πιεί το γάλα της κι εγώ βιαζόμουν. Ίσως είχα γίνει υστερική κι εγώ ή λιγότερο ήρεμη. Όμως, αν δεν κάνω τεράστιο λάθος και μεγαλώνω με τον πιο κακομαθημένο τρόπο ένα παιδί, ότι δίνοντας της χρόνο, χωρίς να βιάζομαι, κάνω καλό και στα δικά μου νεύρα αλλά και στη δική της διάθεση. Δεν είναι terrible twos αν δεν θέλεις να είναι.

Δεν ξέρω πως θα είναι η ζωή με δύο παιδιά. Ίσως θα δοκιμάσει τις αντοχές μου και τις αυτοσχέδιες θεωρίες μου περί ανατροφής. Μπορεί όσα σκέφτομαι σήμερα σε τρεις μήνες να τα λούζομαι και να τρέχω φωνάζοντας πανικόβλητη μέσα στο σπίτι. Μπορεί η ζωή να συνεχιστεί έτσι ακριβώς. Με παύσεις για να ακούω, να βλέπω, να μην χάνω ούτε λεπτό από τις εκφράσεις που παίρνουν τα πρόσωπά τους. Να μην προσπερνάω καμία στιγμή. Στο κάτω κάτω, αυτή είναι η περιουσία μου, ό,τι έχω μάθει τα τελευταία δυο χρόνια.

βροχή μου

2011-12-22T22:04:00.000+02:00

Βρέχει σήμερα
όλη μέρα
όπως έξι χρόνια πριν
έτσι για να μην ξεχνάω

sisters

2011-12-12T16:15:00.000+02:00

etsy

PicNic Party

2011-12-11T00:48:00.001+02:00

Εντάξει χρωστάω post για το πάρτυ!! Το οποίο προσωπικά το καταευχαριστήθηκα και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του (από τον Αύγουστο, χε χε) και κατά τη διάρκεια του ίδιου του πάρτυ. Πρώτον γιατί το κοριτσάκι μου το χάρηκε κι αυτή αφού ήταν εκεί όλες οι φίλες και φίλοι της, δεν είχαμε καμία απουσία, δεύτερον γιατί παρά τις αποτυχίες (βλέπε παρακάτω) η εμφάνιση του μπουφέ θύμιζε πραγματικά πικ νικ.

Τη Δανάη την έπιασε μια αμηχανία την ώρα που σβήναμε τα κεράκια αλλά με τη δεύτερη τα κατάφερε!! Έσβησα κι εγώ τα κεράκια μου μετά τη Δανάη γιατί μετά από δύο μέρες είχα κι εγώ γενέθλια.

Λοιπόν έχουμε και λέμε.

Γλυκά: cupcakes βανίλια με άσπρο γλάσο και sprinkles, ζελέ σε ποτήρι, τρουφάκια σοκολάτα (που προορίζονταν για cake pops), μαρέγκες, μπισκότα βανίλιας σε σχήμα 2.

Αλμυρά: τοστ γαλοπούλα-τυρί, hot dog, μεζεδάκια σε ποτήρι (κοτόπουλο πανέ, κεφτεδάκια και λαχανικά).

Χυμοί: Μήλο, Πορτοκάλι και Λεμονάδα (σπιτική).

Τούρτες: μια της Δανάης (σοκολατένιο παντεσπάνι και βουτυρόκρεμα με πουράκια) και μία δικιά μου (κάτι σαν κέικ από ένα αποτυχημένο παντεσπάνι...)

Διακόσμηση: Δέντρα από χαρτόνι (δημιουργία της μαμάς μου), σημαιάκια για τα cupcakes (τύπωσα καρώ σελίδες σε Α4, τα έκοψα και τα κόλλησα σε οδοντογλυφίδες), καρώ τραπεζομάντηλο (ύφασμα με το μέτρο), καρώ πιάτα και ποτήρια, χαρτοπετσετες από the Idea Store, κι άλλες καρώ χαρτοπετσέτες από jumbo, ξύλινα κουταλάκια μπαμπού από το e-pack.gr, καλαμάκια από shop Sweet Lulu, κορδέλες και σπάγγος κόκκινο-άσπρο από μαγαζάκια στο κέντρο, πολλά βαζάκια bonne maman, κορδέλες κολλημένες σαν κουρτίνα στο «παράθυρο» ανάμεσα στην κουζίνα και το σαλόνι (από τις άπειρες κορδέλες που δεν πετάμε από τις συσκευασίες δώρων).

Δωράκια για φίλους και φίλες: Μέσα σε βαζάκια bonne maman είχα βάλει καραμέλες με χρωματιστό περιτύλιγμα και είχα πιάσει 5-6 κηρομπογιές με ένα λαστιχάκι, από έξω ένα diy καρτελάκια με σημαιάκια με το όνομα του κάθε παιδιού και το πέρασα από ένα λαστιχάκι στο στόμειο του βάζου.

Διάφορα free printables από eat, drink, chic και εδώ και αλλού!! Και γενικά χρησιμοποίησα πολύ τον εκτυπωτή μου.

December

2011-12-01T11:28:00.001+02:00

Ποτέ δεν δενόμουν με ημερομηνίες και μήνες. Μια χαρά περνούσα στις γιορτές των Χριστουγέννων αλλά δεν τις περίμενα σαν τρελή από το καλοκαίρι. Όμως αυτός ο Δεκέμβρης είναι διαφορετικός. Όπως ήταν και ο περσινός...και ο προπέρσινος.

Δεκέμβρη γεννήθηκα. 5 του μήνα.

Δεκέμβρη φέραμε το κοριτσάκι μας στο σπίτι.

Δεκέμβρη, πριν δυο χρόνια περάσαμε την πιο αθόρυβη πρωτοχρονιά με το νεογέννητο στο σπίτι. Δεν ξέραμε, να κοιμηθούμε; Ή να περιμένουμε να πάει δώδεκα; Ήμασταν μόνο οι τρεις μας!

Δεκέμβρη, πέρυσι, δεν στολίσαμε δέντρο γιατί ανησυχούσαμε για αν θα έμενε στη θέση του. Ένα μικρό ξωτικό θα μπουσούλαγε γύρω του.

Φέτος, ο Δεκέμβρης μπαίνει σήμερα και σε δύο μέρες θα έχουμε το πάρτυ της μικρής που της το ετοιμάζω με τόσο αγάπη. Για τα γεννέθλιά της.

Την άλλη εβδομάδα, θα κάνω το Β’ επιπέδου και θα μάθουμες σημαντικές πληροφορίες για το νέο μέλος. Και ίσως το «το μωρό», γίνει «το κοριτσάκι» ή «το αγοράκι» μας. Να πάρει σχήμα στο μυαλό, γιατί στην καρδιά έχει πάρει τη θέση του ήδη.

Μετά πάμε μίνι διακοπές οι τρεις μας. Δεκέμβρης είναι, ας χιονίσει εκεί που θα πάμε. Να ντυθούμε καλά και να βγούμε να παίξουμε με το χιόνι.

Δεκέμβρης, λες να βρήκα τον μήνα μου μετά από 33 χρόνια;;

p.s. εσύ που με ξέρεις καλά μέσα από αυτό το blog ή συναντιόμαστε κι έξω σε αυτή τη ζωή, θα ξέρεις ότι ο μήνας αυτός κρύβει και μια πληγή, μεγάλη και σημαντική. Ας μπει κι αυτή στη λίστα, κι ας είναι δυσάρεστη, είναι από αυτές που μας κάνουν πιο δυνατούς.

Ανάμεικτα

2011-11-21T16:38:00.001+02:00

Ένα παιδάκι 11 χρονών στη γειτονιά πέθανε από ανακοπή καρδιάς στο διάλειμμα. Δεν το ήξερα, μπορεί να το είχα δει καμιά φορά, ίσως, στην παιδική χαρά. Τις μέρες που έγινε το κακό, πολύς κόσμος στα μαύρα καθόταν σιωπηλός έξω από το σπίτι μας αφού μένουμε πολύ κοντά. Τρομακτικό. Δεν θέλω να σκέφτομαι πως κοιμάται η μαμά του αυτά τα πρώτα βράδια. Δεν το χωράει το μυαλό μου.

Λίγο πιο κάτω στρίβουμε με το αυτοκίνητο με τη Δανάη. Σιγοτραγουδώ το blister in the sun ενώ στο πίσω κάθισμα η μικρή φοράει κάτι τεράστια κόκκινα γυαλιά, δικά μου, που τα αφήνουμε στο αυτοκίνητο. Είναι αστεία και χαζεύει από το παράθυρο.

Έχω φάει τον κόσμο να βρω ψηλά, πολύ λεπτά κεριά για το πάρτυ. Λέγονται spaghetti candles και ή θα κάνουν όσο η τούρτα για να σου έρθουν από Αυστραλία ή δεν τα βρίσκω πουθενά στην Ελλάδα. Τα ήθελα για τη δική μου τούρτα, αφού λέω να σβήσω κι εγώ τα κεράκια μου τη μέρα του πάρτυ της Δανάης, που θα είναι ανάμεσα και στα δυο, τα δικά της και τα δικά μου.

Κατά τα άλλα το πάρτυ είναι εξαιρετικά χειροποίητο λόγω κρίσης και ο εκτυπωτής μου τυπώνει τόνους gingham paper και εγώ κόβω σημαιάκια και γιρλάντες. Το τι καρώ έχουν δει τα μάτια μου αυτές τις μέρες, δεν λέγεται. Σαν το πουά το περσινό ένα πράγμα. Βοηθάει και το πικ νικ πάρτυ αφού τα καταστήματα και τα site είναι γεμάτα καρώ ιδέες λόγω Χριστουγέννων.

Το λυπηρό είναι ότι θα φάω μισή μπουκιά από ό,τι γλυκό και ψωμένιο φτιάξω για το πάρτυ. Τι κρίμα. Απόψε έχω ραντεβού με τον ενδοκρινολόγο να του δείξω τις μετρήσεις μου. Τις έχω καθαρογράψει στον υπολογιστή μήπως του κάνω εντύπωση και με λυπηθεί. Και έχω αλλάξει το χρώμα των υψηλών μετρήσεων σε κόκκινο. Δεν είναι και πολλές πάντως. Πολλά είναι τα λεφτά που κάνουν οι ταινίες μέτρησης. Ελεήστε.

Το κοριτσάκι μου εξελίσσεται στο πιο καλό κορίτσι του κόσμου. Της λες «σ’αγαπώ» και σου λέει «πολύ». Κάθεται και μαγειρεύει όλη μέρα τα φαγητά της και την περιμένει μεγάλη έκπληξη με κουζίνα-δώρο στα γενέθλιά της. Ζωγραφίζει κάτι κουτσουλιές που τις λέει σπίτι, Βασίλης, παιδάκι που με μεγάλη μαμαδίστικη φαντασία είναι πράγματι όλα αυτά. Κράταμε τα μπλοκ αυτά για πάντα.

Τέλειωσα τις εργασίες μου τις πρώτες και τις απέστειλα να πάνε στο καλό. Τώρα θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο που το έχω μαράζι και μετά θα το ξαναρίξω στο φοιτητικό διάβασμα.

Τη Δεη δεν την πληρώσαμε. Αν μας κόψουν το ρεύμα θα πηγαίνω για wifi στην πλατεία. Και για φαγητό θα το γυρίσω στην ωμοφαγία. Ούτως ή άλλως με μαρούλια τη βγάζω.

Και κοιλιά ανύπαρκτη. Έχω γίνει ο περίγελος της παιδικής χαράς. Ούτε ένα κιλό δεν έχω πάρει. Ρεζίλι. :-P

Στο σορολό(Π)

2011-10-29T12:11:00.001+03:00

Είμαι η Ελένη και είμαι καλά απλά τρέχω να γράψω δύο εργασίες και να ξεψαχνίσω το ίντερνετ για ιδέες για το 2ο πάρτυ της κόρης μου γιατί κρίση κρίση, αλλά μία κόρη την έχουμε (προς το παρόν). Α ναι, περιμένω να έρθει η Δεη και επίσης εξακολουθώ να είμαι έγκυος, όταν το θυμάμαι βεβαίως βεβαίως. Το οποίο συμβαίνει κάτι παράλογες ώρες, π.χ. κατά τις 11:30 που ξαπλώνω το κορμί μου στον καναπέ και μπήγω τα κλάματα βλέποντας grey’s anatomy. Επίσης, μπήκα ηδη στον τέταρτο μήνα και η κοιλιά ανύπαρκτη οπότε κάτσε με τις ώρες στις ουρές πάλι, σιγά μη σε πιστέψει κανείς και σου δώσει προτεραιότητα.

Κατά τα άλλα ο εγκέφαλος της Δανάης μεγαλώνει εξαιρετικά γρήγορα και πετάει διάφορες λεξούλες και εξυπνάδες σε ανύποπτο χρόνο και πέφτουμε κάτω από τα γέλια. Full time διασκέδαση δηλαδή.

Για το πάρτυ, το ξεκίνησα με θέμα κοκκινοσκουφίτσα αλλά επειδή δεν μου βγαίνει ακριβώς όπως το θέλω, θα κρατήσω το καρώ τραπεζομάντηλο και θα το κάνω πικ νικ. Εντός του σπιτιού, Νοέμβρη μήνα. Και εκεί που χαζεύω σελίδες ανά σελίδων βρίσκω κάτι απίστευτα πράγματα σε αυστραλιανά site και είμαι στο τσακ για μετανάστευση σου λέω… Οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά λέμε.

Episode 2: the one where Eleni gets pregnant (again!)

2011-09-23T23:04:00.001+03:00

Να σας πω κάτι; Είμαι έγκυος. Και είμαι άνεργη και τα χαράτσια έρχονται κάθε μέρα στο γραμματοκιβώτιο. Και χέζομαι από το φόβο μου και πάει χαμένο το Activia. Και το 90% των γνωστών και αγνώστων στους οποίους ανακοίνωσα ότι είμαι έγκυος με ρώτησαν αν το θέλαμε. Κάποιοι ρώτησαν «πάλι;» Βασικά, μόλις το γεννήσω το πουλάω, το θέλεις; Ναι ρε φίλε, το θέλαμε. Αν δεν το θέλαμε, δεν θα το κάναμε, πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε και ξέρουμε τι εστί αντισύλληψη. Και ξέρουμε πως υπάρχει κρίση, άλλα ένα πιάτο φαγητό το παιδί μου έχει να φάει. Και εγώ στο κάτω κάτω, πάλι διαβήτη μάλλον θα έχω και δεν θα τρώω. Και μη με κάνεις να νιώθω άσχημα αν ζητάω που και που βοήθεια από τη μάνα μου ή την πεθερά μου. Δεν επέλεξα εγώ να μην έχω δουλειά. Δεν μου έδωσε κανείς την ευκαιρία. Και ξέρεις ότι προσπάθησα πολύ. Και στο τέλος ξέρεις τι κατάλαβα, ότι είμαι πολύ καλή μαμά. Αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα από οτιδήποτε στον κόσμο. Και είμαι υπερήφανη για το παιδί μου και γελάω μαζί της από το πρωί που ξυπνάμε μέχρι το βράδυ που πάμε για ύπνο. Η αμοιβή που εισπράττω στο τέλος της μέρας μπορεί να ξεπληρώσει όλες μου τις έκτακτες εισφορές. Και ζω σε ένα ωραίο σπίτι και ο άντρας μου με αγαπάει και θα κάνουμε κι άλλο ένα παιδάκι και θα βουλιάξω μέσα στην ευτυχία. Και δεν θα μου μαυρίσει την ψυχή τίποτα, ούτε εσύ που με κοιτάς με μισό μάτι, ούτε εσύ που με λυπάσαι. Αυτό το μωράκι που είδα το πρωί στον υπέρηχο σήκωσε ψηλά τα χέρια και περιμένει την αγκαλιά μου.

I'm Bad

2011-08-27T15:24:00.000+03:00

Όταν διάβασα τον τίτλο του post της Γιολίνας, ήμουν σίγουρη ότι μιλούσε για μένα. Βασικά ότι μιλούσε και για μένα. Μετά το διάβασα μέχρι το τέλος, με λίγη δυσκολία, γιατί είχα το κινητό και δεν έχει και τόσο μεγάλη οθόνη και όταν τελείωσα αναφώνησα… την αγαπώ… την Γιολίνα. Τότε ήταν που με κοίταξε περίεργα ο Δημήτρης.

Anyway, στις τρεις εβδομάδες των διακοπών μας, με έκαναν να νιώσω πραγματικά κακός γονιός. Και ξέρετε ποιοι. Αυτοί που φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν, που έχουν άποψη για το πώς θα μεγαλώσεις εσύ το δικό σου παιδί, που είναι απλά περαστικοί και θέλουν να πουν τη γνώμη τους, που είναι σίγουροι ότι τα κάνεις όλα λάθος.

Η Δανάη προχωράει με γρήγορο βήμα προς τα κάγκελα, από κάτω θάλασσα. Εγώ πίσω της φυσικά. Μια κυρία πετάγεται «προσέξτε θα πέσει!». «Βασικά, λέω να την αφήσω να πέσει σήμερα, έτσι για αλλαγή.»

Μετράμε γατούλες σε μια αυλή. «Μια γατούλα κι άλλη μία γατούλα. Δύο γατούλες. Για πες δύο» Περαστική πετάγεται «Μη το βασανίζετε το παιδί, έχει χρόνο να μάθει ακόμη.» Βασανίζω το παιδί μου!

Η γιαγιά μας επειδή η Δανάη δεν πάει στην αγκαλιά της την προσελκύει με το απλό «έλα να σου δώσω ένα κουλουράκι που έχω στην τσάντα μου». Η Δανάη φυσικά πάει. Εμείς λέμε «όχι άλλα γλυκά έχει φάει πολλά σήμερα». «Πώς τα τρώει τα γλυκά, μόνη της; Εσείς της τα δίνετε. Δεν φταίει το παιδί».

Η Δανάη έχει κόψει το φαγητό για μέρες. «Σιροπάκι για την όρεξη πρέπει να της δώσουμε» αποφαίνεται η άλλη γιαγιά.

Περπατάμε με τη Δανάη χέρι χέρι, το ένα ο μπαμπάς το άλλο η μαμά. Κυρία που μας βλέπει αναφωνεί «την κουράζετε; Περπατάει πολύ;» Ναι, εξασκείται για μαραθωνοδρόμος.

Η Δανάη κολλάει ίωση και κάνει πυρετό τρεις μέρες. Φυσικά και φταίω εγώ που δεν την πρόσεχα και την πήγαινα στις κρύες θάλασσες που είναι γεμάτες ιώσεις.

Η Δανάη χτυπάει στην τσουλήθρα και πρήζεται το χείλι αλά Αντζελίνα Τζολί. «Μα κάθε βράδυ στις κούνιες;»|

Λίγο μέλι απ'της ελπίδας την κυψέλη

2011-07-22T00:30:00.001+03:00

Μπαίνω στο μπάνιο για να απολαύσω τη μικρή πολυτέλεια που με περιμένει το βράδυ. Ο μπαμπάς έχει αναλάβει απόψε το γάλα και το νανούρισμα. Δεν ήταν δύσκολη μέρα σήμερα, ήταν μια μέρα απλή, με παιδική χαρά, με κυλίσματα στα πατώματα, με καβγαδάκι την ώρα του φαγητού για να φάμε τρεις μπουκιές, με βοήθεια στον πάγκο της κουζίνας όταν πλάθω τα κεφτεδάκια, με βόλτα με το καρότσι στην Αγία Παρασκευή, με καφεδάκι το πρωί με φίλες. Όμως, πείτε με αχάριστη, θέλω και δυο ώρες μόνο για μένα, με τη σιγουριά ότι το παιδί κοιμάται, με το αυτί τεντωμένο στην ενδοεπικοινωνία, χρόνο για μένα, να κάνω μπάνιο, να βάψω κανένα νύχι μωβ, να αράξω στον καναπέ να διαβάσω Στιγκ Λάρσον.

Βγαίνω από το μπάνιο. Ακούω τον Δημήτρη να της διαβάζει ένα βιβλίο. Τον Ήλιο της Λίζας, του Τριβιζά.. Με εμένα αυτό το βιβλίο δεν το αντέχει ούτε μέχρι τις δύο πρώτες σελίδες. Αν και είναι τόσο μαγικό, ίσως για ένα μεγαλύτερο παιδάκι, χαζεύει λίγο τις εικόνες και πάμε σε άλλο. Τώρα είναι στις τελευταίες σελίδες. Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να μπω μέσα, να μοιραστώ αυτή την υπέροχη στιγμή, αλλά κρατιέμαι. Νιώθω μαγικά, κλισέ, σαν ηρωίδα από κομεντί. Τον ακούω να τη ρωτά «και τι θα κάνουμε τώρα;» Μπαίνει στο κρεβάτι της και κοιμάται. Άλλη μια μέρα της ζωής της έφτασε στο τέλος της. Και διάβασε τον Ήλιο της Λίζας μέχρι το τέλος. Με τον μπαμπά της.

Βιάσου! Ο καιρός περνά!
Σε λίγο θα 'ναι αργά!
Γραμμή στη Λισαβόνα
κι απ' τη νεράιδα τη γοργόνα
με τις υγρές πλεξίδες
πάρε τη χρυσή κορόνα
και την αμάραντη ανεμώνα
με τις εφτά δροσοσταλίδες!
Ύστερα κάνε πατινάδα
την υπόλοιπη βδομάδα
κι όταν φτάσεις στη Γρανάδα
γρήγορα και μάνι μάνι
γέμισε με βυσσινάδα
ένα βυσσινί φλιτζάνι!
Τι άλλο μένει; Τι άλλο μένει;
Α, ναι! Πήγαινε στην Υεμένη!
Κάπου κει θα περιμένει
το άλογο το φτερωτό
να σε πάει στον Υμηττό,
για να κλέψεις λίγο μέλι
απ' της ελπίδας την κυψέλη!

30 hours to Mars

2011-07-07T14:24:00.000+03:00

Σημείωση: ok έχω να πάω σε συναυλία από πέρυσι στους U2 αλλά σε αρένα χρόνια πολλά οπότε αν γίνω λίγο γραφική στις περιγραφές μου θα πει ότι μεγάλωσα…

Εδώ και μήνες είχαμε κλείσει τα εισιτήρια για τη συναυλία. Κανονίσαμε baby sitting στη γιαγιά και ξεκινήσαμε. Είχα σκεφτεί να πάμε με τραμ αφού ο τόπος διεξαγωγής ήταν η Πλατεία Νερού του Ολυμπιακού Πόλου Φαλήρου αλλά τελικά πήγαμε με το αυτοκίνητο και ευτυχώς υπήρχε πάρκινγκ για τη συναυλία, φτάσαμε 7 και κάτι, οπότε παρκάραμε άνετα και περιμέναμε να ανοίξουν οι πόρτες. Σε αυτή την αναμονή, ένιωσα πραγματικά γριά. Γύρω μου ήταν ένα πολύχρωμο πλήθος από δεκαπεντάχρονα αγόρια και κορίτσια, με σορτσάκια, βαμμένα μπλε νύχια και κοτσίδες. Τα περισσότερα φορούσαν φαρδιά μπλουζάκια των 30 seconds to Mars και κρατούσαν κινητά τηλέφωνα. Μερικά παιδιά είχαν έρθει με τους γονείς τους. Μάλιστα κατάφερα να βγάλω φώτο έναν μπαμπά ο οποίος είχε πάρει ένα σκαμνάκι μαζί του! Τι να είχε στο μυαλό του ο άνθρωπος!

Από εκεί άρχισα να την ψιλιάζομαι. Έχοντας δει το Closer to the Edge μπορείς να καταλάβεις τι εστί συναυλία των 30STM. Και εντάξει δεν το παίζω υπέρτατη φαν, ξέρω 4-5 τραγούδια τους. Έχω, λοιπόν, την εντύπωση ότι είμαστε ξενέρωτοι για μια τέτοιου μεγέθους συναυλία. Θα επιχειρηματολογήσω, εντάξει;

Στις 7 και μισή, πράγματι άνοιξαν και μπήκαμε μέσα. Στο βάθος η σκηνή, αριστερά μια μίζερη εξέδρα. Το pitch A και την Αρένα τη χώριζαν μεταλλικά κιγκλιδώματα, αλλά στο πλάι αριστερά, ένας τεράστιος χώρος άδειος, για να περνάνε όσοι πήγαιναν στο pitch A. Καθίσαμε ακριβώς εκεί, στην ακρούλα χαζεύοντας την εξέδρα. Στα decks έπαιζαν οι Playmen, οι οποίοι ήταν πάρα πολύ καλοί αλλά ένιωθα ότι εκεί που ήμασταν ο κόσμος δεν συμμετείχε. Εγώ που πάντα φοβάμαι ότι θα με παρασύρουν στις συναυλίες σε αυτούς τους κύκλους που κάνουν αγκαλιασμένοι κάποιοι χορεύοντας. Στους vips ξεχωρίσαμε τους μεγάλου βεληνεκούς Κώστα Φραγκολιά και τον Γιώργο Χρήστου. Anyway, μετά ήρθαν στη σκηνή οι Marsheaux (μη νομίζεις ότι το κατάλαβα τότε, τώρα το googlαρα. Δεν τρελάθηκα, αλλά είχα και τους διπλανούς μου που βαριόντουσαν. Μετά ξαναήρθαν οι Playmen, πιο δυνατά αυτή τη φορά και κάπως ζεστάθηκε το πλήθος. Μετά, με το που τέλειωσαν, και είχε πάει ήδη 10 παρά, μια κυρία λιποθύμησε. Και όπως ήταν φυσικό, μέχρι να τη συνεφέρουν και να την απομακρύνουν η συναυλία δεν θα άρχιζε.

Οι 30STM ήρθαν στη σκηνή στις 10:05 περίπου. Και έκαναν μια απίθανη συναυλία μόνο που εγώ δεν κατάλαβα τίποτα γιατί είμαι πολύ κοντή για να πηγαίνω αρένα, δεν βοηθούσαν οι διπλανοί, τη μισή ώρα την πέρασα κρεμασμένη στα κάγκελα για να βλέπω ή στις μύτες. Μέχρι που ο securitas άρχισε να κάνει τα στραβά μάτια και άφηνε κόσμο να περάσει στο pitch A. Θα μου πεις, κοπελιά, εσύ πλήρωσες για να δεις τη συναυλία από εδώ, κάτι τέτοια κάνετε εσείς οι Έλληνες λαμόγια κλπ. Και θα έχεις και δίκιο. Αλλά ρε παιδί μου, δεν το ήξερα ότι θα είμαστε τόσο ξενέρωτα εδώ πίσω και δεν έδωσα τα επιπλέον 20 ευρώ. Όταν όμως ξεγλυστρίσαμε κι εμείς και πήγαμε μπροστά, τα τελευταία λεπτά (μην φανταστείς) ένιωσα πραγματικά σε ποια συναυλία είχα πάει. Είχε προηγηθεί ένας μονόλογος του Jared για το πόσο χαίρεται που ήρθαν στην Ελλάδα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για εμάς και πως μας συμπονάει και πως θα επιστρέψουν ξανά. Μετά άρχισε να ανεβάζει κόσμο στη σκηνή κι ένας του είπε να μας πει «είστε πολύ μαλάκες», οπότε μια χαρά. Και ξαφνικά είπε «γειά σου Athens» και έφυγε. Και ενώ έπρεπε να σειστεί ο χώρος για το encore, ρε συ ο κόσμος άρχισε να φεύγει… Και από το pitch A ακόμη. Είδε κι απόειδε ο Jared και η μπάντα και ξαναήρθαν οι άνθρωποι να κλείσουν με το Kings and Queens. Σε αυτή τη φάση πρέπει να ανέβασε πάνω από 100 άτομα στη σκηνή, κάτι που το συνηθίζει στις συναυλίες. Και έτσι, τελείωσε, μία ώρα μετά την έναρξη περίπου. Και ήταν τέλεια, γιατί τουλάχιστον τα τελευταία δέκα λεπτά, έβλεπα και χόρευα και έβγαζα φωτογραφίες και jumb jumb jumb.

Μετά πήγαμε να πάρουμε το αυτοκίνητο από το πάρκινγκ και η securitu μας είπε ότι μόλις αδειάσει θα το κλείσει, οπότε δεν θα μπορούσαμε να πάμε να τσιμπήσουμε κάτι με τη ησυχία μας απέναντι. Έτσι μείναμε αποκλεισμένοι για καμιά ώρα με σβηστή τη μηχανή, ακίνητοι σε μια ουρά που δεν είχε σκοπό να κουνηθεί, τρώγοντας βρόμικα στο αυτοκίνητο. Στο τέλος, κάναμε αναστροφή και βγήκαμε μαζί και άλλους από πίσω, καταλήγοντας σε άλλο μποτιλιάρισμα. Και παρκάραμε στην άκρη και κάναμε μια βόλτα στη Μαρίνα του Φλοίσβου μέχρι να αδειάσει ο δρόμος, γιατί δεν είχαμε και βενζίνη (ο νόμος του Μέρφυ, είχε ανάψει λαμπάκι). Κι έτσι τελείωσε η εμπείρια 30 Seconds to Mars που για κάποιο λόγο είχε γίνει 30 Hours to Mars... 2,5 ώρες μετά το τέλος της συναυλίας φτάσαμε σπίτι.

Συμπεράσματα

Είμαι πολύ κοντή για να πηγαίνω σε αρένα.

Ο μέσος όρος ήταν 15 χρονών, είμαι γριά.

Οι 30STM είναι ΤΟ συγκρότημα κι εμείς (κι εγώ μαζί) δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε σε τέτοιου είδους συναυλίες.

Οι διπλανοί μου ήταν ξενέρωτοι.

Έπρεπε να κλείσουμε εξ αρχής εισιτήρια για pitch A (τσιγκούνηδες)

Τα βρώμικα κάνουν 5 ευρώ έκαστο αλλά είναι νόστιμα τα άτιμα.

Ερωτήσεις

Η κυρία έπρεπε να λιποθυμήσει ακριβώς πριν ξεκινήσει η συναυλία;

Η διοργάνωση από τη spicy δεν θα έπρεπε να ήταν υπεύθυνη και για το χαμό που έγινε στο πάρκινγκ μετά;

Αν δεν μπορούσαμε εμείς να φύγουμε, 2 ώρες μετά τη συναυλία, το συγκρότημα με τι έφυγε; Με ελικόπτερο;

Η securitu πίστευε ότι θα πάει νωρίς στο σπίτι της;

Άραγε ο κύριος χρησιμοποίησε το σκαμνάκι;

Summer snapshots

2011-07-02T00:32:00.000+03:00

Της είπα: Δανάη, φόρεσε το φόρεμά σου να φύγουμε!

Μου είπε: Μαμά αργεί ο freddocccino?

Μου είπε: Μαμά, θα πάμε για μπάνιο;

Μου είπε: θα πλατσουρίζω πιο σιγά γιατί κοιμάται το μωρό στη διπλανή ψάθα.

Μου είπε: Μισό λεπτό, παίρνω τη γιαγιά και έρχομαι.

Της είπα: Δανάη, σου αρέσουν τα βερίκοκα;

Σύγχιση προϊόντων

2011-07-01T23:47:00.002+03:00

H Δανάη είδε αυτές τις τσίχλες και είπε "νάνι νάνι"

Παράφορα

2011-06-25T01:18:00.000+03:00

Μπαίνω στο φεριμπότ μόνη. Στα χέρια κρατώ την τσάντα μου και δυο βιβλία. Πράσινα από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Πάω Αθήνα, αύριο γράφω μάθημα. Φοράω φούστα πουά και άσπρο φανελάκι, μοιάζω με φοιτήτρια αλήθεια. Ξεφυλλίζω τις σελίδες και ονόματα πετάγονται, Πικάσο, Μονέ, Μανέ, Ρενουάρ, Μπρουνελέσκι. Πίσω από τις λέξεις το μυαλό μου ταξιδεύει… στο ριγέ, πολύχρωμο φανελάκι που φόραγε ενώ κοιμόταν δίπλα στο μπαμπά της όταν εγώ έκλεινα την πόρτα κι έφευγα …στα πλατσουρίσματα εκεί που σκάει το κύμα γεμίζοντας τα κουβαδάκια με άμμο και πέτρες… πώς να συγκεντρωθώ… πρώτη φορά φεύγω μόνη μου… μετά από λίγο στο ρεύμα προς Αθήνα, η εθνική οδός άδεια. Πετυχαίνω το τραγούδι του Sakis που την ξετρελαίνει και το τραγουδάω δυνατά… μόνη μου… προσπαθώντας να μην κοιτάξω από το καθρεφτάκι στο πίσω κάθισμα… σε ζητώ παράφορα γλυκιά μου!

Είχα πάει Λαϊκή

2011-06-13T23:42:00.000+03:00

Car seat από τα ξένα

2011-06-09T23:08:00.001+03:00

Είπαμε να υποστηρίζουμε τα ελληνικά καταστήματα για να μην κλείσουν και μας πάρει όλους η μπάλα αλλά όταν πρόκειται για μεγάλα έξοδα γιατί να μην ρίξουμε μια ματιά στο ίντερνετ; Λοιπόν, σε αναζήτηση μεγαλύτερου καθίσματος αυτοκινήτου για τη μικρή Δανάη, έκανα μια βόλτα από διάφορα site. Καταλήξαμε στο Britax Evolva 123 (2011) – David, αν και θα ήθελα το Cowmooflage γιατί είναι πιο μουράτο, αλλά είναι και πιο ακριβό. Και θα σταθώ εδώ ακριβώς, στην τιμή. Το μαραφέτι, ονόματι καθισματάκι είναι απαραίτητο 100% και δεν θα αναλύσω εδώ τους λόγους. Το να βλέπω μικρά παιδάκια χύμα στο πίσω κάθισμα είναι εγκληματικό, τελεία και παύλα.

Η τιμή του εν λόγω καθίσματος ξεκινά από €229.99 έως και €280.46 (πηγή skroutz.gr). Στο Λητώ κάνει €279,99 με δωρεάν μεταφορικά. Στο www.juniornet.gr κάνει €300 και το κόστος της μεταφοράς κυμαίνεται από 3€ έως 10€.

Εγώ το αγόρασα, λοιπόν, από το www.pramworld.co.uk με €161,4, μεταφορικά included. Είπατε κάτι;

Το δέμα ξεκίνησε από το Manchester στις 31 Μαίου και ήρθε οδικώς στην Ελλάδα. Μου έδωσαν tracking number και έβλεπα την πορεία του. Πέρασε από Αυστρία, Ουγγαρία, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Παλλήνη και σπιτάκι μας σήμερα, 10 μέρες μετά. Πολυταξιδεμένο το καθισματάκι μας.

Το έφερε η ACS και νωρίτερα με πήρε τηλέφωνο ο οδηγός να επιβεβαιώσει τη διεύθυνση και να μου πει πως το μόνο πρόβλημα είναι ότι θα το φέρει μεσημέρι και αν θέλω να του δώσω το κινητό μου να με πάρει για να μην χτυπήσει το κουδούνι! Τελικά όμως το φέρανε νωρίτερα και η Δανάη πρόλαβε να το δοκιμάσει πριν το μεσημεριανό της ύπνο.

Το κάθισμα Britax Evolva 123 είναι για παιδιά από 9 έως 18 κιλά και χρησιμοποιείται με την ενσωματωμένη ζώνη 5 σημείων, ενώ στη συνέχεια για παιδιά από 15 έως 36 κιλά η ζώνη αφαιρείται, το κάθισμα ανυψώνεται και το παιδί ασφαλίζεται στο κάθισμα με τη ζώνη 3 σημείων του αυτοκινήτου. Πράγμα που σημαίνει ότι θα μας κρατήσει μέχρι τα 12 τουλάχιστον. Μετά ή παίρνουμε booster ή θα είμαστε τόσο ψηλές που η ζώνη θα είναι μια χαρά από μόνη της. Περιττό να σας πω πόσο της άρεσε, τόσο που χέστηκε από τη χαρά της και αποκτήσαμε τον πρώτο λεκέ στο κάθισμα με αποτέλεσμα να ψάχνω τώρα στο google «how to clean britax evolva car seat».

Μάνα είσαι εσύ;

2011-06-01T15:44:00.000+03:00

Κι εκεί που μερικές στιγμές νιώθω ότι δεν είμαι καλή μάνα, όταν η Δανάη γκρινιάζει και τη μαλώνω ή όταν θέλει να κάνει κάτι και το ζητάει επίμονα κι εγώ δεν συμφωνώ γιατί είναι π.χ. επικίνδυνο, βλέπω κάποια πράγματα και λέω πως είμαι η καλύτερη μάμα του κόσμου. Στις παιδικές χαρές όπου κυλιέμαι τα πρωινά και τα απογεύματα, συναντώ μαμάδες με παιδάκια για όλα τα γούστα. Είναι ένα κοριτσάκι 6 χρονών που έχει ερωτευτεί τη Δανάη, της ζητάει συνέχεια να της κάνει αγκαλιές και να της δίνει φιλάκια, την πιάνει από το χέρι, την προσέχει και παίζουνε μαζί. Η μικρή έχει και μια μικρή αδερφούλα, μωρό στο καρότσι. Μια μέρα της είπα για πλάκα, αφού είναι τόσο καλή με τη Δανάη, να έρθει να μας κάνει baby sitting. Αυτή πήγε και το είπε στη μαμά της, η οποία της λέει «αν θες να κάνεις baby sitting, να κάνεις στην αδερφή σου» και μετά «πήγαινε και παίξε με τους συμμαθητές σου». Μπροστά μου όλα αυτά, με κανένα ίχνος χιούμορ. Το κοριτσάκι είναι τόσο τρυφερό και πανέξυπνο και η αντίδραση της μαμάς της με ξένισε. Προχτές, μια άλλη μαμά ανακοίνωσε στην κόρη της πως έρχεται στην παιδική χαρά και η τάδε, μια φίλη. Η μικρή στραβομουτσούνιασε σαν να μην ήθελε να έρθει. Και της λέει «αμέσως εσύ, σκύλα!» Οπότε εγώ που μιλάω με το σεις και με το σας στη Δανάη, που τη σέβομαι και ακούω κάθε της ανάγκη και όσο μπορώ της την κάνω πραγματικότητα, είμαι λάθος; Πώς γίνεται να κάνουμε παιδιά και μετά να τα πληγώνουμε τόσο εύκολα; Να θέτουμε τέτοιο παράδειγμα; Αν τόσο εύκολα λες «σκύλα» το παιδί σου, σε δημόσιο χώρο, φαντάσου πως μιλάς μέσα στο σπίτι, στον άντρα σου, στη μάνα σου, στον πατέρα σου; Δεν τσιμπιέσαι ούτε ένα λεπτό, να σκεφτείς ότι σε ακούει το παιδί και απορροφά σαν σφουγγάρι ό,τι λες; Διάβαζα κάπου, πως στα μάτια τους, επειδή τα αγαπάμε, είμαστε τέλειες. Και ότι κάνουμε είναι τέλειο για εκείνα. Είμαστε τα πρότυπά τους. Όμως δεν έχουμε επιλογή να είμαστε το κακό πρότυπο. Είναι το πιο δύσκολο και ιερό πράγμα που πρέπει να κάνουμε, από τη στιγμή που αποφασίσαμε να φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο. Κάνω λάθος;

Μεγαλώνει...

2011-05-23T18:24:00.003+03:00

Και γίνεται ανεξάρτητη. Το συνειδητοποίησα πριν λίγες μέρες, τη μέρα της γιορτής μου. Καθόμουν και μιλούσα με τους φίλους μου και έβλεπα μια Δανάη να περιφέρεται στο χώρο, να παίζει με τα άλλα παιδάκια (ήταν λίγο παιδικό πάρτυ η γιορτή μου) και να μη με έχει ανάγκη. Που και που ερχόταν στο τραπέζι του σαλονιού και τσίμπαγε διάφορα μεζεδάκια (γιατί είναι και λιχούδα) και ξαναγύρναγε στη βάση της. Τη θαυμάζω όταν κάθεται μόνη της στο χώρο που είναι τα παιχνίδια της, μου γυρνάει την πλάτη και το ρίχνει στο διάβασμα. Καμιά φορά ξαπλώνει ανάσκελα και τραγουδάει.

Και γίνεται απίστευτα χαδιάρα. Με παίρνει κάτι κανονικές αγκαλιές και με φιλάει κάθε φορά που χτυπάω χέρια, πόδια (γιατί είμαι και ατσούμπαλη) και περιμένει να δει αν πέρασε με το φιλί. Και μετά κάνει «πάει» με τα χεράκια της και μια αγωνία στο πρόσωπο αν είμαι καλά. Στην παιδική χαρά τρέχει και αγκαλιάζει όλα τα παιδάκια. Μερικά δεν το δέχονται και πάρα πολύ εύκολα και τότε νευριάζει.

Και γίνεται συζητήσιμη. Και συνεννοούμαστε πλήρως κι ας μη μιλάει ακόμη. Καταλαβαίνει τα πάντα και λέει για ψωμοτύρι «ναι» σε κάθε ερώτησή μου. Βρίσκω τρόπους να την καταφέρω αν π.χ δεν γουστάρει να της αλλάξω πάνα ή να της βάλω ρούχα ή να φάει άλλη μια μπουκιά. Δέχεται να κάνει κάτι αν της δώσεις να καταλάβει, γκρινιάζει ελάχιστα. Νομίζω πως με εμπιστεύεται. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα.

http://www.youtube.com/watch?v=c0VnmKWUNaM&feature=artist

Mother's Day

2011-05-09T01:12:00.000+03:00

Μια μέρα ήταν και τελείωσε...

One of these days

2011-05-05T15:14:00.002+03:00

Σαν τη σημερινή. Που δεν έχεις κέφια, θέλεις να κουρνιάσεις στον καναπέ και να μην κάνεις τίποτα απολύτως. Όμως δεν γίνεται. Ένα μικρό ζουζούνι ξύπνησε για να ζήσει άλλη μια μέρα από τη ζωή του. Σε θέλει εκεί όχι μόνο για τα βασικά θέματα της επιβίωσης του, φαγητό, νερό, πλύσιμο, άλλαγμα πάνας. Σε θέλει να είσαι χαμογελαστή, να της μιλάς και να παίζεις μαζί της. Δεν καταλαβαίνει ότι υπάρχουν ημέρες που δεν είναι τέλειες. Μέρες που η μαμά θέλει να είναι μόνη της, να μη σκέφτεται τίποτα και να ζήσει μια «άσχημη» μέρα. Δεν μπορείς να είσαι μουτρωμένη, πρέπει να προσπαθήσεις. Με νύχια και με δόντια. Για σένα μπορεί να είναι μια κακή μέρα, για εκείνη είναι άλλη μια μέρα χαράς και παιχνιδιού. Σε έχει ανάγκη, δεν πρέπει να της το χαλάσεις. Δεν το έχεις σκεφτεί αλλά ίσως αυτή είναι που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Πρέπει να το παλέψεις.

Παράλογο;

2011-04-30T02:23:00.000+03:00

Συναγερμός του απέναντι βαράει από τις 12:30 το μεσημέρι. Φτάνει 6 το απόγευμα. Αποφασίζω να πάρω την αστυνομία.
-Γειά σας, να σας κάνω μια ερώτηση.
-Ναι.
-Χτυπάει ο συναγερμός του απέναντι από το πρωί και μάλλον λείπει. Μπορείτε να κάνετε κάτι;
- Που βρίσκεστε;
-Όδο τάδε στο Γέρακα.
-Μάλιστα, τώρα δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας άρα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.
-Δηλαδή να περιμένω να πάει 11 και να ξαναπάρω.
-Ναι, να πάρετε το 100 να έρθει ένα περιπολικό.
-Και τι μπορείτε να κάνετε;
-Θα δούμε στο κουδούνι το όνομα και θα τον εντοπίσουμε. Εξάλλου μέχρι εκείνη την ώρα θα έχει επιστρέψει και θα τον βρούμε.
-Μα αν επιστρέψει θα κλείσει ο ίδιος τον συναγερμό.

Παύση

- Ναι, πάντως τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πού είπατε ότι βρίσκεται το σπίτι;

Easter-ια

2011-04-28T21:46:00.000+03:00

Κάπου πήρε το μάτι μου στην tv να πυροβολούν τον Χάρη Χριστόπουλο και στο backround να νιαουρίζει κάποιος, μπορείτε να με βοηθήσετε παρακαλώ; Κατά τα άλλα καλά, η Σεβαστουπόλεως ίδια και απαράλλακτη, έκανα μισή ώρα ψάχνοντας να παρκάρω και τελικά κατέληξα στο Carrefour το οποίο πήρε είδηση την «εξυπηρέτηση» που μας κάνει τόσα χρόνια και δεν ανοίγει την μπάρα αν δεν του προσκομίσεις απόδειξη που σου δίνουν στο ταμείο! Η μαμά της κοπέλας που νοίκιασε το παλιό μου σπίτι είναι η σωσίας της γυναίκας του Αλ Μπάντι. Όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στη φωνή. Επίσης, η Δανάη δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάτι ζυμαρικά που έχουν σχήματα αριθμών με αποτέλεσμα να την βάζω να κάνει πρόσθεση για να βρούμε τις θερμίδες που πήρε. Χτες μόνο που δεν έγλυψε το πιάτο! Το βράδυ της Ανάστασης και ενώ το σπίτι ήταν κάτω ακριβώς από την εκκλησία η κυρία δεν πήρε πρέφα καμία! Κι ας πέφτανε τα βαρελότα, κι ας άνοιξε ο παπάς τα ηχεία. Πάντως έμαθε να κάνει τον σταυρό της και τώρα… μη δει εικόνα ,σταυροκοπιέται η θεούσα! Μας ακολούθησε σχεδόν σε όλους τους καφέδες και ήταν και πολλοί, εκτός από έναν, ένα μεσημέρι που αυτή ξεράθηκε στον ύπνο αφού είχε πάει πίσω το πρόγραμμα λόγω αρνιού και εμείς αράξαμε σε κάτι καρέκλες με τα φρέντο καπουτσίνο μας στο χέρι και αγναντεύαμε τη θάλασσα. Φέτος βγάλαμε και πολύ καλές φωτογραφίες τις οποίες σήμερα κιόλας έστειλα για εκτύπωση, τέρμα η δικτατορία των ψηφιακών, θέλω να τις πιάσω στο χέρι μου! Να σημειώσω επίσης ότι τα τσουρέκια φούσκωσαν και φυσικά πήγαν σε μαμά και πεθερά για να τις καλοπιάσω! Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να νυστάζει πάρα πολύ και μετά σκέφτομαι ότι καθαρίζω τόσα φρούτα κάθε μέρα κι εγώ δεν τρώω ούτε ένα. Μόνο κάτι κουλουράκια και ψωμοτύρι τσακίζω. Να είμαστε καλά, και του χρόνου.

Ο,τι να 'ναι!!

2011-04-18T23:38:00.000+03:00

Talking @ Skype

2011-04-16T00:53:00.000+03:00

Το απόγευμα μίλαγα με τις ξαδέλφες μου στο skype. Η Μαρία έφτιαχνε ρεβύθια και ήταν λίγο ανήσυχη για το αποτέλεσμα. Η Κατερίνα μας έλεγε για μια δουλειά που θα κάνει σε μια υπαίθρια αγορά το Σαββατοκύριακο. Εγώ είχα τη Δανάη αγκαλιά και τους έστελνε φιλάκια και ξεκαρδιζόταν συνεχώς.

Θα μπορούσε να είναι μια απλή συνομιλία στο skype.

There is a catch my friends.

Εμείς ήμασταν Αθήνα, η Μαρία στη Χιλή και η Κατερίνα στην Ιρλανδία.

Για κάτι τέτοιες στιγμές (και για πολλές άλλες) το ίντερνετ δίνει ρέστα!!!!!

Pleasantville

2011-04-10T15:28:00.000+03:00

Κάπου είχα διαβάσει για ένα bazaar με πρώην αγαπημένα ρούχα το οποίο γινόταν χθες και σήμερα στο Περιβολάκι στην Παιανία. Έτσι πήραμε τους δρόμους, εγώ και η κόρη μου και πήγαμε μια βόλτα. Τα ρούχα δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, όμως πήραμε παιδικά βιβλία με ένα ευρώ έκαστο, μια καρφίτσα με τσόχα και παραγγείλαμε μια λαμπάδα για τη βαφτιστήρα μου γιατί μας άρεσε και ήταν ήδη πιασμένη.

Μετά πήγαμε στην πλατεία της Παιανίας, καθήσαμε για καφεδάκι και μπανάνα και ανακαλύψαμε ότι ο Δήμος έκανε κι άλλο bazaar στο Πνευματικό κέντρο. Πήγαμε μια βόλτα από εκεί, είχε πολύ ωραία πράγματα για δωράκια αλλά τελικά δεν πήραμε τίποτα. Στην αυλή, ήταν μια κυρία περιτρυγιρισμένη από κόσμο και μιλούσε για το πως μπορούμε να καλυτερεύσουμε τη ζωή μας, απαριθμώντας διάφορους λόγους, π.χ. να αγαπάμε το σώμα μας κλπ. Ο κόσμος την άκουγε ενώ παιδάκια έπαιζαν χαρούμενα τριγύρω.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, κατηφόριζαν τη Λεωφόρο Λαυρίου ένα μάτσο ποδηλάτες και ο μπροστινός οδηγός τους έκανε το σήμα της νίκης κι αυτοί τον χαιρέτησαν.

Η λιακάδα θύμιζε καλοκαιράκι, η διάθεση είχε ανεβεί στα ύψη, δάκρυσα για λίγο από χαρά και ευτυχία, έχοντας περάσει ένα υπέροχο πρωινό με την κόρη μου.

Κάτι από pleasantville αλλά με χρώματα!

Η θεία δίκη

2011-04-05T15:47:00.000+03:00

Δεν υπάρχει παιδεία τέλος. Σήμερα πήγαμε με τη Δανάη στο Κορωπί στη ΔΕΗ για να πληρώσουμε ένα ληξιπρόθεσμο λογαριασμό. Παρκάρουμε, τη βάζω στο καρότσι και στηνόμαστε στην ουρά. Είχε γύρω στα 20 άτομα. Δεν σκοπεύω να προσπεράσω λόγω του παιδιού, τουλάχιστον όσο κάθεται ήσυχη στο καρότσι και χαζεύει τον κόσμο. Μετά από λίγο έρχεται μια μαμά με δυο αγοράκια και ζητάει να περάσει. Η μπροστινή μου κυρία που μέχρι εκείνη την ώρα έχει βρίσει θεούς και δαίμονες για την κατάσταση της Ελλάδας και την ταλαιπωρία που περνάνε ως έθνος (όλα αυτά σε πέντε λεπτά αναμονής) αρνείται να της δώσει προτεραιότητα. Της λέει συγκεκριμένα: "θα περιμένετε στην ουρά όπως όλοι μας, αν θέλουν τα παιδιά, ορίστε να καθίσουν εκεί!" και δείχνει δυο καρέκλες. Της ψελλίζω ότι είναι νόμος να εξυπηρετηθούν μητέρες με παιδιά και μου απαντά με υφάκι "Είδαμε και τους νόμους του δημοσίου". "Μα αυτό που λέτε είναι άσχετο, έχει δικαίωμα να περάσει" Ήδη όμως η μαμά έχει πάει πίσω στην ουρά και περιμένει. Η Δανάη αρχίζει να λέει "μπαμπά" και η κυρία κάτι μουρμουρίζει από μέσα της αλλά δεν κάνω τον κόπο να τη ρωτήσω. Λίγα λεπτά μετά, ανοίγει τη τσάντα της και συνειδητοποιεί ότι δεν έχει μαζί της τον λογαριασμό. Φεύγει από την ουρά μουρμουρίζοντας ότι θα πρέπει να έρθει αύριο, εντάξει δεν έγινε και τίποτα, αυτή δεν έχει πρόβλημα με τις ουρές. Και φεύγει. Συνολική αναμονή για μένα περίπου στα δέκα λεπτά. Γκρίνια για το τίποτα.

πι ες: Ο φούρνος με το φωτοτυπικό μηχάνημα έχει κλείσει. Γιατί άραγε;

Η απόλυτη ευτυχία

2011-04-04T15:45:00.000+03:00

Το ζευγαράκι περιμένει το μωρό να έρθει τον Μάιο και μέχρι τότε πάει για πικ νικ στις εξοχές και φωτογραφίζεται. Νομίζω πως δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφη φωτογράφηση, τόσο ωραίο περιβάλλον, χρώματα και ευτυχία!!!!

Η φωτογράφος είναι η Maria Hibbs από τα Squaresville Studios
Το ανακάλυψα εδώ και μου έφτιαξε τη μέρα!

2 Απριλίου - Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού

2011-04-01T16:16:00.000+03:00

Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού καθιερώθηκε με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ την 1η Νοεμβρίου 2007 και αποφασίστηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, αρχής γενομένης από το 2008. Σκοπός της είναι να ενημερώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για τον αυτισμό και τα βήματα που πρέπει να γίνουν για την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων στην κοινωνία.
Ο αυτισμός είναι μια ισόβια αναπτυξιακή διαταραχή, μια αναπηρία που εμποδίζει τα άτομα να κατανοούν σωστά όσα βλέπουν, ακούν και γενικά αισθάνονται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στις κοινωνικές σχέσεις, την επικοινωνία και τη συμπεριφορά τους.

Τα αυτιστικά άτομα πρέπει να μάθουν, με πολύ μεγάλο κόπο, φυσιολογικά πρότυπα λόγου και επικοινωνίας και σωστούς τρόπους να συνδέονται με ανθρώπους, αντικείμενα και γεγονότα. Οι μέθοδοι εκπαίδευσης που χρησιμοποιούνται είναι περίπου όμοιοι με αυτούς, που επιστρατεύονται για άτομα, που έχουν υποστεί κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ο αυτισμός είναι μια από τις πιο δυσνόητες και αινιγματικές καταστάσεις. Μέχρι σήμερα, δεν έχει βρεθεί θεραπεία για τον αυτισμό.

Τι προκαλεί τον αυτισμό;

Ο αυτισμός είναι μία εκ γενετής διαταραχή του εγκεφάλου, που επηρεάζει τον τρόπο που ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί τις πληροφορίες. Η αιτία εξακολουθεί να παραμένει άγνωστη. Κάποιες έρευνες υποδεικνύουν ένα νευρολογικό πρόβλημα, που επηρεάζει εκείνα τα τμήματα του εγκεφάλου, τα οποία επεξεργάζονται τη γλώσσα και τις πληροφορίες, που δίνουν οι αισθήσεις. Ίσως υπάρχει μια δυσαναλογία κάποιων συγκεκριμένων νευροχημικών ουσιών στον εγκέφαλο. Γενετικοί παράγοντες μπορεί μερικές φορές να εμπλέκονται. Τελικά, ο αυτισμός μπορεί να είναι απόρροια ενός συνδυασμού διαφόρων αιτιών.

Δεν είναι υπαίτιοι οι γονείς που το παιδί τους έχει αυτισμό. Οι ερευνητές συμφωνούν ότι ο αυτισμός φαίνεται να προκαλείται από κάποιο φυσικό πρόβλημα στον εγκέφαλο.

Ποιο είναι το πιο κοινό πρόβλημα στον αυτισμό;

Τα άτομα με αυτισμό έχουν εξαιρετική δυσκολία στην εκμάθηση γλώσσας και την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων και τις διαπροσωπικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους.

Πόσο συχνός είναι ο αυτισμός;

Ο αυτισμός είναι μία από τις μείζονες αναπτυξιακές διαταραχές. Παρουσιάζεται σε ένα με δύο παιδιά σε κάθε χίλια που γεννιούνται (επιπολασμός 1,5:1.000).

Σύμφωνα με παλαιότερες επιδημιολογικές έρευνες, περίπου 4 έως 5 άτομα σε κάθε 10.000 έχουν κλασικό (ή τυπικό) αυτισμό, και περίπου 20 άτομα σε κάθε 10.000 παρουσιάζουν αυτιστικές τάσεις.

Σύμφωνα με τις τελευταίες επιδημιολογικές έρευνες, στην Ευρώπη, τα ποσοστά των ατόμων που εμφανίζουν αναπτυξιακές διαταραχές του φάσματος του αυτισμού ανέρχονται σε 58 σε κάθε 10.000. Με βάση αυτά τα δεδομένα, υπολογίζεται πως στην Ελλάδα πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 4.000 έως 5.000 παιδιά και ενήλικα άτομα με κλασικό αυτισμό και 20.000 έως 30.000 με αυτιστικού τύπου διαταραχές ανάπτυξης.

Ποιους προσβάλλει ο αυτισμός;

Ο αυτισμός παρουσιάζεται σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις φυλές, τις εθνικότητες και τις κοινωνικές τάξεις. Τέσσερα στα πέντε άτομα με αυτισμό είναι άρρενα (αγόρια).

Πώς επηρεάζει ο αυτισμός την συμπεριφορά;

Εκτός από τα σοβαρά προβλήματα στη γλώσσα και τις κοινωνικές σχέσεις, τα άτομα με αυτισμό βιώνουν συχνά μια τρομερή υπερκινητικότητα ή ασυνήθιστη παθητικότητα στις καθημερινές τους δραστηριότητες, καθώς επίσης και στις σχέσεις τους με τους γονείς τους, τα μέλη της οικογένειας και τα άλλα άτομα.

Τα άτομα με αυτισμό απολαμβάνουν συχνά τις ίδιες ψυχαγωγικές δραστηριότητες με τα άτομα, που δεν πάσχουν από κάποια αναπηρία. Συχνά, τους αρέσει η μουσική, το κολύμπι, η πεζοπορία, το τραγούδι, η ιππασία και άλλες δραστηριότητες.

Συχνά τα άτομα με αυτισμό μπορεί να έχουν ένα συγκεκριμένο ενδιαφέρον σε κάποια δραστηριότητα στην οποία να έχουν γίνει "ειδικοί". Θέματα για συγκεκριμένα ενδιαφέροντα μπορεί να είναι το δελτίο καιρού, οι διαδρομές λεωφορείων, η γεωγραφία, οι μάρκες αυτοκίνητων, οι αθλητικές ειδήσεις, κ.λπ.. Για άλλα άτομα, τα συγκεκριμένα ενδιαφέροντα μπορεί να είναι πράγματα που ερεθίζουν τις αισθήσεις τους, όπως το να βλέπουν το νερό να τρέχει και να χάνεται στην αποχέτευση, να ξεφυλλίζουν τις σελίδες ενός βιβλίου, να κουνούν ένα κομμάτι σύρμα, να τρίβουν τα χέρια τους σε συγκεκριμένα υφάσματα, κ.α..

Πόσο σοβαρά είναι τα προβλήματα συμπεριφοράς στα άτομα με αυτισμό;

Στον αυτισμό, τα προβλήματα συμπεριφοράς κυμαίνονται από πολύ σοβαρά έως πολύ ελαφριάς μορφής. Τα σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς εκδηλώνονται με τη μορφή πολύ ασυνήθιστης, επιθετικής και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Αυτοί οι τρόποι συμπεριφοράς μπορεί να είναι επίμονοι και πολύ δύσκολο να αλλάξουν.

Στην πιο ελαφριά του μορφή, ο αυτισμός μοιάζει με μαθησιακή δυσκολία. Συχνά, όμως, ακόμα και άτομα που πάσχουν από ελαφριά μορφή αυτισμού έχουν σημαντικές αναπηρίες στην καθημερινή τους ζωή, λόγω των ελλείψεων τους στους τομείς της επικοινωνίας και των κοινωνικών σχέσεων.

Παρουσιάζεται ο αυτισμός σε συνδυασμό με άλλες αναπηρίες;

Ο αυτισμός μπορεί να υπάρχει μόνος του ή σε συνδυασμό με άλλες αναπτυξιακές διαταραχές, όπως νοητική καθυστέρηση, δυσκολίες στη μάθηση, επιληψία, κώφωση, τύφλωση, κ.α..
Οι περιπτώσεις αυτισμού παρουσιάζονται σε ένα συνεχές φάσμα από πιο ελαφριές έως και πολύ σοβαρές περιπτώσεις. Κάποια άτομα μπορεί να έχουν πολύ πιο βαριά αυτιστική συμπεριφορά, ενώ κάποια άλλα με αυτισμό να έχουν πιο ήπιες μορφές του.

Ποια είναι η διαφορά του αυτισμού από τη νοητική καθυστέρηση;

Τα περισσότερα παιδιά με νοητική καθυστέρηση (νοητική υστέρηση) αναπτύσσουν ικανότητες με έναν ομοιογενή ρυθμό μάθησης, παρόλο που είναι πιο αργός από εκείνον των παιδιών της ίδιας ηλικίας. Τα άτομα με αυτισμό παρουσιάζουν αποκλειστικά ανομοιογενή εξέλιξη ικανοτήτων. Τείνουν να έχουν ελλείψεις σε συγκεκριμένους τομείς, με πιο κοινή την δυσκολία τους να επικοινωνήσουν και να συνδεθούν με τους άλλους, ενώ συχνά αναπτύσσουν πολύ μεγαλύτερες ικανότητες σε κάποιους άλλους τομείς, π.χ. μνήμη.

Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τον αυτισμό από την νοητική καθυστέρηση ή από άλλες διαταραχές. Η λανθασμένη διάγνωση θα οδηγήσει σε λανθασμένη θεραπεία και εκπαίδευση.

Μπορούν να βοηθηθούν τα άτομα με αυτισμό;

Ναι, ο αυτισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί. Μελέτες δείχνουν ότι όλα τα άτομα με αυτισμό μπορούν να βελτιωθούν σημαντικά με την κατάλληλη θεραπευτική και εκπαιδευτική αντιμετώπιση.

Πολλά άτομα με αυτισμό δείχνουν τελικά μεγαλύτερη ανταπόκριση στους άλλους καθώς μαθαίνουν να κατανοούν τον κόσμο γύρω τους.

Τα προγράμματα παρέμβασης πρέπει να οργανώνονται από ειδικώς εκπαιδευμένους δασκάλους, σε προγράμματα αυστηρά δομημένης διάρθρωσης που δίνουν έμφαση στην ατομική καθοδήγηση. Τα άτομα με αυτισμό μπορούν να μάθουν να λειτουργούν στο σπίτι και στην κοινότητα. Κάποια μπορούν να μάθουν να ζουν μια σχεδόν φυσιολογική ζωή.

Πηγή:
Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων

Proof

2011-03-28T15:51:00.000+03:00

Έχουμε πάει επίσκεψη σε σπίτι . Η Δανάη με το που μπαίνουμε πηγαίνει κατευθείαν στα παιχνίδια του μπέμπη του σπιτιού. Μας αγνοεί για αρκετή ώρα, παίζοντας. Κάποια στιγμή μια κοπέλα σχολιάζει: είναι πολύ ανεξάρτητη, δεν θα ήταν καθόλου παιδί της αγκαλιάς!

Το αντίθετο, της λέω εγώ, ακόμη της αγκαλιάς είναι! Ίσως γι' αυτό είναι τόσο ανεξάρτητη. Δεν μου ζήτησε ποτέ αγκαλιά, της την έδινα χωρίς να μου τη ζητήσει.
Κι εγώ το ίδιο κάνω, μου λέει (είναι μητέρα ενός αγοριού 2 ετών) αλλά δεν το είχαν σκεφτεί ποτέ έτσι.

Εκούσια ή ακούσια, η αγκαλιά, το attachment parenting βγάζει ανεξάρτητα, γεμάτα αυτοπεποίθηση, χαμογελαστά παιδιά. Πλέον είμαι σίγουρη πως όσον αφορά αυτό στο μεγάλωμα της κόρης μου, δεν έκανα κανένα λάθος!

Κόλλησα το μικρόβιο!

2011-03-11T22:50:00.000+02:00

Παλιότερα, στην εποχή που δεν ήμουν *μάνα* βρισκόμουν συχνά σε παρέα με φίλους ή συγγενείς που είχαν δικά τους παιδιά και τους συμπεριφέρονταν όπως ο γύφτος στην αρκούδα με το ντέφι. Δηλαδή τα έβαζαν σε μια καρέκλα και άρχιζαν να τα ρωτάνε διάφορα πράγματα ώστε να μας δείξουν τι «ξέρει» να κάνει και να λέει το παιδί τους. Όταν το μικρό ανταποκρινόταν και έκανε ή έλεγε κάτι που ίσως φάνταζε προχωρημένο για την ηλικία του ή φανέρωνε το πόσο έξυπνο είναι, εμείς, οι άτεκνοι, κάναμε «αααααα μπράβο» και οι γονείς καμάρωναν σαν γύφτικα σκεπάρνια (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση). Τότε, από μέσα μου, δεν κρύβω ότι τους κορόιδευα και θεωρούσα ψυχαναγκασμό αυτό που έκαναν στο παιδί τους. Εντάξει πια, καταλάβαμε, το παιδί είναι έξυπνο, άστο τώρα να πάει να παίξει.

Αυτά μέχρι που έγινα κι εγώ *μάνα*. Και καθημερινά ανακάλυπτα διάφορες εξυπνάδες που κάνει το δικό μου παιδί και έχουν πλάκα. Και σε κάθε συνάντηση με συγγενείς και φίλους, άρχισε να με τσιγκλάει το μικρόβιο. Να τους δείξω τα δικά μας κατορθώματα. Όχι τόσο απροκάλυπτα, του στυλ «έλα εδώ και κάνε το λιοντάρι, το γουρούνι, χτύπα παλαμάκια, δώσε φιλάκια κλπ» αλλά τεχνηέντως, του στυλ «αχ πρόσεξες; Κάνει το λιοντάρι!», «να, φεύγουμε και κάνει γεια».

Σεμνά και ταπεινά θέλω να πω σε όλο τον κόσμο πως το δικό μου παιδί είναι πολύ έξυπνο και έχει και πλάκα. Η αλήθεια είναι ότι η Δανάη έχει μουσικό αυτί. Και δεν εννοώ ότι απλά ότι αντιδρά στην μουσική χορεύοντας. Παράδειγμα. Παίζει με τα παιχνίδια της και η τηλεόραση παίζει βιντεοκλίπ. Ενώ δεν παρακολουθεί την οθόνη με το που αρχίζει το θρόισμα των φύλλων στην έναρξη του βιντεοκλίπ της Rihanna, κάνει ένα «άααααα» και κολλάει. Όταν τελειώνει κάνει «πάει» με τα χεράκια και συνεχίζει το παιχνίδι, αδιαφορώντας για το επόμενο τραγούδι, που δεν είναι της αρεσκείας της. Το ίδιο κάνει και με την κασέτα στον Bruno Mars. Προχτές, ενώ ήμασταν στο αυτοκίνητο, έπαιζε στο ραδιόφωνο το Barbra Streisand των Duck Sauce. E! δευτερόλεπτα πριν ακουστεί η Δανάη έκανε ρυθμικά και στον σωστό τόνο το «ουου ουυ ου ου». Μου κάνεις πλάκα, της είπα. Δεν μου έκανε όμως. Θυμόταν ακριβώς πότε θα ακουστεί το «ου ου ου» στο τραγούδι! Εντάξει ακούμε πολύ ραδιόφωνο και όταν ανοίγω την τηλεόραση βάζω mtv ή mad, αλλά και πάλι…

Χτες επίσης η μικρή μου γέλασε ειρωνικά. 15 μηνών και γέλασε ειρωνικά. Ενώ τρώγαμε το φαγητό μας, ακουγόταν ένα σκυλί έξω να γαβγίζει και της λέω «γαβγίζει το σκυλάκι, κάνει κρύο, λες να κρυώνει;» και μετά πως μου ήρθε και της λέω «Δανάη, λες το σκυλάκι να φοράει παλτό;» και γελάει με ένα ύφος σαν να μου λέει «μάνα, κόψε τις βλακείες, σιγά μη φοράει και κασκόλ!!!» Δεν κάνω πλάκα, το επανέλαβα μπροστά και σε άλλους (μη χάσω εγώ, μιλάμε έχω το μικρόβιο) και το επιβεβαίωσαν!!

Επίσης όταν λέμε ότι κοιμάται κάποιος βάζει το δάκτυλο στο στόμα σαν να κάνει «σσς» και επίσης μια μέρα όταν ανακάλυψε ένα κραγιόν μου το έβαλε στο στόμα! Και σας ορκίζομαι δεν βάζω κάθε μέρα κραγιόν, ούτε κάθισα να της δείξω που μπαίνει αυτό το κυλινδρικό πραγματάκι!!

Σήμερα πήγαμε να ανάψουμε ένα κεράκι στην εκκλησία (Α’ Χαιρετισμοί, ήμαστε και θεούσες ξαφνικά-βασικά, όλο το απόγευμα ήταν ταύρος εν υαλωπολείο και είπα να πάει να την αγιάσω λίγο, μήπως και έρθει στα ίσα της). Καθήσαμε κανένα δεκάλεπτο και χάζευε τα κεριά στην αγκαλιά μου, χωρίς καθόλου φασαρία. Κάποια στιγμή της λέω «πάμε να φύγουμε;», μου γνέφει «ναι» και κάνω μεταβολή. Και τη βλέπω να κουνάει το χέρι, χαιρετώντας την κυρία που ήταν δίπλα μας! Θα με παλαβώσει τη δόλια τη μάνα!!!

Φόκους

2011-03-06T18:01:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό δυσκολεύομαι να βγάλω τη Δανάη φωτογραφίες γιατί κάθε φορά που εμφανίζω τη φωτογραφική μηχανή ορμάει πάνω μου να μου την πάρει. Μέχρι να πατήσω το κουμπί, με έχει φτάσει και η φωτογραφία βγαίνει τόσο κοντινή κι εγώ έχω χάσει το πλάνο μου. Επίσης έχει μάθει ποιό κουμπάκι βγάζει τις φωτογραφίες της και το πατάει γιατί ενθουσιάζεται με το φλας με αποτέλεσμα να βγάζει δικές της καλλιτεχνικές φωτογραφίες: το ταβάνι, το πάτωμα, το δάχτυλό της, το μουσούδι της, μια κομμένη μαμά κλπ.

Στο mailbox!

2011-03-03T22:49:00.000+02:00

Σήμερα γούρλωσαν τόσο πολύ τα μάτια μου και θα κάνω να συνέλθω αρκετό καιρό. Πήρα δυνάμεις έμπνευσης για μήνες!!!!
Ο καλός μας ταχυδρόμος μου έφερε τους καταλόγους του Boden

Το τελευταίο τεύχος του αυστραλέζικου Real Living που με κάνει και λιποθυμώ...

Τον κατάλογο του γαλλικού Little Fashion Gallery

Ενώ πριν δυο μέρες έλαβα τα δύο πράγματα που παρήγγειλα από το Cath Kidston (μόνο δυο αλλά τα ήθελα ΟΛΑ!!!!)

Εδώ, μπορείτε να παραγγείλετε με δωρεάν μεταφορικά τον κατάλογό του. Εγώ το ξέχασα να το βάλω στην παραγγελία μου κι έτσι θα κάνουν έναν κόπο παραπάνω!

Είναι να μην τρελαίνεσαι!!!!

Έμαθα πως είσαι ...κλέφτης!

2011-02-22T23:39:00.000+02:00

Το σουπερμάρκετ όπως και η τράπεζα σε γεμίζουν πάντα εμπειρίες. Καβγάδες, ατάκες, χαρακτηριστικοί τύποι που βγάζουν γέλιο, καταστάσεις που μπορούν να γίνουν άνετα σήριαλ στην τηλεόραση.

Όμως αυτό που έζησα σήμερα σε ένα από τα μεγαλύτερα σουπερμάρκετ της Αθήνας, δεν το χωράει το μυαλό μου. Λοιπόν, καθόμαστε στην ουρά μας με την Δανάη στο καρότσι της και περιμένουμε. Κόσμος πίσω, κόσμος μπροστά μας. Το διπλανό ταμείο κλειστό. Πλησιάζει μια ηλικιωμένη κυρία με το καρότσι της και το αφήνει στο διπλανό ταμείο το κλειστό. Προς στιγμή, σκέφτομαι ότι θέλει να μπει σφήνα στην ουρά μας. Όμως αυτή πάει να ανοίξει το λάστιχο που απαγορεύει την έξοδο. Προς στιγμή, σκέφτομαι ότι πάει να βγάλει λεφτά από το μηχάνημα και θα γυρίσει. Όμως αυτή το ανοίγει, γυρνάει πίσω και παίρνει το καρότσι και φεύγει……….

Με τα πράγματα χύμα μέσα, χωρίς σακούλες, χωρίς την παραμικρή υπόνοια ότι τα έχει πληρώσει κάπου αλλού. Και μένουμε εμείς αποσβολωμένοι να κοιταζόμαστε και μετά να λέμε «καλά αυτή που πάει τώρα;» Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε, η κυρία είχε φτάσει στην έξοδο και είχε εξαφανιστεί. Και καλά το Carrefour (γιατί περί αυτού πρόκειται) δεν πρόκειται να χάσει ακόμη κι αν το καρότσι ήταν γεμάτο μέχρι πάνω (μισογεμάτο ήταν πάντως από όσο πρόλαβα να δω) αλλά η κυρία έχει απίστευτο θράσος να πιστεύει ότι μπορεί να κλέψει τόσο άνετα, μέρα μεσημέρι, μπροστά σε τόσο κόσμο. Και καλά να βάλεις κάτι στην τσάντα σου για να μη σε δει κανείς, αλλά να βγάλεις ένα ολόκληρο καρότσι με τα κλοπιμαία έξω από το μαγαζί, σφυρίζοντας ανέμελα; Αυτό που με θλίβει περισσότερο, είναι ότι πράγματι μπορεί. Και ότι κανείς μας δεν την σταμάτησε, και ότι αύριο, σε ώρα αιχμής, μπορεί να περάσει πάλι απαρατήρητη την πόρτα της εξόδου με τα «απαραίτητα».

Mommy to be

2011-02-15T16:20:00.000+02:00

Πόσο πιο χαριτωμένη μπορεί να γίνει η Natalie Portman; Η ιστορία αγάπης της είναι σαν παραμύθι. Ερωτεύθηκε με τον χορογράφο της στην ταινία The black Swan, έμεινε έγκυος και είναι προτεινόμενη για όσκαρ. Το 2011 είναι η χρονιά της!!!

10 χρόνια πριν

2011-02-11T17:47:00.000+02:00

10 χρόνια πριν, ημέρα απογραφής πληθυσμού μας έβρισκε να βολτάρουμε ως φίλοι (κρυφά ερωτευμένοι) με ένα μικρό 4χρονο ανιψάκι ανάμεσά μας. Ποιά τρελή αδελφή μας το είχε εμπιστευτεί; Κάναμε πρόβα τζεναράλε τότε και δεν το ξέραμε. Κι όμως, όταν επέστρεψα εκείνο το απόγευμα στο σπίτι, πλημμυρισμένη από χαρά για εκείνες τις ώρες ευτυχίας, κάθισα και έγραψα (όπως το συνήθιζα πάντα) μερικές σκέψεις. Και προέβλεψα, χωρίς να το ξέρω, το μέλλον. Αναρωτήθηκα για το μέλλον. Ή μάλλον ευχήθηκα το μέλλον. 10 χρόνια μετά, στη φετινή απογραφή πληθυσμού, η ζωή μας βρίσκει μαζί, με ένα μικρό κοριτσάκι ανάμεσά μας.

Είναι τόσο συγκινητικό που βρήκα αυτό το παλιό μου σημείωμα... τα γραπτά μένουν...

Shopping online

2011-02-02T14:25:00.001+02:00

Πριν από λίγο καιρό, πηδώντας από site σε site, σαν μελισσούλα, ανακάλυψα το www.yozocraft.com.

Ένα κουκλίστικο site με διάφορα αντικείμενα για χειροτεχνίες, μπλοκάκια, υφάσματα, κουμπιά, σφραγιδούλες, αυτοκόλλητα κλπ σε πολύ πολύ καλές τιμές!!!

Συνήθως όταν βρίσκω κάτι που μου αρέσει τόσο πολύ, απογοητεύομαι σύντομα όταν βλέπω ότι είτε το site δεν στέλνει Ελλάδα, είτε ότι τα μεταφορικά είναι πάρα πολλά!!!

Στην περίπτωση του yozocraft όμως, ήμουν τυχερή.

Έτσι πριν από λίγες ημέρες, ήρθε η παραγγελία μου!!!

ένα κομμάτι ύφασμα υπέροχο, σκέφτομαι να το κορνιζάρω ή να το κάνω μαξιλάρι!

ένα σημειωματάριο, θα το κρατήσω για τη μικρούλα μου.

δεν είναι πολύ πρωτότυπες οι άκρες των σελίδων;

άλλο ένα μικρό σημειωματάριο.

τρία σελοτέιπ με παιδικές μπορντούρες.

ένα ξύλινο κουτάκι με μικρές σφραγιδούλες με το αλφάβητα στα αγγλικά (κεφαλαία)

αυτό το μικρό κουτάκι

και αυτό το κολιέ με μια φωτογραφική μηχανή.

Όλα αυτά μου κόστισαν 32 ευρώ (μέσα και τα μεταφορικά, τα οποία ήταν 9 ευρώ). Η πληρωμή έγινε μέσω paypal. Η παραγγελία έγινε στις 6 Ιανουαρίου, στις 10 το δέμα ήταν dispatched και έκανε γύρω στις 10 μέρες να φτάσει, γιατί ερχόταν από το Τόκιο! Πέρασε τελωνείο αλλά δεν χρεώθηκα τίποτα παραπάνω. Α! Και μου χτύπησαν την πόρτα από το ταχυδρομείο και μου το έδωσαν, οπότε δεν υπήρχε φόβος να χαθεί!

sure steps

2011-02-01T16:19:00.000+02:00

Σήμερα είδα στο supermarket μια μαμά να κρατά το παιδί της, όχι από το χεράκι, ούτε αγκαλιά, αλλά με ένα λουράκι. Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Δεν πρόλαβα να δω αν το παιδάκι ήταν χαρούμενο, αν χαμογελούσε, έφυγα τρέχοντας!
Γύρισα σπίτι και πιο ψύχραιμη έψαξα για αυτό το λουρί.
Λέγεται Sure Steps, πωλείται για 10 ευρώ και μάλιστα σε πολλά ελληνικά e-shops.
Η περιγραφή του;

Το Sure Step λουρί με βολική ζώνη ασφαλείας επιτρέπει στο παιδί να εξερευνήσει τον κόσμο γύρω του ελεύθερα χωρίς να περιφέρεται γύρω από τους γονείς του. Μπορεί να τοποθετηθεί εύκολα και εφαρμόζει στην πλάτη του για να κάνει ευκολότερη την προσαρμογή του. Το λουρί μπορεί επίσης να τοποθετηθεί γύρω από τον καρπό του παιδιού.

Για να νοιώθετε ασφάλεια ότι δεν θα χαθεί το παιδί σας σε χώρους με πολύ κόσμο.

Είναι ελαφρύ και πλένεται.

"να εξερευνήσει τον κόσμο γύρω του ελεύθερα χωρίς να περιφέρεται γύρω από τους γονείς του"

απομονώνω την πρόταση και πέφτω σε περισυλλογή!!!

Νέος ήχος

2011-01-22T13:20:00.000+02:00

Κοριτσάκι γνωστής μου λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά είναι στο κρεβάτι του βράδυ αλλά δεν κοιμάται. Η μαμά εκμεταλλεύεται την ώρα για να φυγαδέψει τα δώρα που θα φέρει ο Αι Βασίλης, από το αυτοκίνητο σε ασφαλές σημείο μέσα στο σπίτι. Στην προσπάθεια της να διασχίσει το σαλόνι κάνει θόρυβο. Και λέει το κοριτσάκι:

-Μαμά, τι θόρυβος είναι αυτός; Μοιάζει με σακούλα από ...Jumbo!!!!!

Mini fashionista

2011-01-13T15:16:00.000+02:00

Χτες η αδερφή μου μου έστειλε ένα λινκ με τις καινούριες φωτογραφίες της Katie Holmes για το νέο Elle. Λοιπόν, έχω ξαναγράψει για το Καιτάκι και το πόσο έχει αλλάξει η ζωή της από τότε που βρέθηκε στη ζωή της ο Τομ αλλά και για κάτι περίεργες λαβές που κάνει στη Suri για να την κουβαλάει στο δρόμο. Το Καιτάκι όμως σε αυτή τη φωτογράφιση είναι αποκάλυψη. Μοιραία γυναίκα, όχι αστεία. Με λίγα λόγια τι μπορεί να κάνει το styling σε μια άμοιρη, αδιάφορη μπεμπέκα.

Αυτό που με εντυπωσίασε στη συνέντευξη, αποσπάσματα από την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ, είναι αυτά που λέει για τη Suri και το γούστο της για τη μόδα!! Γιατί ναι, το παιδάκι μεγαλώνει μεν σε οικογένεια σαειντολογων (λόγω της τρέλας του μπαμπά) αλλά εξελίσσεται σε μια μικρή fashionista.

Λέει λοιπόν η μάνα ότι η Suri ξέρει να ξεχωρίζει τα καλά μαγαζιά από χιλιόμετρα και να επιλέγει τα ρούχα που της αρέσουν σύμφωνα με το γούστο της. Επίσης, ότι δίνει συμβουλές styling και στη μαμά της, η οποία από ότι φαίνεται ντύνεται όπως να 'ναι και το σουράκι της λέει να αλλάξει παντελόνι και να βάλει τα σωστά παπούτσια με το outfit.

On Suri’s shopping style: “The other day we came out of a store, and she said, ‘I want to go there,’ pointing at another store quite a distance away. In that store was the dress that she wanted. I said, ‘Wow, Suri. You’re something. You picked that out from a football field away.’”

On getting fashion advice from Suri: “She’ll really tell me [what she thinks]. Like today I’m wearing brown suede pants, and she said, ‘I don’t like your pants.’ But then she’ll say, ‘You’ve got to wear these shoes.’ Or ‘That’s so pretty, Mom. Wear that.’ She’s got a great eye.”

Αυτό που με ανησυχεί είναι το ότι ανακάλυψα blog που ασχολείται αποκλειστικά με το στυλ της Suri, το http://suricruisefashion.blogspot.com καθώς και πολλές φωτογραφίες με τo σουρόπαιδο να πηγαίνει για ψώνια με τη μαμά (καλά αυτή δουλειές δεν έχει να κάνει;) ξεμανίκωτη και ξεκάλτσωτη φυσικά και να χαζεύει πράγματα για την ηλικία της όπως καλλυντικά από το sephora και γόβες.

Safe Baby Handling Tips

2011-01-05T13:14:00.000+02:00

Είναι απίστευτα αστείο αυτό το βιβλίο!

Λέγεται "Safe Baby Handling Tips" και το βρήκα στο Amazon. Στοιχίζει μόνο 9,95 δολάρια + 4 δολάρια τα μεταφορικά, σύνολο περίπου 10 ευρώ!

Υπάρχει και στον Παπασωτηρίου όμως εκεί κάνει 16 ευρώ + 3,95 ευρώ τα μεταφορικά, σύνολο 19,95!

(αλλη μια απόδειξη του ότι αν ψάξεις στο ίντερνετ σίγουρα θα βρεις αυτό που θέλεις πιο φθηνά)

Κρίμα που δεν έχω καμία εγκυμονούσα φίλη αυτή την περίοδο να της το πάρω δώρο!

Επίσης, αν προσέξετε στο εξώφυλλο έχει το "The wheel of responsibility" δηλαδή "τον τροχό της υπευθυνότητας". Όταν το μωρό θέλει άλλαγμα γυρνάτε τον τροχό και αναλόγως τι θα φέρει, τη δουλειά την κάνει η μαμά ή ο μπαμπάς!!! "Keeps parents fair, honest and un-divorced!!!" Χα χα χα!!!

Υπάρχει κι άλλο ένα που λέγεται "Safe Baby Pregnancy Tips"!!!

Ανάμεσα

2010-12-31T12:29:00.000+02:00

Πριν δύο χρόνια τέτοια μέρα, ανάμεσα στα κομμάτια μας στη βασιλόπιτα βρέθηκε το φλουρί.
Πριν ένα χρόνο, τέτοια μέρα, ανάμεσά μας βρισκόταν ένα νεογέννητο μωρό.
Φέτος, ανάμεσά μας βρίσκεται ένα παιδί που φωτίζει τις μέρες μας με το γέλιο του και τα φιλιά του!

Καλή χρονιά!

Χαβιερμπαρδεμόπαιδο!!

2010-12-29T11:55:00.000+02:00

Έχω την εντύπωση ότι το Χαβιερμπαρδεμόπαιδο θα έχει τα μεγαλύτερα χείλια της δεκαετίας!

merry christmas

2010-12-25T13:03:00.000+02:00

Μάνα κουκουβάγια

2010-12-23T15:03:00.001+02:00

Η Δανάη μεγάλωσε

The facts

Λέει το όνομά της (νανανα)
Κάνει το σταυρό της (η θεούσα)
Πιάνει το μολύβι σωστά και γράφει
Χορεύει υπέροχα
Θέλει να φάει μόνη της το γιαούρτι της (με τις γνωστές συνέπειες για το πάτωμα και τα ρούχα)
Φυσάει μόλις δει κερί (μόνο στην τούρτα ήξερε να την πιάσουν οι ντροπές)
Περπατάει
Κάνει ευχαριστώ με το χεράκι
Σκουπίζεται με τη χαρτοπετσέτα
Λέει «μπαμπά»
Όταν τη ρωτάμε «πώς τραγουδάμε» κάνει «αααα»
Όταν τη ρωτάμε «πώς γελάμε» κάνει «χα χα χα»
Καμαρώνει όταν της φοράμε βραχιόλια, κολιέ
Όταν ρωτάμε "πόσα παιδάκια έχει η μαμά;" σηκώνει τον δείκτη (ένα) ...για τον μπαμπά δεν ξέρουμε :-)
Τρελαίνεται για ψωμοτύρι (πήρε από τη μάνα της)
Είναι παμφάγο και κοιλιόδουλη (τρώμε στα κρυφά κι αν μας δει να μασουλάμε έρχεται και μας μυρίζει)
Με κυνηγάει μέσα στο σπίτι να της διαβάσω βιβλία.

...κι εγώ τρελαίνομαι!!!

Christmas spirit

2010-12-10T12:30:00.000+02:00

Κάποιοι κακοί άνθρωποι (βλέπε σύζυγος, νονός και φιλενάδα) με έπεισαν να πάω για τετραήμερο στη Βιέννη. Εντάξει, δεν με σύρανε και από τα μαλλιά. Η αλήθεια είναι ότι μου είχε λείψει ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό. Όμως η ιδέα ότι θα αποχωριζόμουν το αγγελούδι ήταν λίγο τρομακτική. Οι χειρότερες ώρες που πέρασα ήταν το προηγούμενο βράδυ της αναχώρησης μας όταν το παιδί είχε ήδη παρκαριστεί στο σπίτι της γιαγιάς και δεν ήταν στο κρεβάτι του και το σπίτι ήταν άδειο. Όπως και το πρωί που απλά ξύπνησα, ντύθηκα με την ησυχία μου, έφτιαξα καφέ και κάθισα στον καναπέ. Φρίκη! Από τη στιγμή που φτάσαμε στο αεροδρόμιο τα πράγματα έγιναν κάπως καλύτερα, το shopping therapy κάνει πάντα καλό στις πονεμένες καρδιές.

Η Βιέννη ήταν υπέροχη παρά τους -10 βαθμούς (feels like -17 μας ενημέρωναν τα μετεωρολογικά site). Με τα Christmas markets στα οποία έσερνα την παρέα, τα βιεννέζικα καφέ, τους τεράστιους πεζόδρομους με τα μαγαζιά, τους στολισμούς στο δρόμο, τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Με δικαιολογία το κρύο, μπαινοβγαίναμε στα καφέ για ένα ζεστό καπουτσίνο ή ένα κομμάτι sacher torte, ή ένα σνίτσελ ή μια ζεστή σουπίτσα. Ήταν πραγματικά πάρα πολύ ωραία. Αν σκεφτείς ότι στην Ελλάδα είχε καλοκαίρι, ήταν μια ευκαιρία να θυμηθούμε πως είναι ο χειμώνας.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν τα άπειρα καρότσια με μωρά. Με γούνινους ποδόσακους τα νεογέννητα έκαναν βόλτες στην παγωμένη Βιέννη. Σε ένα καφέ, δυο γονείς δεν πρόλαβαν να πιούνε τον καφέ τους, γιατί το μωράκι στρίγγλιζε. Δίπλα μας μια μαμά με το μωράκι, 5-6 μηνών στο μάρσιπο, είχε βγει για καφέ με μια φίλη και θήλαζε. Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί ήταν τουρίστες που πήραν το μωράκι τους μαζί ή Βιεννέζοι αλλά η δοκιμασία πρέπει να ήταν μεγάλη. Δεν ξέρω πως θα είχα περάσει αν την είχα πάρει μαζί μου. Και κυρίως πως θα είχε περάσει αυτή! Και αν θα είχε γυρίσει με πνευμονία αλλά ενημερωμένη για όλες τις καινούριες εκθέσεις ζωγραφικής στο Albertina!!

Το κουτς πέρναγε ζάχαρη με τη γιαγιά του και κάθε φορά που πλησίαζε σε μια φωτογραφία μου γύριζε αδιάφορα το κεφάλι. Έπαιζε χαρούμενη, έτρωγε χωρίς πρόβλημα, κοιμόταν όπως πριν, καμία αλλαγή στις συνήθειες της, παρά την πρώτη πολυήμερη απομάκρυνση από την αγκαλιά μου. Κοινώς «χέστηκε» που έφυγε η μαμά της και ο μπαμπάς της. Ζωή και κότα με τη γιαγιά.

Στην επιστροφή, κούρνιασε στην αγκαλιά μου όμως και κόλλησε εκεί. Που και που σηκωνόταν μας κοιτούσε και γέλαγε μέχρι τα αυτιά! Και σιγά σιγά επανήλθαμε στους κανονικούς ρυθμούς μας. Σήμερα, ας πούμε, δεν πρόλαβα ούτε μια γουλιά ζεστού καφέ. Αλλά δεν πειράζει. Χαλάει κι ο καιρός και επιτέλους θα νιώσουμε Χριστούγεννα. Στολίσαμε εκτός από δέντρο, η ακεραιότητα του οποίου μάλλον κινδύνευε και περιμένουμε να χιονίσει. Επίσης για να μπούμε στο κλίμα, η Δανάη κάνει "Χο χο χο" όταν τη ρωτάμε πώς κάνει ο Αι Βασίλης!!! Είναι πραγματικά πολύ αστείο!!!

Ακολουθεί φωτορεπορταζ.

Πάρτυ πουά!!!

2010-11-29T17:57:00.001+02:00

Ok λοιπόν ρεπορτάζ!
Καταρχάς, το θέμα μας ήταν τα πουά! Και από τη στιγμή που το αποφάσισα, έκανα σαν τρελή να βρω ότι πουά υπάρχει στην αγορά! Αφού στο τέλος κάθε μέρας, όταν έκλεινα τα μάτια μου για να κοιμηθώ έβλεπα στρογγυλές, χρωματιστές βούλες! Πώς γινόταν όταν παίζαμε παλιά tetris με τις ώρες και όταν πηγαίναμε για ύπνο βλέπαμε τα τουβλάκια να κατεβαίνουν; Έτσι ακριβώς!!

Λοιπόν, πουά πραγματάκια βρήκα παντού. Στο σούπερμαρκετ, στο τζάμπο, στο ίντερνετ. 4.470.000 αποτελέσματα έβγαλε το google για polka dot party, ε πρέπει να είδα τουλάχιστον τα μισά!!! Τρέλα παιδί μου σου λέω.

Ανοίγει η παρένθεση.
Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα γενέθλια για το παιδί που γιορτάζει είναι λίγο ακαταλαβίστικα. Απλώς ένα απόγευμα αρχίζει και χτυπάει το κουδούνι και μπαίνουν, μπαίνουν, μπαίνουν. Παιδιά, μεγάλοι, μωρά, παππούδες, γιαγιάδες. Σακούλες, δώρα. Ζουλάνε μαγουλάκια, ζητάνε παλαμάκια, φιλάνε μπουτάκια. Η Δανάη άρχισε να την ψιλιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά αλλά προσπάθησε να προσαρμοστεί και άρχισε να παίζει με τα άλλα παιδάκια. Που και που κοίταζε έναν έναν τους καλεσμένους μας μέχρι να με εντοπίσει και ερχόταν βολίδα στην αγκαλιά μου, όπου και κούρνιαζε μέχρι να την απασχολήσω με κάτι και να την αφήσω κάτω.
Κλείνει η παρένθεση.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε.

Cake pops δηλαδή κέικ με γλάσο σε ξυλάκι (την επόμενη φορά θα έχουν καλύτερη εμφάνιση!!!) με έμπνευση και συνταγή από bakerella.

Μπισκοτάκια smarties με συνταγή από εδώ. Μόνο που δεν έβαλα το golden syrup.

Ποιό είναι το πιο γνωστό στρογγυλό φαγητό; Τα κεφτεδάκια!!! Κοτόπουλο και κανονικά!!! Στα κανονικά βοήθησε η μαμά, στα κοτόπουλο βρήκα μια συνταγή από ένα περιοδικό!!

Επίσης, σουβλάκια με μοτσαρέλα και ντοματίνι!
Και λουκανικάκι με κριτσίνι!
Α! Και δεξιά φαίνονται τα τοστάκια, κομμένα στρογγυλά of course! Οι άκρες που περίσσεψαν τις κάναμε τριγωνάκια για να μην πάνε χαμένες!!

Ο μπουφές ...έξω από την πόρτα, η οποία έχει δεθεί με ροζ πουά φιόγκο!
Στο φωτιστικό κρέμονται στρογγυλά χαρτάκια δεμένα με κλωστή! Φαίνονταν υπέροχα στο φως!

Η τούρτα, παραγγελία από το Delicieux στον Γέρακα! Στο τσακ ήμουν να τη φτιάξω εγώ αλλά φοβήθηκα τη ζαχαρόπαστα. Το κεράκι από το Nakas Paper, από όπου πήρα και τα πιατάκια και χαρτοπετσέτες, με βούλες of course (μόνο που ξέχασα να τις βγάλω στο τέλος!!!)
Στο site του Νάκα μπορείς να κάνεις online αγορές και μάλιστα σε καλύτερες τιμές από τις τιμές στο κατάστημα. Εγώ επέλεξα να τα παραλάβω από το κοντινότερο κατάστημα στην Αγία Παρασκευή, οπότε δεν πλήρωσα μεταφορικά!! Από εκεί πήρα και αυτόν τον μεταλλικό δίσκο που τον έκανα πιατέλα.

Οι λεπτομέρειες.

Χαρτί τουαλέτας από το The Designer Toilet Roll Company.

Πετσέτες κουζίνας που βρήκα τυχαία στο Zara Home.

Τραπεζομάντιλο για το τραπέζι της κουζίνας από το Γαλαξία (!) και τραπεζομάντηλο για τον μπουφέ που είναι ύφασμα με το μέτρο από ένα μαγαζάκι που βρήκε η μαμά μου στο κέντρο της Αθήνας και μπλουζάκι από το H&M για να φάει η Δανάη τούρτα για να μη λερώσει τα ρούχα της αλλά τελικά...

Επίσης το project των τελευταίων 12 μηνών!

Τα δωράκια τα παιδάκια ήταν διάφορα πραγματάκια με πουά, όπως κοκαλάκια, χαρτομάντηλα κλπ, τα οποία τα έβαλα σε σακουλάκια και τα έκλεισα με ένα πουά χαρτάκι που βρήκα εδώ και τύπωσα εντελώς δωρεάν!!! Πράσινα για αγορια, ροζ για κορίτσια!!

Happy Birthday my little princess!!!! Και του χρόνου!!!

Ουφ! Ποιό είναι το νέο project τώρα; Βρείτε μου δουλειά να ψάχνω!!!

Love is forever

2010-11-24T13:25:00.000+02:00

Τις πρώτες μέρες στο σπίτι τις θυμάμαι πολύ καλά. Τη θυμάμαι να κοιμάται μπροστά στο παράθυρο και να μπαίνει ο ήλιος να χαϊδεύει το προσωπάκι της για να φύγει ο ίκτερος. Θυμάμαι την παιδίατρο να μου λέει «όταν ακούω ψύχραιμη τη μαμά στο πρώτο τηλέφωνο πάει να πει ότι όλα πάνε καλά». Θυμάμαι πολύ καλά τα ξενύχτια, την απειρία, τους θηλασμούς. Το πείσμα μου να μη δώσω ούτε σταγόνα ξένο γάλα. Τη σιγουριά ότι θα τα καταφέρω. Θυμάμαι που μια μέρα ενώ κοιμόταν στόλισα το δέντρο. Ανέβηκα σε καρέκλα και παρά τα ράμματα της καισαρικής τα κατάφερα. Θυμάμαι πως μαγείρευε η μαμά μου, θυμάμαι και τα λασπωμένα μακαρόνια που έφτιαξα ένα βράδυ εγώ και μετά ξέσπασα σε κλάματα.

Δεν θυμάμαι πως πέρασε ένας χρόνος όμως. Πως αυτό το πλασματάκι που βγήκε από μέσα μου, σήμερα κάνει βηματάκια και νιώθει περήφανη σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, με αγκαλιάζει και με φιλάει. Ρουφάει ό,τι καινούριο σαν σφουγγάρι. Χορεύει με τη Rihanna και το Dj got us falling in love again και αδιαφορεί για τα παιδικά του alter. Όταν της λες που θα πάμε με το καρότσι λέει «τάτα». Όταν βλέπει τον μπαμπά της κάνει ντροπές κι όταν βλέπει την Παναγιώτα σκάει στα γέλια. Πότε μεγάλωσε; Πόσες ακόμη χαρές μπορεί να μου χαρίσει;

Αγάπη είναι να προλαβαίνω να πίνω μόνο μια γουλιά ζεστού καφέ το πρωί, τις υπόλοιπες γουλιές κρύες.

Αγάπη είναι να μουλιάζουν τα corn flakes στο γάλα.

Αγάπη είναι να παίζει με τα παιχνίδια της και να μου ρίχνει κλεφτές ματιές, ότι είμαι ακόμη εκεί.

Αγάπη είναι να μη μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτή και συγχρόνως να μη το πιστεύω ότι είμαι μαμά.

Αγάπη είναι αυτό το θαύμα της ζωής που από μικρό, ανυπεράσπιστο πλάσμα εξελίχθηκε σε ένα μπομπιράκι που κάνει μεθυσμένα βήματα μακριά από τον καναπέ και …τραγουδάει. Πραγματικά τραγουδάει. Θα τρελαθώ….

Την Κυριακή έχουμε γενέθλια. Ετοιμάζω polka dot party! Προβάρουμε το «φου» μέρες τώρα. Στην ανάγκη θα σβήσω εγώ το κεράκι. Και θα αφήσουμε τον πρώτο μας χρόνο πίσω, μα ποτέ δεν θα τον ξεχάσουμε.

Σου 'ρχομαι!

2010-11-13T20:03:00.000+02:00

Breath in Breath out

2010-11-05T13:56:00.000+02:00

πελαγώνω [pelaγóno] P1α μππ. πελαγωμένος : 1. (λαϊκότρ.) πλέω στην ανοιχτή θάλασσα, στο πέλαγος. 2. (συνήθ. μτφ.) περιέρχομαι σε κατάσταση σύγχυσης και αμηχανίας, επειδή συναντώ πολλές και μεγάλες δυσκολίες· ΣYN έκφρ. τα χάνω: Mου ΄πεσαν πολλές δουλειές μαζί και έχω πελαγώσει. [λόγ. πέλαγ(ος) -ώ > -ώνω κατά το θαλασσώνω (διαφ. το ελνστ. πελαγῶ `πλημμυρίζω΄)]

Μέσα σε ό,τι απέμεινε από τον Νοέμβριο πρέπει

να γράψω δύο εργασίες για το ΕΑΠ 2.500 λέξεων έκαστη
να διοργανώσω το πιο super first birthday party για την καλή μου και
να προετοιμαστώ για ένα ταξίδι αναψυχής στη Βιέννη (aka ψάξιμο στο ίντερνετ, σημειώσεις στο χάρτη κλπ.)

Δεν με φοβάμαι, θα διαχειριστώ το χρόνο μου σωστά και όλα θα πάνε καλά στο τέλος, αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω ...πελαγωμένη!!!

Το ζουζούνι ζουζουνίζει!

2010-10-28T15:12:00.000+03:00

Zouzounizontas from ELENI KARANTZI on Vimeo.

Θα φανεί στο χειροκρότημα

2010-10-22T21:18:00.000+03:00

Πριν από λίγο μόλις άφησα τη Δανάη στο κρεβάτι της μισοκοιμισμένη. Έκλεισε το μισάνοιχτο μάτι της και …χειροκρότησε! Στάθηκα με γουρλωμένα μάτια περιμένοντας να τη δω να σηκώνεται για άλλη μια φορά και να γκρινιάζει να την πάρω αγκαλιά. Σταμάτησα να αναπνέω για να μην κάνω θόρυβο. Δεν κουνήθηκε. Τράβηξα την κουβέρτα της και την σκέπασα. Έφυγα σαν το κλέφτη αποφεύγοντας τα επικίνδυνα σημεία του τριζάτου πατώματος, άνοιξα την ενδοεπικοινωνία, έκλεισα το φωτάκι και την πόρτα πίσω μου. Και ανέπνευσα.

Ο ύπνος της είναι πολύ δύσκολος ενώ η ίδια είναι ένα εύκολο παιδί. Εύκολα μπορείς να την ξεγελάσεις αν γκρινιάζει. Της τραγουδάς «μια ωραία πεταλούδα» και αρχίζει να γελάει και να παίζει με το χεράκι της. Της δίνεις ένα φιλάκι και κουρνιάζει στην αγκαλιά σου. Παίζει με τις ώρες με τα παιχνίδια της και σου ρίχνει κλεφτές ματιές για να τσεκάρει αν είσαι εκεί. Τρώει όλο το φαγητό της και αρπάζει ακόμη και το δικό μας. Δεν κλαίει χωρίς λόγο, τρελαίνεται για βόλτες, για το αυτοκίνητο, για κούνιες, για παιχνίδι με άλλα παιδάκια. Αλλά όταν είναι ώρα να κοιμηθεί, ακόμη κι αν κουτουλάει από τη νύστα, η κατάσταση είναι δύσκολη.

Πριν από αρκετό καιρό είχα αρχίσει να εφαρμόζω τη no-cry sleep solution, που περιληπτικά λέει να συνεχίζεις να κοιμίζεις το παιδί σου αγκαλιά αλλά να το αφήνεις αμέσως μόλις κλείσει τα μάτια, με κίνδυνο φυσικά να ξαναξυπνήσει. Να το κάνεις εκατό φορές, μέχρι να μάθει να αποκοιμιέται στο κρεβάτι. Και μετά όταν το καταφέρεις αυτό, να την αφήνεις όταν έχει ακόμη ανοιχτά τα μάτια, αλλά είναι σε κατάσταση νιρβάνα. Το πρώτο βήμα το έχουμε καταφέρει. Το δεύτερο; Καθόλου! Επειδή όμως έχει μεγαλώσει, ούτε αυτή βολεύεται στην αγκαλιά μου, ούτε κι εγώ αντέχω το βάρος, η μεσούλα μου τα περνάει όλα!

Οπότε, αισιόδοξα σκεπτόμενη απόψε, λέω ότι αυτό το χειροκρότημα είχε ένα μήνυμα. Μαμά, θα κοιμηθώ μόνη μου απόψε. Αύριο δεν ξέρω, αλλά απόψε…

Το καλοκαίρι δεν τε-λειώνει... (updated)

2010-09-30T23:19:00.003+03:00

Παρασκευή και Σάββατο ήμουν συνεχώς online για να τσεκάρουμε τον καιρό για την Κυριακή! Απέφευγα να κοιτάξω έξω από το παράθυρο αν και τα μπουμπουνητά και το τσιρ τσιρ τσιρ της βροχής μου κατέβαζε το ηθικό… Το accuweather που το είχα για έγκυρο, το Σάββατο έλεγε ότι έχει sunshine. Sunshine και στα μούτρα σου, καρέκλες ρίχνει, του έλεγα! Για την Κυριακή, ένα μεγάλο ποσοστό των μετεωρολογικών site μιλούσε για αραιή συννεφιά και 29 βαθμούς.

Όπερ και εγένετο! Μια φοβερή καλοκαιρινή μέρα ξεκίνησε την Κυριακή, την Κυριακή που βαφτίσαμε το μικρό μας κουτσουνέλι! Το οποίο έκλαψε γοερά αλλά όχι δυνατά και μετά ξεράθηκε στον ύπνο. Όλα πήγαν τέλεια και ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω πως η βάπτιση είχε concept …το παγωτό!

Ιδού η πρόσκληση

Τυπώσαμε τις προσκλήσεις και κολλήσαμε τα ξυλάκια.

η μπομπονιέρα

Ένα αληθινό χωνάκι παγωτού και μέσα κουφέτα και marsmallow σε σχήμα παγωτού.

Το μαρτυρικό

Το ξυλάκι φτιάχτηκε με πηλό και οδοντογλυφίδα.

Το γλυκό

Ροζ επικάλυψη και παγωτό παρφέ από το Max Perry.

Και το βιογραφικό μας που μοιράστηκε στους καλεσμένους μας στο τραπέζι. {θα μπορούσα να σβήσω το επίθετό μας αλλά δεν πειράζει, γράψτε το κι εσείς κάπου ;-)}

Τα φτιάξαμε όλα στο χέρι, με τρομερή βοήθεια από τη μαμά, τον νονό και την Ακούραστη Τέσση!!

Και το όνομα αυτής Δανάη...

Update: Εδώ και 3 μέρες προσπαθώ να κάνω upload νέα φωτογραφία και το blogger αρνείται πεισματικά!
Anyway, μετά από απαίτηση πολλών τηλεθεατών (δηλαδή της Σοφίας) βάζω και τη φώτο από το περιεχόμενο της μπομπονιέρας και δώρο.... το μπουκάλι των ευχών!!!!

Καλό φθινόπωρο

2010-09-24T12:45:00.000+03:00

Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας με τις αυτοσχέδιες πιτζάμες και τα στο περίπου νυχτικά. Δηλαδή είναι ο μήνας που ακόμη στις ντουλάπες μας έχουμε τα καλοκαιρινά και διστάζουμε να συζητήσουμε για να «κατεβάσουμε» τα χειμωνιάτικα (αυτή η έκφραση δεν νομίζω πως θα εκλείψει ποτέ, κι ας μην έχουν πια πατάρια τα καινούρια διαμερίσματα, κι ας αποθηκεύουμε τα ρούχα μας στις μοντέρνες μας αποθήκες). Έτσι λοιπόν το βράδυ, επειδή κρυώνω βάζω το καλοκαιρινό νυχτικό μου και από πάνω μια μακριμάνικη μπλούζα. Ή βάζω κανένα μακριμάνικο μακρύ μπλουζάκι. Η μικρή φορά παντελονάκι και κάλτσες και όσες φορές κι αν την σκεπάσω με λινή κουβερτουλα τη βρίσκω κάπου στην άκρη του κρεβατιού μπερδεμένη, πώς τα καταφέρνει;

Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της οργάνωσης. Αυτή την Κυριακή είναι η βάπτισή της μικρής και ο πυρετός της προετοιμασίας έχει χτυπήσει κόκκινο. Δεν θυμάμαι αν αποφασίσαμε συνειδητά να τα κάνουμε όλα στο χέρι, μπομπονιέρες, μαρτυρικά, προσκλήσεις, μια έκπληξη για το τραπέζι, πάντως το χαρήκαμε και ελπίζω να πάνε όλα καλά. Να μην κλάψει πολύ το ζουζουνέλι και να μη χρειαστεί να πάω με χάρτινη σακούλα στο κεφάλι ώστε να μη με βλέπει και κλαίει πιο πολύ. Ούτε με ομπρέλα επίσης. Γιατί τα μετεωρολογικά site μου τα λένε κάπως περίεργα. Ο καιρός μέσα στην εβδομάδα έχει ψυχράνει, ήρθε το φθινόπωρο, μια παράταση ζητήσαμε καλέ μου, και από Δευτέρα κάνε ό,τι θέλεις.

Ο Σεπτέμβριος είναι και ο μήνας της παραλαβής των βιβλίων για το πανεπιστήμιο. Σήμερα παρέλαβα τα βιβλία του πρώτου μαθήματος που έχει να κάνει με το Βυζάντιο και χάρηκα. Μάλιστα, χάρηκα πιο πολύ όταν πήγα στο ταχυδρομείο να πάρω το δέμα και ο κόσμος στην ούρα, σχεδόν με μια φωνή, μου παραχώρησε τη θέση του. Μάνα, φοιτήτρια με μωρό στο καρότσι, ξεκινά διάβασμα. Ε, αφού τα κατάφερα πέρυσι με το νεογέννητο, φέτος θα αριστεύσω. Καλά, και να μην αριστεύσω, θα γεμίσω γνώσεις και θα πάω και στις συναντήσεις, τις οποίες έχασα πέρυσι σχεδόν όλες γιατί θήλαζα και δεν μπορούσα να υπολογίσω τις ορέξεις της μικρής ταλιμπανέζας!

Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Δεν θα πάω φέτος, όχι γιατί δεν μπορώ να αφήσω κάπου το μωρό αλλά γιατί είμαι μακριά από τα σινεμά και θα είναι ένα μικρό ταξίδι και θα έχω και την έννοια να γυρίσω. Πέρυσι, έγκυος, πήγα σε πολλές ταινίες, κι ας καραδοκούσε η γρίπη των χοίρων, οπότε ας δώσουμε ραντεβού για του χρόνου.

Καλό φθινόπωρο!

Κοψομεσιάστηκα!

2010-09-16T16:25:00.000+03:00

Λοιπόν, το θέμα αγκαλιά συνοδεύεται με το απελπιστικό ερώτημα "μέχρι πότε;". Και για να εξηγούμαστε, η κοπελίτσα μου είναι 9,5 μηνών και κάνει τα πρώτα της βήματα γύρω γύρω από το τραπέζι του σαλονιού ή όταν την κρατάμε από τα χέρια, σημάδι που δείχνει ότι σύντομα θα γίνει ανεξάρτητη και θα πάρει τους δρόμους. Για να κοιμηθεί δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να κόψουμε την αγκαλιά, τύπου "σε βάζω στο κρεβάτι, σου διαβάζω παραμύθι, γλαρώνεις, σου λέω καληνύχτα και φεύγω". Αυτό είναι ένα project που θέλει πολύ δουλειά ακόμη. Φαντάζομαι όμως (ελπίζω μάλλον) ότι όσο θα μεγαλώνει θα στρώσει η κατάσταση. Αν πάμε βόλτα και κουραστεί φυσικά θα την πάρω αγκαλιά, αν δυσκολεύεται να φτάσει κάπου, πάλι θα την πάρω. Όμως μέχρι πότε; Γιατί αρχίζει και πονάει φρικτά ορισμένες φορές η μέση μου και είναι μόλις 9 κιλά, μετά τι θα κάνουμε;
Και το ρωτώ αυτό γιατί παρατηρώ ότι η πλειοψηφία των celebrities, εγχώριων και ξένων, κουβαλάνε τα παιδιά τους αγκαλιά και σε ηλικία που άνετα περπατάνε, μη σου πω τρέχουν. Και επειδή το θέμα μου έχει κάνει πάρα πολύ εντύπωση, έψαξα και βρήκα ντοκουμέντα, για να με πιστέψετε.
Πρώτο παράδειγμα η Suri, κόρη του Tom Cruise και της Katie Holmes, η οποία δεν πατάει κάτω εκτός κι αν φορά εκείνα τα τακούνια που της είχε πάρει η μάνα της. Είναι σίγουρο ότι η Katie έχει ξεμεσιαστεί αφού η Suri δεν είναι μικρό παιδί, είναι 4 χρονών, σε λίγο πάει σχολείο! Εντύπωση μου έκανε η λαβή στην τέταρτη φωτογραφία, που δεν ξέρω πόσο βολική είναι για τη μικρή, μια δισκοπάθεια στην Kate όμως θα την προκαλέσει σίγουρα!

Δεύτερο παράδειγμα, οι Brandgelina! Που, εντάξει, έχουν και μια στρατιά παιδιά, δύο να τους ξεφύγουν στον δρόμο θα τρέχουν, αλλά και πάλι επιμένουν να τα έχουν σ υ ν ε χ ε ι α αγκαλιά.

Κι άλλοι celebrities που κουβαλάνε τα παιδάκια τους. Ειδικά τη Victoria Beckham τη βλέπω να παλαντζάρει λίγο αφού είναι και μισή μερίδα.

Α! Και μια εγχώρια σταρ, το Δεσποινάκι.

Έχω κι άλλη μια ερώτηση. Καρότσι μέχρι πότε; Το καταλαβαίνω ότι αν πάρεις ένα νήπιο μαζί σου στη βόλτα ή στο σουπερμάρκετ μπορεί να το χάσεις στους διαδρόμους και να το βρεις κάτω από τα μαρούλια ή πάνω στον πάγκο των τυριών αλλά ξαναλέω καρότσι μέχρι πότε;

Καταλήγω στα εξής συμπεράσματα:
Ή οι celebrities γονείς θέλουν να βγαίνουν φωτογραφίες μαζί με τα παιδιά τους, αφού αν τα αφήσουν ελεύθερα δεν θα ξέρει που να πρωτοεστιάσει ο φωτογράφος.
Ή φοβούνται μη τα χάσουν ή τους τα κλέψουν;
Ή ξέχασαν να πάνε γυμναστήριο και είπαν να σηκώσουν κανένα βαράκι!

Χαλάνδρι ώρα μηδέν

2010-09-14T21:52:00.000+03:00

Ή Μετά Την Επόμενη Μέρα, ή Πολύ σκληρός για να Πεθάνει, ή Ράμπο 1, 2, 3 και 4, ή Επικίνδυνες Αποστολές 1, 2 και 3 ή όποια ταινία περιπέτειας σας έρχεται στο μυαλό.

Καφές στο Χαλάνδρι με τον σύζυγο και το μωρό στο καρότσι να παίζει με την κουδουνίστρα/την πιπίλα/το ποτηράκι με το νερό/το καπάκι από το ποτηράκι με το νερό/τη ζώνη του καροτσιού/να χαζεύει τους περαστικούς/την κυρία με τις πέρλες δεξιά/τον χοντρό κύριο αριστερά/ τα παιδάκια ολούθε ή να κάθεται ήρεμα στην αγκαλιά μας και να λέμε τραγουδάκια, να γαργαλιόμαστε και να πιάνουμε γελώντας το παγωμένο ποτήρι του νερού: ΑΞΙΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ.

Στην πραγματικότητα; Ο καθένας πίνει τον καφέ μόνος του και ο άλλος πηγαίνει τη μικρή {η οποία ωρύεται και βαλαντώνει στο κλάμα χωρίς προφανή λόγο (προφανώς νυστάζει, απολύτως φυσικό αφού μόλις ξύπνησε από τον μεσημεριανό ύπνο, έχει φάει την κρεμούλα της και στη διαδρομή τραγουδάει ευτυχισμένη στο πίσω κάθισμα, this is ironic ok?)} βόλτα με το καρότσι σε ένα ωραιότατο πλακόστρωτο πεζόδρομο, με λακουβάκια, ό,τι πρέπει για να προκαλέσουν νανούρισμα. Κι όμως η νύφη του Τσάκι αντιστέκεται σθεναρά και αποφασίζει να δώσει δυναμικά το παρόν και στο Χαλάνδρι. Περαστικοί μας κοιτάνε με συμπάθεια, οι διπλανοί με μίσος γιατί θέλουν να πιουν ήρεμα τον καφέ τους στο διάλλειμα από το window shopping, κι εμείς ψύχραιμοι εξωτερικά και μόνο, πίνουμε με δυο ρουφηξιές τον φρέντο και κλαίμε τα 4 ευρώ επί δύο.

Στο διπλανό τραπέζι, δυο παιδάκια (4και 6 να υποθέσω;) επιμένουν να μπαινοβγαίνουν στο απέναντι κατάστημα, έτσι για πλάκα και οι γονείς τους να τους τσουβαλιάζουν ξανά και ξανά έξω και να τους παρακαλούν να κάτσουν φρόνιμα. Κάποια στιγμή έρχεται η μικρή και λέει: Μαμά έκανα μια κλανιά! Η μαμά τρομάζει και μαλώνει τον μεγάλο: Εσύ της τα λες αυτά και τα επαναλαμβάνει; Ο μεγάλος: Έκανε μια κλανιά! Μπαμπάς: Μα είσαι χαζός; Μαμά: Ε μάλλον είναι!

Συνειδητοποιώ ότι καφές με παιδιά, ανεξαρτήτου ηλικίας είναι μια πίστα δύσκολη, που χρειάζεται γερά νεύρα ή παιδάκια μάλαμα. Ή μήπως ζουρλομανδύα; Ή δέσιμο στο καρότσι και κλάμα μέχρι τελικής πτώσης; Καταλήγω με τη μικρή αγκαλιά, για την οποία συνήθως είμαι το φάρμακό της, όμως όχι για σήμερα, η νύφη του Τσάκι, χτυπιέται λες και την τσίμπησε μύγα τσε τσε. Και καταλήγει να κλαίει μέσα στον ύπνο της, μέσα στο αυτοκίνητο, καθώς επιστρέφουμε σπίτι. Καφέ δεν θέλατε; Ωραιότατα θα τον πίνατε και σπίτι σας!

Όμως όχι δεν μας σταματάει τίποτα. Αύριο πάλι για «τάτα» θα είμαστε! Που θα πάει, θα στρώσει, θα γυρίσει στα σύγκαλά της το κοριτσάκι, φάση είναι θα περάσει, σκέφτεται η Πολυάννα-μαμά, της οποίας η ζωή όπως διαβάζω «δεν είναι πάντα εύκολη και συχνά δοκιμάζεται η αισιοδοξία της. Μικροδιαφορές που πρέπει να κανονιστούν, ζητήματα που πρέπει να διορθωθούν, αρρώστιες, που πρέπει να τις προλάβει, ή να τις παρακολουθήσει άγρυπνη. H Πολυάννα όμως ξεπερνάει όλες τις δυσκολίες, και κατορθώνει να παραμείνει ευτυχισμένη μαμά κι ευτυχισμένη σύζυγος».

Με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι

2010-09-02T11:08:00.001+03:00

Τα καλοκαίρια… περνούσαν κάποτε ανέμελα, με θερινά σινεμά, βόλτες στην παραλία και μαύρισμα μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Με ξενύχτια, ποτά, ύπνο μέχρι το μεσημέρι, καφέδες και παγωτά. Διακοπές σε νησάκια, στο εξωτερικό, βαλίτσες με ασιδέρωτα μπλουζάκια, άπλυτα εσώρουχα, φορεματάκια και ψιλοτάκουνα. Τα καλοκαίρια τέλειωναν απότομα, είτε για να ξαναρχίσει το σχολείο, είτε για να επιστρέψεις στο γραφείο και να περάσεις μια εβδομάδα ανάλυσης των γεγονότων και επίδειξης των τυπωμένων φωτογραφιών στους συναδέλφους σου, με την αρμύρα να σε έχει ποτίσει μέχρι το κόκαλο, τις ανταύγειες να έχουν ανοίξει κι άλλο από τον ήλιο και το πεντικιούρ να ξεφτίζει σιγά σιγά, ένα μήνα κράτησε το γαλλικό, τα βγάλαμε τα λεφτά μας.

Το καλοκαίρι αυτό… πέρασε. Και ήταν το πρώτο μιας σειράς καλοκαιριών, που αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο, σαν τουβλάκια lego θα φτιάξουν έναν πύργο ευτυχίας που θα φτάσει μέχρι τον ουρανό. Με φρουτόκρεμα στην καφετέρια, αλλαγή προγράμματος στον ύπνο, μαγιό μικροσκοπικό που θα το έκανες για κούκλα, αντιηλιακό με δείκτη στην ηλικία της μαμάς σου. Ξυπνήματα κατά μεσής της νύχτας που σταματούν με ένα «ω ω ω» και πρωινές αγκαλιές με σαλιωμένα φιλιά και χαμόγελα. Να μπουσουλάς, να σηκώνεσαι με τη μία στο κρεβάτι, να δίνεις φιλιά, να κλέβεις την παράσταση, να τους αφήνεις να αναρωτιούνται αν είσαι αγόρι ή κορίτσι. Χωρίς μαλλιά ας τους να μπερδεύονται γλυκιά μου. Με μια τεράστια ψάθα που χωράει μια οικογένεια αλλά που πάντα υπάρχει τρόπος να φτάσεις στην άμμο και να τη γευτείς. Αντισώματα, λίγο θαλασσινό νεράκι και μετά ρέψιμο, πολύ ρέψιμο. Υπάρχει το αλάτι μαμά, είναι νόστιμο, γιατί μου το κρύβετε τόσο καιρό; Και μετά βόλτες στην ακροθαλασσιά και γνωριμία με άλλα μωρά, που ξαφνικά πολλαπλασιάστηκαν ή είναι η ιδέα μου; Γέμισε ο κόσμος μωρά ή μήπως είναι η ώρα; Ναι, η ώρα είναι, στις 6 είχες φύγει από την παραλία, είναι η ώρα που έρχονται τα παιδιά και κάτι φορτωμένοι γονείς με gadgets: σωσίβια, πετσέτες, κουβαδάκια, μπρατσάκια, αλλαξιές, φρούτα, κρέμες, νεράκια, πάνες, μωρομάντηλα. Πολλά μωρομάντηλα! Και το βράδυ, βόλτες νωρίς, για κούνια, κούνια μπέλα, με κυρίες να ρωτάνε πόσο μηνών είναι το παιδάκι και κάνει και κούνια, μικρό στο μάτι, 9 μηνών κυρία μου, αν δεν ξεκινήσουμε τώρα την κούνια, πότε θα το κάνουμε; Να ξεχνάμε τον μπαμπά μας και μαγικά σε 5 μέρες να τον ξαναθυμόμαστε και να κάνουμε ντροπές, να κουρνιάζουμε στην αγκαλιά της μαμάς για να περάσει λίγος χρόνος, να εξοικοιωθούμε με αυτό το φτερούγισμα στην καρδιά. Και μετά αγκαλιές και φιλιά, και αγάπη. Πολύ αγάπη. Και όλα καινούρια. Κι εμείς σαν να ήμασταν έμπειροι από καιρό. Σαν αυτό το καλοκαίρι να ήταν το πιο όμορφο, δύσκολο, απαιτητικό, γλυκό, γεμάτο εκπλήξεις καλοκαίρι της ζωής μου.

Στη φορμόλη Taylor, στη φορμόλη!

2010-08-11T23:17:00.000+03:00

Σήμερα κάνοντας zapping έπεσα πάνω σε έναν πολύ σοβαρό διάλογο μεταξύ Brooke και Taylor και έπαθα πλάκα! Έχουν πλακωθεί και οι δύο στις πλαστικές!! Ειδικά με την Taylor έπαθα πλάκα γιατί ήταν τόσο όμορφη! Όμως, τώρα που το ξανασκέφτομαι η Τόλμη και η Γοητεία συνεχίζετα για 152 χρόνια περίπου με τους ίδιους -πάνω κάτω- ηθοποιούς, οπότε λογικό είναι να προσπαθούν κι αυτοί να διατηρηθούν φρεσκαδούρες!

Και για να πιστούν και οι άπιστοι ιδού οι αποδείξεις

Η κοπέλα είχε πάντοτε χειλάρες αλλά τώρα το παράκανε ρε παιδί μου! Κάτι σαν τη Meg Ryan που κι αυτή για πρωινό κάνει botox!
Να και μια Brooke!

Εντάξει, αυτή τις ρυτιδούλες τις έχει αφήσει για ξεκάρφωμα αλλά μετά από ενδελεχή έρευνα βρήκα ότι έχει πενηνταρίσει κι αυτή!
Πάω να δω τι έχει κάνει και ο Ridge και επανέρχομαι! Αχ, βρε Caroline εσύ μας άφησες νωρίς!!

Ύπνος, αυτός ο άγνωστος!

2010-08-05T13:02:00.001+03:00

Για να τσεκάρω. Λοιπόν, δεν είναι Τρίτη και 13, ούτε καν Παρασκευή και 13. Όμως η χτεσινή νύχτα ήταν μαρτύριο! Η μικρή κοιμήθηκε 11 το βράδυ, επειδή ήμασταν εκτός του σπιτιού και ευελπιστούσαμε ότι αυτό θα την έκανε να κοιμηθεί σχετικά γρήγορα, αφού είχε πάρει έναν μικρό υπνάκο στο αυτοκίνητο, και να ξυπνήσει σχετικά αργά το πρωί, για να συμπληρώσει τις ώρες. Μμμμμμ. Ξύπνησε στις 2:30, στις 4:30 και στις 7:30, που την πήρα στο κρεβάτι μας για να κοιμηθούμε μέχρι τις 9. Εννοείται πως εκείνες τις ώρες δεν κάνω την παραμικρή προσπάθεια νανουρίσματος, απλώς τη «συνδέω», θηλάζω και ξανακοιμάται. Στις 4:30 που ξανακοιμήθηκε την έβαλα στο κρεβάτι της και γύρισα στο δικό μας. Συνειδητοποίησα όμως ότι ακούω μια γυναικεία φωνή να μιλά. Κάνω ότι δεν άκουσα. Όμως το κοριτσάκι από δίπλα είχε όρεξη. Μίλαγε στο κινητό δυνατά, γέλαγε, σαν να ήταν μέρα μεσημέρι! Και ακουγόταν δίπλα στο αυτί μου και με κλειστά παντζούρια και παράθυρα παρακαλώ! Λοιπόν, προφανώς δεν πιάνει καλά το κινητό και είχε κολλήσει στην μπαλκονόπορτα για να ακούει! Πήγε 5 και ακόμη μίλαγε δυνατά. Ο διπλανός μου δεν είχε πάρει χαμπάρι. Προφανώς κι εγώ αν κοιμόμουν δεν θα την άκουγα αλλά δεν γινόταν με τίποτα να με πάρει ο ύπνος από τον εκνευρισμό! Τον ξυπνάω λοιπόν, του το λέω, σηκώνεται, ανοίγει την πόρτα, φωνάζει «ΣΣΣΣΣΣ, 5 η ώρα!!», σταματάει και κοιμόμαστε σαν πουλάκια! Σε 2,5 ώρες πάλι στο πόδι, με τη μικρή να έχει ξαναξυπνήσει! Βγάζει δόντια; δεν θήλασε αρκετά; έκανε κακά; Δικαιολογίες μπορώ να βρω άπειρες, ύπνο που θα βρω; Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στις 10 μας παίρνει ο παπάς από την εκκλησία που έχουμε κλείσει εδώ και 3 μήνες για τα βαφτίσια (παρεπιπτόντως με είχε πάρει και προχτές να μου αλλάξει την ώρα γιατί είχε κάνει λάθος με άλλη βάφτιση) και μας ρωτάει «ισχύει η βάφτιση ή ακυρώνεται;» Μμμμμμ! «Τα χαρτιά τα έχετε φέρει;» Μμμμμ! Και να φανταστείς ότι όταν είχαμε πάει στην εκκλησία μας καταχώρισε σε excelοφυλλο και μας το τύπωσε και του είπα πως είχα εντυπωσιαστεί από την οργάνωση και την τεχνολογία!! Λοιπόν, μας βλέπω τη μέρα της βάφτισης, ούρα έξω από την εκκλησία, καμιά δεκαπενταριά παιδάκια!

Ατάκες Παναγιώτας

2010-07-14T15:24:00.000+03:00

Δροσερές και καλοκαιρινές...

Στο αυτοκίνητο με τους γονείς της μπροστά σε διόδια Εθνικής Οδού.

Διαβάζει το Go που γράφει με κόκκινα γράμματα σε ηλεκτρονική πινακίδα για να περάσεις.

- Δεν είναι λίγο αγένεια να σου λέει Go?

Στο σπίτι μου τραγουδάω στη μικρή "Εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ μόνοι πάνω στη γη, ο ο ο, μόνοι στη γη".

- (τραγουδιστά)... κι ο μπαμπάς!

Έφυγε νύχτα το Flash Forward!

2010-07-09T23:10:00.001+03:00

Λίγο πριν τελειώσει το Lost (το οποίο αν και με είχε ξενερώσει στα τελευταία του επεισόδια, το αγαπάω και θα μάθω και στο κουτσουνελόπαιδο να το βλέπει), ξεκινήσαμε να βλέπουμε Flash Forward.

Επρόκειτο για μια σειρά του ΑΒC, που πλασαρίστηκε ως το νέο Lost, αφού είχε και τους ίδιους παραγωγούς. Έπαιζε ο Joseph Fiennes και η Πέννυ και ο Τσάρλυ από το Lost. Η ιδέα του σεναρίου εκπληκτική: ένα black out που έγινε σε ολόκληρο τον πλανήτη ξαφνικά για 2 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, κατά τη διάρκεια του οποίου οι πάντες λιποθύμησαν και όταν ξύπνησαν είχαν όλοι μια ανάμνηση από το μέλλον, συγκεκριμένα από τις 29 Απριλίου 2010.

Η σειρά όμως κόπηκε στην πρώτη σεζόν! Στο τελευταίο επεισόδιο που φτάνουμε στην ημερομηνία του μέλλοντος, και υποτίθεται ότι περιμένουμε με αγωνία τι θα συμβεί μετά, τελειώνει η σειρά… για πάντα! Δηλαδή αντί για season finale πάρε ένα series finale. Και μένεις με ένα WTF τέλος και στα αναμμένα κάρβουνα σαν αναστενάρης. Και ένα καταπληκτικό τραγούδι στην τελευταία σκηνή!!

Γιατί κόπηκε;

Όπως λέει το TVByTheNumbers, τα πρόσφατα επεισόδια της σειράς έκαναν μέσο όρο μόνο 2.6 σε ενήλικες και ο μέσος όρος του ABC είναι περίπου στο 3.1. Το κόστος της παραγωγής επίσης ήταν υψηλό! Κάτι σαν τον Παπακαλιάτη δηλαδή! Και ακριβό και δεν το βλέπανε!

Κατά τη γνώμη μου οι ηθοποιοί ήταν καλοί, αν και ο Joseph Fiennes θεωρήθηκε πολύ άχρηστος και βαρετός από πολλούς, το στόρυ μια χαρά, είχε πολύ ενδιαφέρον. Anyway, άλλη μια season θα την έκανε άνετα, να μάθουμε κι εμείς σε τι εξυπηρετούν αυτά τα black outs.

Το θέμα είναι ότι οι πιστοί fans της σειράς οργάνωσαν μεγάλες διαμαρτυρίες για το κόψιμο της σειράς και σκέφτηκαν να αναπαραστήσουν τα black-outs που συνέβαιναν στη σειρά, λιποθυμώντας μπροστά από τα κτίρια του ABC αλλά και σε άλλες στρατηγικές τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο για 2 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, όσο δηλαδή κρατάει και το ανθρώπινο black-out στη σειρά. Γέλασα πάρα πολύ με το βίντεο.

Έχουν φτιάξει και site εδώ και εδώ.

Και την Τρίτη στις 13 Ιουλίου θα κάνουν ένα black out και στη Θεσσαλονίκη!

Ροζ στρουμφάκι!

2010-07-05T17:17:00.000+03:00

Στο δρόμο μπροστά στο σπίτι μας
Γειτόνισσα: Ελένη, το δεύτερο σίγουρα θα είναι αγοράκι!

Σε καφετέρια
(φοράμε ριγέ κίτρινο μπλουζάκι με φραμπαλά στο μανίκι και λαχανί σορτσάκι)
Σερβιτόρα: Κούκλος είναι!

Σε κατάστημα βαφτιστικών
(φοράμε φορεματάκι καρό μπλε και κόκκινο με τιραντάκι)
Πωλήτρια: Αχ! Τι όμορφος!
Εγώ: Όμορφη!
Πωλήτρια: Α! Κοριτσάκι είναι! Ε φορέστε του κανένα ροζ!

Στο σουπερμάρκετ
(φοράμε ριγέ μπλούζα ροζ-φούξια-άσπρο με τη Hello Kitty και παντελονάκι φουρφουρένιο λευκό)
Κύριος: Τώρα τι είναι αυτό; Αγόρι ή κορίτσι;
Εγώ: Εμ, αυτό είναι το θέμα εσείς τι λέτε; Με τόσο ροζ τι να είναι;
Κύριος: Αγόρι;
Εγώ: Κοριτσάκι!
Κύριος: Ε! Βάλτε του καμιά κορδέλα στα μαλλιά!

Συμπέρασμα: σταματάμε να ασχολούμαστε με το ντύσιμο αφού πιστεύω ότι και να τη βουτήξω στη ροζ μπογιά πάλι αγοράκι θα νομίζουν ότι είναι!
Στο κάτω κάτω κι η Στρουμφίτα μπλε ήταν αλλά είδατε πόσοι ήταν ερωτευμένοι μαζί της στο Στρουμφοχωριό;

Δεν βιάζομαι να μεγαλώσεις

2010-06-28T23:22:00.000+03:00

Πολλούς μήνες πριν γεννήσω το είχα ρίξει στο διάβασμα. Για το τι με περιμένει. Για να προετοιμαστώ. Είχα αγοράσει δυο βιβλιαράκια μικρά, είχα ξεκοκαλίσει το parents.gr και κάθε φορά που πήγαινα στο mall, έμπαινα στη fnac, έπαιρνα το «Τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος» και το «Τι να περιμένεις τον πρώτο χρόνο του παιδιού σου» και καθόμουν σε μια καρεκλίτσα από εκείνες τις μικρές στο παιδικό τμήμα (έχε χάρη που δεν πήρα πολλά κιλά στην εγκυμοσύνη), ακούμπαγα το βιβλίο στο τραπεζάκι και διάβαζα. Εντάξει δεν είναι δανειστική βιβλιοθήκη αλλά δεν ήθελα να δώσω και 32 ευρώ για ένα τεράστιο βιβλίο, οπότε βολευόμουν έτσι (ντροπή!).
Και ο καιρός πέρασε και το κοριτσάκι ήρθε. Κι εγώ με απίστευτα αποθέματα υπομονής και αγάπης ξεκίνησα τη ζωή μου μαζί της. Είχα διαβάσει λοιπόν ότι περίπου στις σαράντα μέρες εδραιώνεται ο θηλασμός. Θήλαζα νυχθημερόν και καθώς πλησίαζα το όριο των ημερών έπαιρνα κουράγιο. Το μωρό έπαιρνε βάρος και με το παραπάνω, οπότε δεν ανησυχούσα για το γάλα μου αλλά δεν ήμουν και σίγουρη ότι είχα καταφέρει να θηλάσω σωστά. Νομίζω πως πέρασαν τουλάχιστον δύο μήνες και μετά ένιωσα πιο ελαφριά, σαν να έχει ρυθμιστεί η παραγωγή και το μωρό να τρέφεται σωστά. Κάποιοι λέγανε πως και στις 40 μέρες το μωρό κοιμάται πιο πολύ το βράδυ. Μπα, το δικό μου έφτασε 5 μηνών για να ξυπνάει έστω μια φορά και καμιά φορά και δύο. Ακόμη δυσκολεύεται στον ύπνο, ξυπνάει μες τη νύχτα και με ζητάει. Μετά λέγανε για τους κολικούς, στο τρίμηνο τελειώνουν. Δεν ξέρω αν είχαμε κολικούς, ποτέ δεν τους παραδέχτηκα αλλά περίμενα με ανυπομονησία το τέλος του τρίτου μήνα για να πω σε όλους πως κι αν είχαμε, τέλειωσαν. Στους 6 μήνες, λέει, η ζωή του ζευγαριού και η ζωή στο σπίτι γενικά επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Εδώ και ένα μήνα, ξυπνάω από τις 7, πράγμα που έχω να το κάνω λογικά από τότε που πήγαινα Α’ Δημοτικού. Η πριγκίπισσα μου με πηγαίνει στο σαλόνι και μετά από καμιά ωρίτσα αυτή ξανακοιμάται. Υπάρχουν μέρες που απλά δεν μαγειρεύω, στο χαρτί για το σούπερ μάρκετ γράφω μόνο τα φρούτα, το μοσχάρι και τα λαχανικά της μικρής και η στοίβα με τα ασιδέρωτα μειώνεται μόνο όταν μας επισκέπτεται η μαμά μου.
Που το πάω; Που το πάω;
Βιαζόμαστε. Εμείς οι γονείς βιαζόμαστε πολύ. Βάζουμε όρια στις αντοχές μας. Μέχρι το τέλος του μήνα. Πότε θα γυρίσει από μπρούμυτα ανάσκελα; Πότε θα κάτσει; Πότε θα βγάλει δόντια; Το δικό μου δεν μπουσουλάει, το δικό σου; Είναι 6 μηνών και δεν κοιμάται όλο το βράδυ, εσύ πως τα κατάφερες; Τρώει τη φρουτόκρεμα ή τη φτύνει; Θέλω να περπατήσει πριν χρονίσει, να μιλήσει, να με αναγνωρίσει, να πει μπαμπά και μαμά, να μην κλαίει όταν βγαίνουμε βόλτα. Θέλω να γίνει ένα 10χρονο σε σώμα μωρού 7 μηνών.
Θέλω οι αντοχές μου να μην έχουν όρια. Θέλω να έχω υπομονή, όσο εκεί που δεν παίρνει άλλο. Να την προστατεύω, να την νανουρίζω όσες φορές κι αν χρειαστεί, κάθε βράδυ, κάθε μεσημέρι, να μην περιμένω το επόμενο κατόρθωμά της, απλά να είμαι εδώ και να το χειροκροτήσω. Θέλω να αποφύγω τις συγκρίσεις, να μην επηρεάζομαι από τρίτους, να κάνω αυτό που νιώθω εγώ σωστό για το παιδί μου, κι ας σημαίνει ότι δεν θα το αφήσω να κλάψει και να νιώσει μόνο. Κι ας γίνει κολλημένη μαζί μου, καρφίτσα στο πέτο μου. Αφού από τότε που γεννήθηκε, δυο καρδούλες χτυπούν πάνω μου. Μια η δική μου, και μια η δική της στην αγκαλιά μου.

Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω

από το cd της Τατιάνας Ζωγράφου

Τσίρκο Medrano

2010-06-20T22:18:00.001+03:00

Λοιπόν το πάτωμα στο 3 χρόνων σπίτι μας είναι από ξύλο στα περισσότερα δωμάτια. Συμπεριλαμβανομένου και της μικρής μας κοπελούδας (ανησυχώ, ο ορθογραφικός έλεγχος του word δεν έβγαλε άγνωστη λέξη το «κοπελούδα»). Η κοπελούδα, που λέτε, είναι δύσκολη στον ύπνο. Όταν λέμε δύσκολη, εννοούμε πολύ δύσκολη! Νυστάζει συνεχώς αλλά αρνείται να κοιμηθεί μέσα στη μέρα. Τρίβει μάτια, χασμουριέται, γκρινιάζει αλλά δεν κοιμάται! Το βράδυ, ως τους 5 μήνες, μετά τον τελευταίο θηλασμό έπεφτε ξερή και δεν καταλάβαινε πότε την άφηνα στο κρεβάτι της. Κάποια μέρα όμως άρχισε να ξυπνάει με το που ακούμπαγε στο σεντονάκι της. Με αποτέλεσμα, να περνάμε κανένα δίωρο αγκαλιά, με κλάματα ή χωρίς, μέχρι να κοιμηθεί. Και όταν την αφήσουμε στο κρεβάτι και δούμε ότι δεν υπάρχει αντίδραση, επιχειρούμε να βγούμε από το δωμάτιο! Ε, τότε είναι που ανακαλύψαμε, μετά λύπης, ότι το πάτωμα τρίζει!!! Τρίζει σε συγκεκριμένα σημεία, εκείνα που προφανώς έχουν την περισσότερη χρήση, αν και δεν δικαιολογείται σε ένα τόσο καινούριο σπίτι να τρίζει ένα σχεδόν ολοκαίνουριο ξύλινο πάτωμα. Αν καταφέρουμε να φτάσουμε στην πόρτα και δεν ξυπνήσει, βγαίνουμε στο χωλ το οποίο τρίζει παντού, κρακ και κρακ!!! Και ξυπνάει! Και ξανά μανά! Οπότε κάνουμε κάτι ακροβατικά, πιανόμαστε από τους τοίχους, πατάμε στο πρώτο σκαλί και τρέχουμε πάνω! Αργότερα, όταν πάμε εμείς για ύπνο, περνάμε πάλι από το ίδιο σημείο και πάλι κρακ και κρακ και μερικές φορές την ξυπνάμε εμείς, είμαι σίγουρη!! Οπότε λέω να μελετήσω αυτό το video και από αύριο να το εφαρμόσω!!! Περαστικά μας!

εγώ, προσπαθώντας να βγω από το δωμάτιο της κοπελούδας

ο μπαμπάς της στην δική του προσπάθεια!

ΣΟΚ

2010-06-10T02:01:00.000+03:00

Σε περίπτωση που το αμφισβητείτε, σας πιστοποιώ ότι ο κόσμος βγαίνει ακόμη έξω μετά τις 11 το βράδυ και κάθεται σε καφετέριες ή ταβέρνες και τρώει και πίνει και κάνει βόλτες στην πλατεία και ο φούρνος στη γωνία μαζεύει τα σάντουιτς νωρίτερα αλλά δεν κλείνει αλλά και τα περίπτερα παραμένουν ανοιχτά και η Μαραθώνος είναι σχεδόν άδεια Τετάρτη βράδυ.

Υ.Γ. Εντάξει πεινάσαμε, δεν είχαμε να φάμε και προσφέρθηκα να πεταχτώ μέχρι το Everest να πάρω κάτι και ναι… έπαθα πολιτισμικό σοκ αφού είχα να βγω τόσο αργά από το σπίτι πάνω από 6 μήνες! Πότε πέρασαν αλήθεια;

Αντί ευτυχισμένης ανάρτησης

2010-06-03T11:34:00.001+03:00

Περιμένω εδώ και πολύ καιρό με αγωνία να βρω λίγο χρόνο και κέφι να γράψω πως περνάμε με την μπεμπούλα μας και η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά να πω. Όμως σήμερα κάθισα να γράψω για κάτι που πραγματικά με εξόργισε. Και τώρα που ξεκινώ ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι.

Ένας πατέρας (ο Θεός να τον κάνει) άφησε/ξέχασε το 5χρονο παιδί του στο αυτοκίνητο και όταν το θυμήθηκε μετά από 8 (!) ώρες το παιδί είχε πεθάνει από τη ζέστη και την ασφυξία! Σοκαρίστηκα. Πήγα αμέσως να τον δικαιολογήσω αλλά δεν βρήκα καμία δικαιολογία. Το ξέχασε; Απορροφήθηκε τόσο πολύ από τη δουλειά του, που παρεμπιπτόντως ήταν να σώσει έναν άλλο άνθρωπο, έναν ασθενή του; Δεν υπάρχει εξήγηση. Αυτός ο πατέρας δεν πρέπει να είχε καμία συναισθηματική επαφή με το παιδί του. Ξεχνάμε ένα γάλα έξω από το ψυγείο και χαλάει. Ξεχνάμε να κλειδώσουμε την πόρτα το βράδυ και μπαίνουν κλέφτες. Δεν ξεχνάμε το παιδάκι μας στο αυτοκίνητο, όσο αφηρημένοι κι είμαστε. Δεν το χωράει το μυαλό μου.

Κάνουμε παιδιά γιατί το θέλουμε, κι αν δεν το θέλουμε, δεν κάνουμε. Κι αν προκύψει χωρίς να το θέλουμε και το κάνουμε πάραυτα, το μεγαλώνουμε με αγάπη και στοργή. Το ακούμε όταν μας μιλάει, το παίρνουμε αγκαλιά, του προσφέρουμε τη γη και τον ουρανό. Όταν αναγκαζόμαστε να το μαλώσουμε, για το καλό του, σπαράζει η καρδιά μας. Όταν κλαίει και δεν μπορούμε να το βοηθήσουμε, υποφέρουμε κι εμείς. Όταν είναι άρρωστο, κλαίμε κι εμείς. Η αγωνία για έναν γονιό δεν σταματά ποτέ. Είμαστε εκεί από την πρώτη στιγμή, δίπλα του, είμαστε το στήριγμά του. Δεν το ξεχνάμε στο αυτοκίνητο και το αφήνουμε να …πεθάνει, αβοήθητο, εκλιπαρώντας για λίγο νερό και μια δροσερή γωνιά μακριά από τον ήλιο. Καημένο παιδάκι, πόσο θα υπέφερες και πόσο θα υποφέρει τώρα η μανούλα σου, που σε έψαχνε στο σχολείο, που δεν πήγες ποτέ, εκείνη την ημέρα. Γιατί ο πατέρας σου επέλεξε να πάει στη δουλειά του και να σε ξεχάσει για 8 ολόκληρες ώρες στο αυτοκίνητο, γιατί ο πατέρας σου δεν σε σκέφτηκε ούτε λεπτό για όλες αυτές τις ώρες. Δεν ξέρω αν θέλω την τιμωρία του. Δεν είναι ο μόνος που δεν σκέφτεται την ασφάλεια των παιδιών τους γιατί τη θεωρεί δεδομένη. Πόσοι δεν βάζουν τα παιδιά τους χύμα στο πίσω κάθισμα, χωρίς ζώνη ασφαλείας, χωρίς καθισματάκι που είναι υποχρεωτικό μέχρι τα 12 χρόνια; Πόσοι δεν τα ανεβάζουν σε μηχανάκι χωρίς κράνος; Πόσοι τα αφήνουν να πλατσουρίζουν στη θάλασσα χωρίς επίβλεψη; Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι και ναι, δεν είμαστε το καλύτερο είδος σε αυτόν το πλανήτη.

Y.Γ. Τώρα διαβάζω πως αποκλείουν το ενδεχόμενο της θερμοπληξίας και της ασφυξίας οι γιατροί και ότι το παιδί είχε πρόβλημα με την καρδιά του. Ε ναι, αυτό λέω κι εγώ, το παιδί είχε πληγωμένη καρδούλα, για αυτό και δεν άντεξε ξεχασμένο μέσα στο αυτοκίνητο.

Υ.Γ.2. Επίσης πριν από λίγες ημέρες διάβαζα ότι αυξάνονται ανησυχητικά τα κρούσματα στην Κίνα γονιών που αυτοκτονούν πέφτοντας από μπαλκόνια έχοντας αγκαλιά τα παιδιά τους... Τι άλλο;

Έχω διαβάσμα...

2010-05-19T22:46:00.000+03:00

τι σου κρέμεται μωρό μου;

2010-05-13T00:44:00.000+03:00

Είμαι κατά της πιπίλας, αλλά καμιά φορά την κάνει τη δουλειά της, οπότε πάω πάσο αλλά....εντάξει, πόσο άσχημο μπορεί να είναι αυτό;

Mother’s Day, hip hip hooray!

2010-05-09T22:24:00.001+03:00

Σήμερα που είναι η πρώτη φορά που γιορτάζω κι εγώ στη γιορτή της μητέρας και αφού είχε καταπληκτικό καιρό, είπαμε να κατηφορίσουμε προς θάλασσα μεριά και να πάμε στην Μαρίνα του Φλοίσβου για καροτσάδα! Χορτάτο το μπεμπόνι από ύπνο και φαγητό και με καθαρή πανούλα εισήχθη στο καθισματάκι του και γούσταρε τρελά, όπως ΚΑΘΕ φορά που πάμε βόλτα εξάλλου.

Στη Βασιλίσσης Σοφίας, συναντήσαμε εκατομμύρια ποδηλάτες που έπαιρναν μέρος στην πανελλαδική ποδηλατοπορεία και με έπιασε μια συγκίνηση, μου φάνηκε τόσο όμορφος και κεφάτος αυτός ο κόσμος και ένιωσα λίγο ηλίθια, κλεισμένη στο αυτοκινητάκι μου από την άλλη μεριά του δρόμου. Περισσότερα για την πορεία εδώ.

Φτάνοντας στο Φλοίσβο, παρκάραμε σχετικά εύκολα εκτός του συγκροτήματος (αν και όπως πληροφορούμαι από το site υπάρχει χώρος στάθμευσης 320 θέσεων, αλλά δεν διευκρινίζει αν είναι δωρεάν, φαντάζομαι πως είναι). Βάλαμε μπεμπόνι στο καρότσι και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας.

Περνώντας την κεντρική πύλη της Μαρίνας, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Δεξιά η θάλασσα και κάτι γιότ που βγάζουν μάτι από πολυτέλεια, αριστερά εμπορικά καταστήματα (κλειστά την Κυριακή), καφετέριες και εστιατόρια, ένας παιδότοπος και κόσμος, κόσμος, κόσμος να κάνει βόλτα και να χαίρεται το καλοκαίρι μέσα στην άνοιξη! Δηλαδή τύφλα να έχουν οι Κάννες!!

Η αλήθεια είναι ότι αν πας εκεί και δεν έχεις καρότσι ή έστω ένα παιδάκι στο ένα χέρι, νιώθεις λίγο έξω από τα νερά σου ή σου ξυπνάει το μητρικό ή πατρικό φίλτρο!! Εκεί έχεις δύο επιλογές: ή κάνεις βόλτα κατά μήκος της μαρίνας ή κάθεσαι σε μια καφετέρια και χαζεύεις την περαντζάδα και τα σκάφη και την Καστέλα απέναντι! Εμείς κάναμε αρχικά τη βόλτα μας και μετά καταλήξαμε στην Brasserie Sud, όπου παρασυρθήκαμε από τα πιάτα ημέρας που μας πρότεινε ο σερβιτόρος με αποτέλεσμα να πληρώσουμε για δύο coca cola, ένα κοτόπουλο γεμιστό, ένα μπιφτέκι γαλοπούλας και μια σαλάτα 50 ευρώ! Και το καλύτερο; Το μπεμπόνι αποφάσισε πως ήταν ώρα φαγητού και για εκείνο με αποτέλεσμα να ψάχνω έναν διακριτικό χώρο να θηλάσω. Ανακάλυψα δυο καναπέδες σε ένα διάδρομο που συνδέει το εστιατόριο και το διπλανό Friday’s, στρογγυλοκάθισα και σε λίγα λεπτά συνειδητοποίησα πως το σημείο αυτό ήταν η είσοδος για το Zinc, ένα bar restaurant στον πάνω όροφο! Με αποτέλεσμα να περάσουν τουλάχιστον 40 άτομα από μπροστά μου, στο εκ πρώτης όψεως ήσυχο σημείο για θηλασμό!! Επιστρέφοντας στο τραπέζι, το μπεμπάκι που δεν έχει μάθει να αποκοιμιέται μόνο του, αποφάσισε πως είναι ώρα για ύπνο, έτσι η μαμά έφαγε μόνη της, και ο μπαμπάς ανακάλυψε ότι το πεζοδρόμιο με τις εσοχές κάνει καλά τη δουλειά του, βοηθώντας στο νανούρισμα. Σε λίγα λεπτά το μωράκι είχε κοιμηθεί και καθίσαμε λίγο οι δυο μας ήρεμα κι ωραία για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν δώσαμε 50 ευρώ για να φάει ο καθένας μόνος του και λαχ λαχ!!

Φεύγοντας και έχοντας ανάγκη όχι μόνο να ξοδέψουμε κι άλλα χρήματα αλλά να φάμε και κάτι γλυκό, βρήκαμε το Eric Kayser που έχει εντυπωσιακά γλυκά και ωραιότατα σάντουιτς (την επόμενη φορά σαντουιτσάκι λοιπόν) και φάγαμε από ένα παγωτάκι μηχανής. Η μικρή ξύπνησε ακριβώς την ώρα που φτάναμε στο αυτοκίνητο, οπότε και δεν νιώσαμε τύψεις, όπως κάθε φορά, που πρέπει να την ξυπνήσουμε για να μπούμε ή να βγούμε από το αυτοκίνητο. Επιστρέψαμε σπίτι διασχίζοντας μια άδεια Συγγρού και μια μισογεμάτη Μεσογείων! Mother’s Day was just Perfect!

Τη διαχείριση και αξιοποίηση της Μαρίνας έχει αναλάβει για 40 χρόνια η εταιρεία LAMDA Flisvos Marina, με σκοπό την ανάδειξή της σε κορυφαία μαρίνα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Tο επενδυτικό πρόγραμμα για τον εκσυγχρονισμό των θαλάσσιων και επίγειων υποδομών της Μαρίνας Φλοίσβου ανήλθε στα €45 εκατομμύρια περίπου. Το ωράριο λειτουργίας του εμπορικού (που έχει καταστήματα με κοσμήματα, οπτικά, ρούχα, υπαίθριο παιδότοπο) είναι Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-21:00 και Σάββατο: 10:00-20:00 ενώ την Κυριακή είναι κλειστά. Επίσης υπάρχουν παντού ράμπες πρόσβασης για άτομα με ειδικές ανάγκες και φυσικά για τα καρότσια (κάτι που αναζητώ παντού στην Αθήνα αλλά μάταια) ενώ στις τουαλέτες υπάρχει και αλλαξιέρα μωρού. Υπάρχει επίσης ειδικός χώρος με ΑΤΜ, αν ξεμείνεις! Η Μαρίνα Φλοίσβου είναι η πρώτη στην Ελλάδα μαρίνα υψηλών προδιαγραφών, αφού έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει 250 ελλιμενισμένα σκάφη, από τα οποία τα μισά και πλέον μπορούν να είναι θαλαμηγοί μήκους άνω των 30 μέτρων. Λειτουργεί στη σημερινή της μορφή από το Μάιο του 2007, οπότε πέρασαν τουλάχιστον 3 χρόνια για να την ανακαλύψουμε!

Αν πάτε με λεωφορείο η στάση "Ούλεν" βρίσκεται ακριβώς έξω από τη Μαρίνα, όπου και περνούν τα λεωφορεία με αριθμό: 101, 217, Α1, Β1, B2, E1.

Αν πάτε με τραμ η στάση "Τροκαντερό" βρίσκεται ακριβώς έξω από την κεντρική είσοδο της Μαρίνας. Η στάση του τραμ "Τροκαντερό" μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σταθμός ανταπόκρισης με το μετρό στο σταθμό "Νέος Κόσμος". Επίσης, η στάση του λεωφορείου Β2 μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σταθμός ανταπόκρισης με το μετρό στο σταθμό "Συγγρού-Φιξ", μόλις 5 λεπτά από την Μαρίνα Φλοίσβου.

Η Μαρίνα Φλοίσβου βρίσκεται εδώ.

Και πανοραμική φώτο του Νίκου Δανιηλίδη από το site.

where is the happiness?

2010-05-07T12:16:00.000+03:00

Πώς έτυχε και προχθές μπήκα στο twitter μετά από καιρό και ξεκίνησα να πηγαίνω από tweet σε tweet, όπως η μελισσούλα πετάει από λουλούδι σε λουλούδι. Και διάβαζα μεγάλες εξυπνάδες και στομφώδη λόγια και χαζομάρες και προτάσεις εντυπωσιασμού, όλοι είχαν κάτι να πουν για τους τρεις που χάθηκαν και για το μωράκι που δεν πρόλαβε να ζήσει. Αντί να κάτσουμε να σκεφτούμε, φλυαρούμε. Οι πολιτικοί κάνουν τη δουλειά τους, δεν περίμενα συναισθήματα από αυτούς, πόσο μάλλον από τα δελτία ειδήσεων. Ήδη το γύρισαν στο reality της υπόθεσης, ποιοι ήταν, πού είχαν σπουδάσει, τι όνειρα είχαν. Το αυτονόητο δηλαδή. Το ότι πέθαναν σαν τα ποντίκια, μια μέρα που δούλεψαν με το ζόρι, ενώ έξω κάποιοι άλλοι φώναζαν για το δίκιο τους. Όλοι έχουν δίκιο. Γυρνάω και κοιτάω το μωρό μου, που δεν ξέρει τίποτα από όλα αυτά. Είναι αθώο. Ούτε για την ηφαιστειακή τέφρα που παραλύει τα αεροδρόμια, ούτε για τα spreads, ούτε για τις μολότοφ, ούτε ακόμη ότι σε λίγο θα βγούμε μια βόλτα έξω με το καρότσι. Δεν ξέρει τίποτα κι ας έχει χαρακτήρα. Εγώ και ο μπαμπάς της θα της μάθουμε τα πάντα, θα της δώσουμε να καταλάβει τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο, από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σύνθετα. Πόσο βαρύ φορτίο είναι αυτό; Πώς θα της εξηγήσω τι συνέβη προχτές; Με ένα απλό tweet ή status update δεν ξεμπέρδεψα. Δεν θέλω να μαυρίσω το μέλλον μας, δεν θέλω να κάνω άσχημες σκέψεις, θέλω να είμαι αισιόδοξη. Δεν θέλω να την κάνω να φοβάται. Θέλω να συνεχίσει να χαμογελά, έτσι αθώα, για όσο περισσότερο μπορεί.

Η μαμά θυμήθηκε το blog!

2010-04-22T20:36:00.001+03:00

Πολύ τηλεγραφικά, αρχίζω και κοιμάμαι κάπως καλύτερα τα βράδια, με μικρές εξαιρέσεις για να μην ξεχνιόμαστε, μου πέρασε η παρανοική ανάγκη να φτιάχνω συνέχεια γλυκά και να τα τρώω, τώρα λέω να κάνω καμια δίαιτα, το μωράκι μου μεγαλώνει και χαμογελά στους πάντες, έχει εκπληκτική φωτογένεια και τη φωτογραφίζω συνεχώς, κάνει τούμπες και γυρνάει μπρούμυτα και ανάσκελα σε χρόνο dt, θηλάζω αποκλειστικά εδώ και 5 μήνες αλλά σε μια εβδομάδα θα έχουμε την πρώτη μας επαφή με το κουτάλι, οργανώνουμε τη βάφτιση για το Σεπτέμβριο και συγχρόνως αποταμιεύουμε χρήματα για τη σεζόν γάμων και βαφτίσεων Μαϊου-Ιουνίου, παραγγέλνω μανιωδώς πράγματα (κυρίως για τη μικρή) από το ίντερνετ, ολοκλήρωσα την τελευταία εργασία για φέτος και πρέπει να διαβάσω λίγο για τις εξετάσεις του Ιουνίου και παράλληλα έχω στο μυαλό μου το νέο project που θα απασχολήσει εμένα και μια φίλη στο άμεσο μέλλον (μόλις βρούμε λίγο χρόνο θα σας το ανακοινώσουμε), βγαίνουμε βόλτες με το καρότσι, βγάλαμε τον ποδόσακο και νιώθουμε πιο ελαφρείς, φοράμε καπελάκια και ανυπομονούμε να βάλουμε κάτι καυτά σορτσάκια που μας πήρε (ποιος άλλος;) η γιαγιά μου, που την αγαπάμε πολύ!! Ο μπαμπάς μας μας βοηθά και μας πάει βόλτες με το αυτοκίνητο, βάζουμε free 98, που τα σπάει και ονειρευόμαστε τα ταξίδια που έρχονται, με μπεμπάκι of course!!

Sunny days!

2010-03-21T14:25:00.000+02:00

Ο καιρός μας κάνει τη χάρη κι εμείς δεν χάνουμε ευκαιρία και βγαίνουμε συνέχεια βόλτες. Σήμερα, ο δήμος του Γέρακα διοργάνωσε αγώνες δρόμου στην πλατεία και πήραν μέρος τα ανηψάκια μου και πήγαμε να ζητωκραυγάσουμε. Ο Βασίλης βγήκε δεύτερος στα 1000μ. και η Παναγιώτα 6η στα 600μ. Εκτός από κάτι μυγάκια που πέρασαν το κίτρινο καρότσι μας για λουλουδάκι και κολλήσανε πάνω του, προσελκύσαμε και αρκετά παιδάκια. Εμείς τους χαρίσαμε χαμόγελα και μετά κοιμηθήκαμε κάτω από ένα ηχείο από το οποίο ακούγονταν τα άπαντα της Βανδή. Σκληραγώγηση στο φουλ δηλαδή! Η μαμά ήπιε το καφεδάκι της, πήρε την εφημερίδα της και χάρηκε τη λιακάδα! Που να μεγαλώσουμε κι άλλο....

Εδώ η ηλιαχτίδα μου αμέσως μετά τον τερματισμό, σε αποκλειστική φωτογράφιση για το blog!

Τραβάτε με κι ας κλαίω

2010-03-15T12:21:00.003+02:00

Σήμερα κατάλαβα που βαδίζουμε ως χώρα.

Στο φρέσκο ειδησεογραφικό blog του Ευαγγελάτου υπάρχει ειδική κατηγορία ειδήσεων "Τζουλια", εξίσου σημαντική βεβαίως βεβαίως με την "Τρομοκρατία", την "Οικονομία" και τη "Eurovision"!

Οι νέες μας φιλενάδες

2010-03-10T17:44:00.000+02:00

Μια και ο καιρός δεν μας επιτρέπει τις βόλτες και την ευκαιρία να γνωρίσουμε καινούριους φίλους είπαμε να τους βρούμε μέσα στο σπίτι. Οπότε κολλήσαμε ένα στο ψυγείο και ένα στην ντουλάπα. Τους χαμογελάμε αρκετά αλλά καμιά φορά που μας πάει η μαμά μπροστά για να σταματήσουμε το κλάμα και μας λέει "Να το κοριτσάκι....!" λέμε κάτι πολύ κακές λέξεις από μέσα μας που καλύτερα να μην μάθετε..... του στυλ "Μας πρήξατε με το κοριτσάκι!"

Cry me a river!

2010-02-20T00:46:00.000+02:00

Εγώ κι η Naf το έχουμε ρίξει στα cupcakes, στα γλυκά και στη μαγειρική γενικώς. Αυτό από μόνο του δεν είναι απαραίτητα κακό. Όμως ανησυχώ για την πάρτυ μας, μήπως και καταλήξουμε σαν τη Sylvia Plath, που αφού της έφυγε η έμπνευση, το έριξε στα κέικ, ώσπου μια μέρα έβαλε τα παιδιά της σε ένα δωμάτιο, κλείστηκε σε ένα άλλο και άφησε το γκάζι άνοιχτο… Σαν τη Βίσση δηλαδή. Και καλά, δεν είμαστε τόσο ανόητες να κάνουμε κάτι τέτοιο, απλά κάποια ημέρα μπορεί να ανοίξουμε την πόρτα και να φύγουμε και να μας ψάχνουν κάποια Παρασκευή βράδυ στη Νικολούλη. Φαντάζομαι τη φωτογραφία μας σε κανένα περίεργο φόντο και τους συζύγους μας στον καναπέ να κλαίνε με μαύρο δάκρυ.
Το μωράκι μου είναι μια χαρά μην ανησύχείτε, απλώς μερικές φορές κλαίει τόσοοοοοοο πολύ που τρυπάει το τύμπανο στο αυτί και δεν ακούω άλλο. Τρώει, ρίχνει δυο χαμόγελα, κλαίει σπαρακτικά, παίρνει ένα πεντάλεπτο υπνάκο και τούμπαλιν. Δεν το κάνει επίτηδες φαντάζομαι. Να θέλει να μας εξοντώσει; Μπαα! Να ήξερα τι σκέφτεται το μυαλουδάκι της. Μαντεύω....

«Κοιμήθηκα δυο τρεις νύχτες 8ωρα και νομίζετε ότι έστρωσα! Απλά ήθελα να σας δείξω ότι υπάρχουν και τέτοια παιδιά, απλά εγώ ΔΕΝ είμαι ένα από αυτά»

«Δεν μας παρατάτε με τις μεθόδους Cry it Out, αφού δεν πρόκειται να με αφήσετε να κλάψω χωρίς να με πάρετε αγκαλιά ούτε δύο λεπτά»

«Ξέρω ότι λιώνετε με το χαμόγελό μου, γι’αυτό και εγώ σας τα χαρίζω με δόσεις για να μην παίρνετε πολύ θάρρος»

«Την μάνα την έπιασε ο πόνος να κατεβάσει όλον τον Τσελεμεντέ και να φτιάχνει γλυκά… μπορεί κάποιος να τις πει ότι αυτές οι οικογένειες με τις σπιτικές μαρμελάδες και τα βούτυρα είναι μόνο στις ταινίες;»

«Θα κοιμηθώ μόνο όταν θέλω εγώ, και αφού έχω καρφιτσωθεί για κανένα τρίωρο στο βυζί της μάνας, δεν πάει να λέει η παιδίατρος τα δικά της»

«που να δείτε τι σας περιμένει όταν περάσουμε και στις στερέες τροφές»

«το ότι πάμε βόλτα και δεν κλαίω είναι επειδή με στραβώνει ο ήλιος, με το που θα μπούμε σπίτι, έχω κρατήσει δυνάμεις, θα κλάψω με όλη μου τη δύναμη»

«να ξαναπάμε στο Ikea, εκεί βρίσκουμε πολύ συμπαθητικές κυρίες που με αγαπάνε και με θαυμάζουν και θέλουν να με πάρουν σπίτι τους»

10+1

2010-02-10T23:30:00.002+02:00

10+1 πράγματα που ένιωσα, έμαθα, κατάλαβα, έπαθα, συνειδητοποίησα, έκανα τους τελευταίους 2,5 μήνες.

Έμαθα που βρίσκονται οι ~~κυλιόμενες σκάλες~~ ανελκυστήρες στο The Mall, Golden Hall, Ikea.

Κατάλαβα ότι ο θηλασμός είναι το πιο δύσκολο πράγμα (στην αρχή) και το πιο υπέροχο (στη συνέχεια).

Ένιωσα πως ένα χαμόγελο και δυο ματάκια που λάμπουν όταν σε κοιτάνε σε αποζημιώνουν για μία ώρα κλάματος.

Κολλημένη στον καναπέ, θηλάζοντας, έπαθα overdose από πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα και απογευματινάδικα.

Συνειδητοποίησα ότι η πιο χρήσιμη αγορά μου για το μωρό ήταν το sling.

Ένα από τα πράγματα για τα οποία αισθάνομαι υπερήφανη είναι το ότι το μωράκι μας κοιμήθηκε από το πρώτο βράδυ στο δωμάτιο της κι εμείς στο δικό μας (το οποίο είναι δίπλα φυσικά!)

Μόλις γεννήσεις και γυρίσεις σπίτι, υπάρχουν άπειρες αφορμές για να τσακωθείς με τον άντρα σου, με τη μαμά σου, με την πεθερά σου, με τα αδέρφια σου, με τον περαστικό. Να κρατήσεις τις ισορροπίες μέχρι να βρεις τον μπούσουλα θέλει σοφία!!

Χάρηκα που γέννησα χειμώνα γιατί μέχρι το καλοκαίρι θα έχουμε ξεπεταχτεί.

Είδα το πρώτο επεισόδιο της τελευταίας σεζόν του Lost μαζί με το μωρό μου, έτσι όπως ακριβώς ονειρευόμουν, μήνες πριν, όταν έβλεπα το τελευταίο επεισόδιο της προηγούμενης σεζόν.

Ένιωσα πως μάλλον θα γίνουμε καλοί γονείς.

+1 έφτιαξα καινούριο blog mirelensworld.wordrpess.com και είμαι προδότρα!

New stuff

2010-02-06T20:17:00.000+02:00

για ελάτε κι από εδώ καμιά φορά!

http://mirelensworld.wordpress.com

Να σας ταρτάρω!

2010-02-02T14:42:00.000+02:00

Όταν ο Θεός με έβαζε στο σωστό δρόμο με τον αποκλειστικό θηλασμό, μου έκλεινε συγχρόνως πονηρά το μάτι για να χάσω και κανένα περιττό κιλό, αφού ώς γνωστόν θηλάζοντας ...χάνεις! Όμως εγώ, στερημένη δυο μήνες από κάθε είδους γλυκό, έπεσα με τα μούτρα και του δίνω και καταλαβαίνει.

Τελευταία μου δημιουργία μια τάρτα με σοκολάτα και αμύγδαλο που βρήκα στο Κ της Καθημερινής (πολύ Κυριακάτικη εφημερίδα παίζει τώρα τελευταία... φανταστείτε τι άγιο παιδάκι έχουμε που προλαβαίνουμε να διαβάζουμε εφημερίδες και να φτιάχνουμε και γλυκά!!!)

Μου έλαχε ο Πολίτης

2010-02-01T12:53:00.001+02:00

Λοιπόν αυτό το είχε δωράκι μέσα στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ. Της χθεσινής. Είναι μια κονκάρδα με τη φάτσα του Γιάννη Πολίτη ο οποίος έχει εκπομπή στο ΒΗΜΑ fm, που νομίζω ότι είναι ο παλιός σταθμός της Γιάννας Αγγγελοπούλου σωστά; Σε κάθε φύλλο νομίζω είχε κι άλλη φάτσα, δηλαδή σε μια τον Σταρόβα, σε άλλη τη Χούκλη, εμένα μου έλαχε ο Πολίτης. Και ερωτώ, σε τι θα μου χρησιμεύσεις αυτή η κονκάρδα; Υπάρχει περίπτωση να την κοτσάρω (σικ) στο μπουφανάκι μου για αξεσουάρ; Με τη φάτσα του Πολίτη; Να πω, να ήταν ο Ρουβάς να την βάλω; Αλλά με τον Πολίτη ή τον Σταρόβα; Που είναι και πιο χλομοί από τον Edward Cullen σε μουσταρδί φόντο; Σκέφτομαι λοιπόν, για να μην την πετάξω να κολλήσω πράγματι μια φωτογραφία του Σάκη από πάνω και να τη φοράω...

Εδώ είμαστε!

2010-01-28T18:30:00.001+02:00

Θα ήθελα να γράφω εδώ πιο συχνά, να μοιράζομαι πολλές φωτογραφίες αδιαφορώντας για τη γενική άποψη που επικρατεί ότι αν βάζεις φωτογραφίες του παιδιού σου στο ίντερνετ ή θα στο ματιάσουν ή θα τις χρησιμοποιήσουν για παιδική πορνογραφία… Θα ήθελα να κάτσω και να γράψω πόσο έχει αλλάξει η ζωή μου τους τελευταίους δύο μήνες. Αλλά δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το μικρό κορμάκι που μου χαμογελά συνειδητά τις τελευταίες εβδομάδες και κάνει τόσο χρωματιστά τα πάντα γύρω μας…

Ναι, υπάρχουν δύσκολες ώρες, έλλειψη ύπνου, νεύρα και κλάματα, μια υποψία της ζωής που κάναμε οι δυο μας πριν έρθει αυτό το πλασματάκι στη ζωή μας, αλλά δεν θέλω να βιαστώ καθόλου, θέλω να το ζήσω όλο αυτό, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται καμιά φορά… είναι τόσο υπέροχο και ακόμη, κι όμως… δεν το έχω πιστέψει…