6/4/07

Μια δόση ευτυχίας



Πώς να διαχειριστείς αυτή την ευτυχία; Μόνο να κλάψεις από χαρά σου μένει, να σφίξεις το στομάχι από συνήθεια και να αφήσει τα μαλλιά σου να στεγνώσουν μόνα τους σαν να ‘ταν καλοκαίρι. Να απλώσεις ένα χέρι, να αφήσεις τα ασιδέρωτα στη θέση τους και να υποσχεθείς πως η ευτυχία είναι κάτι που θα μείνει, δεν θα φύγει αν δεν την αφήσεις εσύ να φύγει, αν δεν σου γλιστρήσει από τα χέρια, θα μείνει εδώ για πάντα. Στρογγυλή, χωρίς γωνίες, θα την κλείσεις καλά σε ένα μπουκαλάκι και θα τη βάλεις στο κουτάκι με τα φάρμακα, ψηλά, στο ράφι πάνω από το ψυγείο. Θα πίνεις μια γουλιά κάθε πρωί, εσύ κι αυτός, και θα είναι αρκετή. Αυτή θα είναι η δόση που σας αναλογεί. Θα φτάνει για όλη τη μέρα. Θα είναι η δύναμή σου.

4/4/07

Φτου σκόρδα!

Θα πρέπει να κοιτάξω λιγάκι το ζώδιο μου για να δω τη συναστρία είναι αυτή που κατάφερε να πετύχει τόσα πολλά, άλλα μικρά, άλλα μεγάλα, άλλα σημαντικά, άλλα ασήμαντα, άλλα ελπιδοφόρα κι άλλα αδιάφορα πράγματα να συμβούν όλα μαζί, παράλληλα και να με κάνουν να τρέχω σαν τρελή και να με κάνουν να μοιάζω με ερασιτέχνη ζογκλέρ που προσπαθεί να ισορροπήσει δυο τρεις μπάλες στον αέρα.

Βρήκα δουλειά. Ω ναι. Ο χρόνος αξιολόγησης μου τελειώνει αύριο, Μεγάλη Πέμπτη αλλά οι οιωνοί είναι καλοί και κατά 99% μετά το Πάσχα θα είμαι πλήρως απασχολούμενη σε εταιρεία γραφικών τεχνών, ως συντάκτης σε ένα περιοδικό. Το περιβάλλον είναι ιδανικό, οι συνάδελφοι φαίνονται αρκετά καλοί και οι εργοδότες μου με μεγάλη θέληση να μου μάθουν τα μυστικά της δουλειάς και με απίστευτη υπομονή σε κάθε μου βήμα. Με λίγα λόγια, με γουστάρουν και τους γουστάρω κι εγώ. Εδώ και τρεις μέρες παίρνω το αυτοκινητάκι μου, όπως παλιά, και ανηφορίζω προς Μαρουσάκι. Ψάχνω να παρκάρω και όσο δύσκολο φαίνεται μερικές φορές νιώθω ότι επανέρχομαι σε μια καθημερινότητα τόσο οικεία, που πραγματικά μου έχει λείψει.

Ο γάμος που αρχικά ήταν σχεδιασμένος για Οκτώβρη θα γίνει στις 16 Ιουνίου. Γεγονός που σημαίνει πως πρέπει να τρέξουμε, να οργανωθούμε και να βρούμε χρόνο να αξιολογήσουμε τις προσφορές. Η εκκλησία έκλεισε, η δεξίωση έκλεισε. Τώρα μένουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες. Μικρές; Ούτε νυφικό ακόμη, ούτε dj, ούτε φωτογράφος, ούτε λουλούδια, ούτε διακόσμηση, ούτε τίποτα. Δύο μήνες και κάτι απομένουν και το άγχος έχει χτυπήσει κόκκινο. Προσκλητήρια θα γίνουν από μια καλή φίλη, μπομπονιέρες που; Με λίγη καλή θέληση όλα θα γίνουν αλλά όσο να ‘ναι υπάρχει πολύ άγχος και τρέξιμο.

Ο αδερφούλης βρήκε κι αυτός δουλειά. Και ξυπνάει από τα χαράματα για να κάνει ακριβώς αυτό που έχει σπουδάσει, ο τυχερός, με την πρώτη!

Μια καλή φίλη βρήκε γκόμενο μετά από μεγάλη περίοδο ξηρασίας. Τα πάνε τέλεια και αυτός είναι πολύ ενθουσιασμένος μαζί της και πολύ καλό παιδί indeed!

Χαμός, χαμός σας λέω. Φτου να μην μας ματιάσουνε!!!!

28/3/07

Can you afford it? No.

Αυτές τις μέρες το blog θα είναι λουλουδάτο. Αν πλησιάσετε μάλιστα στην οθόνη του υπολογιστή σας ίσως να μυρίσετε και την ευωδιά της άνοιξης.

Και συνεχίζω αφού πήρα κι εγώ τη τζούρα μου. Δύσκολα τα πράγματα τα βλέπω.

Η αναζήτηση αίθουσας για τη δεξίωση του πολυαναμενόμενου γάμου φαντάζει άθλος του… Ηρακλή. Η λέξη είναι μία. Πανάκριβα. Αλλά λογικό είναι, όταν ο σεφ έχει έμπνευση και θέλει να σερβίρει Mπαρμπουνάκι Τηγανητό σε Σπανάκι Βουτύρου με Σάλτσα Σαφράν ή Τούρτα από Ανθότυρο με Σπαράγγια και Κουκουνάρι ή Μιλφέϊγ απο μελιτζάνες γκρατινέ με κόλιανδρο. Μερικές προσφορές μάλιστα δεν συμπεριλαμβάνουν τα ποτά, οπότε βλέπεις εσύ μια τιμή και χαίρεσαι και πιο κάτω σου λέει βάλε και 10 ευρώ το κεφάλι για τα κρασιά και τα αναψυκτικά, σε απεριόριστη ποσότητα.

Κάποιοι έχουν ωράριο. Δηλαδή πάνω στο τσακίρ κέφι, κλείνουν τα φώτα και οι καλεσμένοι ακολουθούν στα τυφλά το φως από τις εξόδους κινδύνου. Αν πατήσεις την τουαλέτα της μπροστινής χρεώνεσαι 5 ευρώ. Αν θέλεις να το αποφύγεις μπορείς να δώσεις κάτι παραπάνω, γιατί τόσος κόσμος θα δουλέψει υπερωρίες. Ενώ εσύ θα δουλεύεις υπερωρίες μια ζωή για να ξεπληρώσεις τον γάμο σου. Πολλά και τραγελαφικά σας λέω.

Υπάρχει πάρκινγκ ρωτάμε; Ναι αλλά δεν είναι δωρεάν. Σιγά μην ήταν. Βέβαια υπάρχουν στενάκια που θα βρουν να παρκάρουν οι καλεσμένοι σας καθώς και ιδιόκτητα πάρκινγκ. Εξάλλου δεν θα είναι και για πολύ, έχουμε ωράριο remember;

Στολισμός αυτά τα άσπρα λινά τραπεζομάντιλα και κάτι κεράκια, προσφορά μας.

Ο dj εκτός τιμής φυσικά. Δυο ηχεία αρκούν, δεν έχουμε ηχητική εγκατάσταση.

Όμως σας κάνουμε δώρο μια νυφική σουίτα. Με σαμπάνια και φρούτα. Ντίρλα ο γαμπρός κι η νύφη. Κάποιοι κάνουν και δώρο γεύμα για την πρώτη επέτειο. Ε ναι καλό είναι αυτό. Σε ένα χρόνο ας φάμε κι εμείς σαν άνθρωποι, να λαδώσει το εντεράκι μας, μετά από το ντοματόρυζο που θα τρώμε για εξοικονόμηση χρημάτων. Θα μας τα φάνε όλα για τη δεξίωση.

Πήραμε και σε ένα που φαινόταν λίγο παρακμιακό. Μας ρώτησαν αν θέλουμε ζωντανή ορχήστρα ή αν θα φέρουμε τη δικιά μας. Μισό να πάρω τη Θώδη αν είναι available! Νησιώτικα, ηπειρώτικα κλπ σωστά; Αυτά δεν θέλετε; Ο γαμπρός ενθουσιάστηκε. Θα καεί το πελεκούδι. Εγώ πάλι πιστεύω ότι η ορχήστρα θα κλέψει την παράσταση. Και θα μας κλέψει γενικά!

Ψυχραιμία.


27/3/07

Η μάχη των H&M


Την Πέμπτη ανοίγει το H&M στη Σταδίου! Θα γίνει μάχη!

24/3/07

Αλλάζω

Θα συνεχίζω να αλλάζω το template μου όσες φορές θέλω μέχρι να βρω αυτό που μου ταιριάζει!

16/3/07

Best lines

You wanna see the most beautiful thing I’ve ever filmed?

It was one of those days when it's a minute way from snowing. And there's this electricity in the air, you can almost hear it, right? And this bag was just …dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. That's the day I realized there was this entire life behind things, and this incredibly benevolent force that wanted me to know there was no reason to be afraid. Ever… Video's a poor excuse, I know. But it helps me remember. I need to remember. Sometimes There's So Much Beauty in the World, I Feel Like I Can't Take It. Like My Heart's Going To Cave In

Οι αγαπημένες μου ταινίες δεν είναι επτά αλλά είπα να συμμετέχω κι εγώ στο μπλογκικό λεύκωμα μετά από πρόσκληση της Psipsinel! Ιδού οι τίτλοι, έτσι όπως μου ήρθαν, χωρίς πολύ σκέψη, με μερικές αγαπημένες σκηνές!

American Beauty 1999

Frankie and Johnny 1991

Reality Bites 1994

Love actually 2003

Monsters Inc 2001

The Butterfly effect 2004

Before Sunrise 1995

Και η καλύτερη σκηνή όλων

15/3/07

1,2,3 πάμε

Παρακαλούνται όσοι επισκέπτονται τη σελίδα μου και εργάζονται σε μεγάλους εκδοτικούς οργανισμούς, με την προϋπόθεση ότι τους αρέσει αυτό που διαβάζουν, να με καλέσουν για συνέντευξη, μήπως ξεκινήσω κι εγώ κάποια στιγμή την καριέρα μου. Χε χε.

Επίσης…

Σήμερα μου ήρθε ο φάκελος που εγώ η ίδια είχα στείλει, άδειο και με δύο γραμματόσημα κολλημένα, στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο να με ενημερώσουν ότι πληρώ τις προϋποθέσεις εισαγωγής και θα λάβω το διδακτικό υλικό Ιούνιο-Ιούλιο. Ψάχνοντας γενικά στο forum του ΕΑΠ η αλήθεια είναι ότι έχω ψιλοτρομάξει με το επίπεδο και δεν ξέρω τι να περιμένω.

Επίσης…

Συνεχώς διαβάζω ότι τα blogs που απλά μοιάζουν με ημερολόγια είναι βαρετά και δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δηλαδή μόνο τα πολιτικού και κοινωνικού χαρακτήρα κείμενα έχουν λόγο ύπαρξης εδώ; Υπάρχει ούτως ή άλλως τόση σαβούρα στο internet, αφήστε μας να κάνουμε κι εμείς το κομμάτι μας.

Έχω μια αισιοδοξία αυτές τις μέρες. Το καινούριο μας φωτιστικό σας αρέσει;

14/3/07

Όταν η ζωή θα σταματήσει να με εκπλήσσει…

Πριν από λίγες μέρες έμαθα ότι σκοτώθηκε ένας παλιός συμμαθητής μας, από αυτούς που λέγαμε ένα γεια όταν συναντιόμασταν στα πάτρια εδάφη αλλά μέχρι εκεί, δεν κάναμε παρέα ποτέ, ούτε στο σχολείο, ούτε μετά. Το παιδί αυτό έπασχε από μεσογειακή αναιμία και είχε περάσει στο Παιδαγωγικό, τώρα ήταν δάσκαλος. Μικροκαμωμένος και πάντα χλωμός, έδινε αγώνα αν και ήξερε ότι το τέλος μάλλον θα ερχόταν νωρίς.

Κι όμως…

Σκοτώθηκε επειδή βγήκε από το δρόμο με το αυτοκίνητό του, γυρίζοντας από τη δουλειά του, σε επαρχιακό δρόμο. Έσπασε και τα δύο του πόδια όμως κατάφερε να βγει στο δρόμο. Το πήγαν στο Κέντρο Υγείας και δεν είδαν μάλλον ότι είχε εσωτερική αιμορραγία. Έχασε πολύ αίμα και πέθανε. Πάγωσα όταν το έμαθα. Στεναχωρέθηκα, θύμωσα. Και τώρα που γράφω ξέρω ότι η ζωή δεν είναι άδικη. Απλά ο θάνατος την τερματίζει. Και μας αφήνει να αναρωτιόμαστε το γιατί.

12/3/07

Μολών λαβέ



Μόλις γύρισα από την ταινία κι οι σκέψεις τρέχουν, τρέχουν…

Και οι 300 θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα ως Μίστερ Κόσμος. Ο Ξέρξης κάνει ήδη ως ο μισητός Πάουλο στο Lost. Είδα κι έπαθα να τον γνωρίσω. Πολύ βία, γυμνό, σεξ και πολύ επεξεργασία για μια ταινία που καταπίνεται εύκολα. Άραγε αν γυρίζαμε εδώ στην Ελλάδα την ίδια ιστορία;. Ο Γκλέτσος και ο Σόμερ θα κονταροχτυπιόντουσαν για το ρόλο του Λεωνίδα. Αλλά αν την είχαμε κάνει εμείς πάω στοίχημα θα μας λέγανε εθνικιστές. Αν παίζεις videogames θα το λατρέψεις. Hot gates (βλ. Θερμοπύλες) με τέτοια κορμιά πιο hot δεν γίνεται. Οι τουρίστες μόλις δουν την ταινία θα τρέχουν να κλείσουν εισιτήρια για την Σπάρτη! Να περιμένω sequel την Μάχη των Πλαταιών; Βέβαια η βλακεία είναι ότι από την αρχή ξέρεις το τέλος, ότι δηλαδή πεθαίνουν και οι 300. Ο Εφιάλτης ήταν πράγματι καμπούρης και άσχημος; Άσε που λένε τους Αθηναίους gay! Οι Πέρσες μοιάζουν με Αφρικανοί; Αυτοί οι έφοροι πολύ αηδία βρε παιδί μου. Ωραία η σκληρή περιγραφή για την προετοιμασία των νέων Σπαρτιατών. Ο Λεονάιντας πιστεύω ότι κράταγε όλη την ταινία. Και πράγματι σου δημιουργούσε ένα δέος, ήταν ένας ύμνος για την ελευθερία, την ανδρεία, την γενναιότητα τον ένδοξο θάνατο, την αυτοθυσία.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, να νιώσω τώρα υπερήφανη επειδή είδα την ταινία; Ή μήπως όταν διάβαζα ιστορία;

"Ω ξείν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κοίνων ρήμασι πειθόμενοι" ή «Tonight we dine in hell

P.S.1 Στο site του Αθηνοράματος υπάρχουν πάνω από 3.500 σχόλια… Ο Μήτσης την έθαψε και η κριτική του κοινού είναι 5 αστεράκια. Γίνεται χαμός!!!!

P.S. 2 Και μια καταγγελία, στο Αθήναιον, από τον εξαερισμό βγαίνει μυρωδιά βουτύρου για να σου σπάει η μύτη και να παίρνεις ποπ κορν.

9/3/07

Διάλογος

-Θα πας από το Σύνταγμα;

-Όχι, έρχομαι με το μετρό.

-Εντάξει, γιατί ρίχνουνε μολότοφ.

-Ναι το ξέρω, με πήρε κι η μάνα μου γιατί φοβάται.

Πείτε μου τώρα είναι φυσιολογικό αυτός ο διάλογος να ακουστεί εν έτει 2007;

Κι όμως είναι!

6/3/07

Quiet please!


Σήμερα γιορτάζει ο Ησύχιος, ο Ησύχης, η Ησυχία. Φαντάσου να με λέγανε Ησυχία. Θα έκανα συνέχεια φασαρία!

5/3/07

άσχημες στιγμές

να σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ και να μην έχεις πλύνει τα δόντια σου...

να πηγαίνεις στο κρεβάτι για ύπνο, έτοιμη να πέσεις ξερή και να βλέπεις ότι το ασύρματο τηλέφωνο δεν είναι στην θέση του...

2/3/07

Σαμπρέλ


Κέρδισε ο Σαμπρέλ. Όχι δεν κάνω λάθος, έτσι τον έλεγε την βραδιά της eurovision η μαμά μου. Αλλά η μαμά μου λέει κι άλλα, λέει Πρεπετέντερης, λέει Ριπλέι (όπως replay αντί ρίπλει για τον Ματ Ντέιμον), λέει Χούχλη, λέει ιντερνέτ και άλλα πολλά που δεν τα θυμάμαι τώρα.

27/2/07

Συνέντευξη τύπου

Hot spots

  • Η Παναγιώτα σπεύδει να διευκρινίσει «τρέχει στον Πανελλήνιο».

  • Ο Βασίλης διορθώνει την απάντησή του σε «τρώω» αντί «τρώμε».

  • Και το απίστευτο! Η Παναγιώτα λέει «δεν είναι της εποχής τους παιδί μου»… τα αγγούρια!

Λίγο αργότερα την ίδια μέρα, η Παναγιώτα είχε φάει ήδη ένα πορτοκάλι και πήγαινε για το δεύτερο και της λέω «κι άλλο πορτοκάλι θα φας καλέ;» Και μου απαντάει: «γιατί; δεν θέλεις να πάρω βιταμίνες;»


αχαχαχαχχαχα

22/2/07

Οι συλλογές μου




Όπως έγραψα στα πέντε πράγματα της chain κατάστασης που ταλανίζει την blogόσφαιρα κάνω συλλογή από φάρους και καμηλοπαρδάλεις. Στην πραγματικότητα τη συλλογή την κάνει η μαμά μου αφού αυτή μου έχει πάρει σχεδόν όλα τα κομμάτια.

Όσον αφορά τις καμηλοπαρδάλεις όλα άρχισαν όταν μετακόμισα σε αυτό το σπίτι και δυο φίλες μου χάρισαν ένα ρολόι με φόντο καμηλοπαρδάλεις. Έ δεν ήθελε και πολύ, σιγά σιγά μαζεύτηκαν πολλές, δημιουργήθηκε και το ειδικό ραφάκι μπροστά στο τραπέζι της κουζίνας, κάτω από το ρολόι και η συλλογή καλά κρατεί. Μάλιστα πρόσφατα ένα φιλικό ζευγάρι μου χάρισε ένα παζλ με θέμα… καμηλοπαρδάλεις το οποίο το έκανα καδράκι και θα πάρει τη θέση του κι αυτό κοντά στη συλλογή σύντομα.

Οι φάροι δεν θυμάμαι πως ξεκίνησαν, ποια ήταν η αφορμή πάντως τώρα διακοσμούν το σπιτάκι μου και εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες. Είναι πολλοί, άλλοι μικροί, άλλοι μεγάλοι, άλλοι κεριά, άλλοι ρεσό, πάντως όλοι είναι πανέμορφοι.

Κι επειδή είπαμε να το ρίξουμε στην υγιεινή διατροφή ιδού οι σαλάτες που φάγαμε χτες το βράδυ, ταΐζαμε και 10 νοματαίους… αλλά εμείς τις φάγαμε μόνοι μας!


17/2/07

Χαμένη στον λαβύρινθο

Χτες το βράδυ είδαμε τον Λαβύρινθο του Πάνα και αναρωτιέμαι σήμερα, τόσες ώρες μετά, πως το κοριτσάκι δεν είχε χεστεί πάνω του με όλα αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα που της μιλάγανε, με τα ζουζούνια που την πλησιάζανε και με τα κουλά που της συμβαίνανε. Δεν ίδρωσε ούτε μια φορά το καλό μου. Ενώ εγώ αντίθετα είχα ψιλοτρομάξει κι ας έμοιαζε με παραμύθι, μου θύμιζε και τα point and click games που παίζω, τα escape the rooms, γιατί το κοριτσάκι είχε κάτι tasks να κάνει που τις τα είχε βάλει ο Φαύνος. Τι είναι Φαύνος, δεν ήξερα, στα ισπανικά η ταινία λέγεται El Laberinto del Fauno, ενώ στα ελληνικά μεταφράζεται Ο λαβύρινθός του Πάνα. Θυμάμαι είχα μια κασέτα παλιά με κάτι τραγούδια περίεργα και κάτι έγραφε για τον Πάνα, αλλά έπρεπε να κάνω μια έρευνα και να τι έμαθα. Στον καθολικισμό «Φαύνος» ονομάζεται ο τραγόμορφος θεός Παν. Και αντιγράφω από το blog της Epsilon

“Το δεύτερο που θέλω να σχολιάσω είναι η εντελώς άκυρη μετάφραση του τίτλου, η οποία προκύπτει από την αγγλική απόδοση του πρωτότυπου ισπανικού τίτλου. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί την υιοθετήσαμε. Άλλο ο Πάνας κι άλλο ο Φαύνος. Ο Πάνας ήταν θεότητα των αρχαίων Ελλήνων κι ο Φαύνος η αντίστοιχη ρωμαϊκή version. Θα μου πείτε, έχει τόσο μεγάλη σημασία; προσωπικά νομίζω πως ναι γιατί όταν κάτι αποδίδεται λάθος, δημιουργεί και μια λανθασμένη αρχική εντύπωση στον θεατή που πάει εντελώς ανίδεος για το τί θα δει. Κι αν δεν έχει και γνώσεις μυθολογίας ή δεν έχει διαβάσει από πριν την περίληψη της ταινίας, θα σχηματίσει την εσφαλμένη άποψη ότι πρόκειται για την ίδια θεότητα.”



Anyway, ήταν πολύ ωραία η ταινία. Και η μουσική καταπληκτική. Μου αρέσει που τώρα τελευταία βλέπουμε πολλές ταινίες αλλά φυσικά και τα τελευταία φρεσκότατα επεισόδια Lost και 24. Ειδικά το Lost έχει γίνει εμμονή.

Για το τριήμερο δεν θα πάμε πουθενά, αλλά θα το ξαναπώ, αν δεν έχεις δουλειά δεν έχεις και τριήμερα, ούτε Σαββατοκύριακα, όλες οι μέρες θα πρέπει να είναι ίδιες, αλλά που να το εμπεδώσω. Ακόμη χαίρομαι όταν έρχεται η Παρασκευή, είναι στο χρωμόσωμα και δεν φεύγει με τίποτα η συνήθεια.

Δεν πειράζει.

Το γύρισα πρόσφατα στο στριφτό για λόγους οικονομίας κυρίως αλλά παρατηρώ ότι δεν κάνω πάνω από 10 τσιγάρα τη μέρα, ενώ πριν σχεδόν ένα πακέτο. Είναι που βαριέμαι να στρίβω, ακόμη μαθαίνω και κάνω κάτι φουγάρα που διαλύονται από το στόμα στο τασάκι. Υπάρχει κι ένα μαραφέτι που στα φτιάχνει στο τσακ μπαμ, το είχα παλιά αλλά τώρα δεν το βρίσκω πουθενά και μάλλον θα πρέπει να μάθω να στρίβω γιατί σκέψου να θέλω να βγω βράδυ, στην τσάντα κινητό, πορτοφόλι, κλειδιά, μαραφέτι, φιλτράκια, αναπτήρας, καπνός, χαρτάκια. Με σακούλα του σούπερ μαρκετ για βραδινή έξοδο.

16/2/07

Πιάσε το μπλογκομπαλάκι!

Η καλή μου Psipsinel μου πέταξε το μπαλάκι και πρέπει να σας γράψω πέντε πράγματα που δεν ξέρετε για μένα και μετά να το πετάξω αλλού.

Θα παντρευτώ εντός του έτους.

Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το internet.

Κάνω συλλογή από φάρους και καμηλοπαρδάλεις.

Έχω κάνει μόνο 30.000 χλμ. με το αυτοκίνητό μου σε 5 χρόνια.

Κάποια μέρα θα ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα.

Τώρα πιάσε το μπαλάκι…


loop

που είναι η πανοπλία μου

i-blog team

στο άπειρο

βαριεστημένα τούβλα

15/2/07

Ρώτα με πρώτα!


Διάβασε πρώτα εδώ τι σου λέει και μετά πήγαινε εδώ.
Κι αν θέλεις μπορείς να το χρησιμοποιήσεις!

11/2/07

Life's too short for the wrong job!



Agency: Scholz & Friends, Berlin
Creative Director: Matthias Spaetgens, Jan Leube
Copywriter: Axel Tischer
Art Director: David Fischer
Photographer: Hans Starck
Illustrator: Graphic Artist: Inga Schulze, Sara Dos Santos Vieira

8/2/07

Αν νιώθεις chick, είσαι και chick



Κουρεύτηκα απελπιστικά κοντά, ένα καρέ, φτυστή η Τζίνα Αλιμόνου μετά το γάμο με τον Βαρδινογιάννη. Τώρα προσπαθώ να αποκτήσω και το τουπέ ώστε απόψε που θα πάμε σε παρακμιακή ταβέρνα, βλέπε Τσικνοπέμπτη, να μη φάω πόρτα και να κερδίσω ένα αξιοπρεπές σέρβις. Η αλήθεια είναι ότι δεν γουστάρω και πολύ την παρέα. Θα είναι φίλοι φίλης και άγνωστοι Χ. Οι δεύτεροι παραμένουν αδιάφοροι αλλά οι πρώτοι σε παρόμοια εξόρμηση για μάσα μάς είχαν στήσει τουλάχιστον μια ώρα και όταν ήρθαν η «κυρία» φύσαγε τα νύχια της για να στεγνώσει το μανόν. Τότε το αντιμετώπισα με αξιοπρέπεια και έπεσα με τα μούτρα στο φαγητό χωρίς να με νοιάζει τη εντύπωση θα δώσω, κυρίως για να μην ανοίξω το στόμα μου. Τώρα δεν ξέρω πως θα αντιδράσω αν έχουμε παρόμοια περιστατικά. Αγόρασα μια καταπληκτική μπλούζα από το κινέζικο της γειτονιάς, ιταλική μου επισήμανε το κινεζάκι, νέα παραλαβή και θα κάνω μπαμ. Τώρα που το σκέφτομαι είναι πολύ πιθανό να με μπερδέψουν με τη Τζίνα. Υψηλή αυτοεκτίμηση τικ. Στα 62 σταθερά κάθε πρωί χωρίς ρούχα τικ (καλά η Τζίνα θα είναι στα 50 με σταθερό επιτόκιο για χρόνια αλλά δεν πειράζει, το θέμα είναι η σταθερότητα.) Καινούρια πούδρα από τη Mac που καλύπτει τα πάντα τικ. Μάσκα από αυτή που παγώνει και μετά την τραβάς τικ. Μπλούζα ιταλική από κινεζάκι με σατέν λεπτομέρειες τικ. Τακούνι που μπορεί να μη σε χτυπήσει απόψε τικ. Αγκαζέ τον mr special που μπορεί να φωταγωγήσει και τη Βασιλίσσης Σοφίας με το χαμόγελό του τικ. Burberry κολόνια τικ. Καλή διάθεση λόγω καιρού τικ. Ανεβήκαμε στην επιφάνεια επιτέλους. Καιρός ήταν. He he he!

6/2/07

Κάτι πάει καλά

Ήρθε το laptop και είναι καλά! Φτου να μη το ματιάσω, έκλεισε σχεδόν ένα μήνα μακριά μου, στον μακρύ διάδρομο με τα άλλα laptop, τους εκτυπωτές και τα χίλια μύρια χαλασμένα μηχανήματα. Περίμενε καρτερικά την παραγγελία από τη Γερμανία, κι όταν νόμιζε πως κανείς δεν του έδινε σημασία, ήρθε ο τεχνικός, του άλλαξε βρακάκι, του έβαλε καινούρια ρούχα και με πήρε τηλέφωνο. Κι εγώ δεν αντιστάθηκα ούτε στιγμή. Κι από τότε είμαστε μαζί, σαν δυο παλιοί καλοί φίλοι.

Και συνεχίζω.

Άλλα νέα;

Ο Αντωνάκης έβαλε λέει γκολ προχτές αλλά κανείς δεν χάρηκε κι αυτός στεναχωρήθηκε αρκετά που δεν θα παίξει μάλλον απόψε με την Εθνική στο φιλικό.

Δεν βλέπω μεγάλη προσέλευση στο τεστάκι μου και στεναχωριέμαι. Με ξέρετε δεν με ξέρετε να το κάνετε. Και μετά θα με μάθετε. Ουφ. Άντε ένα ποστ πιο κάτω είναι. Ευχαριστώ τη Ναυσικά και τον Πανούλη που προσπαθήσανε. Ψάχνω και δουλειά βρε παιδιά, άλλα το λαπτοπ περίμενα. Άντε για τους υπόλοιπους πρόδωσα την μια απάντηση.

Από τότε που έκλεισε το Monitor τα blogs νομίζω πως απομακρύνθηκαν το ένα από το άλλο, σαν να κλειδώθηκαν στον εαυτό τους και μόνο αν έχεις αρκετή υπομονή και όρεξη για ψάξιμο θα βρεις κανέναν διαμαντάκι παραπεταμένο στο google.

Λοιπόν ετοιμαστείτε για γιορτές, στις 10 έχει η μανούλα, στις 14 ο Άγιος, παρά τρίχα για μια μέρα Τσικνοπέμπτη και μετά 19 Καθαρά Δευτέρα.

Επίσης σε δυο μέρες αρχίζει το Lost στην Αμερική. Και το περιμένω σαν το παιδί τη μάνα, σαν η γη τη βροχή, σαν το διψασμένο στόμα το νερό. Αν έχετ ε δει έστω και λίγο με καταλαβαίνετε, οι υπόλοιποι τι να πω, ξεκινήστε αμέσως! Sawyer sawyer Locke.


Επίσης να σας ενημερώσω ότι διαβάζω το Σουέλ της Ιωάννας Καρυστιάνη και μου αρέσει πολύ. Είναι από αυτές τις ιστορίες με τις μικρές λεπτομέρειες, τις ανθρώπινες σχέσεις και τα καμώματα των ανθρώπων. Τα λάθη και τα σωστά. Στην αρχή με ξένισε που είχε να κάνει με ναυτικούς αλλά τώρα μου αρέσει τόσο πολύ που δεν θέλω να το αφήσω…

Να σας πω επίσης ότι ξανάνοιξε το Startpoint και πολύ χαίρομαι γι’αυτό. Αλήθεια πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ανακάλυψα το internet; Πολλά αλλά δεν θα το κάνουμε θέμα.

Και μια τρομερή διαφήμιση της Greenpeace που δεν χρειάζεται επεξηγήσεις. Επισκεφτείτε το site.


31/1/07

Τι κάνεις; Εντύπωση!

Aπό τις 10 του μηνός που αποχωρίστηκα το λαπτοπ μου για σέρβις δεν αισθάνομαι καλά. Φυσικά και υπάρχει υποκατάστατο μηχάνημα στο σπίτι αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο. Κι όταν τους πήρα χτες το πρωί μου είπαν ότι δεν ξέρουν πότε θα είναι έτοιμο. Έχε χάρη που δεν θα πληρώσω τίποτα.

Βαριέμαι γενικά, περιμένω σήμερα απάντηση για τη δουλειά που έλεγα και αναρωτιέμαι τι θα γίνει.

Συγκινούμαι αρκετά τώρα τελευταία, δεν ξέρω το γιατί. Έχω κλάψει ακόμη και με το Παρά Πέντε, με εκείνο το επεισόδιο με το μαιευτήριο, χτες έκλαιγα με τον Λαζόπουλο που τραγούδαγε για τον Κούρκουλο στην εκπομπή του. Βλέπω πολύ τηλεόραση μάλλον…Διαβάζω και τα Κινέζικα Κουτιά όμως!

Άσε που εδώ μέσα έχει ερημιά, δεν γράφει τίποτα κανείς, και να επισημάνω ότι δεν μου αφήνεται ούτε ένα comment, αφού μπαίνετε και διαβάζετε, γράψτε και κάτι, το χειροκρότημα του blogger είναι το comment. Λέμε και καμιά βλακεία να περάσει η ώρα!

Επίσης, κυκλοφόρησε το νέο Centro, θα το βρείτε σε όλα τα σταντ με εφημερίδες και στα περισσότερα περίπτερα σε Μοναστηράκι(Σταθμός)-Έρμού - Μητρόπολη- Σύνταγμα

Σταδίου - Πανεπιστημίου- Ακαδημίας- Ασκληπιού- Σίνα- Ιπποκράτους- Σόλωνος- Σκουφά - Εξάρχεια- Κολωνάκι. Φυσικά μπορείτε να το βρείτε και στο Ροδακιό και στα βιβλιοπωλεία Ιανός-Πολιτεία-Έστία

Καλό διάβασμα! Λέω να πάω κομμωτήριο να φτιάξω διάθεση!


Edit:

Τζίφος για τη δουλειά! Προχωράμε...

24/1/07

Τα λεφτά αλλάζουν χέρια!


10:30 π.μ. Διαβάζω το ζώδιο μου.

Οι υλικές υποθέσεις θα αποκτήσουν μεγάλη σημασία για σας. Αρχίζετε να βρίσκετε σε μιαν ευνοϊκή περίοδο αύξησης των οικονομικών σας. Θα αναζητήσετε νέους τρόπους βελτίωσης των εσόδων σας.

11:00

- Γεια σας. Από Εθνική Ασφαλιστική. Έχουμε ετοιμάσει την ασφάλεια για το αυτοκίνητο. 296 ευρώ.

- Μπορείτε να περάσετε την Παρασκευή;

- Μπορώ αλλά κατά τις 8 παρά είκοσι.

- Εντάξει.

12:00 μ.μ.

- Καλημέρα. Είστε η τάδε;

- Ναι.

- Είστε η τάδε τάδε;

- Ναι.

- Τηλεφωνώ από τα κεντρικά της Citibank. Έχει εγκριθεί ένα δάνειο 9.000 ευρώ στο όνομά σας. Μήπως ενδιαφέρεστε;

- Όχι, όχι, ευχαριστώ!

- Εντάξει γεια σας!

13:00 μ.μ.

- Γεια σας για ένα βιογραφικό μου μας έχετε στείλει.

- Ναι.

- Μπορείτε να περάσετε την Παρασκευή στις 12;

- Ναι. Που βρίσκεστε;

- Εκεί κι εκεί κι εκεί.

- Εντάξει.

Για αύριο έχω παίξει και Τζόκερ!

Σημειωτέον ότι πρόκειται για σχετικά άσχετη δουλειά από το αντικείμενό μου αλλά εδώ που φτάσαμε για να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε!

23/1/07

Ας ομορφύνουμε λίγο τη σελίδα μας





Αν την έχεις μέσα σου την πόζα, την έχεις από πέντε χρονών! Σύντομα και στο Jolie!

19/1/07

Πιάστηκα στον ιστό του "2"


Ίσως δεν έχω απολαύσει ξανά μια παράσταση, να τη νιώσω στο πετσί μου και να μην μπορώ να την ξεχάσω έτσι απλά.

Δυο μέρες μετά το μυαλό μου ακόμη γυρνάει στο 2. Ναι, πήγα κι εγώ για να συμπληρώσω το ρεκόρ προσέλευσης. Και μπήκα ανίδεη για το τι θα δω, μαζί με τις ηλικιωμένες κυρίες που κατηφόριζαν τη Βουκουρεστίου, τη χρωματιστή νεολαία που έτρωγε τα νύχια της από την αγωνία, τους περίεργους που είχαν πάει στην τελετή έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών και δεν θα έχαναν με τίποτα το γεγονός της χρονιάς.

Δεν είχα πάει ποτέ ξανά σε τέτοιου είδους παράσταση, την ομάδα Εδάφους την είχα μόνο ακουστά, και τον Παπαϊωάννου ίσως τον έμαθα κι εγώ πρόσφατα, τον Κωνσταντίνο Βήτα πάλι τον είχα στο μυαλό ως εναλλακτικό ήχο.

Στο κατάμεστο Παλλάς ήμουν σίγουρη πως με τόσο κόσμο δεν θα μπορούσα να αφοσιωθώ στην παράσταση, θα ακουγόταν ψίθυροι και θόρυβος όμως αυτά σκεφτόμουν μέχρι που ξεκίνησε…

Μαγεία, σε ρουφούσε η σκηνή και γινόσουν ένα. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως κάποιος θα μπορούσε να μου μιλήσει για τη Ζωή, την Αγάπη, τη Μοναξιά με τόσους τρόπους χωρίς να μου πει κουβέντες. Μόνο μουσική και κινήσεις. Ο ουρανός, η επικλινής σκηνή, ένιωσα ότι κι εγώ αγωνιζόμουν να φτάσω στο στόχο μου, η εφευρετικότητα στις σκηνές της μοναξιάς, οι συνειρμοί. Η ουσία της τέχνης είναι τι νιώθεις και μετά τους τίτλους τέλους.

Όταν άναψαν τα φώτα, το κοινό χειροκρότησε, ζήτησε κι ένα encore αλλά ο Παπαϊωάννου ήταν χαμένος λίγο στις σκέψεις του. Όπως κι εγώ. «Σπρώξε μαλακά, δεν θέλει δύναμη.» Κι οι 2 ίσως γίνουν 1.

Στρίψαμε στην Πανεπιστημίου, ψάξαμε για το μετρό. Ήμασταν κι εμείς 2.

15/1/07

Ψάχνεις έμπνευση;


Όταν άνοιξε τα μάτια της το πρωί ήξερε πως πρέπει να τρέξει, να σηκωθεί από το κρεβάτι, να προλάβει τη μέρα, να μην τη χάσει πάλι, όπως χτες. Κι όμως χάρισε δυο λεπτά στον εαυτό της κι αφουγκράστηκε τη σιωπή στο δωμάτιο. Έσπαγε κόκαλα η σιωπή. Κάπου, σε ένα συρτάρι ήταν ξεχασμένη η έμπνευσή της. Δεν είχε κλειδί αυτό το συρτάρι. Μπορούσε να το ανοίξει όποτε ήθελε. Όμως δεν ήθελε. Η ιδέα ήταν να έρθει από μόνη της. Άγγιξε τα χείλη της και σκέφτηκε το πρόσωπό της. Τις μικρές λεπτές γραμμές κάτω από μάτια. Δύσκολες, αδύνατον να τις ξεφορτωθεί, «προδίδουν την ηλικία μου» σκέφτηκε. Δεν ήταν είκοσι πέντε χρονών. Ήταν είκοσι με μυαλά πολύπλοκα. Το αχνό φως από το παράθυρο προμήνυε μια καλή μέρα. Ένα σάλτο χρειαζόταν και θα έμπαινε στη κυλιόμενη σκάλα, αυτή που οδηγεί στην πραγματική ζωή. Περπατώντας παράλληλα με άλλες ζωές, εκεί που συναντάς τυχαία το όνειρό σου. Ήταν δύσκολο πολύ, πήρε δυνάμεις κι έφτασε μέχρι την κουζίνα. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο, δεν το σήκωσε αμέσως. Ήθελε να προλάβει να πιει μια γουλιά καφέ πριν ακούσει τα νέα της ημέρας.

-Πρέπει να έρθεις.

-Γιατί;

-Πρέπει να το δεις με τα μάτια σου.

-Είναι επείγον;

-Ο θάνατος δεν είναι ποτέ επείγον. Θα είναι εδώ και αργότερα.

-Ωραία.

-Θα έρθεις;

-Όχι, για σήμερα λέω να επιλέξω τη ζωή.

9/1/07

Πάρε το 100



Δεν έχω κάτσει, δεν έχω κάτσει. Από τις τελευταίες ημέρες του 2006 μέχρι σήμερα τρέχω σαν τρελή, για τις γιορτές, το ταξιδάκι στο Βερολίνο, επισκέψεις από εδώ κι από εκεί, πολύ φαγητό, μπλα μπλα, υποχρεώσεις, μια συνέντευξη για δουλειά και ψώνια. Ο καναπές μου με έχει χάσει, το ξέρω και του ζητάω συγνώμη.

Κάτι που δεν έχω αναφέρει και είναι πολύ ευχάριστο είναι το ότι κληρώθηκα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στις σπουδές για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Κάνω τα χαρτιά μου αυτές τις μέρες και πρέπει να καταθέσω και τα χρήματα. 2100 ευρώ για την πρώτη χρονιά, για τρεις θεματικές ενότητες. Μου φαίνονται πολλά αλλά δεν με χαλάει η ιδέα να γίνω φοιτήτρια τώρα στα γεράματα και να πάρω επιτέλους κι εγώ ένα πτυχίο για να το κορνιζάρω αργότερα. Ξέρει κανείς κάτι για το ΑΕΠ; Αν ναι, ευπρόσδεκτα τα σχόλια και η βοήθεια.

Χτες το βράδυ γυρνούσα από το κέντρο με το τρόλεϊ από Βασιλίσσης Σοφίας και μου έφτιαξε η διάθεση. Αυτός ο δρόμος έχει κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ, με κάνει και χαλαρώνω, σκέφτομαι διάφορα και μου ανοίγει την όρεξη για γράψιμο. Χτες σκέφτηκα την οικογένεια μου σαν ένα λουλούδι με πέταλα, ο αέρας πήρε ένα και χάθηκε, όπως όταν μαδάς μια μαργαρίτα. Πρέπει να ποτίσω το λουλούδι μου σαν τον μικρό πρίγκιπα, να το αγαπάω για να μη χαθεί κανένα άλλο πέταλο. Μου προσφέρονται κι άλλα λουλούδια αλλά αυτό το λουλούδι μου είναι πολύτιμο και το άρωμά του πρέπει να διαρκέσει για πάντα.

Τώρα που είπα άρωμα είδα το Άρωμα και μου άρεσε πάρα πολύ σε αντίθεση με πολλούς άλλους. Και σε σχέση με το βιβλίο που το είχα διαβάσει πριν καμιά δεκαριά χρόνια και ως ταινία από μόνη της. Ήταν μαγικά τα πλάνα και η μουσική και ο πρωταγωνιστής με έπεισε. Η σκηνή του οργίου ίσως να ήταν λίγο υπερβολική αλλά δεν με χάλασε σε αντίθεση με άλλους στην αίθουσα που χασκογέλαγαν. Δεν πειράζει, πάμε για όσκαρ.

Άσε που αυτό είναι το 100ο μου ποστ.

1/1/07

Then we take Berlin














Γύρισα, λέει, από το Βερολίνο, που είχα πάει πριν την Πρωτοχρονιά, κι ήθελα να γράψω για το κρύο, το περπάτημα, τις βόλτες σε μια πόλη που χτίζεται τώρα ξανά από την αρχή, για τα μουσεία που δεν μπήκα, για το χιόνι που είδα, για τη συνέπεια, την καλοσύνη των οδηγών λεωφορείων. Για μια πόλη σκληρή, αλλά γλυκιά σαν τις φράουλες με σοκολάτα που έφαγα στην Πλατεία Ποτσντάμερ. Για μια πόλη τίγκα στο εμπορικό κέντρο και στα πολυκαταστήματα. Για μια πόλη μεγάλη, δύσκολη αλλά συγχρόνως προσιτή, που προσπαθεί να ξεχάσει τη διχοτόμηση, να γκρεμίσει τα τείχη και να αρέσει σε όλους. Όμως κόλλησα σε μια φωτογραφία και ξεχάστηκα… Μετά συνέχισα να πετάω στα σύννεφα.

Καλή χρονιά σε όλους!!!