Λίγο πριν τελειώσει το Lost (το οποίο αν και με είχε ξενερώσει στα τελευταία του επεισόδια, το αγαπάω και θα μάθω και στο κουτσουνελόπαιδο να το βλέπει), ξεκινήσαμε να βλέπουμε FlashForward.
Επρόκειτο για μια σειρά του ΑΒC, που πλασαρίστηκε ως το νέο Lost, αφού είχε και τους ίδιους παραγωγούς. Έπαιζε ο JosephFiennesκαι η Πέννυ και ο Τσάρλυ από το Lost. Η ιδέα του σεναρίου εκπληκτική: ένα blackout που έγινε σε ολόκληρο τον πλανήτη ξαφνικά για 2 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, κατά τη διάρκεια του οποίου οι πάντες λιποθύμησαν και όταν ξύπνησαν είχαν όλοι μια ανάμνηση από το μέλλον, συγκεκριμένα από τις 29 Απριλίου 2010.
Η σειρά όμως κόπηκε στην πρώτη σεζόν! Στο τελευταίο επεισόδιο που φτάνουμε στην ημερομηνία του μέλλοντος, και υποτίθεται ότι περιμένουμε με αγωνία τι θα συμβεί μετά, τελειώνει η σειρά… για πάντα! Δηλαδή αντί για seasonfinaleπάρε ένα seriesfinale. Και μένεις με ένα WTFτέλος και στα αναμμένα κάρβουνα σαν αναστενάρης. Και ένα καταπληκτικό τραγούδι στην τελευταία σκηνή!!
Γιατί κόπηκε;
Όπως λέει το TVByTheNumbers, τα πρόσφατα επεισόδια της σειράς έκαναν μέσο όρο μόνο 2.6 σε ενήλικες και ο μέσος όρος του ABC είναι περίπου στο 3.1. Το κόστος της παραγωγής επίσης ήταν υψηλό! Κάτι σαν τον Παπακαλιάτη δηλαδή! Και ακριβό και δεν το βλέπανε!
Κατά τη γνώμη μου οι ηθοποιοί ήταν καλοί, αν και ο JosephFiennesθεωρήθηκε πολύ άχρηστος και βαρετός από πολλούς, το στόρυ μια χαρά, είχε πολύ ενδιαφέρον. Anyway, άλλη μια seasonθα την έκανε άνετα, να μάθουμε κι εμείς σε τι εξυπηρετούν αυτά τα blackouts.
Το θέμα είναι ότι οι πιστοί fans της σειράς οργάνωσαν μεγάλες διαμαρτυρίες για το κόψιμο της σειράς και σκέφτηκαν να αναπαραστήσουν τα black-outs που συνέβαιναν στη σειρά, λιποθυμώντας μπροστά από τα κτίρια του ABC αλλά και σε άλλες στρατηγικές τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο για 2 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, όσο δηλαδή κρατάει και το ανθρώπινο black-out στη σειρά. Γέλασα πάρα πολύ με το βίντεο.
Στο δρόμο μπροστά στο σπίτι μας
Γειτόνισσα: Ελένη, το δεύτερο σίγουρα θα είναι αγοράκι!
Σε καφετέρια
(φοράμε ριγέ κίτρινο μπλουζάκι με φραμπαλά στο μανίκι και λαχανί σορτσάκι)
Σερβιτόρα: Κούκλος είναι!
Σε κατάστημα βαφτιστικών
(φοράμε φορεματάκι καρό μπλε και κόκκινο με τιραντάκι)
Πωλήτρια: Αχ! Τι όμορφος!
Εγώ: Όμορφη!
Πωλήτρια: Α! Κοριτσάκι είναι! Ε φορέστε του κανένα ροζ!
Στο σουπερμάρκετ
(φοράμε ριγέ μπλούζα ροζ-φούξια-άσπρο με τη Hello Kitty και παντελονάκι φουρφουρένιο λευκό)
Κύριος: Τώρα τι είναι αυτό; Αγόρι ή κορίτσι;
Εγώ: Εμ, αυτό είναι το θέμα εσείς τι λέτε; Με τόσο ροζ τι να είναι;
Κύριος: Αγόρι;
Εγώ: Κοριτσάκι!
Κύριος: Ε! Βάλτε του καμιά κορδέλα στα μαλλιά!
Συμπέρασμα: σταματάμε να ασχολούμαστε με το ντύσιμο αφού πιστεύω ότι και να τη βουτήξω στη ροζ μπογιά πάλι αγοράκι θα νομίζουν ότι είναι!
Στο κάτω κάτω κι η Στρουμφίτα μπλε ήταν αλλά είδατε πόσοι ήταν ερωτευμένοι μαζί της στο Στρουμφοχωριό;
Πολλούς μήνες πριν γεννήσω το είχα ρίξει στο διάβασμα. Για το τι με περιμένει. Για να προετοιμαστώ. Είχα αγοράσει δυο βιβλιαράκια μικρά, είχα ξεκοκαλίσει το parents.gr και κάθε φορά που πήγαινα στο mall, έμπαινα στη fnac, έπαιρνα το «Τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος» και το «Τι να περιμένεις τον πρώτο χρόνο του παιδιού σου» και καθόμουν σε μια καρεκλίτσα από εκείνες τις μικρές στο παιδικό τμήμα (έχε χάρη που δεν πήρα πολλά κιλά στην εγκυμοσύνη), ακούμπαγα το βιβλίο στο τραπεζάκι και διάβαζα. Εντάξει δεν είναι δανειστική βιβλιοθήκη αλλά δεν ήθελα να δώσω και 32 ευρώ για ένα τεράστιο βιβλίο, οπότε βολευόμουν έτσι (ντροπή!).
Και ο καιρός πέρασε και το κοριτσάκι ήρθε. Κι εγώ με απίστευτα αποθέματα υπομονής και αγάπης ξεκίνησα τη ζωή μου μαζί της. Είχα διαβάσει λοιπόν ότι περίπου στις σαράντα μέρες εδραιώνεται ο θηλασμός. Θήλαζα νυχθημερόν και καθώς πλησίαζα το όριο των ημερών έπαιρνα κουράγιο. Το μωρό έπαιρνε βάρος και με το παραπάνω, οπότε δεν ανησυχούσα για το γάλα μου αλλά δεν ήμουν και σίγουρη ότι είχα καταφέρει να θηλάσω σωστά. Νομίζω πως πέρασαν τουλάχιστον δύο μήνες και μετά ένιωσα πιο ελαφριά, σαν να έχει ρυθμιστεί η παραγωγή και το μωρό να τρέφεται σωστά. Κάποιοι λέγανε πως και στις 40 μέρες το μωρό κοιμάται πιο πολύ το βράδυ. Μπα, το δικό μου έφτασε 5 μηνών για να ξυπνάει έστω μια φορά και καμιά φορά και δύο. Ακόμη δυσκολεύεται στον ύπνο, ξυπνάει μες τη νύχτα και με ζητάει. Μετά λέγανε για τους κολικούς, στο τρίμηνο τελειώνουν. Δεν ξέρω αν είχαμε κολικούς, ποτέ δεν τους παραδέχτηκα αλλά περίμενα με ανυπομονησία το τέλος του τρίτου μήνα για να πω σε όλους πως κι αν είχαμε, τέλειωσαν. Στους 6 μήνες, λέει, η ζωή του ζευγαριού και η ζωή στο σπίτι γενικά επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Εδώ και ένα μήνα, ξυπνάω από τις 7, πράγμα που έχω να το κάνω λογικά από τότε που πήγαινα Α’ Δημοτικού. Η πριγκίπισσα μου με πηγαίνει στο σαλόνι και μετά από καμιά ωρίτσα αυτή ξανακοιμάται. Υπάρχουν μέρες που απλά δεν μαγειρεύω, στο χαρτί για το σούπερ μάρκετ γράφω μόνο τα φρούτα, το μοσχάρι και τα λαχανικά της μικρής και η στοίβα με τα ασιδέρωτα μειώνεται μόνο όταν μας επισκέπτεται η μαμά μου.
Που το πάω; Που το πάω;
Βιαζόμαστε. Εμείς οι γονείς βιαζόμαστε πολύ. Βάζουμε όρια στις αντοχές μας. Μέχρι το τέλος του μήνα. Πότε θα γυρίσει από μπρούμυτα ανάσκελα; Πότε θα κάτσει; Πότε θα βγάλει δόντια; Το δικό μου δεν μπουσουλάει, το δικό σου; Είναι 6 μηνών και δεν κοιμάται όλο το βράδυ, εσύ πως τα κατάφερες; Τρώει τη φρουτόκρεμα ή τη φτύνει; Θέλω να περπατήσει πριν χρονίσει, να μιλήσει, να με αναγνωρίσει, να πει μπαμπά και μαμά, να μην κλαίει όταν βγαίνουμε βόλτα. Θέλω να γίνει ένα 10χρονο σε σώμα μωρού 7 μηνών.
Θέλω οι αντοχές μου να μην έχουν όρια. Θέλω να έχω υπομονή, όσο εκεί που δεν παίρνει άλλο. Να την προστατεύω, να την νανουρίζω όσες φορές κι αν χρειαστεί, κάθε βράδυ, κάθε μεσημέρι, να μην περιμένω το επόμενο κατόρθωμά της, απλά να είμαι εδώ και να το χειροκροτήσω. Θέλω να αποφύγω τις συγκρίσεις, να μην επηρεάζομαι από τρίτους, να κάνω αυτό που νιώθω εγώ σωστό για το παιδί μου, κι ας σημαίνει ότι δεν θα το αφήσω να κλάψει και να νιώσει μόνο. Κι ας γίνει κολλημένη μαζί μου, καρφίτσα στο πέτο μου. Αφού από τότε που γεννήθηκε, δυο καρδούλες χτυπούν πάνω μου. Μια η δική μου, και μια η δική της στην αγκαλιά μου.
Λοιπόν το πάτωμα στο 3 χρόνων σπίτι μας είναι από ξύλο στα περισσότερα δωμάτια. Συμπεριλαμβανομένου και της μικρής μας κοπελούδας (ανησυχώ, ο ορθογραφικός έλεγχος του wordδεν έβγαλε άγνωστη λέξη το «κοπελούδα»). Η κοπελούδα, που λέτε, είναι δύσκολη στον ύπνο. Όταν λέμε δύσκολη, εννοούμε πολύ δύσκολη! Νυστάζει συνεχώς αλλά αρνείται να κοιμηθεί μέσα στη μέρα. Τρίβει μάτια, χασμουριέται, γκρινιάζει αλλά δεν κοιμάται! Το βράδυ, ως τους 5 μήνες, μετά τον τελευταίο θηλασμό έπεφτε ξερή και δεν καταλάβαινε πότε την άφηνα στο κρεβάτι της. Κάποια μέρα όμως άρχισε να ξυπνάει με το που ακούμπαγε στο σεντονάκι της. Με αποτέλεσμα, να περνάμε κανένα δίωρο αγκαλιά, με κλάματα ή χωρίς, μέχρι να κοιμηθεί. Και όταν την αφήσουμε στο κρεβάτι και δούμε ότι δεν υπάρχει αντίδραση, επιχειρούμε να βγούμε από το δωμάτιο! Ε, τότε είναι που ανακαλύψαμε, μετά λύπης, ότι το πάτωμα τρίζει!!! Τρίζει σε συγκεκριμένα σημεία, εκείνα που προφανώς έχουν την περισσότερη χρήση, αν και δεν δικαιολογείται σε ένα τόσο καινούριο σπίτι να τρίζει ένα σχεδόν ολοκαίνουριο ξύλινο πάτωμα. Αν καταφέρουμε να φτάσουμε στην πόρτα και δεν ξυπνήσει, βγαίνουμε στο χωλ το οποίο τρίζει παντού, κρακ και κρακ!!! Και ξυπνάει! Και ξανά μανά! Οπότε κάνουμε κάτι ακροβατικά, πιανόμαστε από τους τοίχους, πατάμε στο πρώτο σκαλί και τρέχουμε πάνω! Αργότερα, όταν πάμε εμείς για ύπνο, περνάμε πάλι από το ίδιο σημείο και πάλι κρακ και κρακ και μερικές φορές την ξυπνάμε εμείς, είμαι σίγουρη!! Οπότε λέω να μελετήσω αυτό το videoκαι από αύριο να το εφαρμόσω!!! Περαστικά μας!
εγώ, προσπαθώντας να βγω από το δωμάτιο της κοπελούδας
Σε περίπτωση που το αμφισβητείτε, σας πιστοποιώ ότι ο κόσμος βγαίνει ακόμη έξω μετά τις 11 το βράδυ και κάθεται σε καφετέριες ή ταβέρνες και τρώει και πίνει και κάνει βόλτες στην πλατεία και ο φούρνος στη γωνία μαζεύει τα σάντουιτς νωρίτερα αλλά δεν κλείνει αλλά και τα περίπτερα παραμένουν ανοιχτά και η Μαραθώνος είναι σχεδόν άδεια Τετάρτη βράδυ.
Υ.Γ. Εντάξει πεινάσαμε, δεν είχαμε να φάμε και προσφέρθηκα να πεταχτώ μέχρι το Everest να πάρω κάτι και ναι… έπαθα πολιτισμικό σοκ αφού είχα να βγω τόσο αργά από το σπίτι πάνω από 6 μήνες! Πότε πέρασαν αλήθεια;
Περιμένω εδώ και πολύ καιρό με αγωνία να βρω λίγο χρόνο και κέφι να γράψω πως περνάμε με την μπεμπούλα μας και η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά να πω. Όμως σήμερα κάθισα να γράψω για κάτι που πραγματικά με εξόργισε. Και τώρα που ξεκινώ ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι.
Ένας πατέρας (ο Θεός να τον κάνει) άφησε/ξέχασε το 5χρονο παιδί του στο αυτοκίνητο και όταν το θυμήθηκε μετά από 8 (!) ώρες το παιδί είχε πεθάνει από τη ζέστη και την ασφυξία! Σοκαρίστηκα. Πήγα αμέσως να τον δικαιολογήσω αλλά δεν βρήκα καμία δικαιολογία. Το ξέχασε; Απορροφήθηκε τόσο πολύ από τη δουλειά του, που παρεμπιπτόντως ήταν να σώσει έναν άλλο άνθρωπο, έναν ασθενή του; Δεν υπάρχει εξήγηση. Αυτός ο πατέρας δεν πρέπει να είχε καμία συναισθηματική επαφή με το παιδί του. Ξεχνάμε ένα γάλα έξω από το ψυγείο και χαλάει. Ξεχνάμε να κλειδώσουμε την πόρτα το βράδυ και μπαίνουν κλέφτες. Δεν ξεχνάμε το παιδάκι μας στο αυτοκίνητο, όσο αφηρημένοι κι είμαστε. Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Κάνουμε παιδιά γιατί το θέλουμε, κι αν δεν το θέλουμε, δεν κάνουμε. Κι αν προκύψει χωρίς να το θέλουμε και το κάνουμε πάραυτα, το μεγαλώνουμε με αγάπη και στοργή. Το ακούμε όταν μας μιλάει, το παίρνουμε αγκαλιά, του προσφέρουμε τη γη και τον ουρανό. Όταν αναγκαζόμαστε να το μαλώσουμε, για το καλό του, σπαράζει η καρδιά μας. Όταν κλαίει και δεν μπορούμε να το βοηθήσουμε, υποφέρουμε κι εμείς. Όταν είναι άρρωστο, κλαίμε κι εμείς. Η αγωνία για έναν γονιό δεν σταματά ποτέ. Είμαστε εκεί από την πρώτη στιγμή, δίπλα του, είμαστε το στήριγμά του. Δεν το ξεχνάμε στο αυτοκίνητο και το αφήνουμε να …πεθάνει, αβοήθητο, εκλιπαρώντας για λίγο νερό και μια δροσερή γωνιά μακριά από τον ήλιο. Καημένο παιδάκι, πόσο θα υπέφερες και πόσο θα υποφέρει τώρα η μανούλα σου, που σε έψαχνε στο σχολείο, που δεν πήγες ποτέ, εκείνη την ημέρα. Γιατί ο πατέρας σου επέλεξε να πάει στη δουλειά του και να σε ξεχάσει για 8 ολόκληρες ώρες στο αυτοκίνητο, γιατί ο πατέρας σου δεν σε σκέφτηκε ούτε λεπτό για όλες αυτές τις ώρες. Δεν ξέρω αν θέλω την τιμωρία του. Δεν είναι ο μόνος που δεν σκέφτεται την ασφάλεια των παιδιών τους γιατί τη θεωρεί δεδομένη. Πόσοι δεν βάζουν τα παιδιά τους χύμα στο πίσω κάθισμα, χωρίς ζώνη ασφαλείας, χωρίς καθισματάκι που είναι υποχρεωτικό μέχρι τα 12 χρόνια; Πόσοι δεν τα ανεβάζουν σε μηχανάκι χωρίς κράνος; Πόσοι τα αφήνουν να πλατσουρίζουν στη θάλασσα χωρίς επίβλεψη; Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι και ναι, δεν είμαστε το καλύτερο είδος σε αυτόν το πλανήτη.
Y.Γ. Τώρα διαβάζω πως αποκλείουν το ενδεχόμενο της θερμοπληξίας και της ασφυξίας οι γιατροί και ότι το παιδί είχε πρόβλημα με την καρδιά του. Ε ναι, αυτό λέω κι εγώ, το παιδί είχε πληγωμένη καρδούλα, για αυτό και δεν άντεξε ξεχασμένο μέσα στο αυτοκίνητο.
Υ.Γ.2. Επίσης πριν από λίγες ημέρες διάβαζα ότι αυξάνονται ανησυχητικά τα κρούσματα στην Κίνα γονιών που αυτοκτονούν πέφτοντας από μπαλκόνια έχοντας αγκαλιά τα παιδιά τους... Τι άλλο;
Σήμερα που είναι η πρώτη φορά που γιορτάζω κι εγώ στη γιορτή της μητέρας και αφού είχε καταπληκτικό καιρό, είπαμε να κατηφορίσουμε προς θάλασσα μεριά και να πάμε στην Μαρίνα του Φλοίσβου για καροτσάδα! Χορτάτο το μπεμπόνι από ύπνο και φαγητό και με καθαρή πανούλα εισήχθη στο καθισματάκι του και γούσταρε τρελά, όπως ΚΑΘΕ φορά που πάμε βόλτα εξάλλου.
Στη Βασιλίσσης Σοφίας, συναντήσαμε εκατομμύρια ποδηλάτες που έπαιρναν μέρος στην πανελλαδική ποδηλατοπορεία και με έπιασε μια συγκίνηση, μου φάνηκε τόσο όμορφος και κεφάτος αυτός ο κόσμος και ένιωσα λίγο ηλίθια, κλεισμένη στο αυτοκινητάκι μου από την άλλη μεριά του δρόμου. Περισσότερα για την πορεία εδώ.
Φτάνοντας στο Φλοίσβο, παρκάραμε σχετικά εύκολα εκτός του συγκροτήματος (αν και όπως πληροφορούμαι από το siteυπάρχει χώρος στάθμευσης 320 θέσεων, αλλά δεν διευκρινίζει αν είναι δωρεάν, φαντάζομαι πως είναι). Βάλαμε μπεμπόνι στο καρότσι και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας.
Περνώντας την κεντρική πύλη της Μαρίνας, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Δεξιά η θάλασσα και κάτι γιότ που βγάζουν μάτι από πολυτέλεια, αριστερά εμπορικά καταστήματα (κλειστά την Κυριακή), καφετέριες και εστιατόρια, ένας παιδότοπος και κόσμος, κόσμος, κόσμος να κάνει βόλτα και να χαίρεται το καλοκαίρι μέσα στην άνοιξη! Δηλαδή τύφλα να έχουν οι Κάννες!!
Η αλήθεια είναι ότι αν πας εκεί και δεν έχεις καρότσι ή έστω ένα παιδάκι στο ένα χέρι, νιώθεις λίγο έξω από τα νερά σου ή σου ξυπνάει το μητρικό ή πατρικό φίλτρο!! Εκεί έχεις δύο επιλογές: ή κάνεις βόλτα κατά μήκος της μαρίνας ή κάθεσαι σε μια καφετέρια και χαζεύεις την περαντζάδα και τα σκάφη και την Καστέλα απέναντι! Εμείς κάναμε αρχικά τη βόλτα μας και μετά καταλήξαμε στην BrasserieSud, όπου παρασυρθήκαμε από τα πιάτα ημέρας που μας πρότεινε ο σερβιτόρος με αποτέλεσμα να πληρώσουμε για δύο cocacola, ένα κοτόπουλο γεμιστό, ένα μπιφτέκι γαλοπούλας και μια σαλάτα 50 ευρώ! Και το καλύτερο; Το μπεμπόνι αποφάσισε πως ήταν ώρα φαγητού και για εκείνο με αποτέλεσμα να ψάχνω έναν διακριτικό χώρο να θηλάσω. Ανακάλυψα δυο καναπέδες σε ένα διάδρομο που συνδέει το εστιατόριο και το διπλανό Friday’s, στρογγυλοκάθισα και σε λίγα λεπτά συνειδητοποίησα πως το σημείο αυτό ήταν η είσοδος για το Zinc, ένα barrestaurantστον πάνω όροφο! Με αποτέλεσμα να περάσουν τουλάχιστον 40 άτομα από μπροστά μου, στο εκ πρώτης όψεως ήσυχο σημείο για θηλασμό!! Επιστρέφοντας στο τραπέζι, το μπεμπάκι που δεν έχει μάθει να αποκοιμιέται μόνο του, αποφάσισε πως είναι ώρα για ύπνο, έτσι η μαμά έφαγε μόνη της, και ο μπαμπάς ανακάλυψε ότι το πεζοδρόμιο με τις εσοχές κάνει καλά τη δουλειά του, βοηθώντας στο νανούρισμα. Σε λίγα λεπτά το μωράκι είχε κοιμηθεί και καθίσαμε λίγο οι δυο μας ήρεμα κι ωραία για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν δώσαμε 50 ευρώ για να φάει ο καθένας μόνος του και λαχ λαχ!!
Φεύγοντας και έχοντας ανάγκη όχι μόνο να ξοδέψουμε κι άλλα χρήματα αλλά να φάμε και κάτι γλυκό, βρήκαμε το EricKayserπου έχει εντυπωσιακά γλυκά και ωραιότατα σάντουιτς (την επόμενη φορά σαντουιτσάκι λοιπόν) και φάγαμε από ένα παγωτάκι μηχανής. Η μικρή ξύπνησε ακριβώς την ώρα που φτάναμε στο αυτοκίνητο, οπότε και δεν νιώσαμε τύψεις, όπως κάθε φορά, που πρέπει να την ξυπνήσουμε για να μπούμε ή να βγούμε από το αυτοκίνητο. Επιστρέψαμε σπίτι διασχίζοντας μια άδεια Συγγρού και μια μισογεμάτη Μεσογείων! Mother’sDaywasjustPerfect!
Τη διαχείριση και αξιοποίηση της Μαρίνας έχει αναλάβει για 40 χρόνια η εταιρεία LAMDA Flisvos Marina, με σκοπό την ανάδειξή της σε κορυφαία μαρίνα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Tο επενδυτικό πρόγραμμα για τον εκσυγχρονισμό των θαλάσσιων και επίγειων υποδομών της Μαρίνας Φλοίσβου ανήλθε στα €45 εκατομμύρια περίπου. Το ωράριο λειτουργίας του εμπορικού (που έχει καταστήματα με κοσμήματα, οπτικά, ρούχα, υπαίθριο παιδότοπο) είναι Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-21:00 και Σάββατο: 10:00-20:00 ενώ την Κυριακή είναι κλειστά. Επίσης υπάρχουν παντού ράμπες πρόσβασης για άτομα με ειδικές ανάγκες και φυσικά για τα καρότσια (κάτι που αναζητώ παντού στην Αθήνα αλλά μάταια) ενώ στις τουαλέτες υπάρχει και αλλαξιέρα μωρού. Υπάρχει επίσης ειδικός χώρος με ΑΤΜ, αν ξεμείνεις! Η Μαρίνα Φλοίσβου είναι η πρώτη στην Ελλάδα μαρίνα υψηλών προδιαγραφών, αφού έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει 250 ελλιμενισμένα σκάφη, από τα οποία τα μισά και πλέον μπορούν να είναι θαλαμηγοί μήκους άνω των 30 μέτρων. Λειτουργεί στη σημερινή της μορφή από το Μάιο του 2007, οπότε πέρασαν τουλάχιστον 3 χρόνια για να την ανακαλύψουμε!
Αν πάτε με λεωφορείο η στάση "Ούλεν" βρίσκεται ακριβώς έξω από τη Μαρίνα, όπου και περνούν τα λεωφορεία με αριθμό: 101, 217, Α1, Β1, B2, E1.
Αν πάτε με τραμ η στάση "Τροκαντερό" βρίσκεται ακριβώς έξω από την κεντρική είσοδο της Μαρίνας. Η στάση του τραμ "Τροκαντερό" μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σταθμός ανταπόκρισης με το μετρό στο σταθμό "Νέος Κόσμος". Επίσης, η στάση του λεωφορείου Β2 μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σταθμός ανταπόκρισης με το μετρό στο σταθμό "Συγγρού-Φιξ", μόλις 5 λεπτά από την Μαρίνα Φλοίσβου.
Πώς έτυχε και προχθές μπήκα στο twitter μετά από καιρό και ξεκίνησα να πηγαίνω από tweet σε tweet, όπως η μελισσούλα πετάει από λουλούδι σε λουλούδι. Και διάβαζα μεγάλες εξυπνάδες και στομφώδη λόγια και χαζομάρες και προτάσεις εντυπωσιασμού, όλοι είχαν κάτι να πουν για τους τρεις που χάθηκαν και για το μωράκι που δεν πρόλαβε να ζήσει. Αντί να κάτσουμε να σκεφτούμε, φλυαρούμε. Οι πολιτικοί κάνουν τη δουλειά τους, δεν περίμενα συναισθήματα από αυτούς, πόσο μάλλον από τα δελτία ειδήσεων. Ήδη το γύρισαν στο reality της υπόθεσης, ποιοι ήταν, πού είχαν σπουδάσει, τι όνειρα είχαν. Το αυτονόητο δηλαδή. Το ότι πέθαναν σαν τα ποντίκια, μια μέρα που δούλεψαν με το ζόρι, ενώ έξω κάποιοι άλλοι φώναζαν για το δίκιο τους. Όλοι έχουν δίκιο. Γυρνάω και κοιτάω το μωρό μου, που δεν ξέρει τίποτα από όλα αυτά. Είναι αθώο. Ούτε για την ηφαιστειακή τέφρα που παραλύει τα αεροδρόμια, ούτε για τα spreads, ούτε για τις μολότοφ, ούτε ακόμη ότι σε λίγο θα βγούμε μια βόλτα έξω με το καρότσι. Δεν ξέρει τίποτα κι ας έχει χαρακτήρα. Εγώ και ο μπαμπάς της θα της μάθουμε τα πάντα, θα της δώσουμε να καταλάβει τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο, από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σύνθετα. Πόσο βαρύ φορτίο είναι αυτό; Πώς θα της εξηγήσω τι συνέβη προχτές; Με ένα απλό tweet ή status update δεν ξεμπέρδεψα. Δεν θέλω να μαυρίσω το μέλλον μας, δεν θέλω να κάνω άσχημες σκέψεις, θέλω να είμαι αισιόδοξη. Δεν θέλω να την κάνω να φοβάται. Θέλω να συνεχίσει να χαμογελά, έτσι αθώα, για όσο περισσότερο μπορεί.
Πολύ τηλεγραφικά, αρχίζω και κοιμάμαι κάπως καλύτερα τα βράδια, με μικρές εξαιρέσεις για να μην ξεχνιόμαστε, μου πέρασε η παρανοική ανάγκη να φτιάχνω συνέχεια γλυκά και να τα τρώω, τώρα λέω να κάνω καμια δίαιτα, το μωράκι μου μεγαλώνει και χαμογελά στους πάντες, έχει εκπληκτική φωτογένεια και τη φωτογραφίζω συνεχώς, κάνει τούμπες και γυρνάει μπρούμυτα και ανάσκελα σε χρόνο dt, θηλάζω αποκλειστικά εδώ και 5 μήνες αλλά σε μια εβδομάδα θα έχουμε την πρώτη μας επαφή με το κουτάλι, οργανώνουμε τη βάφτιση για το Σεπτέμβριο και συγχρόνως αποταμιεύουμε χρήματα για τη σεζόν γάμων και βαφτίσεων Μαϊου-Ιουνίου, παραγγέλνω μανιωδώς πράγματα (κυρίως για τη μικρή) από το ίντερνετ, ολοκλήρωσα την τελευταία εργασία για φέτος και πρέπει να διαβάσω λίγο για τις εξετάσεις του Ιουνίου και παράλληλα έχω στο μυαλό μου το νέο projectπου θα απασχολήσει εμένα και μια φίλη στο άμεσο μέλλον (μόλις βρούμε λίγο χρόνο θα σας το ανακοινώσουμε), βγαίνουμε βόλτες με το καρότσι, βγάλαμε τον ποδόσακο και νιώθουμε πιο ελαφρείς, φοράμε καπελάκια και ανυπομονούμε να βάλουμε κάτι καυτά σορτσάκια που μας πήρε (ποιος άλλος;) η γιαγιά μου, που την αγαπάμε πολύ!! Ο μπαμπάς μας μας βοηθά και μας πάει βόλτες με το αυτοκίνητο, βάζουμε free98, που τα σπάει και ονειρευόμαστε τα ταξίδια που έρχονται, με μπεμπάκι ofcourse!!
Ο καιρός μας κάνει τη χάρη κι εμείς δεν χάνουμε ευκαιρία και βγαίνουμε συνέχεια βόλτες. Σήμερα, ο δήμος του Γέρακα διοργάνωσε αγώνες δρόμου στην πλατεία και πήραν μέρος τα ανηψάκια μου και πήγαμε να ζητωκραυγάσουμε. Ο Βασίλης βγήκε δεύτερος στα 1000μ. και η Παναγιώτα 6η στα 600μ. Εκτός από κάτι μυγάκια που πέρασαν το κίτρινο καρότσι μας για λουλουδάκι και κολλήσανε πάνω του, προσελκύσαμε και αρκετά παιδάκια. Εμείς τους χαρίσαμε χαμόγελα και μετά κοιμηθήκαμε κάτω από ένα ηχείο από το οποίο ακούγονταν τα άπαντα της Βανδή. Σκληραγώγηση στο φουλ δηλαδή! Η μαμά ήπιε το καφεδάκι της, πήρε την εφημερίδα της και χάρηκε τη λιακάδα! Που να μεγαλώσουμε κι άλλο....
Εδώ η ηλιαχτίδα μου αμέσως μετά τον τερματισμό, σε αποκλειστική φωτογράφιση για το blog!
Στο φρέσκο ειδησεογραφικό blog του Ευαγγελάτου υπάρχει ειδική κατηγορία ειδήσεων "Τζουλια", εξίσου σημαντική βεβαίως βεβαίως με την "Τρομοκρατία", την "Οικονομία" και τη "Eurovision"!
Μια και ο καιρός δεν μας επιτρέπει τις βόλτες και την ευκαιρία να γνωρίσουμε καινούριους φίλους είπαμε να τους βρούμε μέσα στο σπίτι. Οπότε κολλήσαμε ένα στο ψυγείο και ένα στην ντουλάπα. Τους χαμογελάμε αρκετά αλλά καμιά φορά που μας πάει η μαμά μπροστά για να σταματήσουμε το κλάμα και μας λέει "Να το κοριτσάκι....!" λέμε κάτι πολύ κακές λέξεις από μέσα μας που καλύτερα να μην μάθετε..... του στυλ "Μας πρήξατε με το κοριτσάκι!"
Εγώ κι η Naf το έχουμε ρίξει στα cupcakes, στα γλυκά και στη μαγειρική γενικώς. Αυτό από μόνο του δεν είναι απαραίτητα κακό. Όμως ανησυχώ για την πάρτυ μας, μήπως και καταλήξουμε σαν τη Sylvia Plath, που αφού της έφυγε η έμπνευση, το έριξε στα κέικ, ώσπου μια μέρα έβαλε τα παιδιά της σε ένα δωμάτιο, κλείστηκε σε ένα άλλο και άφησε το γκάζι άνοιχτο… Σαν τη Βίσση δηλαδή. Και καλά, δεν είμαστε τόσο ανόητες να κάνουμε κάτι τέτοιο, απλά κάποια ημέρα μπορεί να ανοίξουμε την πόρτα και να φύγουμε και να μας ψάχνουν κάποια Παρασκευή βράδυ στη Νικολούλη. Φαντάζομαι τη φωτογραφία μας σε κανένα περίεργο φόντο και τους συζύγους μας στον καναπέ να κλαίνε με μαύρο δάκρυ.
Το μωράκι μου είναι μια χαρά μην ανησύχείτε, απλώς μερικές φορές κλαίει τόσοοοοοοο πολύ που τρυπάει το τύμπανο στο αυτί και δεν ακούω άλλο. Τρώει, ρίχνει δυο χαμόγελα, κλαίει σπαρακτικά, παίρνει ένα πεντάλεπτο υπνάκο και τούμπαλιν. Δεν το κάνει επίτηδες φαντάζομαι. Να θέλει να μας εξοντώσει; Μπαα! Να ήξερα τι σκέφτεται το μυαλουδάκι της. Μαντεύω....
«Κοιμήθηκα δυο τρεις νύχτες 8ωρα και νομίζετε ότι έστρωσα! Απλά ήθελα να σας δείξω ότι υπάρχουν και τέτοια παιδιά, απλά εγώ ΔΕΝ είμαι ένα από αυτά»
«Δεν μας παρατάτε με τις μεθόδους Cry it Out, αφού δεν πρόκειται να με αφήσετε να κλάψω χωρίς να με πάρετε αγκαλιά ούτε δύο λεπτά»
«Ξέρω ότι λιώνετε με το χαμόγελό μου, γι’αυτό και εγώ σας τα χαρίζω με δόσεις για να μην παίρνετε πολύ θάρρος»
«Την μάνα την έπιασε ο πόνος να κατεβάσει όλον τον Τσελεμεντέ και να φτιάχνει γλυκά… μπορεί κάποιος να τις πει ότι αυτές οι οικογένειες με τις σπιτικές μαρμελάδες και τα βούτυρα είναι μόνο στις ταινίες;»
«Θα κοιμηθώ μόνο όταν θέλω εγώ, και αφού έχω καρφιτσωθεί για κανένα τρίωρο στο βυζί της μάνας, δεν πάει να λέει η παιδίατρος τα δικά της»
«που να δείτε τι σας περιμένει όταν περάσουμε και στις στερέες τροφές»
«το ότι πάμε βόλτα και δεν κλαίω είναι επειδή με στραβώνει ο ήλιος, με το που θα μπούμε σπίτι, έχω κρατήσει δυνάμεις, θα κλάψω με όλη μου τη δύναμη»
«να ξαναπάμε στο Ikea, εκεί βρίσκουμε πολύ συμπαθητικές κυρίες που με αγαπάνε και με θαυμάζουν και θέλουν να με πάρουν σπίτι τους»
10+1 πράγματα που ένιωσα, έμαθα, κατάλαβα, έπαθα, συνειδητοποίησα, έκανα τους τελευταίους 2,5 μήνες.
Έμαθα που βρίσκονται οι κυλιόμενες σκάλες ανελκυστήρες στο TheMall, GoldenHall, Ikea.
Κατάλαβα ότι ο θηλασμός είναι το πιο δύσκολο πράγμα (στην αρχή) και το πιο υπέροχο (στη συνέχεια).
Ένιωσα πως ένα χαμόγελο και δυο ματάκια που λάμπουν όταν σε κοιτάνε σε αποζημιώνουν για μία ώρα κλάματος.
Κολλημένη στον καναπέ, θηλάζοντας, έπαθα overdoseαπό πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα και απογευματινάδικα.
Συνειδητοποίησα ότι η πιο χρήσιμη αγορά μου για το μωρό ήταν το sling.
Ένα από τα πράγματα για τα οποία αισθάνομαι υπερήφανη είναι το ότι το μωράκι μας κοιμήθηκε από το πρώτο βράδυ στο δωμάτιο της κι εμείς στο δικό μας (το οποίο είναι δίπλα φυσικά!)
Μόλις γεννήσεις και γυρίσεις σπίτι, υπάρχουν άπειρες αφορμές για να τσακωθείς με τον άντρα σου, με τη μαμά σου, με την πεθερά σου, με τα αδέρφια σου, με τον περαστικό. Να κρατήσεις τις ισορροπίες μέχρι να βρεις τον μπούσουλα θέλει σοφία!!
Χάρηκα που γέννησα χειμώνα γιατί μέχρι το καλοκαίρι θα έχουμε ξεπεταχτεί.
Είδα το πρώτο επεισόδιο της τελευταίας σεζόν του Lostμαζί με το μωρό μου, έτσι όπως ακριβώς ονειρευόμουν, μήνες πριν, όταν έβλεπα το τελευταίο επεισόδιο της προηγούμενης σεζόν.
Όταν ο Θεός με έβαζε στο σωστό δρόμο με τον αποκλειστικό θηλασμό, μου έκλεινε συγχρόνως πονηρά το μάτι για να χάσω και κανένα περιττό κιλό, αφού ώς γνωστόν θηλάζοντας ...χάνεις! Όμως εγώ, στερημένη δυο μήνες από κάθε είδους γλυκό, έπεσα με τα μούτρα και του δίνω και καταλαβαίνει.
Τελευταία μου δημιουργία μια τάρτα με σοκολάτα και αμύγδαλο που βρήκα στο Κ της Καθημερινής (πολύ Κυριακάτικη εφημερίδα παίζει τώρα τελευταία... φανταστείτε τι άγιο παιδάκι έχουμε που προλαβαίνουμε να διαβάζουμε εφημερίδες και να φτιάχνουμε και γλυκά!!!)
Λοιπόν αυτό το είχε δωράκι μέσα στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ. Της χθεσινής. Είναι μια κονκάρδα με τη φάτσα του Γιάννη Πολίτη ο οποίος έχει εκπομπή στο ΒΗΜΑ fm, που νομίζω ότι είναι ο παλιός σταθμός της Γιάννας Αγγγελοπούλου σωστά; Σε κάθε φύλλο νομίζω είχε κι άλλη φάτσα, δηλαδή σε μια τον Σταρόβα, σε άλλη τη Χούκλη, εμένα μου έλαχε ο Πολίτης. Και ερωτώ, σε τι θα μου χρησιμεύσεις αυτή η κονκάρδα; Υπάρχει περίπτωση να την κοτσάρω (σικ) στο μπουφανάκι μου για αξεσουάρ; Με τη φάτσα του Πολίτη; Να πω, να ήταν ο Ρουβάς να την βάλω; Αλλά με τον Πολίτη ή τον Σταρόβα; Που είναι και πιο χλομοί από τον Edward Cullen σε μουσταρδί φόντο; Σκέφτομαι λοιπόν, για να μην την πετάξω να κολλήσω πράγματι μια φωτογραφία του Σάκη από πάνω και να τη φοράω...
Θα ήθελα να γράφω εδώ πιο συχνά, να μοιράζομαι πολλές φωτογραφίες αδιαφορώντας για τη γενική άποψη που επικρατεί ότι αν βάζεις φωτογραφίες του παιδιού σου στο ίντερνετ ή θα στο ματιάσουν ή θα τις χρησιμοποιήσουν για παιδική πορνογραφία… Θα ήθελα να κάτσω και να γράψω πόσο έχει αλλάξει η ζωή μου τους τελευταίους δύο μήνες. Αλλά δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το μικρό κορμάκι που μου χαμογελά συνειδητά τις τελευταίες εβδομάδες και κάνει τόσο χρωματιστά τα πάντα γύρω μας…
Ναι, υπάρχουν δύσκολες ώρες, έλλειψη ύπνου, νεύρα και κλάματα, μια υποψία της ζωής που κάναμε οι δυο μας πριν έρθει αυτό το πλασματάκι στη ζωή μας, αλλά δεν θέλω να βιαστώ καθόλου, θέλω να το ζήσω όλο αυτό, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται καμιά φορά… είναι τόσο υπέροχο και ακόμη, κι όμως… δεν το έχω πιστέψει…
Σήμερα η κόρη μου έχει γενέθλια, κλείνει ένα μήνα ζωής κι εγώ ένα μήνα που δεν έχω κοιμηθεί ένα ολόκληρο βράδυ σερί. Λογικό, το παιδί πεινάει. Και κλαίει. Και μετά κάνει κακά. Και εκεί που έχει αποκοιμηθεί ενώ θηλάζει, πρέπει να το αλλάξεις. Κι αν κάνεις πως δεν το κατάλαβες, θα στο ζητήσει ένα δευτερόλεπτο αφού ξαπλώσεις. Κλαίγοντας. Και μετά θα θέλει αγκαλιά. Και θα ανοιγοκλείνει που και που τα μάτια για να τσεκάρει αν είσαι ακόμη εκεί. Και θα σου σκάει κάτι χαμόγελα το πρωί που θα τρέχεις να βρεις τη φωτογραφική. Θα τρώει, θα κοιμάται, θα κλαίει, θα την αλλάζεις, θα την κάνεις μπάνιο, θα κλαίει, θα κοιμάται, θα κατουριέται ενώ την αλλάζεις, θα κλαίει, θα χαμογελάει, θα σε κοιτάει με τις ματάρες, θα σε λερώνει εκσφενδονίζοντας πριτσίνια, θα κοιμάται, θα κλαίει. Θα τσακώνεσαι για το αν θα πρέπει να δόσεις χαμομήλι, γιατί κάθε πότε να τη θηλάζεις, θα αγκαλιάζεστε οικογενειακώς, θα κοιμάστε εναλλάξ τα μεσημέρια, θα βλέπεις πως έχετε αντοχές πολύ καλά κρυμμένες, ανέλπιστα μεγάλες! Και θα περνάει ο καιρός…
Καμιά φορά γκρινιάζω από συνήθεια… Εννοείται πως δεν μπορώ να σκεφτώ πώς ήταν η ζωή μου πριν από ένα μήνα. Εννοείται πως είμαι stand-by για αυτό το πλασματάκι 24h a day! Και μέσα σε όλα αυτά, κατάφερα να στολίσω χριστουγεννιάτικα, να μαγειρεύω σχεδόν καθημερινά, να γράψω εργασία για το ΕΑΠ, να κάνω μπάνιο σχεδόν κάθε δυο μέρες, να κοιμάμαι μέχρι τις 11 το πρωί (έχοντας ξυπνήσει στις 2,4,7 φυσικά…) και να χαίρομαι το ηλιόλουστο σπιτάκι μου.
Έτσι κι αλλιώς, καιρός είναι αυτός για Χριστούγεννα; Σε εσάς όλους εκεί έξω το λέω….
Είχα ακούσει πως η ζωή δεν θα είναι πια ποτέ ξανά η ίδια. Το ήξερα όταν έφευγα από το σπίτι το πρωί εκείνου του Σαββάτου, τρεις εβδομάδες πριν, ότι όταν θα επέστρεφα όλα θα ήταν αλλιώς. Αυτό το «αλλιώς» το ζω κάθε μέρα τώρα (και κάθε νύχτα επίσης) και καταλαβαίνω… Καταλαβαίνω πως είναι να είσαι μανούλα και να έχεις την ευθύνη ενός πλάσματος που δημιούργησες εσύ και ο μπαμπάς της από το μηδέν. Πρέπει να είσαι εκεί όταν κλάψει, όταν γελάσει, να της κάνεις τα χατίρια, να την αγαπάς, να την κακομαθαίνεις στις αγκαλιές, στα φιλιά, σε όλα. Κι αυτή να σου σκάει αυτά τα «ψεύτικα» χαμόγελα και να λιώνεις. Να κλαίει και να σπαράζει η καρδιά σου. Να κοιμάται στην αγκαλιά σου και να δακρύζεις. Να ρεύεται στην πλάτη σου και να χτυπάς παλαμάκια. Να την χαζεύεις να ξυπνά και να τεντώνεται και να την θαυμάζεις. Να βλέπεις πως μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και να νιώθεις περήφανη.
Έχω μια μαμά στη ζωή μου, εδώ και 31 χρόνια, βρίσκεται εκεί και κάνει όλα αυτά και ακόμη περισσότερα για να είμαι εγώ και τα αδέρφια μου ευτυχισμένοι. Έχει περάσει από σκοτεινά μονοπάτια, έχει δυσκολευτεί και έχει δυσκολέψει τη ζωή της, έχει βγει σε ξέφωτα και έχει ξανατραβηχτεί στα σκοτάδια. Της έχω μιλήσει άσχημα, την έχω ακούσει να κλαίει, την έχω αγαπήσει και της έχω κάνει παρέα σαν να είναι φίλη μου. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου πως η μαμά μου, έτσι όπως είναι όλα αυτά τα χρόνια απέναντί μας, πάντα εκεί, πάντα για εμάς, θα είναι αυτό που θα γινόμουν κι εγώ για το δικό μου παιδί μια μέρα. Χαλί να με πατήσει. Έτοιμη να δεχτώ όλα τα καπρίτσια της. Αλοιφή. Για αυτό και όλες αυτές τις πρώτες μέρες της μαμαδίστικης ζωής μου, που ξεκινάνε και τελειώνουν με τη σκέψη του μωρού μου, είναι αφιερωμένες στη μανούλα μου, που αν και δεν σερφάρει ξέρω πως θα καταφέρει να διαβάσει αυτά τα λόγια.
Σε περίπτωση που το μωράκι μας ήταν ...μπελάς, η Παναγιώτα είχε φροντίσει να με προειδοποιήσει για το τι με περίμενε!! (πατήστε πάνω στη ζωγραφιά-κόμικ για να δείτε τις λεπτομέρειες)
Ευτυχώς η μπεμπούλα, η οποία είχε δείξει τον χαρακτήρα της από την κοιλιά, είναι πρότυπο νεογέννητου, μαμ κακά και νάνι!!!
Εδώ και πολύ καιρό παρατηρώ φωτογραφίες της Suri Cruise η οποία κυκλοφορεί μέσα στο καταχείμωνο με κοντομάνικα ενώ δίπλα της οι γονείς της είναι μπουρμπουλωμένοι με χίλια δυο παλτό και κασκόλ. Και ερωτώ, δεν κρυώνει η Suri; H Suri είναι εξωγήινος; Δεν έχουν λεφτά για ένα παλτουδάκι; Η σαειντολογία απαγορεύει τα μακριμάνικα; Εγώ που σκεπάζω το μωράκι μου κάνω κάτι λάθος; Μήπως πρέπει να το σκληραγωγήσω; Κανένα τακουνάκι μήπως;
Το δωράκι για τα σημερινά μου γενέθλια ήρθε μια εβδομάδα νωρίτερα…
Σήμερα κλείνω τα 31 και η μπεμπούλα μας μία εβδομάδα ακριβώς!
Χάνομαι στην αγκαλιά της και ακόμη δεν το πιστεύω ότι ήρθε αυτό το γλυκό πλασματάκι στη ζωή μας…
Δεν υπάρχουν λόγια αυτή τη στιγμή για να περιγράψω συναισθήματα…
Όταν βρεθούν θα επανέλθω…
Προς το παρόν σας χαρίζω το πιο γλυκό πατουσάκι στον κόσμο!
Λοιπόν άδειασα τη μηχανή, φόρτισα τη μπαταρία, πήρα ωραίες χαρτοπετσέτες για να σας κεράσω ένα γλυκάκι, έφτιαξα το μαλλί, τα νύχια, μαγείρεψα για να μη βρει ευκαιρία και ξενοτρώει ο μπαμπάς, πήγα στο Μητέρα και έκανα τις εξετάσεις για να τελειώνω από σήμερα, μίλησα με γιατρό και μαία, μίλησα με –έτοιμη-να-βάλει-τα-κλάματα- μαμά μου, ξαναδιάβασα το συγκινητικό e-mailτης αδερφής μου, έπιασα την κοιλιά μου και της είπα «αύριο, τέτοια ώρα θα σε γνωρίζω» και κάθισα ένα λεπτό να το σκεφτώ, γιατί νομίζω ότι δεν έχω συνειδητοποιήσει τίποτα ακόμη. Ούτε τι θα γίνει αύριο, ούτε μεθαύριο, ούτε την άλλη εβδομάδα που με το καλό θα γυρίσουμε στο σπίτι μας! Έριξα μια κλεφτή ματιά στο δωμάτιο, στο στρωμένο κρεβατάκι που την περιμένει, άνοιξα την ντουλάπα, είδα τα μικροσκοπικά ρουχαλάκια, ξεχώρισα αυτά που θα φορέσει στην πρώτη της μεγάλη έξοδο, αυτή από το μαιευτήριο στο σπίτι, τα οποία μόλις τα είδε ο μπαμπάς της άρχισε να γελάει, ούτε κι αυτός ξέρει τι τον περιμένει. Το πρώτο παιδί, όλοι το λένε, είναι σαν τον πρώτο σου έρωτα. Χτες έλεγα στον μπαμπά «είσαι ό,τι καλύτερο έχω» και μου είπε «σύντομα θα έχεις κι άλλο καλύτερο». Με δυο «καλύτερα» πώς να μη νιώθω ότι απόψε θα κοιμηθούμε σε ροζ συννεφάκι, τελευταία φορά, μόνοι μας, σε αυτό το σπίτι…
Μιας και φτάσαμε στην τελική ευθεία νομίζω ότι πρέπει να κάνω ένα ποστ για τον διαβήτη κύησης γιατί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης googlαρα απίστευτα για ό,τι με απασχολούσε και πάντα με ευχαριστούσε όταν εκτός από ιατρικά και μη site, ανακάλυπτα διάφορα κείμενα γραμμένα από γυναίκες που είχαν περάσει ή περνούσαν παρόμοιες καταστάσεις. Μπορεί να μην είναι καλό να ταυτίζεσαι με κάποιον άγνωστο, γιατί η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως ίσως είναι μια ενημέρωση, ένας μπούσουλας για το τι μπορείς να ρωτήσεις το γιατρό σου, να μην πας χωρίς να έχεις ιδέα τι σε περιμένει.
Λοιπόν, η δική μου συνάντηση με το διαβήτη έγινε στα μέσα Σεπτεμβρίου, όταν ήδη είχα μπει στο 7ο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Μέχρι τότε, σχεδόν κάθε μήνα, έκανα τις εξετάσεις ρουτίνας, γενική αίματος, ούρων και ζάχαρο νηστείας, το οποίο δεν έδειχνε κάτι ανησυχητικό. Επειδή γενικά ήθελα να αποφύγω την καμπύλη είχα ρωτήσει το γιατρό μου αν θα έπρεπε υποχρεωτικά να την κάνω, και μου είχε πει πως δεν ήταν απαραίτητο. Το λέω αυτό γιατί άλλοι γιατροί την προτείνουν ούτως ή άλλως, και ίσως αυτό είναι το καλύτερο. Στις εξετάσεις του Σεπτεμβρίου, το ζάχαρο νηστείας ήταν οριακά τσιμπημένο, γεγονός που θορύβησε το γιατρό μου και έτσι δεν απέφυγα την καμπύλη.
Η καμπύλη ζαχάρου δεν είναι κάτι τρομερό αλλά λογικά ο καθένας έχει τις δικές του αντοχές. Εγώ έκανα αυτή με τα τέσσερα τρυπήματα, σε ιδιωτικό μικροβιολογικό κέντρο. 1ο μέτρημα νηστική, μετά πίνεις τη γλυκόζη ανακατεμένη με λίγο λεμονάκι (το παίρνεις εσύ μαζί σου και το στίβεις και γίνεται μια πολύ γλυκιά λεμονάδα), 2η μέτρηση μετά από μία ώρα, 3η μέτρηση μετά από 2 ώρες και 4η μέτρηση μετά από 3 ώρες. Μετά πας και τσακίζεις καμιά μπουγάτσα γιατί νιώθεις μια αδυναμία.
Τα αποτελέσματα μου είχαν ως εξής, δυο από τις 4 μετρήσεις ήταν πάνω από τα όρια, γεγονός που σε παραπέμπει σε διαβητολόγο/ενδοκρινολόγο άμεσα.
Το πρώτο μου ραντεβού μαζί του ήταν καθησυχαστικό, μου εξήγησε τι ακριβώς σημαίνει να έχει διαβήτη κύησης. Ότι δηλαδή ο οργανισμός δεν μπορεί να παράγει αρκετή ινσουλίνη, μια ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας. Γύρω στις 24 εβδομάδες οι απαιτήσεις για ινσουλίνη είναι αυξημένες και μερικές γυναίκες δεν μπορούν να παράγουν αρκετή δική τους ινσουλίνη ώστε να κρατήσουν χαμηλά τα επίπεδα γλυκόζης αίματος με αποτέλεσμα να εντοπίζεται ο διαβήτης κύησης. Η πρώτη λύση είναι τακτικά γεύματα, να μη μένει το στομάχι άδειο και ανεβαίνει το ζάχαρο, αποφυγή μεγάλων ποσοτήτων υδατανθράκων και αμύλου αλλά όχι απαγόρευση. Γενικά σταματάς να τρως γλυκά και ζάχαρη, πράγμα που δεν με πτόησε στην αρχή γιατί δεν ήμουν και τρελή με τα γλυκά αλλά στην πορεία με κούρασε αυτή η απαγόρευση. Επίσης ξεκίνησα μετρήσεις με μηχανάκι, με τραγική την πρώτη μέρα που δεν ήξερα πώς να τρυπήσω το δάχτυλο μου και γεμίσαμε αίματα, αλλά στην πορεία το τρύπημα έγινε ρουτίνα. Μια φορά το πρωί νηστική, και μία ώρα μετά από κάθε γεύμα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Έτσι έκανα μετρήσεις στο δρόμο, στο αυτοκίνητο, στο μετρό, στο mall, στην καφετέρια, όπου βρισκόμουν μια ώρα μετά το φαγητό. Τα πρώτα αξεσουάρ, δηλαδή τις ταινίες και τις βελόνες τις πλήρωσα κανονικά γιατί αν δεν παίρνεις ινσουλίνη δεν σου τις δικαιολογεί κανένα ταμείο. Νομίζω έδωσα γύρω στα 50 ευρώ για χρήσεις 3 εβδομάδων, διόλου ευκαταφρόνητο ποσό αν σκεφτείς ότι είχα μπροστά μου 3 μήνες!
Οι μετρήσεις άλλες φορές ήταν μια χαρά, άλλες φορές τινάζονταν οριακά προς τα πάνω. Λίγο ψωμάκι παραπάνω και χτύπαγα 150αρια με όριο το 130! Επίσης οι πρωινές μετρήσεις νηστική ήταν εξίσου τσιμπημένες. Μετά από τρεις εβδομάδες ξαναπήγα στον ενδοκρινολόγο ο οποίος έκρινε αναγκαίο να κάνω μια ένεση ινσουλίνης 10 μονάδων κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Ήθελα να το αποφύγω αλλά δεν γινόταν. Τελικά κι αυτό μια ρουτίνα αποδείχτηκε.
Το στυλό μου το έφεραν από την εταιρεία δωρεάν κι εγώ πλήρωσα συμμετοχή 25% για τα υπόλοιπα ενώ η ινσουλίνη ήταν δωρεάν. Στην αρχή απλά είναι η αίσθηση ότι κάνεις ένεση στον εαυτό σου… έ δεν είναι και συνηθισμένο αλλά εντάξεις βρίσκεις λίγο μπουτάκι και κάνεις την ενεσούλα. Ξαναπήγα στον ενδοκρινολόγο τρίτη φορά, με βρήκε καταπληκτική και δεν χρειάστηκε να αλλάξουμε τίποτα. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι το τέλος
Επίσης μέχρι να μάθω ότι έχω διαβήτη είχα πάρει μόνο 4 κιλά, παράξενο για μένα, γιατί δεν πρόσεχα ιδιαίτερα απλά ήταν καλοκαίρι, μπάνια και μετακινήσεις με έσωσαν. Τον πρώτο καιρό που άλλαξα τη διατροφή μου έχασα ένα κιλό, και από τότε δεν το ξαναπήρα. Είχα ένα άγχος ότι το παιδί δεν παίρνει βάρος, ενώ στο διαβήτη το αντίθετο φοβάσαι, ότι το παιδί θα βγει μεγάλο. Τελικά το παιδάκι μου ρουφούσε το δικό μου βάρος κι εγώ ρουφούσα τα μάγουλα κι ετοιμαζόμουν για το nexttopmodel!
Το μόνο που με άγχωσε για λίγο ήταν όταν πριν από λίγο καιρό ο γυναικολόγος μου μου είπε ότι καλύτερο είναι να πάμε για καισαρική, γιατί η ώρα του τοκετού είναι στρεσογόνος, το άγχος ανεβάζει το ζάχαρο και δεν θέλουμε να ταλαιπωρηθούμε πολλές ώρες. Έτσι κλείσαμε ραντεβού για καισαρική, στις 28/11 εκτός απροόπτου. Αν δηλαδή σπάσουν τα νερά νωρίτερα, θα το παλέψουμε. Μόνο όμως αν γίνει κάτι από μόνο του.
Υπομονή για λίγες μέρες ακόμη, να δούμε τη γλυκούλα μας και να της παραγγείλω ένα γαλακτομπούρεκο, ένα cheesecakeκαι λίγα μελομακάρονα για το καλό!
Και να που φτάσαμε λίγο πριν το τέλος… Μια διαδρομή που άλλες φορές μου φάνηκε τόσο σύντομη και ελαφριά, κι άλλες φορές μεγάλη, ατέλειωτη… Ήμουν από τις τυχερές, δεν υπέφερα σχεδόν καθόλου στην αρχή, μετά ήρθε το καλοκαίρι, έκανα τα μπανάκια μου, τις διακοπές μου, έτυχε να μην δουλεύω, γεγονός που διευκόλυνε την ξέγνοιαστη διάθεση, είχα τους σωστούς ανθρώπους δίπλα μου και όσο για αυτούς που θα τη λέγανε τη βλακεία τους, τα κατάφερα και τους άφησα μακριά. Ο διαβήτης κύησης έφερε λίγο τα πάνω κάτω στην αρχή του πρώτου τριμήνου αλλά θα φύγει αμέσως και μαζί του θα πάρει όλα τα κιλά που …δεν πήρα (δεν παίρνω όρκο ότι δεν θα τα πάρω μετά όμως, με τα γλυκά των Χριστουγέννων, έχω κάνει ήδη παραγγελίες!)
Το μωράκι από αγοράκι έγινε κοριτσάκι, μαντάμ ολόκληρη, ποιος ξέρει τι θα μας έσερνε όταν θα άκουγε να τη φωνάζαμε Αποστόλη!! Πάει το χάσανε αυτοί! Πότε κοιτάξαμε μαζί το τεστ και βάλαμε τα κλάματα; Πότε ακούσαμε καρδούλα, πότε είδαμε φατσούλα, πότε ένιωσα την πρώτη αίσθηση ότι κάτι κουνιέται, πότε άρχισε να κλοτσάει και να την καταλαβαίνει κι ο μπαμπάς της, πότε άρχισε να αντιδρά στη μουσική, με κολοτούμπες, ρυθμικά τικ τακ! Πότε έγιναν όλα αυτά; Και χτες, ο γιατρός μας να μας πει ότι το μωρό πήρε θέση, με το κεφάλι κάτω και περιμένει. Πέρασε ο καιρός, ήρθε η ώρα να γνωριστούμε καλύτερα! Μέχρι τότε… λίγο όνειρο ακόμα!
Χτες ενώ οδηγούσα, άκουσα στο ραδιόφωνο το Karmapoliceκαι αναρωτήθηκα τι να κάνουν οι Radiohead; Μετά σκέφτηκα ότι με τη μικρή μου δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πάμε σε συναυλία του Σάκη Ρουβά αφού σε δέκα χρόνια, θα είναι σαφώς πιο όμορφος από τώρα αλλά δεν νομίζω να χτυπιέται στα stageαλλιώς θα μου θυμίζει τον Πασχάλη! Και μελαγχόλησα… Και μετά είδα για εκατομμυριοστή φορά το SweetNovemberκαι πλάνταξα στο κλάμα και αναρωτήθηκα αν το παιδάκι μου θα έχει την υπομονή να δει ταινίες που μου αρέσουν πολύ ή θα βαριέται και θα έχει τα δικά της ενδιαφέροντα. Γιατί πόσο να πιέσεις ένα παιδί να ξεκινήσει να βλέπει το Lostόταν ξέρει εκ των προτέρων ότι πρέπει να παρακολουθήσει 6-7 σεζόν και μέχρι και την τελευταία να μην έχει καταλάβει τι θέλει να πει ο σεναριογράφος!
Ακολουθήστε πιστά τις οδηγίες της Παναγιώτας και σε λίγες μέρες θα είστε περδίκι!
Μεγάλη προσοχή δώστε στο σκεύασμα Plasteline, το οποίο είναι πολύ δυναμωτικό για τέτοιες περιπτώσεις και φυσικά στο γεγονός ότι η συνταγή έχει περάσει από "έλενξη" της γιατρού! Όχι, παίζουμε!
Εντάξει, τώρα νιώθω ότι πλησιάζει… Έχει μείνει ένας μήνας και κάτι, τον φάγαμε τον γάιδαρο και δεν πήραμε κιλό! Τι κουφό κι αυτό! Όταν ξεκίναγε η εγκυμοσύνη, έτρεμα στην ιδέα του πόσα κιλά θα πάρω, αν θα φουσκώσω, αν θα πρηστώ, στην αρχή αυτά σκέφτεσαι, δεν κάνεις τρυφερές σκέψεις για το μωράκι, δεν πάει το μυαλό σου στο ότι θα γίνεις μαμά, κολλάς μόνο στη σκέψη ότι θα γίνεις χοντρή μαμά. Να είναι καλά λοιπόν ο διαβήτης που μας κράτησε πολύ χαμηλά, μπορεί να μην έγινα γουρούνι αλλά έγινα καμήλα, το παιδί τρώει από το λίπος της καμπούρας μου και μεγαλώνει μια χαρά. Περιμένω πώς και πώς τα Χριστούγεννα για να τσακίσω ό,τι γλυκό βρω μπροστά μου, ακόμη και σοκολατάκια με πορτοκάλι που σε κανονικές συνθήκες δεν θα έτρωγα ποτέ!! Με το που θα αρχίσουν οι πόνοι, θα πάρω μια σοκολάτα και θα τρέξω στο μαιευτήριο, μόλις γεννήσω να την έχω έτοιμη.
Το δωματιάκι παίρνει μορφή σιγά σιγά, σήμερα σιδέρωνα ρουχαλάκια και δεν το πίστευα ότι εκεί μέσα θα χωρέσει μια ψυχή που θα είναι δικιά μας! Στο τσακ να με πιάσουν τα ζουμιά, εκεί που είχα σταματήσει να είμαι ευσυγκίνητη, άρχισαν πάλι τα χτυποκάρδια!
Πέρασε όμορφα και γρήγορα ο καιρός (εδώ φτύνουμε για το μάτι!), ευτυχώς δεν άκουσα πολλές χαζομάρες από όλους εκείνους που «ξέρουν» επειδή το έχουν ήδη περάσει. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε πολλές φορές να διεκδικήσω τη προτεραιότητά μου στην τράπεζα και στο ταχυδρομείο. Κάποιοι το σεβάστηκαν, ήταν που δεν φαινόταν και η κοιλιά μου, πιο πολύ για μπυροκοιλιά έμοιαζε, θα έπρεπε να κυκλοφορώ με τον υπέρηχο στο χέρι, όπως όλοι αυτοί που ζητιανεύουν στα λεωφορεία! Πέρασε ο καιρός κι ήταν ωραία! Θα το ξανάκανα! Θέλω όμως να δω το sequel! Από το Δεκέμβριο κοντά σας!
Με έχουν τρελάνει, κάθε τρεις και λίγο χτυπάει το τηλέφωνο για να με ενημερώσουν που μιλάει ο τάδε και που μιλάει ο δείνα. Ειδικά με την Άννα Διαμαντοπούλου έχουμε γίνει κολλητές. Και να φανταστείς ότι δεν ψηφίζω στην Α΄Αθηνών. Με πήρε προχτές ένα παιδάκι να με ρωτήσει αν τη γνωρίζω (αφού είχαν προηγηθεί 300 τηλέφωνα για το που μιλάει κάθε μέρα) και αν μπορεί να βασίζεται πάνω μου. Χάνω και την ισορροπία μου λόγω κοιλιάς αυτές τις ημέρες, ας μη δώσει και όλη τη δύναμή της, μου ήρθε να τους πω. Παρόμοια ερώτηση μου κάνανε και σε άλλο τηλεφώνημα για άλλον υποψήφιο της Α'Αθηνών, είναι που πριν από ένα χρόνο έμενα Αμπελόκηπους μάλλον, το τηλ. έχει παραμείνει το ίδιο. Και καλά, παίρνουν έναν έναν όλους τους κατοίκους; Αν είναι δυνατόν, τζάμπα θα είναι τα τηλεφωνήματα τους από τα πολιτικά γραφεία λογικά. Για τα email δεν το συζητώ, πολύ junk mail βρε παιδί μου! Πριν από λίγο έσκασε και μηνυματάκι της τελευταίας στιγμής από υποψήφιο της Νέας Δημοκρατίας, έτσι για ξεκάρφωμα. Ο οποίος, μπαίνει στο θέμα με ένα πολύ ευφάνταστο σλόγκαν "η ελπίδα δεν χαρίζεται-κερδίζεται". Πάντως είχα πάει σε όλες τις πολιτικές συγκεντρώσεις που με έχουν καλέσει, θα με βάζανε και στο επικρατείας και αύριο θα ήμουν κι εγώ στη Βουλή! Αλλά εγώ πάλι έμεινα σπίτι.
Κάθε φορά που επισκέπτομαι το Μητέρα, φεύγω με ανάμεικτα συναισθήματα. Είναι ένα από τα πιο χαρούμενα μέρη στην Αθήνα, μαμάδες περιφέρονται με νυχτικά, μικρά παιδάκια έχουν έρθει να δουν τα νεογέννητα αδερφάκια τους και να μάθουν τι δώρο τους έχουν φέρει, μπαμπάδες μιλάνε στον κινητό σαν χαμένοι, γιαγιάδες που δακρύζουν, παππούδες που κουβαλάνε μπαλόνια που γράφουν «It’saboy» ή «It’sagirl». Φωνές, πανικός, τσιγάρο στην είσοδο και κανένα συνεργείο του Starπου έχει ενημερωθεί εγκαίρως για κάποιο διάσημο γεννητούρι.
Μου φτιάχνει τη διάθεση όλη αυτή η φασαρία.
Με κάνει να ξεχνάω πως σε αυτό το τόσο χαρούμενο, εκ πρώτης όψεως, μέρος, είδα για τελευταία φορά τον μπαμπά μου. Σαν να επέλεξε να μείνει για πάντα η ψυχή σε νοσοκομείο που ο κανόνας είναι να γεννιέσαι, και όχι να πεθαίνεις.
Έτσι, γιατί πάντα πήγαινε κόντρα στους κανόνες.
Κατεβαίνοντας τα σκαλιά για το ραντεβού μου με τον ενδοκρινολόγο, τρέμουν τα πόδια μου. Δεν θέλω να έχω διαβήτη κύησης, δεν το έχω παρακάνει σε τίποτα, έχω πάρει ελάχιστα κιλά, φοβάμαι να τρυπιέμαι με ινσουλίνη, δεν θέλω να βάλω μπελά στο κεφάλι μου, θέλω να συνεχίσω έτσι αμέριμνη κι ωραία, όπως περνούσα ως τώρα. Όμως είμαι γυναίκα με …καμπύλη … ζαχάρου, η οποία έδειξε διαβήτη κύησης και πρέπει να κάνουμε ό,τι μας πει ο γιατρός.
Έχοντας φτάσει πιο νωρίς, κάθομαι στο διάδρομο περιμένοντας να έρθει η σειρά και χαζεύω. Ξανά ανάμεικτα τα συναισθήματα, μπερδεμένες οι εικόνες. Κάποιος κατεβαίνει σαν αργοπορημένος και ρωτά που είναι η εξωσωματική. Βάσανα. Από το τμήμα των υπερήχων, βγαίνουν χαμογελαστές μανούλες με κοιλίτσες και χαζεύουν με τον μπαμπά τον τυπωμένο υπέρηχο. Το μωράκι τους. Περπατάνε μέχρι το αιματολογικό, οι γυναικολόγοι τους συνοδεύουν μέχρι ένα σημείο και είναι καθησυχαστικοί. Είναι ρουτίνα για αυτούς, σκέφτομαι. Τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα. Μια γιαγιά κουβαλάει το εγγονάκι της με πορτ-μπεμπέ, δεν έχει δουλειά το μωρό σε αυτόν τον όροφο. Θα πρέπει να ξανανέβει έναν όροφο πάνω. Ποιος ξέρει; Γιατί το μικρούλι να πρέπει τόσο σύντομα να ξαναέρθει στον γιατρό; Η μαμά δείχνει να τα έχει χαμένα. Ένας γιατρός εξηγεί σε έναν μπαμπά που να πάνε τώρα και εύχεται να μην είναι τίποτα σοβαρό. Το ίδιο λέει σαστισμένος και ο μπαμπάς. Ξεπροβάλλει η μαμά από τους υπερήχους. Κάτι είδαν; Στην αυχενική; Στο β’ επιπέδου; Ποιος ξέρει; Η μαμά απλά δεν μιλάει, είναι παγωμένη, μόνο ακούει. Γιατροί και γιατρίνες περιφέρονται και χαιρετιούνται στο διάδρομο. Grey’sanatomyκαι ξερό ψωμί!
Φτάνει η σειρά μου, ο γιατρός μου είναι τόσο γλυκός όσο και το ζάχαρό μου και αρκετά καθησυχαστικός! Μου δίνει διατροφή που δεν μου στερεί τίποτα στην ουσία, απλά με βάζει σε πρόγραμμα, και ένα μηχανηματάκι να μετράω το ζάχαρο τέσσερις φορές τη μέρα. Μια βοηθός μου δείχνει πώς να τρυπάω το δαχτυλάκι μου. Δεν είναι τίποτα, είναι απλό. Το μωράκι δίνει μια κλοτσιά γιατί κατάλαβε κι αυτό πόσο απλό είναι. Πρέπει να προλάβω να το ρυθμίσω, το μωράκι δεν πρέπει να μεγαλώσει και να μάθει να ζει σε ένα τόσο γλυκό περιβάλλον γιατί κινδυνεύει να έχει τάση παχυσαρκίας όταν μεγαλώσει. Το κάνω για εκείνο όχι τόσο για εμένα. Θα βγει το πιο γλυκό παιδάκι του κόσμου και εγώ μια χιλιοτρυπημένη μάνα… Χαλάλι!!
Περιδιαβαίνοντας από site σε site ψάχνοντας για αγορές που αφορούν εμένα στην εγκυμοσύνη, εμενα στη λοχεία, εμένα στο ψυχιατρείο μετά τη λοχεία, το μωρό στο μπάνιο, στη βόλτα, στο παιχνίδι, στο κρεβάτι και πάει λέγοντας έχω ανακαλύψει κάτι διαμαντάκια που δεν μπορώ παρά να μη τα μοιραστώ μαζί σας, να σκάσει λίγο το χειλάκι σας, γιατί έρχονται δύσκολες ημέρες!!!! Πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τα δεις καλύτερα!
Στιβαζοπαιχνιδόκουτο: σύνθετη λέξη που σημαίνει στιβάζω τα παιχνίδια σε ένα κουτί, όχι ένα οποιοδήποτε κουτί, το στιβαζοπαιχνιδόκουτο. Και λέω στο παιδί μου που μαθαίνει να μιλά: "φέρε ένα παιχνίδι από το στιβαζοπαιχνιδόκουτο να παίξουμε, αγάπη μου" ή "μάζεψε τώρα όλα τα παιχνίδια σου και βάλτα στο στιβαζοπαιχνιδόκουτο αλλιώς δεν θα πάμε βόλτα!"
Mamaflage: ξενική λέξη, λογοπαίγνιο του κατασκευαστή με το καμουφλάζ. Γιατί η μάνα θέλει να θηλάσει σε εξωτερικούς χώρους και καλά κάνει... αλλά δεν θέλει να παίρνουν όλοι μάτι το βυζί της, οπότε βάζει το mamaflage και είναι μια κυρία! Βγαίνει και σε Feeding Shawl που κάνει πιο πολύ κάτι σε Χίλιες και μια Νύχτες, αναλόγως τις προτιμήσεις της μάνας!
