10/6/13

6 χρόνια μελό


6 χρόνια απόψε. Από τότε που παντρεύτηκα τον καλύτερο μου φίλο. Ξέρεις από εκείνες τις ιστορίες που λες στους ανθρώπους που γνωρίζεις για πρώτη φορά και δεν το πιστεύουν. Συμμαθητές από νηπιαγωγείο. Μαζί στο δημοτικό, μαζί στο γυμνάσιο, μαζί στο λύκειο. Μαζί και στην Αθήνα μετά για σπουδές. Ένας κρυφός έρωτας δικός του, καλά κρυμμένος, τόσο όσο να φαίνεται και να μην φαίνεται μαζί. Ο καλύτερος μου φίλος. Να ξέρει τα πάντα για μένα, να ξέρω τα πάντα για αυτόν. Ποτέ να μην συμπαθεί τους δικούς μου έρωτες και ποτέ να μην συμπαθώ τους δικούς του. Μαχαιριά στην καρδιά. Ζήλια κρυφή, διακριτική. Όμως ψιλοπερηφάνεια. Στραβά μάτια. Καλές κουβέντες.

Και ξαφνικά (;) μια μέρα το κλικ. Ταυτόχρονα. Πριν 12 χρόνια αυτό. Και κούμπωσε. Και ήταν το ιδανικό. Κι ας μην ήταν το μαγικό πρώτο ραντεβού που δεν ξέρεις τίποτα για τον άλλον. Ήταν το μαγικό πρώτο ραντεβού που ήξερες τα ΠΑΝΤΑ για τον άλλον. Τα καλά και τα κακά. Τις αδυναμίες και τη δύναμή του. Όμως τον κοίταγες πια με άλλα μάτια. Πιο μεγάλα, πιο ανοιχτά. Με το μέλλον μπροστά. Κοινό.

Και πρόταση γάμου και αρραβώνας που πρόλαβε τουλάχιστον ο μπαμπάς μου. Και ένα γάμος περίπατος. Πριν έξι χρόνια αυτό.

Μια ζωή χωρίς καβγάδες. Στις πιο μεγάλες μας εντάσεις, απλά σιωπούμε. Κοιταζόμαστε στα μάτια και αποχωρούμε. Ξέρουμε καλά πως δεν μπορούμε ο ένας χωρίς τον άλλον. Βρίσκουμε πάντα τη λύση. Κάπως μαγικά. Λέμε τα ίδια πράγματα συγχρόνως. Ξέρεις, αυτό το σπαστικό που ο άλλος είναι μέσα στο μυαλό σου. Που δεν μπορείς να κρυφτείς.

Και μετά ήρθαν ένα ένα τα παιδιά. Παρών. Απεριόριστη βοήθεια. Ο κυματοθραύστης μου στις δύσκολες μέρες. Κατανόηση. Υπερβολική. Από άλλο πλανήτη.

Κι όταν το σπίτι βουλιάζει από την ακαταστασία, τα ασιδέρωτα ρούχα είναι μέχρι το ταβάνι και το φαγητό δεν έχει μπει στο φούρνο στην ώρα του, ακόμη και τότε, δεν ύψωνει ποτέ τη φωνή. Παραμυθένιο το ξέρω. Όμως το ζω κάθε μέρα. Κάθε απόγευμα που ανοίγει η πόρτα και τραγουδάμε δυνατά και ρυθμικά «ήρθε ο μπαμπάς μας, ναι ναι ναι!». Ήρθε το άλλο μου μισό.

Μελό. Το ξέρω.

21/5/13

Σε αγαπώ

Με τη Δανάη μας συνδέει μια αγάπη πολύτιμη. Την αγαπώ τόσο πολύ και τη θαυμάζω για τον άνθρωπο που έχει γίνει. Εντάξει είναι η κόρη μου, δεν θα μπορούσα να τη βλέπω αλλιώς αλλά πραγματικά βλέπω στα μάτια της μια τόσο ευγενική και καλοσυνάτη ψυχή που δεν συναντάς συχνά. Της λέω "σ'αγαπώ" συνέχεια. Δεν αφήνω μέρα που να μην περάσει και να μην της το πω. Κάπως έτσι, στις ρομαντικές στιγμές της μέρας, όταν λέμε "σ'αγαπώ", μεταξύ αστείου και σοβαρού, ξεκινήσαμε να κάνουμε διαγωνισμό για το ποιά αγαπάει την άλλη πιο πολύ.
"Σ'αγαπώ"
"Εγώ σε αγαπώ πιο πολύ"
"Όχι, εγώ πιο πολύ"
Και μαλώνουμε γλυκά...
"Σε αγαπώ πιο πολύ κι απ'το πολύ", της είπα κάποια στιγμή.
"Σε αγαπάω μέχρι τον ουρανό" της είπα.
"Σε αγαπάω μέχρι τα αστέρια", μου απάντησε.
Τώρα τελευταία μου λέει συνέχεια "Σε αγαπάω μέχρι το ουράνιο τόξο".
Κι εγώ της λέω ότι την αγαπάω όσο το χρυσάφι που βρίσκεται στην άκρη του ουράνιου τόξου.
Κάνουμε τέτοια παιχνίδια με το μυαλό και ανταλλάσουμε λόγια αγάπης. Γελάμε μαζί.
 
 
Απόψε μου είπε κάτι που χαράκτηκε για πάντα στη ψυχή μου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είναι το πολυτιμότερο δώρο που μου έχει κάνει, το πιο σοφό λογάκι που μου έχει πει, η απόδειξη ότι αυτό το παιδί είναι τόσο ξεχωριστό, τόσο γλυκό, τόσο γεμάτο συναισθήματα. Ποιήτρια. Μικρή και τριανταφυλλένια.
 
 
 
 
Μου είπε: "Σε αγαπάω ως το φως των ματιών σου".

Λυγμ.

12/5/13

Ωραίο δώρο (ειρωνικά το λέω!)

Η μέρα που κουράστηκα πολύ. Και κλάταρα. Και ήμουν στο τσακ να βάλω τα κλάματα. Που η Μιράντα δεν έτρωγε και είχε γεμίσει το σαλόνι ρύζια. Η Δανάη γκρίνιαζε από την κούραση και ήθελε να δεί "βι ντι βι". Και πήγα, απελπισμένη, στην κουζίνα, το πιάτο της Μιράντας και η μαμά μου μου φώναξε να φέρω μια χαρτοπετσέτα να μαζέψω και τα ρύζια. Και της φώναξα. Της φώναξα πολύ. Ξέσπασα σε αυτή επειδή τι; Νόμιζα ότι νόμιζε ότι δεν θα καθάριζα; Ότι θα άφηνα τα ρύζια της εγγονής της στο πάτωμα να σέρνεται πάνω τους και να λερώνει το παντελόνι της;
Πήγα στην κουζίνα, μπουκώθηκα στο τσουρέκι για να ηρεμήσω. Γύρισα στο σαλόνι, καθάρισα και συνεχίσαμε να μιλάμε. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Και όλα αυτά ενώ είχε έρθει να μου κρατήσει το παιδί για να πάω με τη μεγάλη σε παιδικό πάρτυ το πρωί και έμεινε ως αργά για να φτιάξω τα καλοκαιρινά ρούχα στις ντουλάπες. Και όλα αυτά στη γιορτή της μητέρας. Γιατί έτσι είναι η μαμά μου. Με αφήνει να τη μαλώνω. Και στο τέλος μου ζητάει και συγνώμμη. Κι εγώ καμιά φορά το παρακάνω. Είναι η μοναδική που μου δίνει το δικαίωμα να είμαι έτσι. Και δεν θέλω να είμαι έτσι.

1/5/13

Δώρο στο νονό

Όταν ήμουν μικρή τα πράγματα ήταν απλά. Νηστεύαμε από Μεγάλη Δευτέρα και την Πέμπτη το πρωί, ξυπνάγαμε, βάζαμε τα καλά μας και πάντα οπωσδήποτε κάτι καινούριο. "ακόμη και το βρακί σου ας είναι" έλεγε η μαμά. Θα έπρεπε να κοινωνήσω φορώντας κάτι φρέσκο. Πηγαίναμε αγουροξυπνημένοι στην εκκλησία και μετά γυρνούσαμε σπίτι και τσιμπάγαμε μια μικρή μπουκιά τσουρέκι. Κρέας θα ξανατρώγαμε μετά την Ανάσταση. Και το τηρούσαμε. Το νιώθαμε το Πάσχα τότε. Εκείνο το πρωινό βάφαμε τα αυγά. Η μαμά μου δηλαδή τα έβαφε, δεν θυμάμαι να συμμετείχαμε άμεσα στη διαδικασία αλλά να, ήταν κάτι διαφορετικό. Μερικά σπάγανε μέσα στη βαφή κι η μαμά μου στεναχωριόταν. Μετά, διαλέγαμε τα καλύτερα τα βάζαμε σε ένα καλαθάκι, διακοσμημένο ανάλογα και μαζί με ένα τσουρέκι συνήθως πηγαίναμε στις νονές. Τις δικές μου και της αδερφής μου, του αδερφού μου ζούσαν στην Αθήνα.
Δίναμε τα δώρα μας, αυτά τα μικρά συμβολικά δώρα και αυτοί μας δίνανε τις λαμπάδες μας και τα δικά μας δώρα. Χαρά, χαρά, χαρά.
Πέρυσι, που ήταν η πρώτη φορά που η Δανάη έπαιρνε λαμπάδα, δεν ξέρω πως μου διέφυγε και δεν κάναμε ούτε ένα δώρο στο νονό της. Φέτος, αναπληρώσαμε.

 
 
 
 
 
Νηστίσιμες σουσαμομπουκίτσες και σοκολατένια αυγά (ο νονός μας είναι αλλεργικός στα αυγά)

23/4/13

It's a zoo out there (όνομα και πράγμα)

Είχα γράψει πριν από καιρό για το elevated envelope και την ανταλλαγή φακέλων στην οποία πήρα μέρος φέτος. Λοιπόν, άρχισαν να καταφθάνουν οι φάκελοι σιγά σιγά και θυμήθηκα ότι δεν έχω παρουσιάσει τις δικές μου δημιουργίες! Μιλάμε για πολύ ζωγραφική! Επέλεξα το θέμα "It's a zoo out there" και έφτιαξα 9 διαφορετικούς φακέλους με 9 διαφορετικά ζώα σε κλουβιά. Ο φάκελος ήταν το κλουβί και το ζωάκι ήταν από μέσα. Στο φάκελο έβαλα επίσης ένα χαρτάκι που εξηγούσα ότι η λέξη ζωολογικός κήπος προέρχεται από τη λέξη "ζωολογία", η οποία προέρχεται από το "ζώο" που είναι λέξη ελληνική. Κάτι σαν τον μπαμπά από το "my greek fat wedding" δηλαδή. Επίσης έβαλα μέσα και μια συνταγή cupcake από ένα παλιό ημερολόγιο που είχα, και κάτι αυτοκόλλητα.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να το κάνω κι εγώ αυτό, δηλαδή να διοργανώσω letter exchange στην Ελλάδα και βλέπουμε. Απλά περιμένω να τελειώσω λίγο με τα διαβάσματα μέχρι τον Ιούνιο και μετά να το ξεκινήσω το θέμα. Θα συμμετέχεις κι εσύ; Έτσι για να ομορφύνουμε λίγο το mail box μας!!
 
P.S. Εκείνο το ζώο που μοιάζει με ζέβρα και έχει προβοσκίδα δεν το ξέρω, κάπου το είδα και το ψιλοαντέγραψα, μην τρομάξεις!!
 
P.S. 2. Θα αναρτήσω και αυτά που λαμβάνω σιγά σιγά.
 
 
 
 

 

21/4/13

Σούπερ ντούπερ Ψηφιακές γειτονιές

Ήταν τόσο ωραία χτες στις Ψηφιακές Γειτονιές. Κόσμος και κοσμάκης. Celebrities bloggers, άσημοι bloggers, new entry bloggers, η ομάδα της διοργάνωσης πολύ ψαρωτική με τα ακουστικά στα αυτιά, φωτογράφοι, χορηγοί, πολλοί χορηγοί, ένα φανταστικό playroom, πολύ φαγητό και καφές, μια εορταστική ατμόσφαιρα, χαλαρή, αυτό το μπες βγες, συνάντησε αυτούς που δεν γνώριζες, πιάσε το καρτελάκι τους και δες ποιοί είναι, μίλα με το διπλανό σου, πες του το ονόμά σου, συστήσου, κάνε pr. Ένα μεγάλο μπράβο στη διοργάνωση, νομίζω ότι δεν άφησαν ούτε λεπτομέρεια χωρίς να τη σκεφτούν, νομίζω ότι σήμερα τους αξίζει ένας 24ωρος ύπνος και από Δευτέρα πάλι δουλειά.
 

Εγώ το καρτελάκι μου το έχασα στην πρώτη ώρα. Κόπηκε και προφανώς μου έπεσε κάπου στον χώρο, όπου και θα τσαλαπατήθηκε χωρίς αύριο. Ευτυχώς είχα προλάβει και το είχα βγάλει φωτογραφία. Με κορόιδευε η Naf αλλά μετά το έβγαλε κι αυτή! Περιττό να πω ότι όταν μου το δώσανε με το όνομά μου και το blog μου τυπωμένο επάνω ψήλωσα δυο πόντους. Δεν έχω πάει και σε 100 συνέδρια, βασικά παίζει να είναι το πρώτο, κι ένιωσα αρκετά ξεχωριστή που είχα το δικό μου καρτελάκι. Μικρότητες; Λεπτομέρειες; Εγώ χάρηκα σαν μικρό παιδί. Όταν το έχασα μόνο που δεν έβαλα τα κλάμματα. Εντάξει υπερβάλλω αλλά ήθελα να πιάσω την Άσπα και να της κλαφτώ να μου τυπώσει άλλο ένα. Ή να με πάρει αγκαλιά να με παρηγορήσει.
 
Χαιρέτησα ένα δυο bloggers που γνώριζα εξ όψεως και έκανα small talk με άλλους δυο. Δυο άλλοι βιαζόντουσαν. Δεν πειράζει.
 
Παρακολούθησα αρκετές ομιλίες και φυσικά περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία τα πάνελ στο τέλος. Άκουσα τον Γιάννη Γιαννούδη από τη Dorothy Snot, την Στέλλα Κάσδαγλη, την Κατερίνα Χλωροκώστα. Η τελευταία πολύ Inspiring indeed. Αλλά θα έπρεπε να το περιμένω. Απλά, να τι έκανε αυτό το συνέδριο, έκανε εικόνα με σάρκα και οστά όλα αυτά που φανταζόμουν διαβάζοντας τα blog. Ήμουν παρούσα στο workshop της Μόνικα για τη φωτογραφία. Χρήσιμα όλα και πολύ κατανοητά. Πρόλαβα λίγο τον Κωνσταντίνο και την Στέλλα από το apeiro.gr. Τόσο fun ζευγάρι, όσο τους φανταζόμουν. Μου άρεσαν όλα τα πάνελ, γνώρισα πρόσωπα που διαβάζω και μας είπαν τις ιστορίες τους, με τον δικό τους τρόπο.
Όμως, με προβληματίσατε χτες στις Ψηφιακές Γειτονιές. Προφανώς και δεν είμαι τοπ blogger με 1000 επισκέψεις τη μέρα. Ούτε και είχα σκοπό ποτέ να γίνω. Φαντάζομαι αυτό δεν το επιδιώκεις, έρχεται από μόνο του. Οπότε δεν έχω να συντηρήσω κανένα κοινό. Οπότε μπορώ να συνεχίσω να γράφω όποτε θέλω, όπως θέλω, με όποια θεματολογία θέλω; Με στραβές κουνημένες φωτογραφίες, μια φορά το μήνα, για τετριμμένα θέματα, με χαρούλες και χαριτωμενιές, βασικά με το δικό μου στυλ που αναδύεται κάθε φορά διαφορετικό ανάλογα με τα συναισθήματα; Κατά πάσα πιθανότητα, δεν γίνω ποτέ .gr, πόσο μάλλον .com, δεν θα βάλω διαφημίσεις, θέλω απλά να γράφω εδώ, για εμένα και τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, τη ζωή μου,  χωρίς καθοδήγηση και να διαβάζω τις ψηφιακές γειτόνισσες και τους ψηφιακούς γείτονες που τόσο μα τόσο με εμπνέουν.  Θέλω να μπαινοβγαίνει εδώ κόσμος, να ρίχνει μια ματιά, να κρατάει μόνο αυτά που του αρέσουν και να φεύγει. Να ξαναγυρίσει μόνο αν τον φέρει ο δρόμος. Μια γειτονιά είμαστε, κάπου θα ξαναβρεθούμε.

10/4/13

No apologies

[Είδα αργά το mail που μας έστειλαν οι Μικροί Μεγάλοι για τη φωτογραφία από το που μπλογκάρουμε και δεν πρόλαβα να τη στείλω. Όμως μου άρεσε τόσο πολύ σαν ιδέα που σκέφτηκα να την υλοποιήσω κι ας μη είμαι μέρος από το βιντεάκι.]
 


 
Να ‘μια κι εγώ λοιπόν εδώ με τα κορίτσια μου. Φοράω πιτζάμες και γυαλιά οράσεως μέχρι πολύ αργά το πρωί. Ξεχειλωμένες φόρμες και ασιδέρωτα t-shirt. Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ, τη χρονιά που πέθανε ο πατέρας μου, δεν ήξερα πραγματικά τι έκανα. Σιγά σιγά άρχισα να ανακαλύπτω κι άλλα blogs, ξένα κυρίως, τόσο λαμπερά, με εκτυφλωτικές φωτογραφίες και γωνίες λήψης. Εγώ συνέχιζα να γράφω τα δικά μου. Την καθημερινότητα μου με χιούμορ, έτσι για πλάκα. Με διάβαζαν τότε. Ο αδερφός μου κι η αδερφή μου. Και τώρα αυτοί με διαβάζουν. Αλλά κάπου στο ενδιάμεσο έγινα μαμά και ανακάλυψα σιγά σιγά χιλιάδες μαμαδομπλογκς με τα οποία ταυτίστηκα εκατό φορές κι άλλες εκατό διαφώνησα. Κρυφοκοίταξα τις ζωές τους όσο με άφησαν να τις κοιτάξω. Άκουσα τα καρδιοχτύπια τους και χάρηκα με τις χαρές τους. Διάβασα τις αλήθειες τους κι έγραψα κι εγώ τις δικές μου.
Και στην τελική αυτό το μπλογκ αυτό μπορεί να προσφέρει και μόνο.
Αλήθειες από τη καθημερινότητα μου.
Γλυκόπικρες στιγμές και μέρες ευτυχίας.
Κακοφωτισμένες φωτογραφίες με κρυμμένα χαμόγελα.
Πολλή σκόνη στα ράφια αλλά καθαρή συνείδηση.
Επεισόδια της ζωής μας είναι το blogging, όχι ολοκληρωμένες εικόνες.
Όχι τα πιο ενδιαφέροντα, τα πιο γλυκά.
Τα πιο αληθινά.
 
Τώρα πια μπλογκάρω τα πρωινά, όταν η μικρή ξανα ανακαλύπτει τα παιχνίδια της και η μεγάλη χαζεύει παιδικά και το βράδυ, όταν οι ανήλικες του σπιτιού πάνε για ύπνο και οι μεγάλοι δεν ξέρουν τι να πρωτοκάνουν τις δυο πολύτιμες ώρες της ημέρας. Θα με βρείτε να γράφω στην  κουζίνα, στον καναπέ, στο μπαλκόνι.  Όπου πιάνει το wifi τέλοσπάντων.
 

29/3/13

Ατάκες Δανάης

Η Δανάη είναι 3 χρονών και 4 μηνών και λέει συνέχεια εξυπνάδες. Enjoy!


Μπαίνουμε στην τελική ευθεία με το αυτοκίνητο για το σπίτι της μαμάς μου.
- Σε λίγο φτάνουμε στον προορισμό μας.


Μιλάει η μαμά μου στο τηλέφωνο και λέει: - Χίλια Ευχαριστώ.
Δανάη: Όπως όταν σπάζει ένα βάζο.
(υποθέτω ότι ο συνειρμός ήταν με το "χίλια κομμάτια")

Σιδερώνω και πάει στα παιχνίδια της.
- Ο καθένας θα κάνει τη δουλειά του.

Της κάνω κήρυγμα ότι παραγγέλνει διάφορα να τις φτιάξω, τοστ, σοκολάτα, φρουτόκρεμα και μετά δεν τα τρώει. Με ακούει αμίλητη. Κάποια στιγμή μου λέει:
- Τώρα μαλώνουμε;


Η Μιράντα μασουλάει συνέχεια ψωμιά.
Της λέω: - Είσαι ψωμού, Μιράντα.
Της λέει η Δανάη: - Είσαι ένα ψωμού, Μιράντα.


Της ψιλοδιηγούμαι πώς γνωριστήκαμε με τον μπαμπά της, πως παντρευτήκαμε κλπ.
- Όταν αγαπηθήκαμε, σε φτιάξαμε.
- Μου βρήκατε τα κομμάτια;

Η Μιράντα ξυπνάει κλαίγοντας.
-Μήπως είδες κανένα κακό όνειρο;


Θα την κοιμίσει ο μπαμπάς της. Δεν λέει τίποτα αλλά δεν το δέχεται και 100%.
- Καληνύχτα. Θα σε σκέφτομαι από μέσα μου.


Μια νύχτα δυσκολεύεται να κοιμηθεί και ξαναέρχεται στο σαλόνι.
-Δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε λεπτό.
-Γιατί;
-Δεν ξέρω. Κάτι δεν με αφήνει να κοιμηθώ μέσα μου.


Για 100η φορά λέω:
-Δανάη έλα να πιείς το γάλα σου. Χωρίς πλάκα.
- Το παιδί σου κάνει κάτι καλό. Θέλει να παίξει.


Περιμένουμε τον μπαμπά της να βγει από το σπίτι να φύγουμε. Αργεί.
- Άντε μπαμπά. Μου έχεις καταστρέψει τη ζωή.


Τρώμε σκέτη πιτούλα, αυτές για τα σουβλάκια.
-Τι έχεις βάλει μέσα;
-Τίποτα, σκέτη πίτα είναι.
-Αφου μυρίζω κάτι υλικά.


Βλέπουμε Τζακ και η Φασολιά.
-Μαμά αυτοί είναι φτωχοί;
-Ναι θα πουλήσουν την αγελάδα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν το ενοίκιο.
-Ούτε τα κοινόχρηστα;


-Αυτό το πάτωμα όλο τρίζει. Αμάν. Να το αλλάξουμε ή να πάμε σε ένα ξενοδοχείο.


-Ξέρεις πώς με είπε ο μπαμπάς; "Αγάπη μου". Νομίζω ότι με αγαπάει.


Ζωγραφίζει ένα γαμπρό και μια νύφη.
-Φτιάξε και έναν παπά.
-Δεν μπορώ γιατί δεν ξέρω να κάνω τα μούσια του.



Βλέπουμε μπάσκετ.
Της λέω: -Ωραίος ο Πρίντεζης.
- Τον θες;



-Εξηγήστε μου γιατί δεν μπορώ να πιω μπύρα.



Παίζουν με τη Μιράντα και γελάνε. "Εχουμε σπάσει γέλιο"



-Σε αγαπώ πολύ μαμά. ΠΑΥΣΗ. Αλλά θέλω να με ακούς.



Είμαστε στο δρόμο με Δανάη και Μιράντα. Με παίρνουν τηλέφωνο από το γυμανστήριο να μου κλείσουν ένα δωρεάν ραντεβού για το τμήμα αισθητικής! Τους λέω ότι δεν ξέρω πότε μπορώ, να με πάρουν από Δευτέρα.
- Ποιός ήταν;
-Από το γυμναστήριο.
-Έπρεπε να τους πεις (ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ) "Δεν μπορώ τώρα. Είμαι με τα παιδιά μου"




-Δεν ήθελα ο ντιέγκος να τελειώσει.


 

27/3/13

Hot air balloon party

Το Μιραντάκι μου λοιπόν έγινε ενός έτους. Τα πρώτα γενέθλια είναι τόσο συναρπαστικά για όλους εμάς αν και το ίδιο το ανθρωπάκι δεν καταλαβαίνει ακριβώς τι έχει συμβεί. Απλά ένα απόγευμα μπαίνει μπαίνει κόσμος στο σπίτι, με σακούλες και δώρα και κάποια στιγμή εκεί που παίζουμε εμφανίζεται μια τούρτα και ένα κεράκι και αυτή πρέπει να το σβήσει. Μμμμμμ.
Το πρώτο πάρτυ της Μιράντας ήταν οικογενειακή υπόθεση. Μαμά, μπαμπάς, αδερφή, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες, ξαδέρφια. Όμως επειδή η μαμά είναι party animal, με την καλή έννοια, αποφάσισε να το κάνει πάρτυ με τα όλα του. Hot air balloon party. Δηλαδή πάρτυ αερόστατο. Budget friendly, να εξηγούμαστε. Και στο κάτω κάτω, δεν φταίω εγώ. Pinterest made me do it!
 
Η πρόσκληση
 
 Είναι ένα τρισδιάστατο αερόστατο το οποίο έραψα στο κέντρο με την brand new μου ραπτομηχανή. Τις περισσότερες προσκλήσεις τις ταχυδρόμησα, έτσι για να έρθει και κάτι πιο ευχάριστο στο ταχυδρομικό κουτί από το λογαριασμό της ΔΕΗ.

Η διακόσμηση
 
 

 
 Τα δύο αερόαστα αριστερά τα έφτιαξα εγώ με τη ραπτομηχανή και το καλάθι είναι ένας φελός από κρασί. Το μεγάλο αερόστατο δεξιά είναι δώρο της αδερφής μου για την περίσταση!
 
Αυτά είναι μαξιλάρια συννεφάκια στο mood του πάρτυ τα οποία επίσης έφτιαξα με τη ραπτομηχανή! Το ένα είναι ροζ και το άλλο καρώ άσπρο-μπλε. Ήταν πολύ εύκολο να τα φτιάξω και τα έχω βάλει και στο μαγαζάκι στο etsy.
 
O μπουφές
 
 
 
 
 
Αλμυρά
Πολέντα bites (πλήρης αποτυχία, δεν έφαγε σχεδόν κανείς και όσοι δοκίμασαν τους φάνηκαν άνοστα)
Donuts με λουκάνικο από Nanou Donuts (εγγυημένη επιτυχία, έπρεπε να είχα πάρει περισσότερα)
 
Γλυκά
Lemon Coconut Bars (εγώ ξετρελλάθηκα από το συνδυασμό λεμονιού-καρύδας)
Μπισκότα σε σχήμα σύννεφου (και ΟΧΙ δεν είμαι τόσο τρελή ώστε να αγοράσω κουπ πατ σε σχήμα σύννεφου αλλά έκανα άλλη πατέντα. Έκοψα τη ζύμη με κουπ πατ σε σχήμα μαργαρίτας από ένα σετ που εχω από το ικεα και μετά το έκοψα στη μέση!)
Κουταλάκια με σοκολάτα και sprinkles
Cupcakes σοκολάτα (εξαφανίστηκαν!)
Cupcakes βανίλια με βουτυρόκρεμα (δεν έφαγαν ούτε ένα)
Τοστ με μερέντα (πολύ εύκολο και φθηνό)
Μπανόφι (συνταγή του Άκη, τρώγεται πιο ωραία όταν είναι ζεστό)
 
Αναψυκτικά
Λεμονάδα
Βυσσινάδα
Πορτοκαλάδα
Καφές για τους μεγάλους
 
 
Η τούρτα
 
 
Η τούρτα ήταν απλή. Παντεσπάνι σοκολάτα και σαντιγί. Έχω κάνει και καλύτερες.
 
Τα δωράκια
 
Τα έδωσα σε μικρούς και μεγάλους. Ένα αερόστατο, αυτοκόλλητα χρωματιστά, smarties και κάτι ευρώ σοκολατάκια.
 
Και λίγα Hightlights
 
 
 
Εδώ τα κορίτσια παίζουν τη "βαρκούλα του ψαρά" με μεγάλη επιτυχία!
 
 
 
 
η φαμίλια
Τα κουμπαράκια μας από το Λονδίνο aka οι νονοί της Μιράντας παρακολούθησαν μέσω skype τη βαφτιστήρα τους να τρώει πρώτη φορά τούρτα.
 
Nα ζήσεις Μιραντάκι!!
 

24/3/13

Photo project comes to an end


Το photo project τελείωσε επίσημα σήμερα. Τη φωτογραφία την έβγαλα χτες όμως (χε χε) για να το έχω τυπωμένο σήμερα στα γεννέθλιά της! Η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκω και τρομερή διαφορά στις φωτογραφίες, εντάξει φαίνεται ότι μεγάλωσε αλλά είναι λιλιπούτεια και δεν έχει πάρει πολλά κιλά γενικά αλλά έχει ψηλώσει αρκετά. Στη σύνθεση σαν photo strip μας βοήθησε ο νονός μας από τα ξένα και στην εκτύπωση που περιμένω σήμερα το απόγευμα ο αδερφός μου που έχει εκτυπωτή για φωτογραφίες. Κοινώς, όλοι δουλεύουν για μένα!
Tέλος, προτείνω τη φωτογραφία νο6 να γίνει εξώφυλλο στο επόμενο περιοδικό του People. Ευχαριστώ.

Για το Photo project είχα μιλήσει παλιότερα και http://mikrospitistolivadi.blogspot.gr/2012/04/baby-photo-project.html
 

23/3/13

Μιραντάκι μεγάλωσες!


Ένα χρόνο πριν, ετοιμαζόμασταν μικρή. Να σε γνωρίσουμε από κοντά. Είχα την εμπειρία του χειρουργείου, δεν φοβόμουν καθόλου. Βγήκες πολύ γρήγορα και αμέσως σε πήρα αγκαλιά. Κούρνιασες εκεί και ανοιγόκλεινες τα ματάκια σου. Όπως ακριβώς κάνεις ακόμη και σήμερα. Τρέχεις σε όλο το σπίτι να με βρεις και ζητάς την αγκαλιά μου. Μόλις ακουμπήσεις πάνω μου, σε νιώθω να γαληνεύεις. Σαν φάρμακο η αγκαλιά αυτή. Σαν να είμαστε δεμένες για πάντα.

Μικρή, πόσα βράδια έχουμε περάσει μαζί; Αγκαλιά. Θηλάζοντας μέχρι και πριν από δυο μήνες σχεδόν. Από το μαιευτήριο, από την ώρα που γεννήθηκες,  δεν σε έχω αποχωριστεί πάνω από δυο-τρεις ώρες. Είμαστε αυτοκόλλητες, το πιστεύεις;

Δεν σου κρύβω μικρή μου, ότι φοβόμουν ότι δεν θα καταφέρουμε να δεθούμε τόσο πολύ. Θα είχα εσένα, θα είχα και την αδερφή σου. Τον πρώτο καιρό είχα πολύ άγχος για το πως θα σε δεχτεί και ήθελα να είμαι τόσο δίκαιη μαζί της που πολλές φορές σε άφηνα για να παίζω μαζί της. Σιγά σιγά σε αγάπησε. Σε αγάπησε αληθινά. Είσαι το Μιραντάκι της. Η αδελφούλα της. Νομίζω ότι εδώ έχουμε μια μεγάλη αγάπη. Και ξέρεις κάτι; Αυτή η αγάπη θα μείνει για πάντα.

Είσαι τόσο γλυκιά μικρή μου. Και τόσο έξυπνη. Νομίζω ότι βιάζεσαι σε όλα. Καταλαβαίνεις τα πάντα και αντιδράς σαν μεγάλο παιδί. Τραγουδάς, χορεύεις, παίζεις, γκρεμίζεις όλα τα παιχνίδια της αδερφής σου, μπουσουλάς, κάνεις βήματα ενώ κρατιέσαι. Τρως τα πάντα και μασουλάς με ένα δόντι. Δεν σε φοβάμαι. Μαθαίνεις τα πάντα, τον κόσμο, τόσο γρήγορα. Νομίζω πιο γρήγορα από την αδερφή σου, επειδή ακριβώς έχεις και την αδερφή σου να σου τον δείχνει. Και αύριο που θα βάλουμε το mamasita και θα χορέψεις, θα σβήσεις το κεράκι σου και θα σου τραγουδήσουμε, δεν θα το πιστεύω πως πέρασε κιόλας ένας χρόνος.

24/2/13

Γράμμα στη Δανάη

Δανάη μου,
Κορίτσι μου γλυκό, σου γράφω αυτό το γράμμα τώρα που κοιμάσαι γαλήνια στο κρεβάτι σου μετά από μια μεγάλη Κυριακή με παιχνίδι, γέλιο και βόλτες. Σε έβλεπα σήμερα στην παιδική χαρά να προσπαθείς να σκαρφαλώσεις στα κάγκελα μιας τσουλήθρας, δίνοντας όλο σου το είναι, καταλαβαίνοντας πως κάνεις κάτι πέρα του συνηθισμένου, πάνω από τις δυνάμεις σου. Ήμουν δίπλα και με το ένα χέρι σε ετοιμότητα να σε κρατήσω μην πέσεις, σε χάζευα να προσπαθείς. Παραλίγο να σου πω «κατέβα και πήγαινε από τις σκάλες» αλλά σε έβλεπα πόσο πολύ το ήθελες. Σε άφησα να το κάνεις κι ας φοβόμουν. Κι ας έτρεμε η ψυχή μου ότι θα γκρεμοτσακιστείς και θα χτυπήσεις. Τελικά ανέβηκες και γύρισες και μου είπες, λάμποντας από χαρά «Μαμά, τα κατάφερα».
Και κάπου εκεί, εκείνο το δευτερόλεπτο κατάλαβα πως πρέπει να αρχίσω να σε αφήνω. Συνειδητά. Να σε αφήνω να τολμάς, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Να αφήσω το ένστικτό σου να λειτουργήσει και να απενεργοποιήσω το δικό μου, το μητρικό, που θέλει να προλάβει το κακό. Δεν είναι εύκολο να το κάνω. Όμως στα τρια σου χρόνια, όλος ο κόσμος είναι ακόμη καινούριος, κι ας νομίζεις πως τα ξέρεις όλα. Είναι όλα μπροστά σου για εξερεύνηση. Τα καλά και τα κακά. Κι όσο κι αν θέλω πραγματικά, δεν θα είμαι πάντα εκεί να σε προστατεύω. Δεν θα ζεις πάντα στον ιδανικό κόσμο που βλέπεις γύρω σου, όπως εμείς σου τον παρουσιάζουμε. Δεν υπάρχει παντού αγάπη. Υπάρχει ζήλεια, μίσος και κακία. Δυστυχώς υπάρχει αδικία. Υπάρχουν κακοί άνθρωποι που θα σε πληγώσουν. Θα ήθελα να συνεχίσεις να ζεις στο σελοφάν αλλά το ξέρω ότι δεν γίνεται. Θέλω να σε κάνω δυνατή. Θέλω όμως να κρατήσεις την αθωότητά σου. Θέλω να μείνεις για πάντα τόσο τρυφερή και χαδιάρα. Και συμπονετική. Και αγαπημένη με την αδερφή  σου.
Έρχονται τόσες στιγμές. Η πρώτη σου μέρα στο σχολείο. Ο πρώτος σου έρωτας. Η πρώτη σου βραδινή έξοδος με φίλες. Οι πρώτες σου διακοπές χωρίς τους γονείς. Η μέρα που θα πάρεις το δίπλωμα οδήγησης. Η μέρα που θα φύγεις από το σπίτι να ζήσεις μόνη σου. Σε όλα αυτά δεν θα είμαι εκεί. Θα είμαι ένα βήμα πίσω. Να σου δίνω δύναμη και κουράγιο. Να σε κάνω να πιστεύεις στον εαυτό σου με όλη μου τη δύναμη.
Είσαι ήδη το κορίτσι που πάντα ήθελα να έχω. Και μπορώ να φανταστώ τη γυναίκα που θα είσαι στο μέλλον. Κάθε βράδυ που σου ψιθυρίζω καληνύχτα, σε αγαπώ και μια στάλα παραπάνω.
 
Η μαμά σου

13/2/13

ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ την πόρτα για ένα μωρό που κλαίει


Λοιπόν μου ήρθε αυτό το email σήμερα και το διάβασα πολύ προσεκτικά!

Τρομερά προσεκτικά σας λέω. Ήθελα τόσο πολύ να το πάρω στα σοβαρά.

Όμως, δεν ξέρω πως, το μυαλό μου έκανε τις παρακάτω σκέψεις.

Επίσης μου ανέβασε το ηθικό γιατί διαβάζοντας το ένιωσα ότι είμαι πάρα πολύ πλούσια (πιο πολύ από το να μπορώ να πληρώσω τη δόση για το χαράτσι) και θέλουν όλοι να με κλέψουν. Επίσης ξυπνάω πάθη σε δολοφόνους και βιαστές κι αν γλυτώσω γράφω και το bestseller της χρονιάς. Αν τρέξω, όλες τις φορές που αναφέρει, γλυτώνω και το γυμναστήριο.

(τις σκέψεις μου τις διαβάζεις με κόκκινο)

 

Εξαιτίας των πρόσφατων απαγωγών ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ.
Αυτό είναι για σένα,
και για να το μοιραστείς
με τον/την σύζυγό σου,
τα παιδιά σου,
όλους όσους ξέρεις.
Αφού διαβάσεις αυτές τις 9 σημαντικές συμβουλές,
στείλτο σε κάποιον που νοιάζεσαι.
Δεν είναι κακό να είσαι προσεκτικός
σε αυτό τον τρελό κόσμο που ζούμε.


(μέχρι εδώ με είχε καθηλώσει ο συγγραφέας, μη σου πω ότι συγκινήθηκα κιόλας)


1. Συμβουλή από το Tae Kwon Do :
Ο αγκώνας είναι το πιο δυνατό σημείο στο σώμα σου.
Αν είσαι αρκετά κοντά, χρησιμοποίησέ τον!

(εγώ πίστευα ότι το πιο δυνατό σημείο της εμφάνισής μου είναι κάποιο άλλο, είναι και μαμαδίστικο το blog, μη το αναφέρω τώρα)

2. Αυτό το έμαθα από έναν τουριστικό οδηγό
στη Νέα Ορλεάνη
Αν ένας ληστής σου ζητήσει το πορτοφόλι και/ή την τσάντα,
ΜΗΝ ΤΟΥ ΤΟ ΔΩΣΕΙΣ .
Πέταξέ το μακριά από εσένα....
το πιο πιθανό είναι να ενδιαφέρεται περισσότερο για το πορτοφόλι σου
και/ή την τσάντα σου παρά για σένα,
και θα πάει να το πιάσει.
ΤΡΕΞΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ!

(πολύ διάβασμα έχει ρίξει ο κύριος. Αν μου έχει βάλει το πιστόλι στον κρόταφο, με το που θα πετάξω το πορτοφόλι μακριά, που ξέρω ότι δεν θα με πυροβολήσει. Επίσης, από το φόβο μου δεν θα μπορώ να πάρω τα πόδια μου..)


3. Αν σε πετάξουν ποτέ στο πορτπαγκάζ ενός αυτοκινήτου,
κλώτσα έξω τα καλύμματα από τα φώτα και βγάλε το χέρι σου από την τρύπα και κούνα το πολύ.
Ο οδηγός δε θα σε δει, αλλά θα σε δουν όλοι οι υπόλοιποι.
Αυτό έχει σώσει ζωές.

(εντωμεταξύ φαντάζομαι ότι είμαι σύζυγος κροίσου με πέντε γράμματα και μου φτιάχνει η διάθεση. Πολύ καλό το κόλπο με τα φανάρια, δεν είχα ιδέα ότι έχω πρόσβαση σε αυτά από το πορτ μπαγκάζ)

4. Οι γυναίκες έχουν τη συνήθεια να μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους
μετά από ψώνια, φαγητό, δουλειά, κλπ., και απλά κάθονται
(ελέγχοντας κάτι, κάνοντας μια λίστα κλπ.
ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!)
Το «αρπακτικό» θα σε παρακολουθεί, και αυτή είναι η τέλεια ευκαιρία να κάτσει στη θέση του συνοδηγού, να βάλει ένα όπλο στο κεφάλι σου,
και να σου πει που να πας.
ΑΜΕΣΩΣ ΜΟΛΙΣ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ,
ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕ.

(Δηλαδή να μη φάω τη σοκοφρετίτσα που πήρα από το σουπερμάρκετ; Να μην τσεκάρω αν έχω ειδοποίηση στο fb; Να μην ανοίξω λίγο twitter; Να μην ποστάρω φωτογραφία στο Instagram; Πότε θα τα κάνω αυτά καλέ μου ληστή; Στο σπίτι, με το που βγάλω το κινητό, δεν μου ανήκει.)

Αν κάποιος
είναι μέσα στο αυτοκίνητο
με ένα όπλο
στο κεφάλι σου
ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕΙΣ,
επαναλβάνω:
ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕΙΣ!
Αντίθετα γκάζωσέ το
και ρίχτο πάνω σε οτιδήποτε, διαλύοντας το αυτοκίνητο.
Ο αερόσακός σου θα σε σώσει.
Αν ο άλλος είναι στο πίσω κάθισμα
θα πάθει πολύ χειρότερα.
Αμέσως μόλις τρακάρει το αυτοκίνητο
βγες έξω και τρέχα.

(Ωραία, κι αν μου κάνουν surprise party και δεν είναι κλέφτης κι εγώ πάω και στουκάρω το αυτοκίνητο μου σε καμιά κολώνα, θα πληρώσεις εσύ την ασφάλεια;)

5 . Μερικές σημειώσεις για το πως να μπεις στο αυτοκίνητό σου σε ένα πάρκιν:
A.) Να είσαι σε εγρήγορση:
κοίτα τριγύρω σου,
κοίτα μέσα στο αυτοκίνητό σου,
στο πάτωμα του συνοδηγού ,
και στο πίσω κάθισμα

(όχι δεν θα μοιάζω καθόλου τρελή αν τα κάνω όλα αυτά)
B.) Εάν έχεις παρκάρει δίπλα σε ένα μεγάλο βαν,
μπες στο αυτοκίνητο από την πόρτα του συνοδηγού.
Οι περισσότεροι μανιακοί δολοφόνοι επιτίθενται στα θύματά τους
τραβώντας τα μέσα στα βαν τους ενώ οι γυαίκες προσπαθούν να μπουν στα αυτοκίνητά τους.

(ο Χριστός κι η Παναγία)


C.) Κοίτα το αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο δίπλα σου από την πλευρά του οδηγού ,
και του συνοδηγού.. Αν ένας άντρας κάθεται μόνος στη θέση κοντά στο αυτοκίνητό σου , καλό θα ήταν να γυρίσεις πίσω στο μαγαζί ή στη δουλειά και να πάρεις ένα αστυνομικό ή σεκιουριτά να σε συνοδεύσει στο αυτοκίνητο.
ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΑΠΟ ΟΤΙ ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΣ. (Και καλύτερα παρανοϊκός από ότι νεκρός.)

(Αν κάθεται ένα άντρας μόνος στη θέση κοντά στο αυτοκίνητο μου και είναι και ωραίος, πιο ωραίος από τον σεκιουριτά τουλάχιστον, θα πάω. Και το κρίμα στο λαιμό μου)

6. ΠΑΝΤΑ να παίρνεις το ασανσέρ
αντί για τις σκάλες.
(Οι σκάλες είναι φοβερά μέρη να είσαι μόνη
και το τέλειο σημείο για εγκλήματα.
Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό τη ΝΥΧΤΑ!)

(Δηλαδή να μην κάνω τζάμπα γυμναστική; Να γραφτώ γυμναστήριο; Οι σκάλες είναι φοβερά μέρη ναι και φοβιστικά, ιδιαίτερα όταν πρέπει να τα σφουγγαρίσεις)

7. Αν το «αρπακτικό» έχει όπλο
και είσαι υπό τον έλεγχό του,
ΠΑΝΤΑ ΤΡΕΞΕ!
Το «αρπακτικό» θα σε πετύχει (έναν κινούμενο στόχο)
μόνο 4 στις 100 φορές. Και ακόμα και τότε,
είναι πιο πιθανό ότι ΔΕ ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙ
ένα ζωτικό όργανο.
ΤΡΕΧΑ, καλύτερα σε ζιγκ ζαγκ!

(Ωραία, σε θέλω και για ένα τζόκερ που θέλω να παίξω. Σύμφωνα με τις στατιστικές, αν πετύχει την καρδιά μου, θα πεθάνω ή όχι;)

8. Καθώς οι γυναίκες, προσπαθούμε πάντα να είμαστε καλές:
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ
Μπορεί να οδηγήσει στο βιασμό σας , ή στο θάνατό σας.
Ο Ted Bundy, ο μανιακός δολοφόνος, ήταν ένας εμφανίσιμος,
μορφωμένος άντρας, που ΠΑΝΤΑ ποντάριζε στην καλοσύνη των ανυποψίαστων γυναικών.
Περπατούσε με ένα μπαστούνι, ή κούτσαινε, και συχνά ζητούσε «βοήθεια» μέσα στο αυτοκίνητό του ή με το αυτοκίνητό του,
με το οποίο απήγαγε το επόμενο θύμα του.

(Εγώ καλή; Επειδή είμαι γυναίκα; Μη διαβάζεις τα γλυκανάλατα που γράφω εδώ μέσα; Εγώ δεν έχω δώσει ευρώ σε ζητιάνο, ούτε έχω γυρίσει να δω αν μου ζητάει ο παππούς να τον περάσω απέναντι. Δεν έχω κάνει σε προσκόπους. Μόνο τον Κάιζερ Σόζε θα βοηθούσα επειδή μου αρέσει ο Κέβιν Σπέισι.)


9. Ένα ακόμα σημείο για ασφάλεια:
Κάποιος μόλις μου είπε ότι μία φίλη του άκουσε ένα μωρό να κλαίει έξω από την πόρτα της την περασμένη νύχτα,
και κάλεσε την αστυνομία επειδή ήταν αργά
και της φάνηκε περίεργο. Η αστυνομία της είπε:
«Ό,τι και να κάνετε, ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.»
Η κυρία τότε είπε ότι ακουγόταν σαν να μπουσουλούσε το μωρό δίπλα στο παράθυρο, και ανησυχούσε
μήπως μπουσουλούσε κι έβγαινε στο δρόμο.
Ο αστυνομικός της είπε, «Έχουμε ήδη μία μονάδα καθ`οδόν,
ό,τι κι αν κάνετε, ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.»
Της είπε ότι πίστευε ότι ένας μανιακός δολοφόνος έχει ηχογραφήσει το κλάμα μωρού και το χρησιμοποιεί για να βγάζει γυναίκες από τα σπίτια τους επειδή πιστεύουν ότι κάποιος έχει εγκαταλείψει ένα μωρό. Της είπε ότι δεν το έχουν επιβεβαιώσει ακόμα,
αλλά έχουν λάβει αρκετές κλήσεις από γυναίκες που έλεγαν ότι άκουγαν κλάμα μωρού έξω από τις πόρτες τους όταν ήταν μόνες την νύχτα.

Παρακαλώ στείλτο αυτό και ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ την πόρτα για ένα μωρό που κλαίει----
Αυτό το e-mail θα έπρεπε να το λάβουμε σοβαρά υπόψη γιατί
η θεωρία του μωρού που κλαίει αναφέρθηκε στο America 's Most Wanted όταν έφτιαχναν το προφίλ ενός μανιακού δολοφόνου στη Λουιζιάνα.

 

(εντάξει αυτό με το μωρό το επικροτώ! Μπορώ να το εφαρμόσω σας παρακαλώ και μέσα στο σπίτι; Να όταν ακούω ένα μωρό το βράδυ, στις 2, στις 4 στις 7, να παίρνω την αστυνομία και να ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ; Μπορεί να είναι μανιακός δολοφόνος. Ευχαριστώ. )

6/2/13

Ελέφαντες και φλαμίνγκο

Εντάξει προφανώς είμαι τρελή. Δηλαδή δεν μου φτάνουν δυο παιδιά, τα ξενύχτια, οι δουλειές του σπιτιού και το διάβασμα για το Ανοιχτό. Θέλω να βάζω κι άλλα στο κεφάλι μου. Από επιλογή. Θέλω να ζορίζομαι για να γίνομαι πιο δημιουργική και να βρίσκω τρόπους να αλλάζω τη μέρα μου, να μην είναι η μια ίδια με την άλλη. Και ναι, αντλώ τη δύναμη και την έμπνευση από τις μικρές αλλά ναι, υπάρχουν αυτές οι στιγμές που μου αρέσει να φτιάχνω κάτι, crafting, μουτζουρόνινγκ, ένα κέικ βρε αδελφέ και αμέσως νιώθω διαφορετικά.
Επειδή λοιπόν είμαι τρελή αλλά με φιλοσοφία, παρήγγειλα ραπτομηχανή, η οποία είναι καθ'οδόν και έχω τρελή όρεξη να αρχίσω να ράβω. Εννοείται ότι δεν έχω ράψει τίποτα, ποτέ, ούτε με το χέρι. Εδώ λοιπόν γελάνε.
Επίσης πήρα μέρος στο The Elevated envelope project. Μου το γνώρισε μια φίλη μου, η οποία έχει πάρει ήδη μέρος. Το ξέρετε; Λοιπόν, το οργανώνει μια κοπέλα από την Αμερική, η οποία ονομάζεται Tara Bliven. Σε αυτή λοιπόν δηλώνεις συμμετοχή και σε οργανώνει σε ομάδες, μικρές ή μεγάλες, τα μέλη των οποίων στέλνουν ο ένας στον άλλον ...γράμματα. Αλλά δεν είναι απλοί pen pals, όπως κάναμε παλιά. Η Τara προτείνει μια θεματολογία βάση της οποίας πρέπει να φτιάξεις με τα χεράκια σου τους φακέλους. Δηλαδή φουλ δημιουργικότητα και φαντασία. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αν θέλεις τον υπολογιστή σου αλλά όσο λιγότερο μπορείς, με την έννοια ότι δεν θα σχεδιάσεις κάτι και θα το τυπώσεις. Καλύτερα π.χ. να το ζωγραφίσεις απευθείας στον φάκελο. Από την άλλη δεν είναι και scrapbooking, του στυλ κολλάω πραγματάκια το ένα πάνω στο άλλο.
Μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε:
 
 
 
 
 
 
 
Δηλαδή, πείτε, δεν θα πετάγατε από τη χαρά σας αν λαμβάνατε έναν τέτοιο φάκελο; Χαλάλι κι ας ερχόταν μαζί και η ΔΕΗ με το χαράτσι δηλαδή.
Λοιπόν, κάτι τέτοιο θα κάνω κι εγώ. Εχω να στείλω 9 φακέλους σε όλο τον κόσμο. Αμερική, Αγγλία και Καναδά. Και Ελλάδα γιατί στη λίστα μου είναι και η φίλη μου!!!
Επέλεξα θέμα το ζωολογικό κήπο και κάθομαι και κλέβω ιδέες από παιδικά βιβλία και κάνω σχέδια και διάφορα ζώα για να δω τι ακριβώς θα κάνω στους φακέλους. Και για όσους με γνωρίζουν, εντάξει αυτό δεν είναι ακριβώς "Ελένη". Δηλαδή δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Κλέβω τους μαρκαδόρους της κόρης μου και ζωγραφίζω ελέφαντες και φλαμίνγκο. Περαστικά μου. Ξέρω ξέρω.