Όποιος έχει πάει στο Βερολίνο να μιλήσει τώρα...

...γιατί μια σκέψη πέρασε από το μυαλουδάκι μας, χωρίς, φυσικά, να ρωτήσει την τσέπη μας.

Διψάω-διψώ

Μου το είπε η καλή κοπέλα στα Friday's ότι καίει το Wicked Chicken αλλά εγώ δεν την άκουγα. Πάντως ήταν τέλειο, spicy, με καλαμπόκι και ρυζάκι, άσε που έδινε λόγο ύπαρξης στην Coca Cola!

Αντί για ιδέες κατεβάζω ρολά!

Τα +

Έμαθα ότι θα πάρω κάποια χρήματα την Παρασκευή.

Ζυγίστηκα σήμερα και είμαι καλά.

Έστειλα ένα βιογραφικό με e-mail σε αγγελία για μια δουλειά που είχα ξαναστείλει παλιότερα και τώρα επανεμφανίστηκε.

Κατέβασα το Scoop του Woody Allen.

Τα –

Επιστρέφοντας σπίτι από το σούπερμαρκετ γλίστρησα και χτύπησα το γόνατό μου και τώρα πονάει και νομίζω ότι έχει πρηστεί.

Σαν να μην έφτανε αυτό φτιάχνοντας σαλάτα έκοψα βαθιά το δάχτυλο μου με το καπάκι του τόνου.

Χτες το βράδυ κοιμόμουν τόσο βαριά που δεν κατάλαβα τον Δημήτρη που ήρθε (και έκανε αρκετό θόρυβο όπως μου είπε) γεγονός που σημαίνει ότι αν μπει κλέφτης την πάτησα.

Σήμερα περίμενα σε 3 ουρές, μια στην Εθνική, μια στο ταχυδρομείο και μια στο σουπερμάρκετ. Στην τράπεζα μια γιαγιούλα ήρθε να πάρει την σύνταξη του άντρα της με την ταυτότητά της μόνο. Κι ό,τι κι αν της λέγανε ότι δεν γίνεται αυτή επέμενε «Μα τόσα χρόνια έτσι το κάνουμε, το αλλάξατε τώρα; Πο πο τι έπαθα!» Και αυτοί να της λένε πως χωρίς βιβλιάριο ή κωδικό της σύνταξης δεν μπορούν να της δώσουν χρήματα. Την καημένη, τα είχε χαμένα.

Κάπως έτσι θα καταλήξω κι εγώ, με βλέπω να τα χάνω γιατί έχει παρατραβήξει το θέμα της ανεργίας και έχω βαρεθεί να κάθομαι και να μην κάνω σχεδόν τίποτα, ή ό,τι κάνω να το κάνω για ψίχουλα. Θυμάμαι σε μια συνέντευξη που είχα πάει τον Αύγουστο μου είχαν πει πως τώρα μέχρι τα 30 πρέπει να κάνω κάτι, να εδραιωθώ γιατί μετά… Αλλά ο καλός κύριος δεν μου έδωσε την ευκαιρία, οπότε μάλλον θα με φάει η μαρμάγκα, έχω άλλα 2 χρόνια να κλαίγομαι. Ό,τι ήξερα κι αυτό θα το ξεχάσω, και τι κειμενογράφος χωρίς ιδέες, το μυαλό μου είναι άδειο, όσο κι αν σκεφτώ δεν κατεβαίνει τίποτα. Αλλά δεν θέλω να εγκαταλείψω την προσπάθεια. Δεν θέλω να πάνε χαμένα όσα έχω κάνει ως τώρα. Όταν χάνεις τη δουλειά σου και μετά βρίσκεσαι στο δρόμο στην αρχή είναι καλά, κάνεις διακοπές ή έτσι νομίζεις αλλά όταν παρατραβήξει το πράγμα και βλέπεις ότι η προϋπηρεσία σου ουσιαστικά δεν σου προσφέρει τίποτα, την πάτησες, είσαι κι εσύ ένα τίποτα. Και για να γελάσει λίγο το χειλάκι, ιδού ωραίες διαφημίσεις για έμπνευση και για το που μπορεί να έχει καταλήξει το βιογραφικό μου…

Agency: Alternative, Dubai, UAE
Creative Director: Tabarak Razvi, Ali Azarmi
Art director: Adi Rayavarapu
Copywriter: Tabarak Razvi, Ali Azarmi
Photography: Ashwin Menon

Παλιές σκέψεις καθόλου σκουριασμένες.

Θα καθαρίσω το μυαλό μου από κάθε περίεργη σκέψη. Θα γίνω αέρινη και ανάλαφρη. Όλα όσα συζητήσαμε μου έκαναν τόσο καλό. Έχω τόσο πολύ ανάγκη να σε ακούω να μου μιλάς. Kαι σιγά σιγά καταλαβαίνω το αυτονόητο. Ότι η αγάπη μας είναι ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει. Κι εγώ την άφησα σε δεύτερη μοίρα, έκανα το λάθος. Aλλά μόνο για λίγο αγάπη μου… Eπανέρχομαι, σε καταλαβαίνω, κατανοώ κάθε στιγμή σου γιατί τη ζω μαζί σου. Kαι είμαι δίπλα σου από σήμερα και για πάντα. Γιατί η αγάπη δεν υπάρχει μόνο όταν ο άλλος είναι βολικός και ευχάριστος. Eίναι κι όταν υπάρχουν δύσκολες στιγμές. Aυτό δεν το είχα χωνέψει. Ήρθαν τα δύσκολα ξαφνικά και αιφνιδιάστηκα. Όμως τώρα παίρνω δύναμη από εσένα και σου υπόσχομαι. Θα αλλάξω και θα το δεις. Σε ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου. Είσαι στ’ αλήθεια ο άνθρωπος μου κι ελπίζω να είμαι κι ο δικός σου.

Όλα αλλάζουν ξανά

Και κάνουμε μια νέα αρχή

Πιο ξεκάθαρη

Όσο και η αγάπη

Έτσι νιώθω

Θέλω να ζήσω μαζί σου

Μια ζωή

Με όλα όσα έρθουν και φύγουν

Θέλεις κι εσύ;

Η καρδιά δεν πονάει πια

Της μίλησες και έγινε καλά

Να της μιλάς

Αυτή η καρδιά έχει εσένα μέσα της

Πάντα θα σε έχει

Θέλεις να αγαπήσεις κι άλλο αυτό

Το κοριτσάκι που έγινε γυναίκα

Και σκέφτεται εσένα

Πριν, μετά και πάντα;

Θέλεις να με αγαπήσεις

Όχι όπως παλιά, όπως τώρα;

Mπροστά μου τώρα

Ανοίγεται ένας τόσο

Όμορφος κόσμος!

1/4/2004

Get to the point!

Αν και δεν συμφωνώ με τα πάρτυ που γίνονται σε φαστφουντάδικα, η διαφημιστική καμπάνια για τα παιδικά πάρτυ στα Mc Donalds είναι από τις καλύτερες που έχω δει τελευταία!!! Δεν συμφωνείτε; Είναι τόσο απλή και σου δείχνει ξεκάθαρα το επιχείρημα για να αγοράσεις το προϊόν!

Agency: TBWA/Frederick, Chile
Creative Director: Miguel Angel Barahona
Art director: Gabriel Gómez
Copywriter: Miguel Angel Barahona

Χρήζει αναδημοσίευσης...

έγραψες και με συγκίνησες...

Κι ενώ έψαχνα για εργασία...

...έπεσα πάνω σε αυτή την αγγελία....

Εφοπλιστική Οικογένεια ζητά για τα σπίτια της:
Ειδικότητα:	ΟΙΚΟΝΟΜΟ
Αρμοδιότητες:	Συντονισμός και οργάνωση εργασιών καθαρισμού σπιτιών Συντονισμός και οργάνωση εργασιών στην κουζίνα Επίβλεψη βοηθητικού προσωπικού Οργάνωση δείπνων, δεξιώσεων και ειδικών περιστάσεων Οργάνωση και παραγγελία προμηθειών Συντονισμός και επίβλεψη Κηπουρού & Ειδικού πισίνας
Απαραίτητα Προσόντα:	Εχεμύθεια - Υπευθυνότητα - Οργανωτικότητα Απόφοιτη Λυκείου Γνώση της Αγγλικής Γλώσσας Εμπειρίας σε παρεμφερής θέση 5-7 χρόνια
Στοιχεία Επικοινωνίας:

τα λόγια είναι περιττά...

Happiness

Χτες το βράδυ κρυφάκουσα κάπου στη ΝΕΤ τον κύριο Φυντανίδη να λέει ότι «Η ευτυχία είναι η απόσταση μεταξύ του στόχου και του εφικτού» ή κάπως έτσι τέλοσπαντων. Μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν αρκετό για έμπνευση της στιγμής αλλά και για μότο ζωής. Για σήμερα είμαι πολύ ευχαριστημένη με τον εαυτό μου γιατί έκανα ορισμένα πράγματα, άλλα σημαντικά άλλα ασήμαντα, που δίνουν σημασία στη ζωή, είναι εφικτά. Μικροί στόχοι, κοντινοί για την ευτυχία.

Πήγα στον οδοντίατρο και έκανα καθαρισμό στα δοντάκια. Κράτησε λίγο ευτυχώς και δεν υπέφερα πολύ. Γενικά στον πόνο του οδοντίατρου αντέχω, ποιος ξέρει γιατί;

Έχω κάτι στα δόντια μου;

Για να επιβραβεύσω τον εαυτό μου για την παράτολμη αυτή απόφαση έκανα μια επίσκεψη στο Hondos Center της γειτονιάς. Ναι, πλέον μπορώ να το υπερηφανευτώ, έχουμε κι εμείς τον ναό της ομορφιάς. Στην είσοδο ένα κοριτσάκι με κέρασε ένα γλυκό! Μα, έρχομαι από τον οδοντίατρο, εγώ και το αστραφτερό χαμόγελο μου. Χάζεψα λιγάκι, δεν είχα σκοπό να πάρω κάτι και τελικά κατέληξα στο ταμείο με μια μάσκα μαλλιών, ένα make-up και μια κρέμα ημέρας. Μια κατακαημένη πωλήτρια έκλαιγε τη μοίρα της. «Άλλες 9 ώρες! Θα βάλω ξυπνητήρι!», αγνοώντας όλους εμάς, τους πελάτες, που την τιμούσαμε με την παρουσία μας. Το καταλαβαίνω ότι βαριούνται και κουράζονται τόσες ώρες όρθιες (για 3 κι 60) αλλά θα ήθελα άλλου είδους εξυπηρέτηση, κάτι πιο αγγλικό ίσως;

Κουρασμένη υπάλληλος του Hondos Center παίρνει μια ανάσα!

Ψώνισα 80 ευρώ πράγματα από το σουπερμάρκετ. Ήμουν σχεδόν μια ώρα και περιφερόμουν στους διαδρόμους, χαζεύοντας τα ράφια, αποφασίζοντας, ζυγίζοντας, μαθαίνοντας, επιλέγοντας. Νομίζω ότι αυτοί που βαριούνται τα ψώνια στο σουπερμάρκετ δεν ξέρουν τι χάνουν!

Πάμε βόλτα στο σουπερμάρκετ;

Γύρισα σπιτάκι και μαγείρεψα κάτι σπεσιαλιτέ που γλύφουμε και τα δάχτυλα μας. Χοιρινό στην κατσαρόλα με λεμόνι και κρέμα γάλακτος και μανιτάρια. Και ένα σουφλέ πατάτας. Τέλεια τέλεια.

Να θυμηθώ να κάνω νήμα, να δω Παρά πέντε, να πάρω τη μαμά τηλέφωνο, να κάνω restart, να διαβάσω λιγάκι από το Διάβολο που φορούσε Prada, να χαζέψω τα κεράκια στο ανανεωμένο σαλόνι μου. Μικρά βήματα για την ευτυχία.

Έφερνα γύρους μες στον ουρανό και φώναζα,

με κίνδυνο ν' αγγίξω μια ευτυχία.

Οδυσσέας Ελύτης

Νέες ατάκες Παναγιώτας!

"κιμαντέρ" αντί για "ντοκιμαντέρ"! Μάλλον το "ντο" το ακούει για "το" δηλαδή σαν άρθρο. Βλέπαμε στον ΣΚΑΙ κάτι αρκούδες και μου λέει "Αυτό είναι κιμαντέρ" Χα,χα,χα!

Μετά μου λέει "Θέλω να φάω κάτι, αλλά δεν στο λέω. Μάντεψε!" Μετά από πολλά παρακάλια και μαντεψιές (sic) της λέω "Πες μου από τι αρχίζει;" Και μου λέει το θεϊκό "Αρχίζει από θε. Θέλω να φάω..."

Και τέλος κάνοντας ζάπινγκ πέφτουμε πάνω σε ένα βραζιλιάνικο στην ΕΤ1 και μου λέει "Αυτό είναι μεταγλωττισμένο" "Ξέρεις εσύ Παναγιώτα τι είναι το μεταγλωττισμένο;" Και μου λέει διστακτικά "Ε, να, ωραίο!" Μου κάνει εντύπωση ότι αναγνώρισε ότι το πρόγραμμα που βλέπαμε ήταν πράγματι στην κατηγορία του μεταγλωττισμένου αλλά δεν ήξερε να μου πει τι σημαίνει. Και μετά η μαμά της και αδερφή μου μου είπε ότι καμιά φορά βλέποντας τηλεόραση και πέφτοντας πάνω σε τέτοια της λέει η ίδια "Ωχ, βλακείες, πάλι μεταγλωττισμένα." Οπότε κάπως έτσι έχει μάθει να αναγνωρίζει τι είναι χωρίς όμως να καταλαβαίνει τη σημασία της λέξης!

Ιδέες για δώρα!

Ένα μίνι φυτό, χαρτί τουαλέτας με sudoku, τοστιέρα που βγάζει I love you, ρολόι που χαμογελάει, ψηφιακή κορνίζα, κεράκια που δεν σβήνουν... φαντασία να έχει ο άνθρωπος!

Καλωσόρισες μωράκι!

Σήμερα είναι μόλις 6 ημερών!
Το ανιψάκι του Δημήτρη κέρδισε μια θέση στην καρδιά μας!!

Είμαι το Centro της ζωής σου!

Το περιοδικό Centro με αφορμή την έκδοση του 6ου τεύχους του διοργανώνει την Κυριακή 5 Νοεμβρίου μια εκδήλωση με σκοπό την προώθηση του τεύχους και τη γνωριμία του αναγνωστικού κοινού του Centro με τους συντάκτες του περιοδικού. Έτσι μετά τις 8μ.μ. θα μαζευτούμε στο Sui Generis (Βεντήρη 7, πίσω από το Χίλτον) και θα σας περιμένουμε για ένα ποτό, κουβέντα και ό,τι προκύψει.

Είσοδος με ποτό και περιοδικό: 10€

Τηλ. Επικοινωνίας: 211 7509256 / 6944503656
Απόλλωνος 35, 105 56 Αθήνα

www.centro-mag.gr

Εmail: info@centro-mag.gr

Εγώ θα πεταχτώ το Σάββατο στη Χίο για να δω το νέο μέλος της οικογένειας, μόλις δύο ημερών ανιψούλα του Δημήτρη αλλά θα γυρίσω εγκαίρως την Κυριακή για να είμαι στο πάρτυ του Centro. Ένα περιοδικό που αξίζει να διαβάσετε (όχι γιατί γράφω μερικές φορές κι εγώ) αλλά γιατί η παρέα που το βγάζει έχει κάτι να σας πει!

Όποιος μπορέσει ας έρθει! Θα περάσουμε πολύ καλά! Πείτε μου κι ένα γειά αν έρθετε! Τώρα το πώς θα με γνωρίσετε είναι άλλο θέμα! Φωνάξτε mirelen και θα ακούσω!

High heels Panagiota!

Η ανιψιά μου η Παναγιώτα θα γίνει παρανυμφάκι την Κυριακή στον γάμο μιας φίλης της αδερφής μου και θα βάλει παπούτσι, λέει, με τακούνι.
- Θα είναι μακρύ το φόρεμα. Δεν θα φαίνονται!
Αλλά θα ακούγονται!
Θα με τρελάνει!!!

Barouge!

Να σου πω την αλήθεια δεν βγαίνω και πολύ συχνά το βράδυ σε κλαμπάκια, μπουζούκια και άλλου είδους ξενυχτάδικα οπότε δεν μπορώ να κρίνω αν το Barouge που πήγαμε το Σάββατο το βράδυ ήταν από τα καλύτερα μπαρ που έχω επισκεφτεί αλλά η παρέα ήταν καλή, η αφορμή ακόμη καλύτερη και η βραδιά κύλησε όμορφα…

Αφορμή

Η αγαπητή Ναυσικά είχε τα γενέθλιά της που πέφτουν πάνω στην εθνική εορτή, άκου να δεις τώρα… Άλλοι κάνουν παρέλαση και η Ναυσικά κερνάει ποτά και ξηρούς καρπούς!

Ταξίδι

Από τους Αμπελόκηπους μέχρι το Γκάζι το ταξίδι ήταν μια όμορφη εμπειρία, αν είχα θυμηθεί και το ταπεράκι με τους κεφτέδες θα ήταν ακόμη καλύτερη!

Εντύπωση

Το ραντεβού ήταν κατά τις 12 και το τήρησαν όλοι εκτός από την εορτάζουσα και το ταίρι της που εμφανίστηκαν χωρίς ντροπή κατά τη μία. Και έκαναν εντύπωση. Την επόμενη χρονιά για δώρο ταχύρυθμα μαθήματα μακιγιάζ!

Δώρα

Κάτω από το τραπεζάκι είχαν συγκεντρωθεί τα δώρα, γεγονός που το έκανε να μοιάζει με χριστουγεννιάτικο δέντρο!

Highlights

Όπως το Star έτσι κι εμείς είμαστε παντού και πέσαμε πάνω στον Ντέμη Νικολαίδη (που μάλλον του ανήκει το μπαρ), χωρίς το Δεσποινάκι (θα ήταν άρρωστη η Μελίνα) και στον Ψωμόπουλο χωρίς την Αννούλα. Προβλέπω συνεργασία!

Αστείο

Το τραπέζι μας με τον τεράστιο μαύρο βελούδινο καναπέ ήταν ακριβώς μπροστά στην είσοδο, στη γωνία δίπλα στην πόρτα. Η μεγάλη βελούδινη κόκκινη πόρτα δεν είχε χερούλι και μέσα στη μαύρη μαυρίλα σχεδόν οι περισσότεροι προσπαθούσαν να βρουν την έξοδο εκεί που υπήρχε απλά τοίχος και εμείς. Κάτι κοριτσάκια μάλιστα επέμεναν να περάσουν από τον τοίχο, κάνοντας πρόβα για το show του David Copperfield. Το τι γέλιο ρίξαμε, άλλο να το βλέπετε άλλο να σας το λέω!

Good time

Χορέψαμε (εγώ για τα μάτια του κόσμου), η αγαπούλα το έκαψε με κάτι 60’s και η Ναυσικά μας έδινε ραντεβού σε ένα μισάωρο κάθε φορά που πήγαινε στην τουαλέτα. Γινόταν πανικός!

Pour boire

Όταν έφτασα και μετά από μια μικρή απεγνωσμένη προσπάθεια να παρκάρω στο Γκάζι άφησα το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ του Barouge. Φεύγοντας, παίρνοντας το κλειδάκι μου έδωσα κέρματα στον παρκαδόρο (πέντε ευρώ σε κέρματα) και ο άθλιος με ρώτησε: «Είναι πέντε;» Δηλαδή ρε φίλε αν ήταν 4 δεν θα μου έδινες το κλειδί; Ή μήπως αν ήταν 7 θα προσφερόσουν να μου κάνεις και τον σοφέρ; Ήμαρτον!

Και του χρόνου!

sims to be...

Χτες είχαμε γιορτή και χάρηκα πολύ γιατί ξαναείδα τον φίλο μου τον Χάρη που είναι αστέρι και γέλασα πολύ μαζί του, όχι εξαιτίας του αλλά με αυτά που έλεγε!Φιλάκια Χάρη!

Ο Δημήτρης μου γιόρταζε και υποδεχτήκαμε τους καλεσμένους μας από νωρίς αλλά το διαλύσαμε αρκετά αργά. Εγώ, ως άνεργη, κοιμήθηκα μέχρι τις 10 ενώ κάποιοι άλλοι που δουλεύουνε ξυπνήσανε νωρίς νωρίς! Τι να κάνουμε; Έχουμε και μερικά προνόμια!

Βρήκα ένα τέλειο δώρο για τη Ναυσικά που έχει γεννέθλια αύριο αλλά δεν μπορώ να το παραγγείλω γιατί δεν προλαβαίνω αφού είναι από το http://fredflare.com
Δεν πειράζει όμως, το παραθέτω εδώ να το δει κι αυτή και όλοι οι άλλοι!


Τώρα λέω να πήξω για λίγες ώρες παίζοντας Sims...

24

Μα τι γίνεται στο 24; Ο χαμός! Δεν μας φτάνει το Lost στο οποίο έχουμε κολλήσει, τώρα από Ιανουάριο, ξεκινά και ο 6ος κύκλος του 24, o Jack επιστρέφει με μούσι να σώσει τον κόσμο!

Θαύμα

Κάτι καταπληκτικό συμβαίνει στη γειτονιά μου. Κάτι που μόλις το έμαθα με έκανε τόσο ευτυχισμένη. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές που σε κάνουν να χαίρεσαι στη ζωή, να βρίσκεις ένα νόημα, να νιώθεις ευγνωμοσύνη για αυτούς που σε σκέφτηκαν, που ξέρουν τι θέλεις και στο προσφέρουν απλόχερα!

...ανοίγει Hondos Center απέναντι από το Carrefour!!!!!!!!

...αν ανοίξει και Zara δεν το κουνώ απεπαέ!!!!

Μάρτυρας ταλαιπωρίας

Πριν από λίγες μέρες μια καλή μου φίλη μου έδωσε ένα εκπτωτικό κουπόνι για την παράσταση της Κάτιας Δανδουλάκη «Μάρτυρας Κατηγορίας», ένα έργο που παίζεται για δεύτερη σεζόν, το οποίο δεν είχα δει πέρυσι. (Η αλήθεια είναι ότι δεν πήγα ούτε σε ένα θέατρο πέρυσι, πέρασε ο καιρός και όλο το ανέβαλλα.) Η κανονική τιμή της παράστασης ήταν 24 ευρώ και 20 λαϊκή.

Με 15 ευρώ το άτομο ήταν μια καλή ευκαιρία να δούμε μια επιτυχημένη παράσταση, άσε που θα έβγαινε κι μανούλα έξω να το ευχαριστηθεί. Λοιπόν, παίρνω και κάνω κράτηση και μου λένε έναν αριθμό να έρθω να τον ζητήσω στο ταμείο μαζί με το κουπόνι, όμως να είμαι εκεί στις 7. Στις 7 και μισή ξεκινούσαν τα κουδουνάκια. Δίνουμε ραντεβού με τη μαμά 7 παρά στο θέατρο και ησυχάζω…
Βάζω κάτι ντεμί σεζόν γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται και ξεκινάω από το σπιτάκι στις 6 και τέταρτο. Μένω στους Αμπελόκηπους και για όσους γνωρίζουν θα έπαιρνα από τη στάση στο Carrefour το 14 να κατέβω στην Πατησίων. Δυστυχώς το 14 είναι το μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς που από το σημείο που είμαι πάει προς Πατησίων. Περιμένω… περιμένω… δεν έρχεται τίποτα. Δηλαδή άλλα λεωφορεία και τρόλεϊ περνούσαν, το δικό μου γιοκ. Μου ήρθε και μια ψιλή ψιχάλα, πήγε και παρά είκοσι πέντε και λέω θα πάρω ταξί. Κάνω τη γνωστή κίνηση και σε κλάσματα δευτερολέπτου κόβει ταχύτητα το ταξί και εν κινήσει στη μεσαία λωρίδα και όχι στη λεωφορειο-λωρίδα πηδάω μέσα και κλείνω και την πόρτα. Ο ταξιτζής αλλόφρων γιατί του κόρναραν οι από πίσω : «γρήγορα γρήγορα, δεν μπορώ να ξακρίσω (sic) γιατί με γράφουν οι κάμερες. Προχτές ένας συνάδελφος στον Ευαγγελισμό πήρε μια με το πόδι στο γύψο και ξάκρισε λίγο και του έκοψαν κλήση.» «Μα, συγνώμη», του λέω εγώ «ούτε για την επιβίβαση και αποβίβαση δεν επιτρέπεται; Πώς θα μπούμε δηλαδή;» Τόσος χαμός γίνεται τόσο καιρό κι εγώ νόμιζα τόσο καιρό ότι απαγορεύεται μόνο η κυκλοφορία στην λεωφορειο-λωρίδα όχι και το να πάρεις τον πελάτη. Εδώ που τα λέμε είναι λίγο παράλογο, πώς θα πεταχτεί η γριά ή ακόμη κι εγώ στη μέση του δρόμου και θα μπει στο ταξί που είναι εν κινήσει; Ε; Πώς; Άντε λέω, έπεσα σε νομοταγή ταξιτζή, θα σταματάει σε όλα τα πορτοκαλί και θα φτάσουμε αύριο. Προφητικό!



Anyway, προχωράμε λιγάκι και φτάνουμε στην Αλεξάνδρας στο ύψος του μετρό. Εκεί ο ταξιτζής-πρότυπο ξακρίζει ελάχιστα και τσουβαλιάζει έναν τυπάκο ο οποίος με λεπτή τσιριχτή φωνή και accent φώναζε «Πιδιον Ηρεως». «Πεδίον Άρεως, για πέστο σωστά.» Σε λίγο θα παίρναμε και Proficiency εκεί μέσα. Αφού ο αλλοδαπός το είπε πέντε έξι φορές δυνατά και του κολλήσαμε και αστεράκι στο τετράδιο για το excellent πετάγεται ο ταξιτζής και μου λέει: «Κοπελιά την ξέρεις τη διαδρομή σου γιατί επειδή μου κορνάρανε όταν σε πήρα ξέχασα να βάλω το ταξίμετρο» Τον κοιτάω απορημένη, βρε τον νομοταγή πάει να μου την φέρει. «Ε, δεν θα το βάλετε τώρα; Θα προσθέσουμε και λίγο ακόμα.» «Ε, ναι, ναι θα το βάλω!» Ναι, καλά!


Και μετά πέσαμε πάνω στον τοίχο….

Δεν κουνιόταν τίποτα, σημειωτόν, ούτε σε παρέλαση να ήμασταν. Τουκου τούκου τούκου τούκου, φτάσαμε μέχρι τα μέσα της Αλεξάνδρας ενώ μας προσπερνούσαν και κάτι ζητάδες. Κάτι έχει γίνει, δεν μπορεί. Εντωμεταξύ αν ο μπροστινός δεν ήθελε να πάει «Πιδιον» θα έλεγα στον ταξιτζή να κόψουμε λίγο δεξιά μπας και βγούμε Πατησίων πιο εύκολα. Και ξαφνικά ο φιλαράκος λέει το μαγικό «αφήστε με εδώ, δεν πάει άλλο», το χρυσούλι μου. Στρίβουμε, μετά την καθοδήγησή μου, στο επόμενο δεξιά και φυσικά συναντάμε κι άλλη κίνηση γιατί όλοι οι εξυπνάκηδες κάνανε το ίδιο.



Η ώρα πλησίαζε επικίνδυνα 7 και παίρνω τη mother στο κινητό να της πω να πάει να παραλάβει τα εισιτήρια γιατί θα αργούσα. Χτυπάει, χτυπάει, γιοκ. Ξαναπαίρνω. Το σηκώνει ο αδερφός μου. «Τι; Δεν το πήρε μαζί της;» Δεν είχε πάρει το κινητό μαζί της και τώρα άστα βράστα. (όπως μου εξήγησε μετά δεν θα ήξερε πώς να το κλείσει μέσα στην αίθουσα και προτίμησε να το αφήσει σπίτι, δηλαδή εμείς μπρίκια κολλάμε;) Δεύτερη κλήση, στο θέατρο. «Γεια σας, έχω κάνει κράτηση και δεν θα προλάβω να είμαι στην ώρα μου, υπάρχει κανένα πρόβλ..» δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση μου και «Εντάξει, εντάξει μην ανησυχείτε!» Ωραία, να πει και στην Δανδουλάκη να περιμένει κανά πεντάλεπτο γιατί μάλλον ούτε στην ώρα που αρχίζει η παράσταση θα είμαι.
Με τα χίλια ζόρια φτάνουμε Ευελπίδων και για λίγο κυλάμε σε φοβερές ταχύτητες. 30 χλμ/ώρα. Βλέπουμε και το πανό, ο Χαλβατζής είχε ομιλία στο «Πιδίον» και γι’ αυτό γινόταν της π… Λες το αλλοδαπό να ήταν κρυφοκνίτης;




Μετά από λίγο small talk με τον ταξιτζή για την πολιτική κατάσταση και γιατί να τους ψηφίσουμε κι όλοι τα ίδια κάνουν, είδαμε να ξεπροβάλλει η Πατησίων, τι χαρά! Με παίρνει κι η μαμά από το περίπτερο και λέει «Που είσαι;», «Έρχομαι αλλά θα αργήσω, πήγαινε στο ταμείο και πάρε τα εισιτήρια και μην ξαναξεχάσεις το κινητό σου!» «Αφήστε με όπου μπορείτε» του λέω, μη με αφήσει πάλι στη μέση του δρόμου και με πατήσουν τελευταία στιγμή, τώρα που κατάφερα να φτάσω. Το ταξίμετρο έγραφε 7,5 ευρώ και περίμενα να μου πει παραπάνω αλλά τελικά δεν είπε τίποτα. Με άφησε στην ακρούλα και ουφ έφτασα αισίως στις 7 και εικοσιπέντε. Μια ώρα μετά δηλαδή…
Η παράσταση άργησε να αρχίσει αφού το ίδιο πρόβλημα με μένα είχαν και κάποιοι ηθοποιοί. Άλλά άξιζε τον κόπο…



[με ενθουσίασαν τα σκηνικά της παράστασης αλλά και η μουσική και τα κοστούμια (από Λουκία και Τσέλιο παρακαλώ…) και φυσικά οι ερμηνείες, κι ο Κατρανίδης που δεν μου αρέσει και πολύ ήταν πολύ καλός, φυσικά η Δανδουλάκη πανέμορφη και πάρα πολύ αδύνατη, έμοιαζε με κοριτσάκι από κοντά. Το κλου της παράστασης είναι ότι στο δεύτερο μέρος που γίνεται το δικαστήριο παίρνουν κάποιους από το κοινό και τους κάνουν ενόρκους, μάλλον τους το πρότειναν στο διάλειμμα. Πολύ καλό γιατί στο τέλος αυτοί λένε την ετυμηγορία που έχουν σε ένα φάκελο. Ανατροπές βέβαια και πολύ καλό το τέλος. Ε, Αγκάθα Κρίστι είναι αυτή. Αναλυτικά η παράσταση:
ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ της Αγκάθα Κρίστι
Σκηνοθεσία.-σκηνογραφία.: Αντ. Καλογρίδης. Παίζουν: Κ. Δανδουλάκη, Κ. Σπυρόπουλος, Δ. Κατρανίδης, Αρ. Μουτούση, Σ. Αθανασιάδου. Μετάφραση.: Μ. Πλωρίτης. Κοστούμια.: Λουκία, Μ. Τσέλιος.]

Βέβαια εγώ την πλήρωσα κανονικά την παράσταση με το ταξί του πηγαιμού αλλά και του γυρισμού, αφού όταν βγήκαμε (ευτυχώς δεν έβρεχε) μόλις είχε τελειώσει η ομιλία (είχε και πορεία παράλληλα) και αρχίζανε δειλά δειλά να βγαίνουν τα τρόλεϊ, για το 14 ούτε λόγος. Ξαναπήρα λοιπόν ταξί, άλλα 3 ευρώ, με τον ταξιτζή να με ρωτάει αν μου αρέσει το λαϊκό άσμα που ακούγαμε το οποίο έλεγε «Γέλα κυρία μου, γέλα μαζί μου, γέλα κυρία μου, γέλα καλή μου» το οποίο δεν γνώριζα (συγνώμη κύριε Καφάση, να ‘ναι καλά το google που ενημερώνει και τις νέες γενιές) και του το είπα με αποτέλεσμα να μη μου ξαναμιλήσει μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι.


Μια ωραία παράσταση. Έπρεπε όμως να λουστώ με τόση ταλαιπωρία στους δρόμους της Αθήνας; Τα 3 γκολάκια της Εθνικής με αποζημίωσαν. Και μπόνους έκπληξη, η αγάπη είχε φτιάξει την σπεσιαλιτέ, κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδας. Τι άλλο να ζητήσω Θεέ; Μήπως να σταματήσω να γκρινιάζω;

True Lies

Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι. Βαριέμαι να γράψω στο blog, να κάνω το οτιδήποτε, με έχει πιάσει μια μελαγχολία και μια θλίψη ανεξήγητη, καλά κάνει και μου τη λέει ο αδερφός μου. Θέλω να ξεφορτωθώ αυτόν που μου έχει κάτσει στο στέρνο και κάθε βράδυ με κάνει και νιώθω έναν κόμπο στον λαιμό. Να τον πιάσω από το μαλλί και να τον πετάξω από το μπαλκόνι. Δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος ο κύριος, είναι η όλη αίσθηση της αναμονής που παρακράτησε, της ανικανοποίητης αίσθησης. Ευτυχώς το ρίχνω στη μαγειρική και ξεχνιέμαι. Να θυμηθώ να μην παχύνω όμως. Χτες πήρα κάτι μήλα αλλά επειδή μου βγήκαν λίγο μαλακά είπα να τα κάνω μηλόπιτα. Κι έγινε τέλεια. Για ερασιτεχνική πολύ καλή. Το βλέπετε εξάλλου ότι η μισή εξαφανίστηκε.

Το πρώτο μάθημα στα σεμινάρια κινηματογράφου ήταν λίγο απογοητευτικό, εγώ νόμιζα ότι θα είναι κάτι σαν ιστορία του κινηματογράφου αλλά αυτός θέλει να μας βάλει να συνεργαστούμε και να κάνουμε ταινία ή ντοκιμαντέρ. Το κάνουν κάθε χρόνο, λέει και με μεγάλη επιτυχία. Δεν έχω και τόσο όρεξη να το κάνω αυτό. Το θέμα τώρα είναι άλλο; Τι ψηφίζουμε;

ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΛΙΓΟ ΚΡΥΟ