Στην τελική ευθεία

Χτες έβλεπα αυτή τη βλακεία με τους καρχαρίες στον Ant1 και έκλειναν τα μάτια μου αλλά ήθελα να «κρατήσω» μέχρι το τέλος για να δω τι θα απογίνουν οι δυο άμοιροι scubadivers που βρέθηκαν καταμεσής του πελάγου. Spoiler, spoiler, spoiler. Τον έναν τον φάγανε κι η άλλη αυτοκτόνησε απ’ ό,τι κατάλαβα. Αν και οι διάλογοι ήταν λίγο μούφα (τι να πεις τόσες ώρες μες τη θάλασσα με τον καλό σου;) το έργο είχε μια ωραία ατμόσφαιρα, τρομακτική και καθηλωτική.

Ο μήνας δεν μπήκε και πολύ καλά. Το Σάββατο πηγαίνοντας να βάψω το μαλλί στις 10 η ώρα το πρωί, ένας βλάκας άνοιξε την πόρτα του χωρίς να κοιτάξει και μου κατέστρεψε τη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου. Εγώ άκουσα μόνο ένα «πρόσεξε» του Δημήτρη και ταυτόχρονα είδα τον καθρέφτη να έρχεται προς το μέρος μου. Φτερό, προφυλακτήρας σαν σπασμένο αυγουλάκι, δεξί φως, πόρτες με χρώμα. Ήρθαν οι ασφαλιστικές, όλα οκ. Αύριο θα πάω το αυτοκίνητο στο συνεργείο να έρθει κάποιος από τη δική του ασφαλιστική να εκτιμήσουν τη ζημιά. Αποτέλεσμα; Δεν θα έχω αυτοκίνητο αυτή την εβδομάδα, την τελευταία του γάμου που το χρειάζομαι γαμώτο. Μπορεί και να το κρατήσω, να το φτιάξω την άλλη εβδομάδα αλλά με χαλάει που δεν έχω δεξιό καθρέφτη. Anyway, το ηλίθιο της υπόθεσης είναι ότι καλέσαμε και την Άμεσο Δράση, η οποία δεν ήρθε ποτέ. Στο τέλος, μετά από δύο ώρες, αφού είχαν φύγει όλοι τους πήραμε να τους πούμε ότι φεύγουμε κι εμείς και μας λένε «Θέλετε να το ακυρώσουμε;», λες κι ήταν ραντεβού στον οδοντίατρο. Βέβαια κάναμε το λάθος και είπαμε ότι δεν χρειαζόμαστε ασθενοφόρο, οπότε σου λέει, κάτσε και περίμενε. Και σήμερα διαβάζω ότι ξεσκιστήκανε να κόβουν κλήσεις με τον νεό ΚΟΚ. Ψυχραιμία.

Το Σάββατο το βράδυ πήγαμε και κάναμε κατασκοπεία σε ένα γάμο που γινόταν στον ίδιο χώρο που θα γίνει κι ο δικός μας. Ήταν καταπληκτικά, σαν να έβλεπα το γάμο μου από μακριά. Το μόνο που θέλω είναι να είναι καλός ο καιρός γιατί αλλιώς χαθήκαμε. Τα ελληνικά site λένε για αραιή συννεφιά, τα ξένα λένε sunny. Τουλάχιστον κανένα δεν μιλάει για βροχή για εκείνη τη μέρα. Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη όμως όλοι προβλέπουν βροχές. Παντρεύεται κι η Πέγκυ Ζήνα την ίδια μέρα, μη μας το χαλάσει.

Μέσα σε όλα τα άλλα, τελείωσε και το Lost και θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι το Φεβρουάριο για την επόμενη σεζόν.

Δευτέρα κάτι έχω

Δευτέρα, θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε Δευτέρα, όμως είναι εκείνη του Αγίου Πνεύματος, που δεν δουλεύουμε συνήθως, που καθόμαστε σπίτι και λέμε να, δυο Κυριακές στη σειρά! Κι όμως, στην καινούρια μου δουλειά, που, φτου, είναι του πνεύματος υποτίθεται, δουλεύουμε σήμερα, εμείς κι οι ταμίες στο Βερόπουλο δίπλα. Στην Κηφισίας ερημιά, στους δρόμους γύρω από το εμπορικό κέντρο, ψάχνεις να βρεις που σε βολεύει καλύτερα να παρκάρεις γιατί σήμερα έχεις επιλογές. Δεν έχει έρθει κανείς. Αυτοί οι κάποιοι που λείπουν για τριήμερο μπορεί να βρίζουν κι αυτοί σήμερα αφού ο καιρός είναι χάλια, βροχές, αστραπές, αλλά τουλάχιστον είναι κάπου εκεί έξω. Αρνούμαι γενικά να δουλέψω, είναι άδικο, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.

Όσο για τον καιρό, ρίξε ρίξε να στραγγίξεις γιατί έχουν μείνει μόνο δυο εβδομάδες για τον γάμο της χρονιάς. Δεν θέλω να τσαλαβουτάω στα νερά με το ωραίο μου το νυφικό. Ευχαριστώ.

Ένας μήνας προθεσμία

Ωραία μπήκε το καλοκαιράκι, όλοι συζητάνε για του Αγίου Πνεύματος, άλλοι το προχωράνε πιο μακριά, κλείνουν καλοκαιρινές διακοπές. Το νέο τραγούδι της Dolores των Cranberries με μαγεύει. Μπορώ να το ακούω ασταμάτητα, again and again. Ξυπνάω πρωί με όρεξη πια, όσες παρατηρήσεις κι αν ακούω στη δουλειά δεν με πτοούν, μου αρκεί που νιώθω παραγωγική ορισμένες ώρες της μέρας. Νιώθω καλά, γιατί σχεδόν όλα είναι έτοιμα και είμαστε ακριβώς ένα μήνα πριν τον γάμο.

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε πάει Κηφισιά. Burberry σε αφθονία, έψαχνα να βρω που φυτρώνουν μήπως πάρω κι εγώ κάτι, όμως όχι, δέντρο δεν υπήρχε πουθενά αλλά οι ζώνες, οι τσάντες και τα παπούτσια με το έντονο καρουδάκι ήταν παντού! Είχε πήξει το μάτι μου. Το αποκορύφωμα ήταν όταν καθήσαμε να φάμε στο sic σουβλατζίδικο και δίπλα μας κάθησε ένα ζευγάρι φωνάζοντας ότι μόλις πήρανε το καινούριο τους αυτοκίνητο. Ένα Χ5 μωρέ. Έτσι να υπάρχει. Και η κυρία εκτός από την Prada τσάντα κάπνιζε και Silk Cut Limited Edition! Ήμαρτον.

Let me tell you a secret

-Υπάρχουν στιγμές που με ξεχνάς.

-Ναι, μα τότε μου λείπεις περισσότερο.

-Θα μπορούσαμε να ήμασταν μαζί.

-Μπορούμε ακόμα.

-Θα είναι δύσκολο.

-Δεν είμαστε για τα εύκολα εμείς.

-Δυσκολεύομαι να ανοίξω τα βλέφαρά μου το πρωί.

-Εγώ δυσκολεύομαι να σε αποχωριστώ.

-Πάρε το ταπεράκι μου να με θυμάσαι στη δουλειά.

-Θα τρώω τυρόπιτα στην υγειά σου.

-Δεν έχει σημασία.

-Για μένα έχει.

-Έγω θα κρατήσω το πρωινό φιλί για συντροφιά.

-Όλη τη μέρα;

-Για μια ζωή.

Γαμομπελάδες

Επειδή έλαβα παράπονα ότι έχω παραμελήσει το blog μου, έχω να δηλώσω ότι πράγματι, έχετε δίκιο. Γάμος και νέα εργασία μαζί με blog δεν συνδυάζονται εύκολα. Τα νέα είναι πολλά. Νυφικό βρήκαμε, χώρο για δεξίωση βρήκαμε, εκκλησία βρήκαμε. Προσκλητήρια τυπώνονται αυτή την εβδομάδα και είναι εκπληκτικά χάρη στη βοήθεια της φιλενάδας Τέσσης. Για τις μπουμπουνιέρες έχουμε επίσης μια πολύ καλή ιδέα που θα οριστικοποιηθεί αυτή την εβδομάδα επίσης. Μας μένει το κοστούμι του γαμπρού με τα αξεσουάρ του (sic), ο ανθοστολισμός και οι λαμπάδες. Αλλά πιστεύω ότι σε γενικές γραμμές είμαστε σε καλό δρόμο. Επίσης ψάχνω εναγωνίως που θα ξεκουράσουμε το κορμάκι μας νωρίς το πρωί μετά τη δεξίωση και οι τιμές των ξενοδοχείων του κέντρου είναι εξωφρενικές. Άσε που μας αναγκάζουν να φύγουμε από τις 12, όπως συνηθίζεται δηλαδή, αφού το late departure χρεώνεται επιπλέον. Μας βλέπω να καταλήγουμε στο σπιτάκι μας τελικα. Στη δουλειά όλα βαίνουν καλώς. Νέο περιβάλλον, διάστημα προσαρμογής όχι μόνο με τη δουλειά αλλά και με τους συναδέλφους, τους διευθυντάδες και τους λοιπούς. Στο τέλος του μήνα θα πάρω και το πρώτο χρήμα, σε μωβ, που λέει κι η Ντάλια. Η ώρα περνάει σχετικα γρήγορα και ευχάριστα, αν και δεν έχω προσαρμοστεί ακόμη στο πρωινό ξύπνημα. Νυστάζω συνήθως από τις 8 και μισή το απόγευμα και το τραβάω μέχρι τις 11 για να πέσω ξερή και να ανοίξει το μάτι γαρίδα στις 8 το πρωί. Η Κηφισίας είναι απρόβλεπτη κι αν θέλω να είμαι στην ώρα μου θα πρέπει να χρησιμοποιήσω όλες μου τις τεχνικές γνώσεις και τα κόλπα που έχω μάθει για να τη διασχίσω, αγνοώντας τους τροχονόμους που κάνουν την κατάσταση χειρότερη.Το σπίτι, ως σπίτι, δεν υφίσταται. Δηλαδή υπάρχουν άπειρα ασιδέρωτα ρούχα στον καναπέ, το κρεβάτι στρώνεται λίγα λεπτά πριν κοιμηθούμε το βράδυ για να μην μας χαλάσει το ίματζ και τα πιάτα πλένονται ανά δύο μέρες, αν δεν μπουν στο πλυντήριο. Σουπερμάρκετ κανονικό (δηλαδή με λίστα για τα απαραίτητα) έχω να πάω δυο εβδομάδες, σαπούνι για τα χέρια θα πρέπει να μπει πρώτο στη λίστα. Γενικά νιώθω μια μικρή αποδιοργάνωση κι έναν μικρούλι καθημερινο εκνευρισμό που προσπαθώ να μην καταλήγει σε ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα. Φαντάσου να έχουμε εντάσεις αδικαιολόγητες τώρα που οδεύουμε προς την εκκλησία…Βασικά, δεν έχω καθόλου χρόνο να κάτσω να σκεφτώ, αφήνω τη μέρα μου να κάτσει όπως να ναι και έχω αμελήσει αρκετά από τα καθημερινά μου καθήκοντα. Εντος και εκτός του σπιτιού. Και το blog φυσικά. Μου λείπει ύπνος και αυτό το ΣΚ θα ήθελα να κοιμηθώ όσο περισσότερο μπορώ, αν τα καταφέρω δηλαδή. More to come, soon!

Μιλάμε για πολύ γέλιο

Ο αδερφός μου πάλι έγραψε, δημιούργησε και μας έκανε να σκάσουμε στα γέλια!
Γι' αυτό κι εγώ τον βγάζω φάτσα κάρτα (είναι πιασμένος όμως κορίτσια!)

Μια δόση ευτυχίας

Πώς να διαχειριστείς αυτή την ευτυχία; Μόνο να κλάψεις από χαρά σου μένει, να σφίξεις το στομάχι από συνήθεια και να αφήσει τα μαλλιά σου να στεγνώσουν μόνα τους σαν να ‘ταν καλοκαίρι. Να απλώσεις ένα χέρι, να αφήσεις τα ασιδέρωτα στη θέση τους και να υποσχεθείς πως η ευτυχία είναι κάτι που θα μείνει, δεν θα φύγει αν δεν την αφήσεις εσύ να φύγει, αν δεν σου γλιστρήσει από τα χέρια, θα μείνει εδώ για πάντα. Στρογγυλή, χωρίς γωνίες, θα την κλείσεις καλά σε ένα μπουκαλάκι και θα τη βάλεις στο κουτάκι με τα φάρμακα, ψηλά, στο ράφι πάνω από το ψυγείο. Θα πίνεις μια γουλιά κάθε πρωί, εσύ κι αυτός, και θα είναι αρκετή. Αυτή θα είναι η δόση που σας αναλογεί. Θα φτάνει για όλη τη μέρα. Θα είναι η δύναμή σου.

Φτου σκόρδα!

Θα πρέπει να κοιτάξω λιγάκι το ζώδιο μου για να δω τη συναστρία είναι αυτή που κατάφερε να πετύχει τόσα πολλά, άλλα μικρά, άλλα μεγάλα, άλλα σημαντικά, άλλα ασήμαντα, άλλα ελπιδοφόρα κι άλλα αδιάφορα πράγματα να συμβούν όλα μαζί, παράλληλα και να με κάνουν να τρέχω σαν τρελή και να με κάνουν να μοιάζω με ερασιτέχνη ζογκλέρ που προσπαθεί να ισορροπήσει δυο τρεις μπάλες στον αέρα.

Βρήκα δουλειά. Ω ναι. Ο χρόνος αξιολόγησης μου τελειώνει αύριο, Μεγάλη Πέμπτη αλλά οι οιωνοί είναι καλοί και κατά 99% μετά το Πάσχα θα είμαι πλήρως απασχολούμενη σε εταιρεία γραφικών τεχνών, ως συντάκτης σε ένα περιοδικό. Το περιβάλλον είναι ιδανικό, οι συνάδελφοι φαίνονται αρκετά καλοί και οι εργοδότες μου με μεγάλη θέληση να μου μάθουν τα μυστικά της δουλειάς και με απίστευτη υπομονή σε κάθε μου βήμα. Με λίγα λόγια, με γουστάρουν και τους γουστάρω κι εγώ. Εδώ και τρεις μέρες παίρνω το αυτοκινητάκι μου, όπως παλιά, και ανηφορίζω προς Μαρουσάκι. Ψάχνω να παρκάρω και όσο δύσκολο φαίνεται μερικές φορές νιώθω ότι επανέρχομαι σε μια καθημερινότητα τόσο οικεία, που πραγματικά μου έχει λείψει.

Ο γάμος που αρχικά ήταν σχεδιασμένος για Οκτώβρη θα γίνει στις 16 Ιουνίου. Γεγονός που σημαίνει πως πρέπει να τρέξουμε, να οργανωθούμε και να βρούμε χρόνο να αξιολογήσουμε τις προσφορές. Η εκκλησία έκλεισε, η δεξίωση έκλεισε. Τώρα μένουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες. Μικρές; Ούτε νυφικό ακόμη, ούτε dj, ούτε φωτογράφος, ούτε λουλούδια, ούτε διακόσμηση, ούτε τίποτα. Δύο μήνες και κάτι απομένουν και το άγχος έχει χτυπήσει κόκκινο. Προσκλητήρια θα γίνουν από μια καλή φίλη, μπομπονιέρες που; Με λίγη καλή θέληση όλα θα γίνουν αλλά όσο να ‘ναι υπάρχει πολύ άγχος και τρέξιμο.

Ο αδερφούλης βρήκε κι αυτός δουλειά. Και ξυπνάει από τα χαράματα για να κάνει ακριβώς αυτό που έχει σπουδάσει, ο τυχερός, με την πρώτη!

Μια καλή φίλη βρήκε γκόμενο μετά από μεγάλη περίοδο ξηρασίας. Τα πάνε τέλεια και αυτός είναι πολύ ενθουσιασμένος μαζί της και πολύ καλό παιδί indeed!

Χαμός, χαμός σας λέω. Φτου να μην μας ματιάσουνε!!!!

Can you afford it? No.

Αυτές τις μέρες το blog θα είναι λουλουδάτο. Αν πλησιάσετε μάλιστα στην οθόνη του υπολογιστή σας ίσως να μυρίσετε και την ευωδιά της άνοιξης.

Και συνεχίζω αφού πήρα κι εγώ τη τζούρα μου. Δύσκολα τα πράγματα τα βλέπω.

Η αναζήτηση αίθουσας για τη δεξίωση του πολυαναμενόμενου γάμου φαντάζει άθλος του… Ηρακλή. Η λέξη είναι μία. Πανάκριβα. Αλλά λογικό είναι, όταν ο σεφ έχει έμπνευση και θέλει να σερβίρει Mπαρμπουνάκι Τηγανητό σε Σπανάκι Βουτύρου με Σάλτσα Σαφράν ή Τούρτα από Ανθότυρο με Σπαράγγια και Κουκουνάρι ή Μιλφέϊγ απο μελιτζάνες γκρατινέ με κόλιανδρο. Μερικές προσφορές μάλιστα δεν συμπεριλαμβάνουν τα ποτά, οπότε βλέπεις εσύ μια τιμή και χαίρεσαι και πιο κάτω σου λέει βάλε και 10 ευρώ το κεφάλι για τα κρασιά και τα αναψυκτικά, σε απεριόριστη ποσότητα.

Κάποιοι έχουν ωράριο. Δηλαδή πάνω στο τσακίρ κέφι, κλείνουν τα φώτα και οι καλεσμένοι ακολουθούν στα τυφλά το φως από τις εξόδους κινδύνου. Αν πατήσεις την τουαλέτα της μπροστινής χρεώνεσαι 5 ευρώ. Αν θέλεις να το αποφύγεις μπορείς να δώσεις κάτι παραπάνω, γιατί τόσος κόσμος θα δουλέψει υπερωρίες. Ενώ εσύ θα δουλεύεις υπερωρίες μια ζωή για να ξεπληρώσεις τον γάμο σου. Πολλά και τραγελαφικά σας λέω.

Υπάρχει πάρκινγκ ρωτάμε; Ναι αλλά δεν είναι δωρεάν. Σιγά μην ήταν. Βέβαια υπάρχουν στενάκια που θα βρουν να παρκάρουν οι καλεσμένοι σας καθώς και ιδιόκτητα πάρκινγκ. Εξάλλου δεν θα είναι και για πολύ, έχουμε ωράριο remember;

Στολισμός αυτά τα άσπρα λινά τραπεζομάντιλα και κάτι κεράκια, προσφορά μας.

Ο dj εκτός τιμής φυσικά. Δυο ηχεία αρκούν, δεν έχουμε ηχητική εγκατάσταση.

Όμως σας κάνουμε δώρο μια νυφική σουίτα. Με σαμπάνια και φρούτα. Ντίρλα ο γαμπρός κι η νύφη. Κάποιοι κάνουν και δώρο γεύμα για την πρώτη επέτειο. Ε ναι καλό είναι αυτό. Σε ένα χρόνο ας φάμε κι εμείς σαν άνθρωποι, να λαδώσει το εντεράκι μας, μετά από το ντοματόρυζο που θα τρώμε για εξοικονόμηση χρημάτων. Θα μας τα φάνε όλα για τη δεξίωση.

Πήραμε και σε ένα που φαινόταν λίγο παρακμιακό. Μας ρώτησαν αν θέλουμε ζωντανή ορχήστρα ή αν θα φέρουμε τη δικιά μας. Μισό να πάρω τη Θώδη αν είναι available! Νησιώτικα, ηπειρώτικα κλπ σωστά; Αυτά δεν θέλετε; Ο γαμπρός ενθουσιάστηκε. Θα καεί το πελεκούδι. Εγώ πάλι πιστεύω ότι η ορχήστρα θα κλέψει την παράσταση. Και θα μας κλέψει γενικά!

Ψυχραιμία.

Η μάχη των H&M

Την Πέμπτη ανοίγει το H&M στη Σταδίου! Θα γίνει μάχη!

Αλλάζω

Θα συνεχίζω να αλλάζω το template μου όσες φορές θέλω μέχρι να βρω αυτό που μου ταιριάζει!

Best lines

You wanna see the most beautiful thing I’ve ever filmed?

It was one of those days when it's a minute way from snowing. And there's this electricity in the air, you can almost hear it, right? And this bag was just …dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. That's the day I realized there was this entire life behind things, and this incredibly benevolent force that wanted me to know there was no reason to be afraid. Ever… Video's a poor excuse, I know. But it helps me remember. I need to remember. Sometimes There's So Much Beauty in the World, I Feel Like I Can't Take It. Like My Heart's Going To Cave In

Οι αγαπημένες μου ταινίες δεν είναι επτά αλλά είπα να συμμετέχω κι εγώ στο μπλογκικό λεύκωμα μετά από πρόσκληση της Psipsinel! Ιδού οι τίτλοι, έτσι όπως μου ήρθαν, χωρίς πολύ σκέψη, με μερικές αγαπημένες σκηνές!

American Beauty 1999

Frankie and Johnny 1991

Reality Bites 1994

Love actually 2003

Monsters Inc 2001

The Butterfly effect 2004

Before Sunrise 1995

Και η καλύτερη σκηνή όλων

1,2,3 πάμε

Παρακαλούνται όσοι επισκέπτονται τη σελίδα μου και εργάζονται σε μεγάλους εκδοτικούς οργανισμούς, με την προϋπόθεση ότι τους αρέσει αυτό που διαβάζουν, να με καλέσουν για συνέντευξη, μήπως ξεκινήσω κι εγώ κάποια στιγμή την καριέρα μου. Χε χε.

Επίσης…

Σήμερα μου ήρθε ο φάκελος που εγώ η ίδια είχα στείλει, άδειο και με δύο γραμματόσημα κολλημένα, στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο να με ενημερώσουν ότι πληρώ τις προϋποθέσεις εισαγωγής και θα λάβω το διδακτικό υλικό Ιούνιο-Ιούλιο. Ψάχνοντας γενικά στο forum του ΕΑΠ η αλήθεια είναι ότι έχω ψιλοτρομάξει με το επίπεδο και δεν ξέρω τι να περιμένω.

Επίσης…

Συνεχώς διαβάζω ότι τα blogs που απλά μοιάζουν με ημερολόγια είναι βαρετά και δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δηλαδή μόνο τα πολιτικού και κοινωνικού χαρακτήρα κείμενα έχουν λόγο ύπαρξης εδώ; Υπάρχει ούτως ή άλλως τόση σαβούρα στο internet, αφήστε μας να κάνουμε κι εμείς το κομμάτι μας.

Έχω μια αισιοδοξία αυτές τις μέρες. Το καινούριο μας φωτιστικό σας αρέσει;

Όταν η ζωή θα σταματήσει να με εκπλήσσει…

Πριν από λίγες μέρες έμαθα ότι σκοτώθηκε ένας παλιός συμμαθητής μας, από αυτούς που λέγαμε ένα γεια όταν συναντιόμασταν στα πάτρια εδάφη αλλά μέχρι εκεί, δεν κάναμε παρέα ποτέ, ούτε στο σχολείο, ούτε μετά. Το παιδί αυτό έπασχε από μεσογειακή αναιμία και είχε περάσει στο Παιδαγωγικό, τώρα ήταν δάσκαλος. Μικροκαμωμένος και πάντα χλωμός, έδινε αγώνα αν και ήξερε ότι το τέλος μάλλον θα ερχόταν νωρίς.

Κι όμως…

Σκοτώθηκε επειδή βγήκε από το δρόμο με το αυτοκίνητό του, γυρίζοντας από τη δουλειά του, σε επαρχιακό δρόμο. Έσπασε και τα δύο του πόδια όμως κατάφερε να βγει στο δρόμο. Το πήγαν στο Κέντρο Υγείας και δεν είδαν μάλλον ότι είχε εσωτερική αιμορραγία. Έχασε πολύ αίμα και πέθανε. Πάγωσα όταν το έμαθα. Στεναχωρέθηκα, θύμωσα. Και τώρα που γράφω ξέρω ότι η ζωή δεν είναι άδικη. Απλά ο θάνατος την τερματίζει. Και μας αφήνει να αναρωτιόμαστε το γιατί.

Μολών λαβέ

Μόλις γύρισα από την ταινία κι οι σκέψεις τρέχουν, τρέχουν…

Και οι 300 θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα ως Μίστερ Κόσμος. Ο Ξέρξης κάνει ήδη ως ο μισητός Πάουλο στο Lost. Είδα κι έπαθα να τον γνωρίσω. Πολύ βία, γυμνό, σεξ και πολύ επεξεργασία για μια ταινία που καταπίνεται εύκολα. Άραγε αν γυρίζαμε εδώ στην Ελλάδα την ίδια ιστορία;. Ο Γκλέτσος και ο Σόμερ θα κονταροχτυπιόντουσαν για το ρόλο του Λεωνίδα. Αλλά αν την είχαμε κάνει εμείς πάω στοίχημα θα μας λέγανε εθνικιστές. Αν παίζεις videogames θα το λατρέψεις. Hot gates (βλ. Θερμοπύλες) με τέτοια κορμιά πιο hot δεν γίνεται. Οι τουρίστες μόλις δουν την ταινία θα τρέχουν να κλείσουν εισιτήρια για την Σπάρτη! Να περιμένω sequel την Μάχη των Πλαταιών; Βέβαια η βλακεία είναι ότι από την αρχή ξέρεις το τέλος, ότι δηλαδή πεθαίνουν και οι 300. Ο Εφιάλτης ήταν πράγματι καμπούρης και άσχημος; Άσε που λένε τους Αθηναίους gay! Οι Πέρσες μοιάζουν με Αφρικανοί; Αυτοί οι έφοροι πολύ αηδία βρε παιδί μου. Ωραία η σκληρή περιγραφή για την προετοιμασία των νέων Σπαρτιατών. Ο Λεονάιντας πιστεύω ότι κράταγε όλη την ταινία. Και πράγματι σου δημιουργούσε ένα δέος, ήταν ένας ύμνος για την ελευθερία, την ανδρεία, την γενναιότητα τον ένδοξο θάνατο, την αυτοθυσία.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, να νιώσω τώρα υπερήφανη επειδή είδα την ταινία; Ή μήπως όταν διάβαζα ιστορία;

"Ω ξείν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κοίνων ρήμασι πειθόμενοι" ή «Tonight we dine in hell.»

P.S.1 Στο site του Αθηνοράματος υπάρχουν πάνω από 3.500 σχόλια… Ο Μήτσης την έθαψε και η κριτική του κοινού είναι 5 αστεράκια. Γίνεται χαμός!!!!

P.S. 2 Και μια καταγγελία, στο Αθήναιον, από τον εξαερισμό βγαίνει μυρωδιά βουτύρου για να σου σπάει η μύτη και να παίρνεις ποπ κορν.

Διάλογος

-Θα πας από το Σύνταγμα;

-Όχι, έρχομαι με το μετρό.

-Εντάξει, γιατί ρίχνουνε μολότοφ.

-Ναι το ξέρω, με πήρε κι η μάνα μου γιατί φοβάται.

Πείτε μου τώρα είναι φυσιολογικό αυτός ο διάλογος να ακουστεί εν έτει 2007;

Κι όμως είναι!

Quiet please!

Σήμερα γιορτάζει ο Ησύχιος, ο Ησύχης, η Ησυχία. Φαντάσου να με λέγανε Ησυχία. Θα έκανα συνέχεια φασαρία!

άσχημες στιγμές

να σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ και να μην έχεις πλύνει τα δόντια σου...

να πηγαίνεις στο κρεβάτι για ύπνο, έτοιμη να πέσεις ξερή και να βλέπεις ότι το ασύρματο τηλέφωνο δεν είναι στην θέση του...

Σαμπρέλ

Κέρδισε ο Σαμπρέλ. Όχι δεν κάνω λάθος, έτσι τον έλεγε την βραδιά της eurovision η μαμά μου. Αλλά η μαμά μου λέει κι άλλα, λέει Πρεπετέντερης, λέει Ριπλέι (όπως replay αντί ρίπλει για τον Ματ Ντέιμον), λέει Χούχλη, λέει ιντερνέτ και άλλα πολλά που δεν τα θυμάμαι τώρα.