Το τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Οι ημέρες μου περνάνε, τυφλά, με τυφλό σύστημα, πληκτρολογώ τόσο πολύ που τα ακροδάχτυλα μου πονάνε. Στο μετρό μυρίζει ναφθαλίνη, είναι τα παλτό που βγήκαν άρον άρον από τα χειμωνιάτικα. Πληρώνομαι με την ώρα, σε μια καινούρια δουλειά που δεν χαλάει ούτε γραμμάριο από τη φαιά μου ουσία, όμως κάτι χαλάει, γιατί όταν γυρίζω σπίτι είμαι κουρέλι, δεν έχω κέφι να διαβάσω, με περιμένει άλλη μια εργασία. Η πρώτη πήρε την έγκριση της sister. Η δεύτερη φτιάχνει το σκελετό της. Άλλη μια απόρριψη για δουλειά σε διαφημιστική εταιρεία σήμερα επειδή είμαι άπειρη. Δεν πειράζει, δεν το βάζω κάτω. Το τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Πειράζει;

Φθινοπώριασε για τα καλά και κάνει ψύχρα.
Έβαλα μακρυμάνικο και έκλεισα τα παράθυρα.
Διαβάζω τα πρωινά και άρχισα να πίνω ζεστό καφέ.
Μ' αρέσει. Πειράζει;

Study at home

Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσεις την Κυριακή το βράδυ που μου κακοφάνηκε που θα μπορούσα να κοιμηθώ ό,τι ώρα ήθελα αφού τη Δευτέρα δεν θα πήγαινα για δουλειά, οι επόμενες ημέρες κυλούν πολύ ευχάριστα. Έχω αρχίσει το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, τυπώνω σαν τρελή παραπομπές και συμπληρωματικά κείμενα, προχτές μου έστειλε email και ο καθηγητής της μιας από τις δύο ενότητες που έχω για φέτος και μου ανακοίνωσε το θέμα της πρώτης εργασίας. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα, είναι αρκετά δύσκολα μάλιστα, ειδικά για μένα που δεν έχω πάει ποτέ στο Πανεπιστήμιο (ο Χάγιος ήταν απλά πέταμα χρημάτων, έτσι για το θεαθήναι). Διαβάζω λοιπόν και κρατάω σημειώσεις, δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό αλλά είναι κάτι πολύ εποικοδομητικό, με κάνει και βγάζω φτερά! Όπως πολύ πετυχημένα μου είπε η Naf όταν μιλάγαμε στο Msn και της έλεγα για τους Ούνους, τους Βουργουνδούς και τους Φρίσιους «Πολύ καλά παιδιά; Πού τραγουδάνε φέτος;» Κάπως έτσι είναι τα πράγματα, άγνωστα. Μαθαίνω Ευρωπαϊκή ιστορία από την αρχή και Ευρωπαϊκή λογοτεχνία επίσης. Δεν έχω καταλάβει αν έχω αρχίσει να αφομοιώνω κάποια πράγματα αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη, μόλις τρεις ημέρες. Στο κάτω κάτω, το ταξίδι είναι που μετρά και όχι το αποτέλεσμα. Πάντως πιστεύω ότι θα τα πάω καλά και στις εργασίες και στις εξετάσεις. Γενικά είναι πιο χαλαρά από οποιοδήποτε Πανεπιστήμιο, 2 μαθήματα σε ένα χρόνο αλλά με δεδομένο ότι δεν είσαι μόνο φοιτητής εδώ, μπορεί να είσαι και μάνα και εργαζόμενη. Εγώ προς το παρόν παραμένω άνεργη φοιτήτρια. Φιλιά.

Λεκιάστηκα

Από την Παρασκευή έχω έναν λεκέ. Τον λεκέ της απόλυσης. Έγινε ξαφνικά, άγαρμπα και με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Έτρεξα στο Mall για shopping therapy να ηρεμήσω, πάρκαρα πάνω στο πεζοδρόμιο και μου πήραν τις πινακίδες. Πέρασα ένα τέλειο Σαββατοκύριακο στην Κρήτη, στον Αρόλιθο, όπου έγινε ο γάμος ενός πολύ καλού φίλου του Δημήτρη. Επιστρέψαμε, χτες το βράδυ στριφογύρναγα στο κρεβάτι, σήμερα ξύπνησα στην καθημερινότητα μου, δεν πάει πολύ καιρός που ζούσα έτσι. Έτυχε και έχω ένα ραντεβού για δουλειά το απόγευμα και νιώθω κάπως καλά. Γενικά είμαι ψύχραιμη αλλά ο λεκές δεν βγαίνει.

Μες στα δύσκολα εσύ να μου γελάς, μες στα δύσκολα εσύ να με κρατάς, με τον πόνο εσύ να μ' αγαπάς, ο παράδεισος δεν φτιάχτηκε για μας..

Naf got married

Απελπισία!

Κάποιος μπήκε στο blog μου γράφοντας στο google «κάνω δίαιτα και πεινάω τι να κάνω». Προσελκύω τους απελπισμένους μάλλον. Έτσι νιώθω κι εγώ. Πήραμε ένα σκυλάκι την Κυριακή των εκλογών που το χαρίζανε σε ένα περίπτερο. Δεν έπαιρνα το Βήμα οέο; Μας έχει βγάλει την πίστη γιατί είναι μωρό και γίνεται χαμός. Έχει σηκώσει τη γειτονιά στο σπίτι με το κλαψούρισμα, χέζει και κατουράει όπου βρει και δαγκώνει ό,τι βρει. Είναι γλύκα, χαδιάρα και τη λέμε sunny. Αλλά είμαστε δυο άυπνα φαντάσματα με μαύρους κύκλους. Αν θήλαζα θα ήταν σαν να είχα γεννήσει. Κατά πάσα πιθανότητα θα το δώσουμε πίσω, τώρα που είναι νωρίς και δεν έχουμε δεθεί πολύ. Θα μου λείψει η ψυχούλα αλλά δεν γίνεται αλλιώς!!!!

Άγχος με teryaki και σουσάμι

Θέλω να αγοράσω ωραία χρωματιστά τετραδιάκια, στυλάκια, post it και άλλες χαζομαρούλες για να μπω στο mood να αρχίσω το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Από τις 20 του μηνός θα αναρτηθούν στο site του EΑΠ ημερομηνίες και στοιχεία για τα μαθήματα. Έχω ένα μικρό άγχος, αλλά πιστεύω ότι αν μπω σε πρόγραμμα θα τα βγάλω πέρα. Στο κάτω κάτω, τα βιβλία είναι αρκετά ενδιαφέροντα, εκ πρώτης όψεως, το μόνο μειονέκτημα είναι ότι έχω ξεχάσει να διαβάζω.

Επίσης, χτες ήμασταν στο σπίτι του Χάρη και της Όλγας (της Όλγας είναι δηλαδή το σπίτι, απλά ο Χάρης είναι οικόσιτο ζωάκι) και μας μαγειρέψανε κινέζικο, το οποίο ήταν πολύ νόστιμο, με σουσαμάκι και teryaki sauce. Γελάσαμε πάλι μέχρι που πέρασε η ώρα και σχεδόν με πήρε ο ύπνος. Μου άρεσε που μας λέγανε για το πώς περνάνε στις διαφημιστικές που δουλεύουνε, άλλος κόσμος, πόσο θέλω κι εγώ να μου δώσει κάποιος μια ευκαιρία, να ξεκινήσω. Anyway, είμαι πολύ περήφανη για το Χάρη γιατί σύντομα θα κάνει το μεγάλο μπαμ με μια μεγάλη καμπάνια. Τέλεια, τέλεια, τέλεια!

Βλέπουν καλά τα μάτια μου;

Πες ότι τις δυο τελευταίες ημέρες γυρνάς στο σπίτι σου μετά τις 9 και ξεκινάς το zapping. Και όλα τα κανάλια παίζουν το ίδιο πρόγραμμα. Δεν θα ανησυχήσεις; Repeat, repeat, repeat. Το μόνο καλό με τα διακαναλικά προγράμματα είναι ότι μπορείς να ρυθμίσεις τα χρώματα στην τηλεόραση, συγκρίνοντας το ένα κανάλι με το άλλο!

Εκλογικό χιούμορ!

Αφού πρόλαβα και τα είπα στη μαμά τους (για να μη λέει ότι μαθαίνει τα νέα μας από το blog) σας παραθέτω δυο σημαντικές συνομιλίες που είχα με τα ανίψια μου (Βασίλης, Γ’ Δημοτικού, Παναγιώτα Α’ Δημοτικού) για τις εκλογές!

Εγώ: Αν μπορούσες να ψηφίσεις, τι θα ψήφιζες Βασίλη;

Βασίλης: Δεν μπορώ να σου πω. Η ψήφος είναι μυστική!

(κάπου στο βάθος ακούγεται συνομιλία σε τηλεοπτικό παράθυρο και αναφέρεται η έκφραση «προεκλογική περίοδος»)

Παναγιώτα: Τι «περίοδος» λέει αυτός, παιδί μου; Αυτή που αλλάζουν σερβιέτα τα κορίτσια;

Μαύρο

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά. Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν. Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Κούβα by photos!

Εδώ όλες οι φωτογραφίες από την Κούβα!


http://www.flickr.com/photos/8816477@N05/

Πρώτη απόπειρα να μιλήσω για την Κούβα

Τα παιδιά, λένε, είναι το μέλλον αυτού του κόσμου. Τα παιδιά της Κούβας είναι ευχαριστημένα με caramellos και σαπούνι. Χαμογελούν, δεν θα προσπαθήσουν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο, ούτε τον μικρόκοσμό τους. Το πολύ πολύ να μεγαλώσουν και να πουλάνε παράνομα πούρα στους δρόμους της Αβάνας. Ή να αρκεστούν στα 25 δολάρια το μήνα. Ή να φύγουν, να πάνε στο Μαιάμι και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ. Γιατί στην Κούβα οι Κουβανοί δεν έχουν τίποτα να τους ανήκει, όλα ανήκουν στην κυβέρνηση, από τα ζώα, τα αυτοκίνητα έως τα σπίτια και τα χωράφια. Υπάρχει ένα μέρος στην Κούβα που δεν πάνε Κουβανοί αλλά μόνο τουρίστες που καταφτάνουν με charter από όλο τον κόσμο. Στο Βαραδέρο, Κουβανοί είναι μόνο οι υπάλληλοι, οι υπόλοιποι θα κάνουν μπάνιο στα λασπόνερα. Τα παιδιά στην Κούβα είναι χαμογελαστά, ξέρουν γράμματα και έχουν παιδεία. Δεν θα σου ζητήσουν πέσο, μόνο το σαπούνι που σου παρείχε δωρεάν το πολυτελές ξενοδοχείο που έμενες.

Από τον Καϊάφα... στην Κούβα!

Αύριο θα είμαι εκεί

Και την άλλη Πέμπτη εκεί

Sugar Town, Sugar Girl

Μόλις έδωσα, κατά πάσα πιθανότητα κερατιάτικα, 60 ευρώ για να μου βάλουν φρέον στο αυτοκίνητο επειδή δεν δούλευε το αιρ-κοντίσιον. Στο συνεργείο που πάω συνήθως ο ηλεκτρολόγος κάνει τα μπάνια του μέχρι τις 12 Αυγούστου ενώ εγώ φεύγω αυτό το Σάββατο για Ζαχάρω και δεν λέει να κάνω τέτοιες αποστάσεις χωρίς κλιματισμό. Έτσι έκανα την καρδιά μου πέτρα και το έδωσα αλλού, σε έναν εδώ κοντά στη δουλειά μου, ο οποίος μου είπε πως αν υπάρξει πρόβλημα και έχει διαρροή να του το ξαναπάω για να το ελέγξει.

Θα πάμε, λοιπόν, στη SugarTown, χωρίς να έχουμε δει την ταινία, να ζαχαρώσουμε και να λιαστούμε στον ήλιο. Εκεί βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες παραλίες, είχα πάει παλιότερα, πριν από 6 χρόνια συγκεκριμένα, δεν είχα καταφέρει να κάνω μπάνιο (για τους γνωστούς ευνόητους λόγους), γεγονός που είχε ιστορική σημασία αφού είχα πάει με μια παλιά μου αγάπη και λόγω του «προβλήματος» δεν έγινε τίποτα μεταξύ μας, με αποτέλεσμα επιστρέφοντας να τα φτιάξω με τον άντρα της ζωής μου, αυτόν που παντρεύτηκα δηλαδή. Αυτή τη φορά θα δοκιμάσω τις παραλίες, θα τις φάω με το κουταλάκι.

……....

Ένα γλυκό κοριτσάκι, που πιο γλυκό δεν γίνεται φεύγει και παράλληλα έρχεται πιο κοντά στη ζωή μας. Μην πάει ο νους σας στο κακό, έτσι είναι οι σχέσεις, τη μια μέρα είναι εδώ, την άλλη αλλού. Όμως αυτό το κοριτσάκι είναι το αγαπημένο μου, θα μπορούσε να είναι φίλη μου για μια ζωή. Και θέλω να την κρατήσω μέσα μου σαν μια γλυκιά ανάμνηση, γιατί ήταν κι αυτή εκεί σε πολλές από τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου: στο ταξίδι μας στη Βουδαπέστη, στις βραδινές εξορμήσεις στα μαρουσιώτικα ταβερνάκια, στις μικρές αποδράσεις στην «έπαυλη», στις κρίσιμες ώρες πριν το γάμο, στο γάμο με τις καταπληκτικές φωτογραφίες. Γλυκό κοριτσάκι, τόσο καλό που θα κάνει ό,τι θέλεις για να μη σε στεναχωρήσει. Και πάντα θα χαμογελάει. Την κρατάω στην καθημερινότητά μου, ελπίζω να μην με ξεχάσει κι αυτή. Και της εύχομαι κάθε ευτυχία.

Ζητείται χρόνος που δεν κάνει κύκλους

Εδώ και πολύ χρόνια μετράω τον χρόνο με εβδομάδες, δηλαδή από Δευτέρα ως Παρασκευή και πάλι από την αρχή. Έχω χρόνια να πω: «πω πω καλός ήταν αυτός ο μήνας ή «κοίτα τι μας έφερε ο Μάρτιος». Μπορώ ίσως να κάνω απολογισμό μιας ολόκληρης χρονιάς αλλά μόνο γιατί μου το θυμίζουν τα περιοδικά και ίσως και τα blogs κάθε Δεκέμβριο. Γενικά δυσκολεύομαι να θυμάμαι, μάλλον απωθώ από τη μνήμη μου χρονιές που δεν θέλω να θυμάμαι. Τώρα που το καλοσκέφτομαι ο μήνας χωρίζεται στα δυο, στις 15 και στις 30 όταν πληρώνομαι. Η κάθε μέρα χωρίζεται κι αυτή σε πολλά μικρά μέρη. Ξυπνάω το πρωί χωρίς άλλη εναλλακτική, ετοιμάζομαι γρήγορα, άλλες φορές αργά, mad στην τηλεόραση, air-condition στο φουλ. 15-20 λεπτά διαδρομή ανάλογα με την κίνηση. Best στο ραδιόφωνο, γελάω μόνη μου. Χαζεύω στα φανάρια τους διπλανούς μου. Είναι ίσως η πιο «καθαρή» ώρα για το μυαλό μου. Έχω όρεξη. Η οποία μπορεί να κρατήσει μέχρι το μεσημέρι αν δεν γίνει κάτι «κουλό», αν δεν ακούσω κάτι «άσχετο» και με ξενερώσει. Μετά αρχίζω και μετράω αντίστροφα. Είναι δύσκολο να περάσουν ορισμένες ώρες. Τις τραβάω από τα μαλλιά. Όμως αντιστέκονται. Τικ τακ. Τικ τακ. Οι ώρες στη δουλειά δεν έχουν χρώμα. Το χρώμα μου λείπει. Είναι γκρι, άσπρες ή μαύρες. Όταν γυρίζω σπίτι ζεσταίνομαι. Όμως γυρίζω στο λιμάνι μου, στην προβλήτα με περιμένει ο άνθρωπός μου. Κι αυτό από μόνο του είναι δροσιστικό, σαν κοκτέιλ με τριμμένο πάγο. Δεν καταλαβαίνω πότε πάει 9. Δεν καταλαβαίνω πότε πάει 10, ούτε 11. Και γιατί δεν ξεκινήσαμε να βλέπουμε την ταινία πιο νωρίς. Την σταματάμε στα 40 λεπτά, έχουμε γλαρώσει. Θα την συνεχίσουμε αύριο. Μια ταινία με δόσεις. Όπως η μέρα μας. Ο χρόνος μου γλιστρά. Και η ζωή περνά, την αφουγκράζομαι, αλλά μερικές φορές δεν τη νιώθω. Ίσως είναι η ζέστη που με έχει κουράσει. Το Σαββατοκύριακο μοιάζει με όαση. Θα κάνω τη θυσία και θα ταξιδέψω μέχρι τα πάτρια εδάφη με πρόφαση την ξεκούραση, την αλλαγή εικόνων. Θα κοιμηθώ λίγο παραπάνω, θα δω γνώριμα πρόσωπα, θα ξαπλώσω στην παραλία, πέντε λεπτά υπόθεση η διαδρομή. Θα βγω, θα περπατήσω στην παραλία των παιδικών μου χρόνων. Το Σαββατοκύριακο είναι ιερό. Θα επισκεφτώ με ήρεμο νου μια παλιά, σκληρή, δυνατή ανάμνηση. Κείτεται εκεί και μας περιμένει πάντα. Δεν είναι η εύκολη λύση αλλά είναι βάλσαμο αυτά τα δάκρυα κάθε φορά. Θα προσπαθήσω να κάνω τη μαμά λίγο ευτυχισμένη. Θα την πάω για καφέ και για καλαμαράκι στο παραλιακό ταβερνάκι. Θα καταφέρει να περάσει καλά. Θα νιώθει λίγες τύψεις αλλά θα ξέρει ότι την αγαπάμε. Δεν θα θέλω να φύγω. Η εθνική οδός μου μοιάζει με μια ατέλειωτη ανηφόρα. Κάποια στιγμή θα κολλήσουμε. Θα ανοίξουμε τα παράθυρα, θα μπει ζεστός αέρας. Κηφισίας, πρώτη, δευτέρα. Φτάσαμε. Ξεκινάω να μετράω αντίστροφα για την άλλη Παρασκευή. Ο χρόνος μου αντιστέκεται. Εξάλλου γι’ αυτό πληρώνεται.

[Από παλιά θυμάμαι σκεφτόμουν το χρόνο ανά εβδομάδα, οι καθημερινές ήταν μια ευθεία και τα Σαββατοκύριακα βουνά. Μετά πάλι ευθεία, μετά πάλι βουνό.Flat οι βαρετές ημέρες. Ψηλές οι ενδιαφέρουσες. Ακόμη κάπως έτσι μου έρχεται στο μυαλό.]

Bad day

Γκαντεμιά. Δεν είναι να ξυπνήσεις με καλή διάθεση μια μέρα, κάτι θα βρεθεί να σου τη χαλάσει. Έτσι λοιπόν και σήμερα, πηγαίνοντας να πάρω το αυτοκίνητο μου από το γκαράζ βλέπω από μακριά μια τεράστια γούβα στον προφυλακτήρα! Φωνάζω τον κύριο του γκαράζ και μου λέει «Α θα το έκανε ο μικρός το απόγευμα!» Μπράβο του. Και εις ανώτερα. Και τώρα; Πριν από έναν μήνα σχεδόν με είχαν τρακάρει και είχα βάλει καινούριο προφυλακτήρα. Τώρα και να μου το πληρώσει πάλι εγώ θα τρέχω στα συνεργεία και θα το αφήσω για μερικές μέρες μέχρι να μου το φτιάξουν. Και με αυτή τη ζέστη δεν θα έχω αυτοκίνητο. Τα νεύρα μου!!!!!!! Αυτή τη στιγμή δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μόνο να σπάσω στο ξύλο τον πρώτο που θα μου πει τίποτα περίεργο. Και ο Δημήτρης δεν απαντάει στο κινητό του, το έχει κλειστό. Μην αρχίσω να ανησυχώ και γι’αυτό γιατί θα μου πέσουν τα μαλλιά!!!!!

Some cool ecards

Βρήκα ένα πολύ ωραίο site με ηλεκτρονικές κάρτες, για να την "πείτε" στους άλλους! Ωραίο χιούμορ ειδικά αν είστε κυνικοί!
http://www.someecards.com/

Το θαύμα κρατάει τρεις φορές

Η πιο ωραία ώρα της ημέρας είναι όταν ξαπλώνω κατά τις 9 στο κρεβάτι μου, βάζω το air-condition, μόλις έχω κάνει μπανάκι, έχω βάλει τις κρέμες μου και έχω τσιμπήσει και κάτι. Θα δω λίγο τηλεόραση και μετά θα έρθει η αγάπη να δούμε κανένα επεισόδιο Heroes (η αλήθεια είναι ότι το έχουμε παραμελήσει λίγο τον τελευταίο καιρό) ή καμιά ταινία. Και μετά… να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας.

Σε τρεις πρόσφατες στιγμές της ζωής μου ξύπνησε μέσα μου η ανάγκη να γράψω, ένα βιβλίο, ένα διήγημα, μια ιστορία. Πρώτα το ένιωσα στη συναυλία του Πλιάτσικα στο Λυκαββητό, όταν ο κόσμος είχε γίνει ένα και τραγουδούσε με μια φωνή. Μετά το ξανάνιωσα στο Σύνταγμα την Παρασκευή, στη συναυλία για την Πάρνηθα, όταν κρατήσαμε ενός λεπτού σιγή για τους άτυχους πυροσβέστες. Και μετά άλλη μια φορά όταν ξεκίνησα το διάβασμα της Πριγκίπισσας Σαύρας, της Αμάντας Μιχαλοπούλου. Τρίτωσε, κάποια στιγμή πρέπει να ξεκινήσω.

Τρεις εβδομάδες μείνανε και για το ταξίδι. Τι συγκινήσεις θα ζήσω κι εκεί, στη μακρινή Κούβα… Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα φτάσουμε και θα έχουμε μπροστά μας 9 μέρες για εξερεύνηση. Αυτό θα είναι ένα αλλιώτικο ταξίδι, σε άλλο πολιτισμό, παράξενο και διαφορετικό από τις χώρες της Ευρώπης. Μας είπανε να μην τρέξουμε στις παραλίες για μπάνιο αλλά να ρουφήξουμε ό,τι καλύτερο βρούμε μπροστά μας. Ανυπομονώ…

New blog

http://perfecthome.wordpress.com/

το νέο μου σπιτάκι, όνομα και πράγμα! Εκεί θα ποστάρω ό,τι όμορφο βρω για την εσωτερική διακόσμηση.
Το μικρό σπίτι στο λιβάδι παραμένει ως έχει!

Final Countdown

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε νωρίς νωρίς, μείνανε τρεις εβδομάδες για τις διακοπές, τέσσερις για την αναχώρηση μας για Κούβα! Έχω την εντύπωση ότι θα βρέχει συνέχεια γιατί κάθε μέρα που τσεκάρω τον καιρό στο weather.com όλο για βροχές λέει. Δεν είναι η καλή περιόδος αυτή για Κούβα αλλά για να δούμε τι θα δούμε. Θα μας πάρει και θα μας σηκώσει. Βαριέμαι αφόρητα αυτές τις μέρες, κυρίως τις πρωινές ώρες και νυστάζω και πεινάω πολύ. Απόψε θα πείσω τον Δημήτρη να πάμε στη συναυλία στο Σύνταγμα και αύριο έχουμε κλείσει για την παράσταση με τους χορευτές από το Μπαλί στο Ηρώδειο. Πρώτη φορά που παώ… Τέλεια!

Ήρθαν και τα δείγματα από το γάμο, είναι πάρα πολύ όμορφες οι φωτογραφίες και είμαστε σε φάση που διαλέγουμε ποιες θα τυπώσουμε. Περιμένουμε και το βίντεο!