Όταν ο Θεός με έβαζε στο σωστό δρόμο με τον αποκλειστικό θηλασμό, μου έκλεινε συγχρόνως πονηρά το μάτι για να χάσω και κανένα περιττό κιλό, αφού ώς γνωστόν θηλάζοντας ...χάνεις! Όμως εγώ, στερημένη δυο μήνες από κάθε είδους γλυκό, έπεσα με τα μούτρα και του δίνω και καταλαβαίνει.
Τελευταία μου δημιουργία μια τάρτα με σοκολάτα και αμύγδαλο που βρήκα στο Κ της Καθημερινής (πολύ Κυριακάτικη εφημερίδα παίζει τώρα τελευταία... φανταστείτε τι άγιο παιδάκι έχουμε που προλαβαίνουμε να διαβάζουμε εφημερίδες και να φτιάχνουμε και γλυκά!!!)
Λοιπόν αυτό το είχε δωράκι μέσα στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ. Της χθεσινής. Είναι μια κονκάρδα με τη φάτσα του Γιάννη Πολίτη ο οποίος έχει εκπομπή στο ΒΗΜΑ fm, που νομίζω ότι είναι ο παλιός σταθμός της Γιάννας Αγγγελοπούλου σωστά; Σε κάθε φύλλο νομίζω είχε κι άλλη φάτσα, δηλαδή σε μια τον Σταρόβα, σε άλλη τη Χούκλη, εμένα μου έλαχε ο Πολίτης. Και ερωτώ, σε τι θα μου χρησιμεύσεις αυτή η κονκάρδα; Υπάρχει περίπτωση να την κοτσάρω (σικ) στο μπουφανάκι μου για αξεσουάρ; Με τη φάτσα του Πολίτη; Να πω, να ήταν ο Ρουβάς να την βάλω; Αλλά με τον Πολίτη ή τον Σταρόβα; Που είναι και πιο χλομοί από τον Edward Cullen σε μουσταρδί φόντο; Σκέφτομαι λοιπόν, για να μην την πετάξω να κολλήσω πράγματι μια φωτογραφία του Σάκη από πάνω και να τη φοράω...
Θα ήθελα να γράφω εδώ πιο συχνά, να μοιράζομαι πολλές φωτογραφίες αδιαφορώντας για τη γενική άποψη που επικρατεί ότι αν βάζεις φωτογραφίες του παιδιού σου στο ίντερνετ ή θα στο ματιάσουν ή θα τις χρησιμοποιήσουν για παιδική πορνογραφία… Θα ήθελα να κάτσω και να γράψω πόσο έχει αλλάξει η ζωή μου τους τελευταίους δύο μήνες. Αλλά δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το μικρό κορμάκι που μου χαμογελά συνειδητά τις τελευταίες εβδομάδες και κάνει τόσο χρωματιστά τα πάντα γύρω μας…
Ναι, υπάρχουν δύσκολες ώρες, έλλειψη ύπνου, νεύρα και κλάματα, μια υποψία της ζωής που κάναμε οι δυο μας πριν έρθει αυτό το πλασματάκι στη ζωή μας, αλλά δεν θέλω να βιαστώ καθόλου, θέλω να το ζήσω όλο αυτό, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται καμιά φορά… είναι τόσο υπέροχο και ακόμη, κι όμως… δεν το έχω πιστέψει…
Σήμερα η κόρη μου έχει γενέθλια, κλείνει ένα μήνα ζωής κι εγώ ένα μήνα που δεν έχω κοιμηθεί ένα ολόκληρο βράδυ σερί. Λογικό, το παιδί πεινάει. Και κλαίει. Και μετά κάνει κακά. Και εκεί που έχει αποκοιμηθεί ενώ θηλάζει, πρέπει να το αλλάξεις. Κι αν κάνεις πως δεν το κατάλαβες, θα στο ζητήσει ένα δευτερόλεπτο αφού ξαπλώσεις. Κλαίγοντας. Και μετά θα θέλει αγκαλιά. Και θα ανοιγοκλείνει που και που τα μάτια για να τσεκάρει αν είσαι ακόμη εκεί. Και θα σου σκάει κάτι χαμόγελα το πρωί που θα τρέχεις να βρεις τη φωτογραφική. Θα τρώει, θα κοιμάται, θα κλαίει, θα την αλλάζεις, θα την κάνεις μπάνιο, θα κλαίει, θα κοιμάται, θα κατουριέται ενώ την αλλάζεις, θα κλαίει, θα χαμογελάει, θα σε κοιτάει με τις ματάρες, θα σε λερώνει εκσφενδονίζοντας πριτσίνια, θα κοιμάται, θα κλαίει. Θα τσακώνεσαι για το αν θα πρέπει να δόσεις χαμομήλι, γιατί κάθε πότε να τη θηλάζεις, θα αγκαλιάζεστε οικογενειακώς, θα κοιμάστε εναλλάξ τα μεσημέρια, θα βλέπεις πως έχετε αντοχές πολύ καλά κρυμμένες, ανέλπιστα μεγάλες! Και θα περνάει ο καιρός…
Καμιά φορά γκρινιάζω από συνήθεια… Εννοείται πως δεν μπορώ να σκεφτώ πώς ήταν η ζωή μου πριν από ένα μήνα. Εννοείται πως είμαι stand-by για αυτό το πλασματάκι 24h a day! Και μέσα σε όλα αυτά, κατάφερα να στολίσω χριστουγεννιάτικα, να μαγειρεύω σχεδόν καθημερινά, να γράψω εργασία για το ΕΑΠ, να κάνω μπάνιο σχεδόν κάθε δυο μέρες, να κοιμάμαι μέχρι τις 11 το πρωί (έχοντας ξυπνήσει στις 2,4,7 φυσικά…) και να χαίρομαι το ηλιόλουστο σπιτάκι μου.
Έτσι κι αλλιώς, καιρός είναι αυτός για Χριστούγεννα; Σε εσάς όλους εκεί έξω το λέω….
Είχα ακούσει πως η ζωή δεν θα είναι πια ποτέ ξανά η ίδια. Το ήξερα όταν έφευγα από το σπίτι το πρωί εκείνου του Σαββάτου, τρεις εβδομάδες πριν, ότι όταν θα επέστρεφα όλα θα ήταν αλλιώς. Αυτό το «αλλιώς» το ζω κάθε μέρα τώρα (και κάθε νύχτα επίσης) και καταλαβαίνω… Καταλαβαίνω πως είναι να είσαι μανούλα και να έχεις την ευθύνη ενός πλάσματος που δημιούργησες εσύ και ο μπαμπάς της από το μηδέν. Πρέπει να είσαι εκεί όταν κλάψει, όταν γελάσει, να της κάνεις τα χατίρια, να την αγαπάς, να την κακομαθαίνεις στις αγκαλιές, στα φιλιά, σε όλα. Κι αυτή να σου σκάει αυτά τα «ψεύτικα» χαμόγελα και να λιώνεις. Να κλαίει και να σπαράζει η καρδιά σου. Να κοιμάται στην αγκαλιά σου και να δακρύζεις. Να ρεύεται στην πλάτη σου και να χτυπάς παλαμάκια. Να την χαζεύεις να ξυπνά και να τεντώνεται και να την θαυμάζεις. Να βλέπεις πως μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και να νιώθεις περήφανη.
Έχω μια μαμά στη ζωή μου, εδώ και 31 χρόνια, βρίσκεται εκεί και κάνει όλα αυτά και ακόμη περισσότερα για να είμαι εγώ και τα αδέρφια μου ευτυχισμένοι. Έχει περάσει από σκοτεινά μονοπάτια, έχει δυσκολευτεί και έχει δυσκολέψει τη ζωή της, έχει βγει σε ξέφωτα και έχει ξανατραβηχτεί στα σκοτάδια. Της έχω μιλήσει άσχημα, την έχω ακούσει να κλαίει, την έχω αγαπήσει και της έχω κάνει παρέα σαν να είναι φίλη μου. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου πως η μαμά μου, έτσι όπως είναι όλα αυτά τα χρόνια απέναντί μας, πάντα εκεί, πάντα για εμάς, θα είναι αυτό που θα γινόμουν κι εγώ για το δικό μου παιδί μια μέρα. Χαλί να με πατήσει. Έτοιμη να δεχτώ όλα τα καπρίτσια της. Αλοιφή. Για αυτό και όλες αυτές τις πρώτες μέρες της μαμαδίστικης ζωής μου, που ξεκινάνε και τελειώνουν με τη σκέψη του μωρού μου, είναι αφιερωμένες στη μανούλα μου, που αν και δεν σερφάρει ξέρω πως θα καταφέρει να διαβάσει αυτά τα λόγια.
Σε περίπτωση που το μωράκι μας ήταν ...μπελάς, η Παναγιώτα είχε φροντίσει να με προειδοποιήσει για το τι με περίμενε!! (πατήστε πάνω στη ζωγραφιά-κόμικ για να δείτε τις λεπτομέρειες)
Ευτυχώς η μπεμπούλα, η οποία είχε δείξει τον χαρακτήρα της από την κοιλιά, είναι πρότυπο νεογέννητου, μαμ κακά και νάνι!!!
Εδώ και πολύ καιρό παρατηρώ φωτογραφίες της Suri Cruise η οποία κυκλοφορεί μέσα στο καταχείμωνο με κοντομάνικα ενώ δίπλα της οι γονείς της είναι μπουρμπουλωμένοι με χίλια δυο παλτό και κασκόλ. Και ερωτώ, δεν κρυώνει η Suri; H Suri είναι εξωγήινος; Δεν έχουν λεφτά για ένα παλτουδάκι; Η σαειντολογία απαγορεύει τα μακριμάνικα; Εγώ που σκεπάζω το μωράκι μου κάνω κάτι λάθος; Μήπως πρέπει να το σκληραγωγήσω; Κανένα τακουνάκι μήπως;
Το δωράκι για τα σημερινά μου γενέθλια ήρθε μια εβδομάδα νωρίτερα…
Σήμερα κλείνω τα 31 και η μπεμπούλα μας μία εβδομάδα ακριβώς!
Χάνομαι στην αγκαλιά της και ακόμη δεν το πιστεύω ότι ήρθε αυτό το γλυκό πλασματάκι στη ζωή μας…
Δεν υπάρχουν λόγια αυτή τη στιγμή για να περιγράψω συναισθήματα…
Όταν βρεθούν θα επανέλθω…
Προς το παρόν σας χαρίζω το πιο γλυκό πατουσάκι στον κόσμο!
Λοιπόν άδειασα τη μηχανή, φόρτισα τη μπαταρία, πήρα ωραίες χαρτοπετσέτες για να σας κεράσω ένα γλυκάκι, έφτιαξα το μαλλί, τα νύχια, μαγείρεψα για να μη βρει ευκαιρία και ξενοτρώει ο μπαμπάς, πήγα στο Μητέρα και έκανα τις εξετάσεις για να τελειώνω από σήμερα, μίλησα με γιατρό και μαία, μίλησα με –έτοιμη-να-βάλει-τα-κλάματα- μαμά μου, ξαναδιάβασα το συγκινητικό e-mailτης αδερφής μου, έπιασα την κοιλιά μου και της είπα «αύριο, τέτοια ώρα θα σε γνωρίζω» και κάθισα ένα λεπτό να το σκεφτώ, γιατί νομίζω ότι δεν έχω συνειδητοποιήσει τίποτα ακόμη. Ούτε τι θα γίνει αύριο, ούτε μεθαύριο, ούτε την άλλη εβδομάδα που με το καλό θα γυρίσουμε στο σπίτι μας! Έριξα μια κλεφτή ματιά στο δωμάτιο, στο στρωμένο κρεβατάκι που την περιμένει, άνοιξα την ντουλάπα, είδα τα μικροσκοπικά ρουχαλάκια, ξεχώρισα αυτά που θα φορέσει στην πρώτη της μεγάλη έξοδο, αυτή από το μαιευτήριο στο σπίτι, τα οποία μόλις τα είδε ο μπαμπάς της άρχισε να γελάει, ούτε κι αυτός ξέρει τι τον περιμένει. Το πρώτο παιδί, όλοι το λένε, είναι σαν τον πρώτο σου έρωτα. Χτες έλεγα στον μπαμπά «είσαι ό,τι καλύτερο έχω» και μου είπε «σύντομα θα έχεις κι άλλο καλύτερο». Με δυο «καλύτερα» πώς να μη νιώθω ότι απόψε θα κοιμηθούμε σε ροζ συννεφάκι, τελευταία φορά, μόνοι μας, σε αυτό το σπίτι…
Μιας και φτάσαμε στην τελική ευθεία νομίζω ότι πρέπει να κάνω ένα ποστ για τον διαβήτη κύησης γιατί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης googlαρα απίστευτα για ό,τι με απασχολούσε και πάντα με ευχαριστούσε όταν εκτός από ιατρικά και μη site, ανακάλυπτα διάφορα κείμενα γραμμένα από γυναίκες που είχαν περάσει ή περνούσαν παρόμοιες καταστάσεις. Μπορεί να μην είναι καλό να ταυτίζεσαι με κάποιον άγνωστο, γιατί η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως ίσως είναι μια ενημέρωση, ένας μπούσουλας για το τι μπορείς να ρωτήσεις το γιατρό σου, να μην πας χωρίς να έχεις ιδέα τι σε περιμένει.
Λοιπόν, η δική μου συνάντηση με το διαβήτη έγινε στα μέσα Σεπτεμβρίου, όταν ήδη είχα μπει στο 7ο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Μέχρι τότε, σχεδόν κάθε μήνα, έκανα τις εξετάσεις ρουτίνας, γενική αίματος, ούρων και ζάχαρο νηστείας, το οποίο δεν έδειχνε κάτι ανησυχητικό. Επειδή γενικά ήθελα να αποφύγω την καμπύλη είχα ρωτήσει το γιατρό μου αν θα έπρεπε υποχρεωτικά να την κάνω, και μου είχε πει πως δεν ήταν απαραίτητο. Το λέω αυτό γιατί άλλοι γιατροί την προτείνουν ούτως ή άλλως, και ίσως αυτό είναι το καλύτερο. Στις εξετάσεις του Σεπτεμβρίου, το ζάχαρο νηστείας ήταν οριακά τσιμπημένο, γεγονός που θορύβησε το γιατρό μου και έτσι δεν απέφυγα την καμπύλη.
Η καμπύλη ζαχάρου δεν είναι κάτι τρομερό αλλά λογικά ο καθένας έχει τις δικές του αντοχές. Εγώ έκανα αυτή με τα τέσσερα τρυπήματα, σε ιδιωτικό μικροβιολογικό κέντρο. 1ο μέτρημα νηστική, μετά πίνεις τη γλυκόζη ανακατεμένη με λίγο λεμονάκι (το παίρνεις εσύ μαζί σου και το στίβεις και γίνεται μια πολύ γλυκιά λεμονάδα), 2η μέτρηση μετά από μία ώρα, 3η μέτρηση μετά από 2 ώρες και 4η μέτρηση μετά από 3 ώρες. Μετά πας και τσακίζεις καμιά μπουγάτσα γιατί νιώθεις μια αδυναμία.
Τα αποτελέσματα μου είχαν ως εξής, δυο από τις 4 μετρήσεις ήταν πάνω από τα όρια, γεγονός που σε παραπέμπει σε διαβητολόγο/ενδοκρινολόγο άμεσα.
Το πρώτο μου ραντεβού μαζί του ήταν καθησυχαστικό, μου εξήγησε τι ακριβώς σημαίνει να έχει διαβήτη κύησης. Ότι δηλαδή ο οργανισμός δεν μπορεί να παράγει αρκετή ινσουλίνη, μια ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας. Γύρω στις 24 εβδομάδες οι απαιτήσεις για ινσουλίνη είναι αυξημένες και μερικές γυναίκες δεν μπορούν να παράγουν αρκετή δική τους ινσουλίνη ώστε να κρατήσουν χαμηλά τα επίπεδα γλυκόζης αίματος με αποτέλεσμα να εντοπίζεται ο διαβήτης κύησης. Η πρώτη λύση είναι τακτικά γεύματα, να μη μένει το στομάχι άδειο και ανεβαίνει το ζάχαρο, αποφυγή μεγάλων ποσοτήτων υδατανθράκων και αμύλου αλλά όχι απαγόρευση. Γενικά σταματάς να τρως γλυκά και ζάχαρη, πράγμα που δεν με πτόησε στην αρχή γιατί δεν ήμουν και τρελή με τα γλυκά αλλά στην πορεία με κούρασε αυτή η απαγόρευση. Επίσης ξεκίνησα μετρήσεις με μηχανάκι, με τραγική την πρώτη μέρα που δεν ήξερα πώς να τρυπήσω το δάχτυλο μου και γεμίσαμε αίματα, αλλά στην πορεία το τρύπημα έγινε ρουτίνα. Μια φορά το πρωί νηστική, και μία ώρα μετά από κάθε γεύμα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Έτσι έκανα μετρήσεις στο δρόμο, στο αυτοκίνητο, στο μετρό, στο mall, στην καφετέρια, όπου βρισκόμουν μια ώρα μετά το φαγητό. Τα πρώτα αξεσουάρ, δηλαδή τις ταινίες και τις βελόνες τις πλήρωσα κανονικά γιατί αν δεν παίρνεις ινσουλίνη δεν σου τις δικαιολογεί κανένα ταμείο. Νομίζω έδωσα γύρω στα 50 ευρώ για χρήσεις 3 εβδομάδων, διόλου ευκαταφρόνητο ποσό αν σκεφτείς ότι είχα μπροστά μου 3 μήνες!
Οι μετρήσεις άλλες φορές ήταν μια χαρά, άλλες φορές τινάζονταν οριακά προς τα πάνω. Λίγο ψωμάκι παραπάνω και χτύπαγα 150αρια με όριο το 130! Επίσης οι πρωινές μετρήσεις νηστική ήταν εξίσου τσιμπημένες. Μετά από τρεις εβδομάδες ξαναπήγα στον ενδοκρινολόγο ο οποίος έκρινε αναγκαίο να κάνω μια ένεση ινσουλίνης 10 μονάδων κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Ήθελα να το αποφύγω αλλά δεν γινόταν. Τελικά κι αυτό μια ρουτίνα αποδείχτηκε.
Το στυλό μου το έφεραν από την εταιρεία δωρεάν κι εγώ πλήρωσα συμμετοχή 25% για τα υπόλοιπα ενώ η ινσουλίνη ήταν δωρεάν. Στην αρχή απλά είναι η αίσθηση ότι κάνεις ένεση στον εαυτό σου… έ δεν είναι και συνηθισμένο αλλά εντάξεις βρίσκεις λίγο μπουτάκι και κάνεις την ενεσούλα. Ξαναπήγα στον ενδοκρινολόγο τρίτη φορά, με βρήκε καταπληκτική και δεν χρειάστηκε να αλλάξουμε τίποτα. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι το τέλος
Επίσης μέχρι να μάθω ότι έχω διαβήτη είχα πάρει μόνο 4 κιλά, παράξενο για μένα, γιατί δεν πρόσεχα ιδιαίτερα απλά ήταν καλοκαίρι, μπάνια και μετακινήσεις με έσωσαν. Τον πρώτο καιρό που άλλαξα τη διατροφή μου έχασα ένα κιλό, και από τότε δεν το ξαναπήρα. Είχα ένα άγχος ότι το παιδί δεν παίρνει βάρος, ενώ στο διαβήτη το αντίθετο φοβάσαι, ότι το παιδί θα βγει μεγάλο. Τελικά το παιδάκι μου ρουφούσε το δικό μου βάρος κι εγώ ρουφούσα τα μάγουλα κι ετοιμαζόμουν για το nexttopmodel!
Το μόνο που με άγχωσε για λίγο ήταν όταν πριν από λίγο καιρό ο γυναικολόγος μου μου είπε ότι καλύτερο είναι να πάμε για καισαρική, γιατί η ώρα του τοκετού είναι στρεσογόνος, το άγχος ανεβάζει το ζάχαρο και δεν θέλουμε να ταλαιπωρηθούμε πολλές ώρες. Έτσι κλείσαμε ραντεβού για καισαρική, στις 28/11 εκτός απροόπτου. Αν δηλαδή σπάσουν τα νερά νωρίτερα, θα το παλέψουμε. Μόνο όμως αν γίνει κάτι από μόνο του.
Υπομονή για λίγες μέρες ακόμη, να δούμε τη γλυκούλα μας και να της παραγγείλω ένα γαλακτομπούρεκο, ένα cheesecakeκαι λίγα μελομακάρονα για το καλό!
Και να που φτάσαμε λίγο πριν το τέλος… Μια διαδρομή που άλλες φορές μου φάνηκε τόσο σύντομη και ελαφριά, κι άλλες φορές μεγάλη, ατέλειωτη… Ήμουν από τις τυχερές, δεν υπέφερα σχεδόν καθόλου στην αρχή, μετά ήρθε το καλοκαίρι, έκανα τα μπανάκια μου, τις διακοπές μου, έτυχε να μην δουλεύω, γεγονός που διευκόλυνε την ξέγνοιαστη διάθεση, είχα τους σωστούς ανθρώπους δίπλα μου και όσο για αυτούς που θα τη λέγανε τη βλακεία τους, τα κατάφερα και τους άφησα μακριά. Ο διαβήτης κύησης έφερε λίγο τα πάνω κάτω στην αρχή του πρώτου τριμήνου αλλά θα φύγει αμέσως και μαζί του θα πάρει όλα τα κιλά που …δεν πήρα (δεν παίρνω όρκο ότι δεν θα τα πάρω μετά όμως, με τα γλυκά των Χριστουγέννων, έχω κάνει ήδη παραγγελίες!)
Το μωράκι από αγοράκι έγινε κοριτσάκι, μαντάμ ολόκληρη, ποιος ξέρει τι θα μας έσερνε όταν θα άκουγε να τη φωνάζαμε Αποστόλη!! Πάει το χάσανε αυτοί! Πότε κοιτάξαμε μαζί το τεστ και βάλαμε τα κλάματα; Πότε ακούσαμε καρδούλα, πότε είδαμε φατσούλα, πότε ένιωσα την πρώτη αίσθηση ότι κάτι κουνιέται, πότε άρχισε να κλοτσάει και να την καταλαβαίνει κι ο μπαμπάς της, πότε άρχισε να αντιδρά στη μουσική, με κολοτούμπες, ρυθμικά τικ τακ! Πότε έγιναν όλα αυτά; Και χτες, ο γιατρός μας να μας πει ότι το μωρό πήρε θέση, με το κεφάλι κάτω και περιμένει. Πέρασε ο καιρός, ήρθε η ώρα να γνωριστούμε καλύτερα! Μέχρι τότε… λίγο όνειρο ακόμα!
Χτες ενώ οδηγούσα, άκουσα στο ραδιόφωνο το Karmapoliceκαι αναρωτήθηκα τι να κάνουν οι Radiohead; Μετά σκέφτηκα ότι με τη μικρή μου δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πάμε σε συναυλία του Σάκη Ρουβά αφού σε δέκα χρόνια, θα είναι σαφώς πιο όμορφος από τώρα αλλά δεν νομίζω να χτυπιέται στα stageαλλιώς θα μου θυμίζει τον Πασχάλη! Και μελαγχόλησα… Και μετά είδα για εκατομμυριοστή φορά το SweetNovemberκαι πλάνταξα στο κλάμα και αναρωτήθηκα αν το παιδάκι μου θα έχει την υπομονή να δει ταινίες που μου αρέσουν πολύ ή θα βαριέται και θα έχει τα δικά της ενδιαφέροντα. Γιατί πόσο να πιέσεις ένα παιδί να ξεκινήσει να βλέπει το Lostόταν ξέρει εκ των προτέρων ότι πρέπει να παρακολουθήσει 6-7 σεζόν και μέχρι και την τελευταία να μην έχει καταλάβει τι θέλει να πει ο σεναριογράφος!
Ακολουθήστε πιστά τις οδηγίες της Παναγιώτας και σε λίγες μέρες θα είστε περδίκι!
Μεγάλη προσοχή δώστε στο σκεύασμα Plasteline, το οποίο είναι πολύ δυναμωτικό για τέτοιες περιπτώσεις και φυσικά στο γεγονός ότι η συνταγή έχει περάσει από "έλενξη" της γιατρού! Όχι, παίζουμε!
Εντάξει, τώρα νιώθω ότι πλησιάζει… Έχει μείνει ένας μήνας και κάτι, τον φάγαμε τον γάιδαρο και δεν πήραμε κιλό! Τι κουφό κι αυτό! Όταν ξεκίναγε η εγκυμοσύνη, έτρεμα στην ιδέα του πόσα κιλά θα πάρω, αν θα φουσκώσω, αν θα πρηστώ, στην αρχή αυτά σκέφτεσαι, δεν κάνεις τρυφερές σκέψεις για το μωράκι, δεν πάει το μυαλό σου στο ότι θα γίνεις μαμά, κολλάς μόνο στη σκέψη ότι θα γίνεις χοντρή μαμά. Να είναι καλά λοιπόν ο διαβήτης που μας κράτησε πολύ χαμηλά, μπορεί να μην έγινα γουρούνι αλλά έγινα καμήλα, το παιδί τρώει από το λίπος της καμπούρας μου και μεγαλώνει μια χαρά. Περιμένω πώς και πώς τα Χριστούγεννα για να τσακίσω ό,τι γλυκό βρω μπροστά μου, ακόμη και σοκολατάκια με πορτοκάλι που σε κανονικές συνθήκες δεν θα έτρωγα ποτέ!! Με το που θα αρχίσουν οι πόνοι, θα πάρω μια σοκολάτα και θα τρέξω στο μαιευτήριο, μόλις γεννήσω να την έχω έτοιμη.
Το δωματιάκι παίρνει μορφή σιγά σιγά, σήμερα σιδέρωνα ρουχαλάκια και δεν το πίστευα ότι εκεί μέσα θα χωρέσει μια ψυχή που θα είναι δικιά μας! Στο τσακ να με πιάσουν τα ζουμιά, εκεί που είχα σταματήσει να είμαι ευσυγκίνητη, άρχισαν πάλι τα χτυποκάρδια!
Πέρασε όμορφα και γρήγορα ο καιρός (εδώ φτύνουμε για το μάτι!), ευτυχώς δεν άκουσα πολλές χαζομάρες από όλους εκείνους που «ξέρουν» επειδή το έχουν ήδη περάσει. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε πολλές φορές να διεκδικήσω τη προτεραιότητά μου στην τράπεζα και στο ταχυδρομείο. Κάποιοι το σεβάστηκαν, ήταν που δεν φαινόταν και η κοιλιά μου, πιο πολύ για μπυροκοιλιά έμοιαζε, θα έπρεπε να κυκλοφορώ με τον υπέρηχο στο χέρι, όπως όλοι αυτοί που ζητιανεύουν στα λεωφορεία! Πέρασε ο καιρός κι ήταν ωραία! Θα το ξανάκανα! Θέλω όμως να δω το sequel! Από το Δεκέμβριο κοντά σας!
Με έχουν τρελάνει, κάθε τρεις και λίγο χτυπάει το τηλέφωνο για να με ενημερώσουν που μιλάει ο τάδε και που μιλάει ο δείνα. Ειδικά με την Άννα Διαμαντοπούλου έχουμε γίνει κολλητές. Και να φανταστείς ότι δεν ψηφίζω στην Α΄Αθηνών. Με πήρε προχτές ένα παιδάκι να με ρωτήσει αν τη γνωρίζω (αφού είχαν προηγηθεί 300 τηλέφωνα για το που μιλάει κάθε μέρα) και αν μπορεί να βασίζεται πάνω μου. Χάνω και την ισορροπία μου λόγω κοιλιάς αυτές τις ημέρες, ας μη δώσει και όλη τη δύναμή της, μου ήρθε να τους πω. Παρόμοια ερώτηση μου κάνανε και σε άλλο τηλεφώνημα για άλλον υποψήφιο της Α'Αθηνών, είναι που πριν από ένα χρόνο έμενα Αμπελόκηπους μάλλον, το τηλ. έχει παραμείνει το ίδιο. Και καλά, παίρνουν έναν έναν όλους τους κατοίκους; Αν είναι δυνατόν, τζάμπα θα είναι τα τηλεφωνήματα τους από τα πολιτικά γραφεία λογικά. Για τα email δεν το συζητώ, πολύ junk mail βρε παιδί μου! Πριν από λίγο έσκασε και μηνυματάκι της τελευταίας στιγμής από υποψήφιο της Νέας Δημοκρατίας, έτσι για ξεκάρφωμα. Ο οποίος, μπαίνει στο θέμα με ένα πολύ ευφάνταστο σλόγκαν "η ελπίδα δεν χαρίζεται-κερδίζεται". Πάντως είχα πάει σε όλες τις πολιτικές συγκεντρώσεις που με έχουν καλέσει, θα με βάζανε και στο επικρατείας και αύριο θα ήμουν κι εγώ στη Βουλή! Αλλά εγώ πάλι έμεινα σπίτι.
Κάθε φορά που επισκέπτομαι το Μητέρα, φεύγω με ανάμεικτα συναισθήματα. Είναι ένα από τα πιο χαρούμενα μέρη στην Αθήνα, μαμάδες περιφέρονται με νυχτικά, μικρά παιδάκια έχουν έρθει να δουν τα νεογέννητα αδερφάκια τους και να μάθουν τι δώρο τους έχουν φέρει, μπαμπάδες μιλάνε στον κινητό σαν χαμένοι, γιαγιάδες που δακρύζουν, παππούδες που κουβαλάνε μπαλόνια που γράφουν «It’saboy» ή «It’sagirl». Φωνές, πανικός, τσιγάρο στην είσοδο και κανένα συνεργείο του Starπου έχει ενημερωθεί εγκαίρως για κάποιο διάσημο γεννητούρι.
Μου φτιάχνει τη διάθεση όλη αυτή η φασαρία.
Με κάνει να ξεχνάω πως σε αυτό το τόσο χαρούμενο, εκ πρώτης όψεως, μέρος, είδα για τελευταία φορά τον μπαμπά μου. Σαν να επέλεξε να μείνει για πάντα η ψυχή σε νοσοκομείο που ο κανόνας είναι να γεννιέσαι, και όχι να πεθαίνεις.
Έτσι, γιατί πάντα πήγαινε κόντρα στους κανόνες.
Κατεβαίνοντας τα σκαλιά για το ραντεβού μου με τον ενδοκρινολόγο, τρέμουν τα πόδια μου. Δεν θέλω να έχω διαβήτη κύησης, δεν το έχω παρακάνει σε τίποτα, έχω πάρει ελάχιστα κιλά, φοβάμαι να τρυπιέμαι με ινσουλίνη, δεν θέλω να βάλω μπελά στο κεφάλι μου, θέλω να συνεχίσω έτσι αμέριμνη κι ωραία, όπως περνούσα ως τώρα. Όμως είμαι γυναίκα με …καμπύλη … ζαχάρου, η οποία έδειξε διαβήτη κύησης και πρέπει να κάνουμε ό,τι μας πει ο γιατρός.
Έχοντας φτάσει πιο νωρίς, κάθομαι στο διάδρομο περιμένοντας να έρθει η σειρά και χαζεύω. Ξανά ανάμεικτα τα συναισθήματα, μπερδεμένες οι εικόνες. Κάποιος κατεβαίνει σαν αργοπορημένος και ρωτά που είναι η εξωσωματική. Βάσανα. Από το τμήμα των υπερήχων, βγαίνουν χαμογελαστές μανούλες με κοιλίτσες και χαζεύουν με τον μπαμπά τον τυπωμένο υπέρηχο. Το μωράκι τους. Περπατάνε μέχρι το αιματολογικό, οι γυναικολόγοι τους συνοδεύουν μέχρι ένα σημείο και είναι καθησυχαστικοί. Είναι ρουτίνα για αυτούς, σκέφτομαι. Τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα. Μια γιαγιά κουβαλάει το εγγονάκι της με πορτ-μπεμπέ, δεν έχει δουλειά το μωρό σε αυτόν τον όροφο. Θα πρέπει να ξανανέβει έναν όροφο πάνω. Ποιος ξέρει; Γιατί το μικρούλι να πρέπει τόσο σύντομα να ξαναέρθει στον γιατρό; Η μαμά δείχνει να τα έχει χαμένα. Ένας γιατρός εξηγεί σε έναν μπαμπά που να πάνε τώρα και εύχεται να μην είναι τίποτα σοβαρό. Το ίδιο λέει σαστισμένος και ο μπαμπάς. Ξεπροβάλλει η μαμά από τους υπερήχους. Κάτι είδαν; Στην αυχενική; Στο β’ επιπέδου; Ποιος ξέρει; Η μαμά απλά δεν μιλάει, είναι παγωμένη, μόνο ακούει. Γιατροί και γιατρίνες περιφέρονται και χαιρετιούνται στο διάδρομο. Grey’sanatomyκαι ξερό ψωμί!
Φτάνει η σειρά μου, ο γιατρός μου είναι τόσο γλυκός όσο και το ζάχαρό μου και αρκετά καθησυχαστικός! Μου δίνει διατροφή που δεν μου στερεί τίποτα στην ουσία, απλά με βάζει σε πρόγραμμα, και ένα μηχανηματάκι να μετράω το ζάχαρο τέσσερις φορές τη μέρα. Μια βοηθός μου δείχνει πώς να τρυπάω το δαχτυλάκι μου. Δεν είναι τίποτα, είναι απλό. Το μωράκι δίνει μια κλοτσιά γιατί κατάλαβε κι αυτό πόσο απλό είναι. Πρέπει να προλάβω να το ρυθμίσω, το μωράκι δεν πρέπει να μεγαλώσει και να μάθει να ζει σε ένα τόσο γλυκό περιβάλλον γιατί κινδυνεύει να έχει τάση παχυσαρκίας όταν μεγαλώσει. Το κάνω για εκείνο όχι τόσο για εμένα. Θα βγει το πιο γλυκό παιδάκι του κόσμου και εγώ μια χιλιοτρυπημένη μάνα… Χαλάλι!!
Περιδιαβαίνοντας από site σε site ψάχνοντας για αγορές που αφορούν εμένα στην εγκυμοσύνη, εμενα στη λοχεία, εμένα στο ψυχιατρείο μετά τη λοχεία, το μωρό στο μπάνιο, στη βόλτα, στο παιχνίδι, στο κρεβάτι και πάει λέγοντας έχω ανακαλύψει κάτι διαμαντάκια που δεν μπορώ παρά να μη τα μοιραστώ μαζί σας, να σκάσει λίγο το χειλάκι σας, γιατί έρχονται δύσκολες ημέρες!!!! Πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να τα δεις καλύτερα!
Στιβαζοπαιχνιδόκουτο: σύνθετη λέξη που σημαίνει στιβάζω τα παιχνίδια σε ένα κουτί, όχι ένα οποιοδήποτε κουτί, το στιβαζοπαιχνιδόκουτο. Και λέω στο παιδί μου που μαθαίνει να μιλά: "φέρε ένα παιχνίδι από το στιβαζοπαιχνιδόκουτο να παίξουμε, αγάπη μου" ή "μάζεψε τώρα όλα τα παιχνίδια σου και βάλτα στο στιβαζοπαιχνιδόκουτο αλλιώς δεν θα πάμε βόλτα!"
Mamaflage: ξενική λέξη, λογοπαίγνιο του κατασκευαστή με το καμουφλάζ. Γιατί η μάνα θέλει να θηλάσει σε εξωτερικούς χώρους και καλά κάνει... αλλά δεν θέλει να παίρνουν όλοι μάτι το βυζί της, οπότε βάζει το mamaflage και είναι μια κυρία! Βγαίνει και σε Feeding Shawl που κάνει πιο πολύ κάτι σε Χίλιες και μια Νύχτες, αναλόγως τις προτιμήσεις της μάνας!
