Το Mermaid Party της Δανάης (με πειρατές!!!)

Ακολουθεί ποστ υπερπαραγωγή για ένα μικρό budget friendly γοργονοπάρτυ παύλα πειρατοπάρτυ για τα τέταρτα γενέθλια της Δανάης.

Και σημειώνω εξαρχής:

Καμία ιδέα από το πάρτυ δεν είναι δικιά μου! Όλες τις βρήκα στο pinterest.

Ο μπουφές του πάρτυ κόστισε μόνο 100 ευρώ και κάτι ψιλά και ήταν για 12 μικρά παιδιά και 15 μεγάλους (συμπεριλαμβανόμενης και της τούρτας). Δεν υπήρχαν φαγητά φαγητά, υπήρχαν μπουκίτσες για μικρά στοματάκια και περίεργους ενήλικες. Φιλοσοφία μου είναι ότι σε παιδικό πάρτυ δεν πας να χορτάσεις στο φαγητό αλλά να τσιμπήσεις.

Τα υπόλοιπα ήταν κυρίως με υλικά που βρίσκονταν στο σπίτι. Τα υφάσματα για τις ουρές κόστισαν ένα ευρώ το μέτρο και το χαρτί που έκανε το ρόλο του τραπεζομάντηλου και του backdrop για τον μπουφέ της γοργόνας ήταν από το Tiger (1 ή 2 ευρώ;).

Όλα λειτούργησαν με time plan και λίστες ώστε να καταφέρω να τα κάνω όλα μόνη μου, με τις δύο μικρές στο σπίτι. Και επειδή βλέπω ειρωνικά γελάκια, άνεργη μάνα στο σπίτι είμαι, πρόσφατα ανακάλυψα πως μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα, οπότε this is my life, shoot me! Εξάλλου το όλο θέμα ήταν ακριβώς η όλη προετοιμασία μαζί με τη Δανάη, η οποία βοήθησε με τον τρόπο της σε ΟΛΑ!

 

 

Πάμε;

 

Η πρόσκληση

Η πρόσκληση έγινε μήνες πριν. Πανεύκολη και ανέξοδη. Περιττή ίσως αλλά αφού ξέρετε ότι μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα ακόμη και για να καλέσω τη μικρή που μένει από πάνω μας. Η ιδέα από εδώ. Κυκλάκια κομένα με εκείνο το περφορατέρ που κόβει κύκλους κολλημένα δίπλα δίπλα για να θυμίζουν τα λέπια της γοργόνας και μια μπλε κορδέλα να διαχωρίζει τη σελίδα στα δύο. Τα υπόλοιπα τα τύπωσα και τα κόλλησα στο τέλος. Έχω σε φωτογραφία μόνο την πρόσκληση του πειρατή γιατί χάλασε το κινητό μου και διαγράφηκαν οι πιο παλιές φώτο. Έτσι κι αλλιώς μόνο το κείμενο αλλάζει.

 

 

Τα δωράκια

Για τις γοργόνες έφτιαξα κορδέλες για τα μαλλιά, με υλικά που είχα ήδη, κόστος μηδέν. Η έμπνευση από εδώ. Το σακουλάκι το πήρα από το κέντρο νομίζω 20 λεπτά το ένα και το καρτελάκι το τύπωσα από το ίντερνετ.

 

 

 

 

Για τα αγόρια φυσικα δεν είχα κορδέλα για τα μαλλιά αλλά μια ιδέα που ξεσήκωσα από εδώ.

Είχα ΟΛΑ τα υλικά εκτός φυσικά από ΠΕΝΤΕ playmobli πειρατές! Και τους βρήκα που αλλού; Στο ebay. Ταξίδεψαν και έφτασαν εγκαίρως από τη Μάλτα παρακαλώ και κόστισαν 8 λίρες, δηλαδή γύρω στα 9,5 ευρώ (με τα μεταφορικά εννοείται). Είχα σκεφτεί να τους δέσω με ένα λαστιχάκι στο κατάρτι αλλά η Δανάη μου έδωσε την ιδέα να είναι όρθιοι και να το κρατάνε με το χέρι τους! Bingo!!!

 

 

 

Οι ουρές

Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε γοργονοπάρτυ χωρίς να έχουμε γοργόνες. Έτσι φτιάξαμε ουρές. Το σχέδιο το σχεδίασε η μαμά μου κι εγώ έκοψα τα υφάσματα, κόλλησα με πιστόλι σιλικόνης κορδέλα στη μέση χαρτόνι στο κάτω μέρος για να στέκεται. Δεν είναι τέλειες, θα μπορούσα να τις κάνω με τη ραπτομηχανή αλλά ήταν hit! Εννοείται ότι κι αυτές έγιναν μήνες πριν, με το πάσο μας! Κι επειδή είχαμε κι ένα μικρό γοργονάκι, του φτιάξαμε κι αυτού ουρά αλλά ολόσωμη (αυτή την έραψα κανονικά και έβαλα λάστιχο στη μέση).

 

 

 

Τα αξεσουάρ των πειρατών

Οι πειρατές είχαν κυάλι και eye patch. Κόστος μηδέν. Λάστιχο και μαύρο ύφασμα από παλιό πουλόβερ που είχα ήδη και χαρτόνι από χαρτί κουζίνας και ριγέ χαρτί περιτυλίγματος που είχα ήδη.

 

 

 

Διακοσμητικά

Έφτιαξα σαλούφες και κόλλησα μπαλόνια στον τοίχο και στην πόρτα. Η ιδέα για τις σαλούφες από εδώ και για τα μπαλόνια σαν bubbles στη θάλασσα από εδώ. Τα μπαλόνια και τα βαθιά πλαστικά πιάτα είναι από το jumbo, τις κορδέλες τις είχα.

 

 

 

 

Επίσης γέμισα ένα γυάλινο δοχείο από το ΙΚΕΑ με νερό και έφτιαξα ένα μικρό βαρκάκι από φελό και το γνωστό ριγέ χαρτί για πανί.

 

Φυσικά στο μπουφέ των πειρατών υπήρχε και κασελάκι θησαυρού, το οποίο φτιάχτηκε από ένα κουτί παιδικών παπουτσιών και μέσα είχε αυτά τα γνωστά κέρματα σοκολατάκια, γλυφιτζούρια κόκκινα και μαύρα από το Tiger και χαρτονομίσματα χαρτοπετσέτες.

 

Ένας τοίχος που μας περίσσευε και ήταν μπροστά στο χώρο που θα έπαιζαν τα παιδιά ντύθηκε με μπλε ύφασμα που περίσσεψε από τις ουρές (είχα πάρει πολύ γιατί ήταν πάμφθηνο) και πάνω του κόλλησα αστερίες και κοχύλια που είχαμε ήδη στο σπίτι. Α να κι η εορτάζουσα!! Α! κι η αδερφή της!

 

 

 

 

Κάπου μας βρέθηκε και μια τύπου Barbie γοργόνα και την φυλακίσαμε κι αυτή σε μια γυάλα.

 

 

Και πάμε σιγά σιγά στον μπουφέ, ή μάλλον στους μπουφέδες, αφού το πάρτυ ήταν διπλό (πειρατές-γοργόνες) θα έπρεπε να έχει δυο μπουφέδες ή απλώς είμαι αρκετά τρελή για να το κάνω.

 

Ο μπουφές της γοργόνας

 



Έφτιαξα σούσι (δηλαδή τοστ ζαμπόν τυρί σε σχήμα σούσι, χαχα), μπισκότα με καραμέλα συνταγή του Άκη, κάτι άλλα μπισκότα madeleine γιατί είχα και το ειδικό ταψάκι, cupcakes που βρήκα με έτοιμο μίγμα στο Lidl και ήταν υποτίθεται για το Halloween με γεύση τσιχλόφουσκα, τρουφάκια με λευκή σοκολάτα και χρωματισμένη ζάχαρη (συνταγή από περιοδικό), σοκολατάκια σε σχήμα κοχυλιού (carrefour), αβγά βαρκούλες, μαρσμέλλοους που έφτιαξα μόνη μου (και καλά σφουγγάρι της θάλασσας). Α και μια σαλάτα με μακαρόνια, τι άλλο κοχύλια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Για να πιούμε είχαμε μόνο λεμονάδα που έφτιαξα με λεμόνια του παππού μας. Την έκανα συμπυκνωμένη αλλά στο μπουφέ την είχα αραιωμένη γιατί την προηγούμενη φορά την πίνανε έτσι και δεν έφτασε. Στη μία έβαλα και λίγο γρεναδίνη και έγινε και καλά ... ροζ!

 

Ο μπουφές των πειρατών

 

 

Και από την απέναντι πλευρά του δωματίου ήταν ο μπουφές των πειρατών. Χα χα! Εκεί είχαμε brownies (και καλά βράχοι), τυράκια (και καλά δόντια του καρχαρία), λουκάνικα κομμένα σαν χταπόδια (για να το πετύχεις τα κόβεις πριν τα βράσεις), σαλάτα χταπόδι (ρώσικη με μια πιπεριά κομμένη σαν χταπόδι), δημητριακά μπαλίτσες (οι μπάλες των κανονιών των πειρατών) και ...... η μηλόπιτα .... καράβι. Φυσικά δεν βγήκε τέλεια όπως την είχα δει online αλλά για τα δεδομένα ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ. Και σε γεύση γιατί μετά ένας πειρατής την έκοψε σε κομμάτια, την έβαλε στο φούρνο μικροκυμάτων και μετά την πασπάλισε με άχνη ζάχαρη! Λιποθυμία. Α είχαμε και πουράκια.

 

 

 

 

 

 

 

 

Η τούρτα

Την τούρτα αυτή την έχω ξαναφτιάξει, είναι πανεύκολη και μπορεί να μπει στην κατάψυξη, οπότε την είχα φτιάξει λίγες μέρες πριν για να ξεμπερδεύω. Η συνταγή είναι της Αργυρώς Μπαρμπαρίγου.

 

 

 

 

Και λίγες παπαρατσίστικες.

 

 

 

 

 

 

 

Ήταν ένα πολύ διασκεδαστικό πάρτυ. Βασικά ήταν ένα μικρό πάρτυ με ξεχωριστές λεπτομέρειες. Και πάνω από όλα ήταν ένα budget friendly πάρτυ που κόστισε λιγότερο από 150 ευρώ σε σύνολο, με τα πάντα χειροποίητα. Και το ξέρω, δεν θα με πιστέψει κανείς, αλλά ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΚΑΘΟΛΟΥ. Τα είχα οργανώσει τόσο καλά όλα στο μυαλό μου, ώστε να κάνω από λίγο κάτι κάθε φόρά, ό,τι μπορούσα το έβαζα κατάψυξη (π.χ. τα μπισκότα, την τούρτα) και όλες τις κατασκευές και χειροτεχνίες τις ξεκίνησα λίγο μετά το καλοκαιρι. Εννοείται ότι το pinterest ήταν ο καλύτερος μου φίλος σε όλα αυτά. Αλλά ούτως ή άλλως είναι!

 

Εννοείται ότι ακόμη δεν έχω καταλάβει ότι το μικρό μου κοριτσάκι είναι τεσσάρων χρονών. Σε αγαπάμε πολύ Νταν (από το Ντανάι. Η Μιράντα είναι Μιραντάν).

 

Το πτυχίο της καρδιάς και τέσσερις μέρος εκτός.

Μια εβδομάδα μετά τα γενέθλια της Δανάης (για το πάρτυ της οποίας χρωστάω ποστ, γιατί οι λεπτομέρειες ήταν πολύ διασκεδαστικές για να μην τις μοιραστώ), είχα κι εγώ τα δικά μου γενέθλια, τα οποία, όπως ήταν αναμενόμενο πέρασαν στο ντούκου, με δανεικό ένα κομμάτι τούρτας από τους γείτονες, που γιόρταζαν κι αυτοί, όλως τυχαίως γενέθλια την ίδια μέρα.

Όμως, το δώρο μου για τα γενέθλια το πήρα δύο μέρες αργότερα (αν εξαιρέσεις μια τσάντα γεμάτη με καλούδια από το Tiger από τον Δημήτρη που πέτυχε διάνα, σε αντίθεση με τις κατακόκκινες ψιλοτάκουνες γόβες που μου είχε χαρίσει πέρυσι και τις είχα επιστρέψει την επόμενη μέρα για να πάρω κάτι φλατ μποτάκια). Το δώρο μου ήταν το πτυχίο μου από το Ανοικτό Πανεπιστήμιο για την παραλαβή του οποίου επιστρατεύτηκε όλη η οικογένεια και ταξίδεψαμε μέχρι την Πάτρα (όπου είναι και η έδρα του Πανεπιστημίου) για να έχω κοινό για χειροκρότημα. Έτσι μετά από 6 ολόκληρα χρόνια, άλλα χαλαρά άλλα λίγο πιεσμένα, χωρίς να σκεφτώ ούτε μια στιγμή να τα παρατήσω, πήρα το πολυπόθητο πτυχίο μου, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μου χρησιμεύσει που-θε-νά. Κι όμως, κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, ακριβώς επειδή ήταν από επιλογή και εξ αποστάσεως, έμαθα τόσα πολλά πράγματα, γέμισα τόσες βιβλιοθήκες με βιβλία και ήρθα σε επαφή με τόσους όμορφους ανθρώπους (καθηγητές και φοιτητές) που δεν θα ζητούσα τα λεφτά μου πίσω (8.400 ευρώ παρακαλώ) για να πάω διακοπές.

Γιατί διακοπές πήγα! Το δώρο μου επειδή πήρα το πτυχίο μου, ήταν ένα ταξίδι στο εξωτερικό την αμέσως επόμενη μέρα. Στο Εδιμβούργο και όχι στο Λονδίνο, προς μεγάλη απογοήτευση του νονού Χάρη και της νονάς Όλγας, οι οποίοι χόρευαν νυχθημερόν το χορό της βροχής για να ακυρωθεί η πτήση μας. Ταξίδι στο εξωτερικό λοιπόν, μετά από 2 χρόνια περίπου (η τελευταία φορά ήταν λίγο πριν γεννήσω  τη Μιράντα, όταν είχαμε πάει στη Βαρκελώνη, ασθμαίνοντας με την κοιλιά στο στόμα, 8^ος μήνας και μην μπορώντας να φάω με καθαρή συνείδηση όλα εκείνα τα τάπας, ας όψεται ο διαβήτης). Όμως τώρα του έδωσα και κατάλαβε, τι πρωινά, τι βραδινά, τι δείπνο στο Italian του Jamie Oliver (το οποίο παρεπιπτόντως έχει πολύ ΜΙΚΡΕΣ μερίδες), τι Christmas Market, τι περπάτημα χωρίς καθόλου κρύο, τι εκδρομή στα Highlands, τι επισκέψεις σε μουσεία με ΔΩΡΕΑΝ είσοδο παρακαλώ. Επίσης στη λίστα του επιτυχημένου ταξιδιού να προστεθεί: για πέντε νύχτες κοιμάμαι όσο θέλω και ξυπνάω από το δικό μου ξυπνητήρι, κάνω τσιγάρο πίνοντας gluhwein κάτω από τη χριστουγεννιάτικη ρόδα χωρίς κανείς να με παρακαλάει να μπούμε και ταξιδεύω ελαφρά με μια βαλίτσα που την παίρνω πάνω γιατί ταξιδεύω με easyjet. (200 ευρώ πήγαινε-ελα για δύο άτομα, κλεισμένο από τον Ιούλιο!)

 

Και κάπως έτσι, πέρασαν οι πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου και ήδη έχω στείλει τα χριστουγεννιάτικα happy mail ενώ καθημερινά λαμβάνω υπερπαραγωγές-φακέλους και νιώθω τόσο υπέροχα, που κάτι τόσο απλό όσο ένα γράμμα, κάτι τόσο συνηθισμένο μπορεί πραγματικά, ίσως στιγμίαια αλλά δεν πειράζει, να σε κάνει να αισθανθείς ευτυχισμένος.

Και κάπως έτσι, έγραψα ένα μη μαμαδίστικο ποστ μετά από πολύ πολύ καιρό....

Κόβεται το Co?

Γενικά είμαστε Co γονείς. Τα κάνουμε όλα μαζί. Co sleeping ας πούμε.  Όχι από καθαρή επιλογή, από "δεν πειράζει, που θα πάει θα μεγαλώσουν και θα πηγαίνουν οι δυο τους για ύπνο και αδερφικό κουτσομπολιό" ή "προτιμώ να κοιμηθώ έστω και στριμωγμένη από το να περιφέρομαι νυχτιάτικα πέρα δώθε" και έχουμε πει το πάτωμα τρίζει!

 Γενικά με τον ύπνο έχουμε θέμα. Και με τα δύο παιδιά. Δεν τα άφησα να κλαίνε σχεδόν ποτέ, δεν δοκίμασα μεθόδους κλπ, οπότε έχω αποδεχτεί το γεγονός ότι θα κοιμίζω όσο πάρει. Δύσκολο. Δεν ξέρω με πόσους διαφορετικούς τρόπους έχω κοιμίσει τη Δανάη, θυμάμαι πάντως ότι την κοίμιζα ΑΓΚΑΛΙΑ, ΟΡΘΙΑ, ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ μέχρι σχεδόν 1,5 χρονών. Μετά σιγά σιγά την έμαθα να κοιμάται στο κρεβάτι της ενώ ΤΗΣ ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΤΟ ΧΕΡΙ. Και μια μέρα τράβηξα την καρέκλα μακριά από το κρεβάτι και έμαθε να κοιμάται μόνη της, μόνο που δεν μπορώ να φύγω από το δωμάτιο αν δεν την έχει πάρει ο ύπνος.

Τη Μιράντα την έμαθα να κοιμάται μεν αγκαλιά αλλά τουλάχιστον καθιστή. Τα μεσημέρια κοιμάται εύκολα σχετικά ενώ τα βράδια, τον τελευταίο καιρό δεν βολεύεται, γυρνάει στροφές στην αγκαλιά μου και γενικά αργεί πολύ. Τα βράδια που και που ξυπνάει κλαίγοντας γοερά, ξυπνάει και την αδερφή της και το φάντασμα (εγώ) πάω την παίρνω, την φέρνω στο κρεβάτι μας και δέχομαι αδιαμαρτύρητα και τη Δανάη ανάμεσά μας μέχρι το πρωί. Έτσι, εδώ και πολύ καιρό, ξεκινάμε 2 και καταλήγουμε 4.

Διάλογος με Μιράντα 19 μηνών το μεσημέρι, την ώρα που την κοιμίζω.

-Η Νανάι;

-Η Δανάη είναι πάνω και βλέπει ταινία.

-Η μπαμπάς;

(όλα έχουν το «η» σαν άρθρο)

-Ο μπαμπάς είναι στη δουλειά.

-Ντουλειά.

-Ναι, δουλεύει.

-Ντουλεύει.

Βολεύεται πάνω μου και ηρεμεί.

Μετά από λίγο...

-Η Νανάι;

-Η Δανάη είναι πάνω.

(χριστιανή μου, κοιμίσου)

Κοιτάει έξω από την μπαλκονόπορτα όπου πριν από μια εβδομάδα είχαμε δει μια γάτα να περνάει.

-Η Γκάτα;

-Ναι, η γάτα έφυγε τώρα.

-Μαμά....

-Ναι, πήγε στη μαμά της. Κοιμήσου Μιράντα.

Και ξεραίνεται.

Η θεωρία του χάους (όπως λέμε house)

Δεν πάει να καρφιτσώνω διάφορα οργανωτικά printables και ιδέες στα board μου στο πίντερεστ, αυτή τη στιγμή έχω ξεμείνει με δυο πάνες για τη Μιράντα, τις οποίες βρήκα καταχωνιασμένες στην καλοκαιρινή τσάντα για τις βόλτες. Γενικά, η ζωή κυλά κάπως έτσι. Λίγο χύμα. Λίγο ό,τι κάτσει. Ό,τι ώρα ξυπνήσουμε και ό,τι ώρα κοιμηθούμε. Παίζει να μου τα πάρει η πρόνοια κάποια μέρα. Να χτυπήσει το κουδούνι και να είναι μια ευγενική κυρία που θα μου πει πως δεν τα ταΐζω σωστά, πώς δεν πρέπει να σηκωνόμαστε από το τραπέζι αν δεν φάμε και την τελευταία μπουκιά, πως δεν είναι σωστό να τρώμε καραμέλα πριν το φαγητό. Πώς απογευματινό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μια φέτα ψωμί με μερέντα, πως στην παιδική χαρά δεν πάμε 1:15 το μεσημέρι, ενώ δεν έχουμε μαγειρέψει φαγητό και πως το σφουγγάρισμα στο σπίτι είναι απαραίτητο καθημερινά αν δεν θέλουμε να βρομίζουν οι κάλτσες μας και να τις αλλάζουμε κάθε μέρα.

Δεν θα ξέρω τι να της απαντήσω και θα μου τα πάρουν. Η Μιράντα θα έχει κολλημένες χρυσόσκονες στα χέρια της και πράσινα σημάδια από μαρκαδόρους στα δάκτυλα της και η Δανάη θα με κοιτάει μέσα από τα τσουλούφια που θα καλύπτουν τα μάτια της γιατί θα επέμενε πάλι να χτενιστεί μόνη της στον καθρέφτη.

Θα δει και τα ασιδέρωτα, θα δει και τη σκηνή καταμεσής του σαλονιού με ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ μέσα (κανονική μετακόμιση) και θα κουνήσει το δάκτυλο αυστηρά. «Πρώτα σιδερώνουμε κυρία μου και μετά παίζουμε με τα παιδιά μας. Τι εννοείτε κυρία μου δεν ξέρετε πώς να κλείσετε την τηλεόραση όταν παίζει το nickelodeon. Είναι τα bubble guppies πιο σημαντικά από το Πρωινό μου; Και τα βιβλία σας; Γιατί είναι σχισμένα στην άκρη; Από τη χρήση; Ή μήπως γιατί περιφέρονται κι αυτά μέσα στο σπίτι σαν παιχνίδια; Μα βρίσκονται παντού. Ακόμη και στην τουαλέτα. Τι; Είναι ωραίο να διαβάζεις στην τουαλέτα; Κάνει την αναμονή πιο ενδιαφέρουσα; Μα τι λέτε κυρία μου; Σας παίρνω τα παιδιά τώρα.»

Θα προσπαθήσω να της μιλήσω. Να της πω ότι νιώθω ότι είναι ευτυχισμένα μέσα σε αυτό το χάος που δημιουργώ εγώ, η μαμά τους, κάθε μέρα. Πώς συμμαζεύω 25 φορές τα παιχνίδια τους, εκ των οποίων, μια με βοηθάνε και αυτές. Πώς γελάμε τραγουδώντας αυτά τα παιδικά τραγουδάκια στο cd και καμιά φορά τους βάζω στο youtube ξένα τραγούδια και παρτάρουμε. Η Μιράντα ξέρει το skype, κυρία. Αναγνωρίζει το avatar του νονού της και θέλει να του μιλήσει. Δεν είναι καλό να εξοικειώνεται με τις νέες τεχνολογίες; Μα παίζει και Nintendo ds και δεν δείχνει κατανόηση όταν ξεφορτίζεται η μπαταρία του. Η Μιράντα όταν κουράζεται στην παιδική χαρά φωνάζει «σπίτι». Πάει οικειοθελώς στο σπίτι. Είναι η φωλιά της, ένα μέρος θετικό. Και η Δανάη δεν θέλει τα βράδια να πάει στο κρεβάτι της, «θέλει να είναι με τους γονείς της». Για αυτό μην μου τις πάρετε.Νιώθουν ασφάλεια σε αυτό το χάος. Μη μου τις πάρετε. Το απόγευμα θα πάμε σουπερμάρκετ.

Ατάκες Δανάης

Η Δανάη είναι 3 χρονών και 10 μηνών και αυτή είναι η τελευταία σοδιά από ατάκες!

Με την αδερφή της

 (η Μιράντα παίζει «επιτέλους» με παιχνίδι της ηλικίας της)

-          Μπράβο, ΑΥΤΟ είναι μωρουδίστικο!

 

-Μιράντα, μυρίζεις κάτι πολύ κακό που δεν πρέπει να το μυρίζουν τα παιδάκια!

 

Παίζουν φιδάκι με τη Μιράντα (υποτίθεται!)

Ρίχνει το ζάρι.

-Ανατροπή Μιράντα! Ανατροπή!

 

Τους δίνω ένα πιάτο με φρούτα (σταφύλι, δαμάσκηνο, πεπόνι)

-Δεν είναι και το καλύτερό μου πιάτο.

-Τι εννοείς; (το πιάτο; Δεν σου αρέσει το πιάτο;)

-Δεν μου αρέσουν αυτά τα φρούτα.

 

Μου ζητάει να της πω τους στίχους από ένα τραγούδι.

Λέω την αρχή, τη συνέχεια δεν τη θυμάμαι και λέω «μπλα, μπλα, μπλα, μπλα».

-Μαμά, αυτή δεν ήταν η απάντηση που περίμενα!

 

 

-Γιατί πετάξατε αυτά τα σοκολατάκια;

-Γιατί είχαν σκουλήκια!

-Αχ. Γιατί; Πάντα ήθελα ένα κατοικίδιο!

 

Βάζουμε τα καθισμάτακια στο αυτοκίνητο του Δημήτρη. Συνήθως τα έχω εγώ γιατί πιο συχνά τις μετακινώ εγώ. Η Δανάη ακουμπάει με τα πόδια της το μπροστινό κάθισμα και ο μπαμπάς της της κάνει μια παρατήρηση να μη το λερώσει. Μετά από πέντε λεπτά.

-Μαμά εσύ το προσέχεις το αυτοκίνητό σου;

-Τι εννοείς; (έχω καταλάβει και τρώω τα νύχια μου)

-Να είναι καθαρό. (ΟΧΙ!!!!!!)

 

 

-Δανάη, είδες πουθενά το τάδε παιχνίδι;

-Δεν το πήρε το μάτι μου!

 

 

Παίζει super Mario και κερδίζει το λουλουδάκι που βγάζει φωτιές ενώ το έχει ήδη.

-Εφεδρική φωτιά!

 

Τη ρωτάει η γιαγιά της που πήγαμε.

-Πήγαμε σε μια ταβέρνα και ήταν εκεί μερικοί που μας ξέρανε και μερικοί που δεν μας ξέρανε!

 

 

Στο άσχετο.

-Θέλω να δω από που μας θηλάζεις.

-Δεν σας θηλάζω πια. Σας θήλαζα όταν ήσασταν μικρές.

-Θα έχει καμιά γουλιά αλλά θα είναι ξεραμένο.

 

Περνάμε έξω από το γυμναστήριο.

-Να εδώ πάμε γυμναστήριο. Βλέπεις αυτούς που τρέχουν στο διάδρομο;

-Ναι, θέλω κι εγώ να τρέξω στο διάδρομο.

-Τα μικρά παιδάκια δεν μπορούν να τρέξουν εκεί.

-Μα κρατάω τις δυνάμεις μου για να το κάνω.

 

Στο αυτοκίνητο.

Μου δίνουν ένα φυλλάδιο από το παράθυρο.

-Τι είναι;

Της εξηγώ στο περίπου, είναι ένα φυλλάδιο για να αλλάξει το αυτοκίνητο να καίει υγραέριο.

-Ενδιαφέρεσαι;

 

 

Και λίγη ποίηση:

Ξημερώματα, από το παράθυρο της τουαλέτας.

-Βλέπω τη μέρα να έρχεται.

Ο νεότερος εαυτός μου

 

 Φέτος το καλοκαίρι πέρασα ενάμιση μήνα στο σπίτι που μεγάλωσα. Έχει αλλάξει χωροταξικά γιατί όσο φεύγουν οι μεγάλοι και δημιουργούνται νέες οικογένειες, υπάρχει ανάγκη για διαφορετικούς χώρους. Όμως παραμένει το σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Και η Αιδηψός, η πόλη που μεγάλωσα. Πολλές αναμνήσεις, πολλές σκέψεις. Κάτι που μου έκανε τεράστια εντύπωση όμως, θα το πεις και μεταφυσική ανησυχία είναι ότι στην πόλη μου, φέτος, είδα τον εαυτό μου να κυκλοφορεί σε πολλές εκδοχές.

Το βράδυ, ο παραλιακός δρόμος μετατρέπεται σε πεζόδρομο και γεμίζει κόσμο. Και νέους και ηλικιωμένους και παιδιά. Τα μαγαζιά γεμίζουν, οι παιδικές χαρές επίσης, στο λιμάνι ο κόσμος χαζεύει τις βάρκες, μπροστά στα φεριμπότ μπαινοβγαίνουν αυτοκίνητα.

Πολλά απογεύματα τα περάσαμε στην παιδική χαρά με τις μικρές. Το τοπίο έχει αλλάξει. Όμως είδα μια μικρή Ελένη να πηγαίνει στις κούνιες. Η αδερφή της και ο θείος της την αφήνουν να κάνει κούνια και πάνε λίγο πιο εκεί να κοιτάξουν τις βάρκες. Δεν ξέρει πόση ώρα έχει περάσει, όμως αργούν, δεν τους βλέπει. Ζητάει από το κοριτσάκι δίπλα της να της «κρατήσει» την κούνια και τους αναζητά. Δεν είναι πουθενά. Κλαίγοντας, βγαίνει στο δρόμο και σιγά σιγά επιστρέφει στο σπίτι. Δεν ξέρει πως θυμάται το δρόμο για το σπίτι. Δεν έχει ξαναπάει ποτέ πουθενά μόνη της. Όμως το βρίσκει και ανακουφισμένη πέφτει στην αγκαλιά της γιαγιάς της η οποία τηγανίζει ψάρια. Και σε πέντε λεπτά έρχονται οι γονείς της, έντρομοι, γιατί έχουν φάει τον κόσμο να τη βρουν. Ψάχνανε ακόμη και μέσα στη θάλασσα. Είχαν έρθει να τους πάρουν να πάνε για ουζάκι. Η Ελένη τρώει μεγάλο μάλωμα. Όμως ξέρει πως δεν φταίει αυτή. Αυτή τουλάχιστον βρήκε το δρόμο για το σπίτι.

Κανένα σινεμά δεν έχει διασωθεί πια. Κάποτε, όταν ήμουν μαθήτρια είχαμε 5 κινηματογράφους. Είδα και κει μια μεγαλύτερη Ελένη να κατηφορίζει προς την παραλία και να πηγαίνει μόνη της με μια φίλη της να δει τα Σαγόνια του Καρχαρία. Και να βγάζει το καθρεφτάκι από την τσάντα για να κοιτάξει το αγόρι που καθόταν πίσω της. Κι άλλο βράδυ, που οι ξαδέρφες και η αδερφή της την είχαν πάρει μαζί τους, το μικρό, και είδαν το Top Gun και στην απογευματινή και στην βραδυνή, χ-ω-ρ-ί-ς ν-α π-λ-η-ρ-ώ-σ-ο-υ-ν  δεύτερο εισιτήριο!!

Το πέρα δώθε στη παραλία must. Είδα πολλές φορές την 16χρονη εκδοχή μου να ανοίγει αυλάκι κάθε βράδυ, μήπως και συναντήσει τυχαία αυτόν με τον οποίο ήταν ερωτευμένη. Μήπως και της πει ένα γεια. Να σταματήσει ένα λεπτό να της πει δυο κουβέντες. Και να γυρίσει σπίτι να τα γράψει όλα αναλυτικά στο ημερολόγιο τής.

Με είδα να κάνω βόλτα χεράκι χεράκι με τον άντρα μου. Μετά με είδα να περπατάω έγκυος στη Δανάη. Μην ξέροντας τίποτα για τη μητρότητα. Με είδα στην ίδια άσφαλτο, έξω από τα ίδια μαγαζιά να σέρνω ένα καρότσι. Να κάθομαι σε καφετέριες και να θηλάζω. Στα ίδια τραπέζια που κάπνιζα πριν από λίγα χρόνια και έπινα φραπέ! Με είδα ξανά έγκυο στη Μιράντα, να κρατάω τη Δανάη από το χέρι. Στις ίδιες στροφές, να στρίβει η ίδια, μια άλλη Ελένη. Με τα χρόνια έγινα μια άλλη, καλύτερη, χειρότερη ποιός ξέρει; Όμως ο τόπος έμεινε ίδιος. Και εγώ απλά συνεχίζω να περνάω και να δημιουργώ νέες αναμνήσεις. Στα ίδια μέρη.

 

Υ.Γ. Φέτος το σκηνικό είχε καρότσι με τη Δανάη κατάκοπη πάνω και τη Μιράντα να αλωνίζει στην παραλία, δίνοντας που και που το χεράκι αλλά κυρίως κάνοντας αναστροφή και οριακά να χάνεται που και που μέσα στο πλήθος, σαν να μη τη νοιάζει τίποτα!

 

Happy Summer ....Happy Mail

Νιώθω τόσο χαρούμενη, τόσο δημιουργική σε αυτές τις διακοπές! Διαβάζω βιβλία, την ώρα που έχουν αποκοιμηθεί οι μικρές μου, η μία δίπλα μου στο διπλό κρεβάτι κι η άλλη στο παρκοκρέβατο δίπλα μας. Ξυπνάω ακόμη στις 5 για να της φτιάξω γάλα αλλά πλέον είναι συνήθεια. Πάμε για μπάνιο σχεδόν κάθε μέρα. Μετά τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάσαμε για άλλη μια φορά τον ετήσιο αδερφικό πυρετό, από μία μέρα η καθεμία. Ενώ στην Αθήνα δεν αρρωσταίνουν σχεδόν ποτέ, εδώ στις διακοπές, αρρωσταίνουν πάντα. Το σπίτι μας ήταν γεμάτο ξαδέρφια φέτος. Η μεγάλη, κάθε μεσημέρι, ξάπλωνε με τα ξαδέρφια της και παίζανε μαραθώνιους Super Mario στο DS. Πώς να της το απαγορεύσω; Πώς να της το στερήσω; Ακόμη θυμάμαι τον εαυτό μου να κλείνει τα μάτια να κοιμηθεί και να βλέπει τα τουβλάκια του Τέτρις να πέφτουν. Θυμάμαι τη φουσκάλα που είχε κάνει το χέρι μου από τα ηλεκτρονικά στο pacman. Ίσως ήμουν λίγο μεγαλύτερη βέβαια, όχι 3,5 χρονών, αλλά όλα έρχονται πιο γρήγορα πια. Η τεχνολογία, η μεγαλίστικη διάθεση, να βάλει κραγιόν, να βάψει τα νύχια της όταν τα βάφω κι εγώ. Προσπαθώ να πατάω φρένο, όσο μπορώ. Να ζήσει παιδικά, αλλά οι πειρασμοί είναι τόσοι. Η θηλυκή της φύση ξυπνάει τόσο νωρίς. Με τα αγόρια, τρελή! Ερωτεύεται. Τι να την κάνω; Την αφήνω.

Μέσα σε όλα, έφτιαξα και το Happy Mail. Ένα μεσημέρι, που τις κοίμισα, τις παρέδωσα στη μαμά μου και έτρεξα σε καφετέρια με wi-fi.

Μπείτε στο site και διαβάστε λεπτομέρειες. Αυτό το χειμώνα θα γίνουμε δημιουργικοί! Θα ξεκλέψουμε λίγο χρόνο και θα βγάλουμε τα πινέλα. Τους μαρκαδόρους. Θα κολλήσουμε γραμματόσημα. Θα τρέξουμε στο ταχυδρομείο. Στο δικό μας γραμματοκιβώτιο θα μας περιμένουν κι άλλοι φάκελοι. Από αγνώστους. Τρομακτικό; Όχι και τόσο! Δίνουμε τόσα προσωπικά μας στοιχεία καθημερινά, σε διαγωνισμούς, στο fb, στο twitter. Μπορούμε να κάνουμε μια ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική ανταλλαγή γραμμάτων και ποιός ξέρει ίσως κερδίσουμε και καινούριες φιλίες.

Πατήστε λοιπόν εδώ και κάντε like και στο fb. Προωθήστε την ιδέα και στους φίλους σας. Θα γίνουμε μεγάλη παρέα.

Περιμένω τις συμμετοχές σας στο happymailgreece@gmail.com

Ατάκες Δανάης

Η Δανάη είναι 3 χρονών και 9 μηνών και η μαμά έχει καιρό να γράψει τις ατάκες της στο blog και έχουν μαζευτεί αρκετές!!! Άλλες αστείες, ξεκαρδιστικές κι άλλες γλυκόπικρες με αυτή την αθώα σοφία που έχουν τα παιδικά μυαλουδάκια.

Εγώ στη Μιράντα: Πήγαινε να παίξεις με την αδελφή σου.
Δανάη (παίζει Playmobil): Καλύτερα να μην έρθει.
Εγώ: Γιατί;
Δανάη: Γιατί παίζω μια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Εγώ: Δηλαδή;
Δανάη: Έχει ΑΙΜΑΤΑ.
Εγώ (με γουρλωμένα μάτια): Δηλαδή;
Δανάη: Είναι μια πριγκίπισσα που έχει πεθάνει και την έχουν σε ένα κλειδωμένο κρεβάτι!!!

Το κινητό μου κλείνει συνεχώς. Έχει χαλάσει.
Της το έχω δώσει να παίξει.
Έρχεται μετά από λίγο: Μαμά, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΣΩ αλλά το κινητό σου έκλεισε πάλι.

-Ποιός έριξε κάτω το μωρό μου;
-Μάλλον η Μιράντα.
-Να ΤΗΣ ζητήσει συγνώμμη.
-Ναι θα σου ζητήσει (παράκουσα).
-Όχι σε μένα. Στο μωρό μου. ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΩΡΑ ΠΛΗΓΩΝΟΝΤΑΙ.

Λέει εξυπνάδα.
Γελάμε.
-Γράψτο στις ατακίες μου!


Φτιάχνει κάτι με τα τουβλάκια.
-Είναι ένας ουρανοξύστης.
(ψιθυριστά) προστατεύει αυτούς που έχουν πεθάνει.

Ο μπαμπάς ρεύεται δυνατά (ουπς)
-Μπαμπά ζήτα συγνώμμη.
-Συγνώμμη.
-Από τον εαυτό σου.

Συζητάει με το νονό της Μιράντας στο σκάιπ. Η νονά δεν είναι εκεί. Την αναζητά.
-Η Όλγα δουλεύει για να φέρνει λεφτά. Για να μπορώ εγώ να κάθομαι.
-Πάνω τους;

Είναι έτοιμη για ύπνο κι εγώ αρχίζω ένα παιχνίδι.
-Τέτοια ώρα;

-Πρόσεχε τη Μιράντα.
-Εγώ την κρατάω ασφαλής.

Θα γράψω ένα γράμμα στον Αι Βασίλη. Θα του ζητήσω ένα i-pad.
-Ναι (τι να πω η δόλια;) αλλά τα Χριστούγεννα αργούν.
-Κοντεύουν.

Ο νονός της Μιράντας έκανε επέμβαση στη μύτη
-Ο Χάρης θα γίνει άλλος άνθρωπος.
-Δεν θα είναι πια ο νονός της Μιράντας;

Μαμά, σε αγαπάω μέχρι το φως των ματιών σου!

Σκουπίζω με την ηλεκτρική.
Έρχεται θυμωμένη και μου λέει:
-Είμαι αλλεργική στη σκόνη.
(Σκάω στα γέλια και τη ρωτάω τι εννοεί)
-Έρχεται πάνω μου η σκόνη και βήχω.


(και πάλι με την αλλεργία)
Φτερνίζεται.
-Είδες; Έχω ενέργεια.
(αλλεργία;)


Η αγαπημένη της ξαδέλφη δηλώνει ότι όταν τελειώσει το σχολείο θέλει να γίνει σχεδιάστρια μόδας.
Αργότερα παίζει με τα παιχνίδια της και την ακούω να λέει κάτι για "καθαρίστρια μόδας"

Κοιτάει από το παράθυρο.
-Νύχτωσε (παύση) έτσι είναι η ζωή.

(με αφορμή έναν θάνατο στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον)
-Οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν πηγαίνουν στον παράδεισο.
Δεν τους βλέπουμε αλλά τους έχουμε στην καρδιά μας.

 Διαβάζω ένα βιβλίο (δικό μου!!!!!)
Μετά από λίγη ώρα έρχεται και μου λέει:
-Δεν το διαβάζεις το βιβλίο.
-Το διαβάζω.
-Πώς; αφού δεν μιλάς!
-Το διαβάζω από μέσα μου.

Princess and the frog βάπτιση

Την Κυριακή που μας πέρασε η κουμπάρα μου (της έχουμε βαπτίσει το πρώτο της παιδί) βάπτιζε το δεύτερο. Πριν από ένα μήνα σχεδόν που συναντηθήκαμε της πρότεινα να της φτιάξω το τραπέζι ευχών και μου είπε οκ, επειδή όμως δεν ήθελα να της ζητήσω χρήματα για τα υλικά, συμφωνήσαμε αυτό να είναι το δώρο μου για το μωρό.

Έτσι λοιπόν, μεταξύ δύο παιδιών και διαβάσματος για το ΕΑΠ, χώρεσε και η διακόσμηση του τραπεζιού των ευχών που εξελίχθηκε και σε candy bar. Επίσης έφτιαξα χάρτινα λουλούδια για την εκκλησία (τα οποία δεν υπάρχουν σε φωτογραφία) και χάρτινα κυπελλάκια με χάρτινα λουλούδια για τα τραπέζια. Όμως ο αέρας μας τα χάλασε και δεν μπήκαν τα κυπελλάκια στα τραπέζια με αποτέλεσμα να τα δίνουμε στον κόσμο ως αποχαιρετιστήριο δωράκι (τι χαρά που έκαναν, δεν λέγεται!!!)

 

 

 

Αμελής ή αρτιμελής; Διάλεξε.

Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ξαπλώνει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, κάτω ακριβώς από το παράθυρο που είναι πάνω από το πορτ μπαγκάζ. Χώραγα ίσα ίσα και αυτή ήταν μια πολύ βολική και αστεία θέση για να ταξιδεύει κανείς. Με άφηναν φυσικά. Δεν έβαλα ποτέ ζώνη, δεν είχαμε ποτέ καθισματάκι. Ταξιδεύαμε χύμα στο πίσω κάθισμα, κατά πάσα πιθανότητα και μπροστά απλά δεν το θυμάμαι. «Δεν ξέραμε από τέτοια τότε» συνηθίζει να λέει η μαμά μου, όταν με βλέπει να μη σηκώνω μύγα στο σπαθί μου όταν πρόκειται να μετακινηθούμε με τα παιδιά. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε οι γονείς μου φορούσαν ζώνη, ίσως μόνο σε ταξίδια στην εθνική οδό. Δεν θα αναφερθώ στο επίπεδο μόρφωσης των γονιών μου, το θεωρώ άσχετο, πράγματι δεν τους απασχολούσε το θέμα ασφάλειας στο αυτοκίνητο. Τους απασχολούσε μη σπάσουμε το κεφάλι μας στις σκάλες αλλά δεν είχαν σκεφτεί όταν θα εκσφεντονιζόμασταν στο παμπρίζ με το πρώτο φρενάρισμα.

Τη γλυτώσαμε λοιπόν κι οι τρεις. Εγώ, η αδελφή μου και ο αδελφός μου. Εγώ δεν θυμάμαι να έχω οδηγήσει ποτέ χωρίς ζώνη. Δεν τη βγάζω ούτε για να παρκάρω. Τα παιδιά από νεογέννητα μπήκαν στο κάθισμα και απλά ξέρουν πως η θέση τους στο αυτοκίνητο είναι εκεί. Τέλος. Έχω κάνει ταξίδια με απεριόριστες ποσότητες δακρύων στο πίσω κάθισμα, αλλά δεν το διαπραγματεύτηκα ποτέ. Προτίμησα να κάνω 100 στάσεις παρά να τα πάρω αγκαλιά. Και δεν το παίζω έξυπνη. Έχω ενδώσει μόνο μια φορά, πέρυσι το καλοκαίρι, όταν το κεφάλι της Μιράντας είχε φουσκώσει από το κλάμα και είχαμε κάνει το Καλαμάτα Αθήνα 5-6 ώρες. Πραγματικά, ένιωθα τόσο άσχημα, τόσο λάθος εκείνη τη στιγμή που υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το ξανακάνω πότε. Βέβαια, αυτή ηρέμησε και κοιμήθηκε και φτάσαμε στο σπίτι. Δεν έχει όμως σημασία. Γιατί θα φτάσεις στο σπίτι. Το θέμα είναι να φτάσουμε όλοι. Μπορεί να πάρεις 100 φορές το μωρό αγκαλιά στο πίσω ή στο μπροστινό κάθισμα. Δεν θα τρακάρεις ή θα φρενάρεις όλες αυτές τις φορές. Μία φορά θα γίνει το κακό, μία φορά θα τραβάς τα μαλλιά σου.

Με πιάνει απελπισία. Με αυτά που βλέπω, με αυτά που ακούω. Με παιδιά- αερόσακους στα πόδια του μπαμπά να οδηγούν στα 3 τους χρόνια. Και τους γονείς να κοκορεύονται έτσι απλά. Με μαμάδες να κρατάνε ευτυχισμένες τα μωρά τους στο πίσω κάθισμα. Για να μην κλαίνε. Ναι είναι εκνευριστικό το κλάμα. Και κουράζει όταν είσαι ο οδηγός. Σου αποσπά την προσοχή. Δεν ξέρω. Βρες τρόπους να το απασχολήσεις. Πες τραγούδια. Βάλε μουσική. Δώστου βιβλία. Δώστου μαρκαδόρους. Κι ας λερώσει. Μετρήστε τα κόκκινα αυτοκίνητα που σας προσπερνάνε. Μετρήστε τις στάσεις των λεωφορείων. Μετρήστε τα λεωφορεια. Στο κάτω κάτω, κλείστε τα αυτιά σας και προσηλωθείτε στο δρόμο. Το θέμα είναι να φτάσετε ΟΛΟΙ στον προορισμό σας. Και αν το παιδί είναι πάντα στο κάθισμά του και όχι μια έτσι μια γιουβέτσι, τότε θα καταλάβει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Πώς όταν κάνουμε μπάνιο βγάζουμε τα ρούχα μας, έ και όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο καθόμαστε στο κάθισμα και βάζουμε τη ζώνη μας. Τέλος, αδιαπραγμάτευτο. Κι αν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου και τα αντανακλαστικά σου στην οδήγηση, ρώτα και τον άλλον που έρχεται από απέναντι, ή αυτόν που θα πέσει πίσω σου με φόρα και θα καρφώσει το τιμόνι στην κοιλιά του παιδιού σου. Το παιδί που δήθεν προστατεύεις από γρατσουνιές και βρωμιές στο πάρκο. Που ανυπομονείς να δεις να μεγαλώνει και να γίνεται άντρας ή μεγάλη κοπέλα. Κι αν είναι τυχερό και δεν πάθει τίποτα, μιας και παίζεις τη ζωή του κορώνα γράμματα, θα γίνει κι αυτό ένας άθλιος οδηγός. Και η ιστορία θα επαναληφθεί.

Δεν δικαιολογώ τους γονείς μου επειδή δεν ήξεραν. Έκαναν εγκληματικά λάθη. Δεν χρειάζεται καμπάνια οδικής ασφάλειας για να σκεφτείς ότι το παιδί κινδυνεύει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου ενώ αυτό κινείται, χριστέ μου. Όμως στη γενιά των συνομήλικων μου που γίναμε γονείς, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Και αυτό που με πληγώνει πιο πολύ είναι που νιώθω συνένοχη, κάθε φορά που δεν λέω ή δεν κάνω κάτι.

P.S. εντωμετάξύ σκέφτηκα να αντικαταστήσουμε μερικοί μερικοί αυτά τα αυτοκόλλητα που κοτσάρουμε στο τζάμι "παιδί στο αυτοκίνητο" με άλλα που να γράφουν "ανεύθυνος μπαμπάς στο τιμόνι" έτσι για να προσέχουν οι από πίσω....