Reality bites

Ε ναι λοιπόν, ξανααρρωστήσανε. Ή μάλλον δεν πρόλαβαν καλά καλά να αναρρώσουν και μας πήρε η μπάλα πάλι.

Και μπορώ να κάνω άνετα μια λίστα με όλα τα πράγματα που με κάνουν να χάνω τον ύπνο μου και μου μαυρίζουν την καρδιά αλλά όχι.

Θα κάνω μια λίστα με όλα αυτά που με κάνουν να χαμογελώ και να χαίρομαι. Και να ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο. Με χιόνι ή χωρίς. Με σχολείο ή χωρίς. Με αγκαλιές και γέλια και λίγο βήχα.

Λίγοι μήνες μας χωρίζουν από το να ξαναζήσουμε πάλι αυτές τις ανέμελες στιγμές. Με καυτά σορτσάκια και γαλάζια μπρετελάκια και ένα χούλα Χουπ στην πίσω αυλή του σπιτιού μου στην Αιδηψό.

Άρχισα να ζωγραφίζω, δειλά, και να δημιουργώ. Μεγάλη ψυχοθεραπεία. Κι όπου με βγάλει.

Αυτό το κέικ με φρούτα του δάσους, που ποτέ δεν μου άρεσαν, τώρα με ξετρελαίνει. Και δίνει χρώμα στα πρωινά μας.

Οι "ψεύτικοι" ύπνοι, τα role playing παιχνίδια μας και οι αδερφίστικες χαζομαρίτσες.

Οι ζωγραφιές που φουσκώνουν που δίνουν πάλι χρώμα στο homeschooling μας.

Αυτά τα απλά λουλουδάκια στον πάγκο της κουζίνας.

Η συγκίνηση όταν διάβασα το γράμμα από το Λονδίνο μιας κατά τα άλλα άγνωστης μαμάς, που φαίνεται να μας συνδέουν τόσα πολλά!

Το γεγονός ότι διαβάζω ακόμη, δανεικά βιβλία, από τη βιβλιοθήκη.

Αυτό που διάβασα απόψε και συμφωνώ απολύτως.

Κι αυτό το υπέροχο τραγούδι που μου δίνει ελπίδα από το soundtrack της ταινίας "Pleasantville" (διασκευή του original των The Beatles).


Ότι έχω φίλους που νοιάζονται.

Ότι όταν μπαίνει στο σπίτι, ξέρω ότι ολοκληρώνεται το παζλ.

Ότι ξέρω πως είμαι καλή μαμά, όσο κι αν οι περιστάσεις, οι συστάσεις και καταστάσεις δείχνουν το αντίθετο.

 

απλά τα πράγματα

Η ζωή μας επανέρχεται σε φυσιολογικούς ρυθμούς μετά τα πανηγύρια του Δεκεμβρίου. Καιρός ήταν. Αν εξαιρέσεις τις πρώτες ημέρες που ξαναπήγαν στο σχολείο και ήμασταν κι οι δυο τόσο υποχόνδριοι, ότι θα γυρίσουν με χιλιάδες μικρόβια κολλημένα πάνω στα ρούχα τους και θα ξανααρρωστήσουν αμέσως, τελικά δεν συνέβη τίποτα ακόμη. Υποθέτω πως θα αρρωστήσουν πολλές φορές ακόμη στη ζωή τους, απλά να, γίνεται να μην είναι σύντομα;

Πρώτη μέρα στο σχολείο μετά από ενάμιση μήνα σχεδόν, χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Κι εγώ αλλά δεν φαίνομαι!

Εντωμεταξύ, στο σπίτι με έχει πιάσει Ikeaιαση. Δηλαδή χάζεμα καταλόγου, ανέβασμα διάθεσης και φουλ redecorating. Μέχρι και τον καναπέ μας έβαλα σε αγγελία για να αγοράσουμε καινούριο, γενικά θέλω να ξεφορτωθώ ό,τι δεν έχω χρησιμοποιήσει εδώ και χρόνια και μένει στο ντουλάπι χωρίς λόγο ύπαρξης. Το αγαπώ αυτό το σπίτι, αν κλείσεις τα μάτια και ξεχάσεις κάποιους παράγοντες (μέσα και έξω), είναι καταπληκτικό σπιτάκι. Και επίσης έχει πολλές δυνατότητες. Το σαλόνι το έχω φέρει τούμπα εκατό φορές και υποθέτω ότι όταν τα περισσότερα παιχνίδια θα πάνε στο δωμάτιό τους σε λίγα χρόνια, θα έχω περισσότερες επιλογές.
 

Τώρα που είπα «δωμάτιο τους». Το θέμα του ύπνου ήρθε και κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού μας πριν έναν μήνα. Ξυπνούσα το πρωί και δεν ήξερα που κοιμόμουν, με ποιόν και τι είχε προηγηθεί το προηγούμενο βράδυ. Πολύ sexy ακούγεται αυτό. Όμως δεν ήταν. Τα κορίτσια έρχονταν κατά ριπάς κάθε βράδυ στο κρεβάτι μας. Τις περισσότερες φορές τις αφήναμε, μερικές φορές προσπαθούσαμε να τις γυρίσουμε πίσω αλλά ξυπνούσαν και ξαναέρχονταν, ο Δημήτρης πήγαινε στο κρεβάτι της Δανάης ή στον καναπέ. Ή εγώ στο κρεβάτι της Δανάης με τη Μιράντα. Ή εγώ με τα δυο παιδιά στο μεγάλο κρεβάτι. Γενικά, ένα δράμα.

Ωσπου ένα βράδυ και ενώ είχαν κοιμηθεί από τις 9:30, δύο ώρες μετά η Δανάη ξύπνησε και ήρθε κλαίγοντας στο σαλόνι λες και την είχαμε εγκαταλείψει και είχαμε φύγει ταξίδι στο Μπαλί (που πλάκα πλάκα οριακά ήμουν εκείνη τη στιγμή να το κάνω). Έτσι λοιπόν, έσκισα όλα τα πτυχία ψυχολογίας που δεν έχω, όλα τα περί ενσυναίσθησης που έχω διαβάσει, βγήκε το πράσινο τερατάκι από μέσα μου, γύρισε το κεφάλι μου σαν την κοπελίτσα του Εξορκιστή και φώναξα! Η Δανάη έκλαιγε φυσικά και έλεγε «έχει σπάσει η καρδιά μου και δεν ξέρω αν μπορώ να ξανακολλήσω τα κομμάτια». Πήγα στο κρεβάτι μου, πήρα ένα βιβλίο και της είπα «είμαι εδώ, πήγαινε να κοιμηθείς στο κρεβάτι σου». Πρέπει να το είπα 100 φορές. Εντωμεταξύ φυσικά είχε ξυπνήσει και η Μιράντα, η οποία, περιέργως, υπάκουσε. Και αυτό ήταν το hit της βραδιάς. Το γεγονός ότι η Μιράντα ξύπνησε ακούγοντας την φασαρία που έκανα εγώ και η Δαναη και γύρισε στο κρεβάτι της αδιαμαρτύρητα ήταν το καταλυτικό σημείο. Η Δαναή πηγαινοερχόταν κανένα τέταρτο κλαψουρίζοντας στο δωμάτιο μου αλλά εγώ ήμουν βράχος (και στα μούτρα μου) και την καθυσύχαζα και της έλεγα να επιστρέψει στο κρεβάτι της. Κάποια στιγμή πήγε και κοιμήθηκε. Ήρθε μέσα στη νύχτα και της το ξαναείπα και ξαναπήγε. Και από τότε σχεδόν κάθε βράδυ, ξυπνάνε, έρχονται, τσεκάρουν, τους λέω να γυρίσουν και γυρνάνε. Εννοείται ότι το σαββατοκύριακο επιτρέπεται το χουζούρι στο κρεβάτι μας. Και κάθε πρωί, οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια απομακρύνονται πιο πολύ και πιο πολύ.

Και ενώ έρχονται οι απόκριες που δεν χωνεύω καθόλου αλλά τι να κάνουμε, εγώ φτιάχνω σαν τρελή κάτι σχεδόν καθημερινά, για να μην σκουριάσω. Κάποια τα βάζω στο etsy, κάποια όχι και τα κρατάω για εμάς. Μου αρέσει πολύ αυτό το τετράωρο τα πρωινά, καφεδάκι και δημιουργία. Αυτό, sanity!

Επίσης μετά τις εκλογές νιώθω λίγο περισσότερο αισιόδοξη και ευχαριστιέμαι επιτέλους να βλέπω ειδήσεις. Δεν ξέρω τι θα γίνει αλλά νιώθω πώς κάτι γίνεται! Σκεφτόμουν το ΣΚ, που είχαμε πάει να ψηφίσουμε, τι θα έλεγε ο μπαμπάς μου για τη σημερινή κατάσταση. Θα το πίστευε; Τι θα ψήφιζε; Θα είχε απογοητευτεί; Θα είχε ελπίδα;


Και σε άλλα νέα, πιο ανάλαφρα περιμένουμε εναγωνίως ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΝΕ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ να δω τις 50 αποχρώσεις του γκρι. Χάλια το παιδί στην ταινία αλλά το αξύριστο του πάει οπότε εντάξει.

Α! και σε δυο μήνες είναι και τα γενέθλια της Μιράντας, ξεκινάνε οι λίστες!

 

Κι επειδή το ποστ είναι λίγο από όλα, πολυσυλλεκτικό, να και λίγες Ατάκες της Δανάης



Παίζω με τη Μιράντα σχολείο.
Ο Δημήτρης με τη Δανάη με τις πλαστελίνες φτιάχνουν ρούχα.
-Μιράντα εγώ είμαι στο θέμα ραπτικής.
Όχι στο ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ!

Επεξήγηση για την 28η Οκτωβρίου.
-Ήταν ένας δήμαρχος Γερμανός,
όχι από εμάς τους Γερμανούς,
τους άλλους,
και ήθελε να πάρει όλες τις χώρες.

Δανάη: Θα σου πω κάτι αλλά θα πω και τη νότα!
Εγώ: Δηλαδή;
Δανάη: Έλα ρε μαμά.....





ΜΙΡΑΝΤΑ
Μιράντα : θέλω χυμό.. Αλλά όχι με βιταμίνες, με πορτοκάλια.

The burger party

Λίγο πριν μας χτυπήσει ο κυκλώνας "ιώσεις", πρόλαβα να γιορτάσω τα γενέθλια μου με την οικογένειά μου. Μάλιστα, αυτή τη φορά, καλεσμένοι ήταν τα αδέρφια, τα ξαδέρφια και οι κουμπάροι μας, μια πραγματικά πολύ όμορφη συνάντηση για όλους μας, μιας και δεν έχουμε την ευκαιρία να βρισκόμαστε συχνά. Άλλες ηλικίες, άλλες περιοχές, άλλες δουλειές και προτεραιότητες. Όμως τα κατάφερα και τους μάζεψα όλους με αφορμή τα γενέθλια μου!

Φυσικά, το πάρτυ μου δεν θα μπορούσε να μην έχει θέμα. Και αφού απέρριψα το καθιστό τραπέζι αφού μαζευόμασταν καμιά τριανταριά άτομα, απέρριψα τον μπουφέ με διάφορα, μου ήρθε η φαεινή ιδέα να φτιάξω ένα burger bar: δηλαδή να φτιάχνει ο καθένας το δικό του burger βάζοντας ό,τι θέλει από τις επιλογές που θα του προσέφερα. Και κάπως έτσι έφτιαξα το Burger Party μου!

 

 

 

Στο bar-μπουφέ υπήρχαν διάφορες επιλογές:

καραμελωμένα κρεμμύδια

coleslaw

pickle sauce

τυρί cheddar

ντομάτες

κρεμμύδια

μαρούλι

μπέικον

κέτσαπ

μουστάρδα

barbecue sauce

 

 

Επίσης είχα και hot dog, έτσι για την όρεξη!

 

 

 

 

 

Μου τρέχουν τα σάλια και μόνο που ποστάρω αυτές τις φωτογραφίες!

 

 

 

 

 

Το φαγητό λοιπόν ήταν τελείως informal, το οποίο βοηθούσε στο να δημιουργηθούν πηγαδάκια και να μιλήσουμε όλοι με όλους, να θυμηθούμε τα παλιά και να μιλήσουμε για τα καινούρια!

 

Ικανοποιημένοι όλοι λοιπόν, περάσαμε στο γλυκό και στις φωτογραφίσεις!

 

 

 

 

 

Παρεμπιπτόντως, έκλεισα τα 36 αλλά ποιος νοιάζεται στα αλήθεια!

Σας μοιάζω για 36?

(βασικά σήμερα, μετά από μια άυπνη νύχτα, παίζει να μοιάζω τουλάχιστον 60)

 

Και του χρόνου με υγεία!!!!!

 

Κωσταλέξι

Είχα καιρό να δω εφιάλτη του τύπου «σκαρφαλώνω σε ανηφορικό δρόμο και προσπαθώ να φτάσω κάπου και όλο με πάει πίσω ο δρόμος και δεν τα καταφέρνω». Τον έζησα όμως την προηγούμενη Δευτέρα όταν φτάσαμε στο Παίδων Πεντέλης γύρω στις 11 το πρωί και στρογγυλοκαθήσαμε στην αίθουσα αναμονής, με βήχα και υψηλό πυρετό με τη Δανάη και μετά από εξέταση παιδιάτρου, ακτινογραφία θώρακος, εξέταση παιδιάτρου, εξετάσεις αίματος, εξέταση παιδιάτρου, είχε φτάσει 5 η ώρα το απόγευμα, μας ανακοίνωσαν «πνευμονία» και πως πρέπει να νοσηλευτούμε χωρίς διαπραγμάτευση.

Χωρίς καλά καλά να το καταλάβω είχαμε οδηγηθεί σε δωμάτιο, όπου παραμείναμε για 4 νύχτες, ξέρεις από αυτές που σου μοιάζουν για τέσσερις εβδομάδες. Με γιατρούς να πηγαινοέρχονται, μωρά να κλαίνε μέσα στο βράδυ, κοριτσάκι που ήρθαν με πνευμονία και έφυγαν με γαστρεντερίτιδα, αγοράκι που ήρθε με πυρετό και έκανε εγκεφαλογράφημα, παιδάκια να αλλάζουν στα διπλανά κρεβάτια και μαμάδες να ακουμπάνε η μία στον πόνο της άλλης και να ζυγίζουν το πρόβλημα. Εσύ ή εγώ είσαι στη χειρότερη θέση;

Το παιδάκι μου έξτρα καλόβολο και συνεργάσιμο, αν σκεφτείς ότι χρειάστηκε να πάρει ενδοφλέβια αντιβίωση και να αναγκαστεί να βάλει την πεταλούδα δύο φορές, χωρίς την παρουσία μου, να κάνει το μαντού και να μη το κουνήσει ρούπι από το δωμάτιο. Όταν μας ανακοίνωσαν ότι το μεσημέρι θα έχει μια χριστουγεννιάτικη γιορτή στο δωμάτιο με έναν κλόουν που θα ψυχαγωγούσε τα παιδάκια, με ρώτησε αν έχουμε φέρει κανένα φόρεμα για να φορέσει. Να βάλει τα καλά της. Το διασκέδασε, γέλασε με την ψυχή της κι εγώ έβγαζα σουρεαλιστικές φωτογραφίες. Σχεδόν Χριστούγεννα κι εμείς στο νοσοκομείο, γελάμε, κλαίμε, ανεβοκαταβαίνουμε στην Πεντέλη, αλλάζοντας σκυτάλη με τον μπαμπά της, λες και το κάναμε πάντα, από συνήθεια. Σαν ρομπότ.

Μοιράστηκα το νέο στο fb για να εκλάβω έμμεσα σχόλια ότι το παράκανα και ότι κάτι τέτοιο θα έπρεπε να μείνει μεταξύ μας. Όμως πιστεύω βαθιά ότι αυτή η θετική ενέργεια και το ενδιαφέρον φίλων, γνωστών και ίσως αγνώστων, μας έφεραν σε θέση να γυρίσουμε στο σπίτι μας την Πέμπτη το μεσημέρι. Σε μια αδερφή που ζούσε το δικό της κωσταλέξι με τη γιαγιά, κατά τα άλλα ευτυχισμένη και τελειώς αδιάφορη για το μπες βγες των γονιών της όλες αυτές τις ημέρες.

Κι ενώ μέσα στο Σαββατοκύριακο καταρρεύσαμε οικογενειακώς, από ικανοποίηση και χαρά που είμαστε όλοι μαζί στο σπίτι, αγκαλιά στον καναπέ και ούτε που μας νοιάζει αν υπάρχει πλυμένο ποτήρι στον νεροχύτη,η Δευτέρα μας επιφύλλασσε κι άλλη δυσάρεστη έκπληξη. Υψηλός πυρετός από τη Μιράντα που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Πυρετός και από τη Δανάη στο άσχετο. Να μπερδεύω τις ώρες, να μην προλαβαίνω να σκουπίζω μύτες και να μετράω πυρετούς. Να βλέπουμε πέπα όσο δεν πάει και να ταίζω με το ζόρι δύο ανόρεχτα παιδιά που θέλουνε μόνο αγκαλιά.

Και κάπου εκεί σκέφτηκα πως πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου. Να σταματάω να ζυγίζω την κούραση μου. Να φάω το χαστούκι μου και να κάτσω στα αβγά μου. Χριστούγεννα ξεΧριστούγεννα να μην σκέφτομαι την καλοπέραση μου και ότι όλα τα προγραμματισμένα βγηκαν εκτός προγράμματος. Ότι το ρεβεγιόν είναι φιοριτούρες. Και ίσως να λυπηθώ τον Δημήτρη που συμπτωματικά είχε 9 ημέρες άδεια που την περίμενε πως και πως και την ευχαριστήθηκε δεν ξέρετε πόσο...

Και ήμουν καλή και κάθησα και έπαιξα και ζωγράφισα και είδα πέπα στο repeat και της άφησα να δουν δυο φορές τη μέρα το frozen. Και έφτασα στο αμήν, και κουράστηκα, και τις μάλωσα, και τις απείλησα ότι δεν θα έρθει ο Αι βασίλης σε άρρωστα παιδιά, γι’αυτό να κάτσουν να τους βάλω ορό στη μύτη. «Θα έρθει», είπε η Δανάη, «γιατί θα μας λυπηθεί».

Και κάπως έτσι σκέφτηκα να ευχηθώ μόνο ΥΓΕΙΑ, όλο το χρόνο, πάντα και για πάντα.

The Frozen Party

Εδώ και αρκετές ημέρες προσπαθώ να βρω χρόνο και μια ικανή ησυχία στο σπίτι για να γράψω το ποστ για το Frozen Party της Δανάης. Όμως οι αδερφούλες ήταν άρρωστες και έμειναν λίγες ημέρες σπίτι, με πυρετό, βήχα και όλο το πακέτο. Φαίνεται στο ταξίδι μέχρι το παγωμένο παλάτι της Έλσας, δεν ήταν και πολύ καλά ντυμένες και κρύωσαν!

Σήμερα όμως, επειδή είναι και η ημέρα που θα πάμε στο Disney on Ice και θα τις δούμε από κοντά (λέμε τώρα, γιατί έχουμε κλείσει τα πιο φθηνά εισιτήρια και δεν έχω ιδέα αν θα βλέπουμε γενικά) το πήρα απόφαση. Θα γράψω για το πάρτυ των 5 χρόνων της Δανάης.


Λοιπόν, δεν έκανα φοβερά πράγματα αυτή τη φορά. Δεν ξέρω γιατί, απλά το θέμα από μόνο του ήταν δύσκολο. Δεν πήρα ασορτί πιατάκια, δεν έφτιαξα μπισκότα χιονονιφάδες. Τα μεζεδάκια ήταν άσχετα. Πυροβολήστε με! Το μόνο που έκανα ήταν η πρόσκληση και τα δωράκια. Τα χιόνια μέσα στο σπίτι και φυσικά τα ρούχα της Δανάης, ώστε να μοιάζουν λίγο με τα ρούχα της Έλσας!

Για πρώτη φορά, κάλεσα μια κοπέλα για δημιουργική απασχόληση, η οποία έπαιξε καταπληκτικά μαζί τους, προσποιούμενη ότι ερχόταν από το Frozen! Αφού ήρθαν όλα τα παιδιά, η Μαριέττα ήρθε ντυμένη με κασκόλ, μπουφάν και δέκα πουλόβερ (έξω είχε 20 βαθμούς!!!!) και έφερε ένα γράμμα για την Δανάη από την αγαπημένη της Έλσα. Όλα τα παιχνίδια που έπαιξαν είχαν προσαρμοστεί στην ταινία. Η καλή μας φίλη, η Μαριέττα, ενώ δεν είχε ιδέα πριν για το κεφάλαιο "Frozen", κάθισε και είδε την ταινία, έστυψε το κεφάλι της και βρήκε απίθανες ιδέες που κράτησαν ζωηρό το ενδιαφέρον των πεντάχρονων!!!!

η πρόσκληση

 

τα σακουλάκια τα έφτιαξα εγώ: έβαλα μέσα μια χιονονιφάδα στολιδάκι, ένα καστράκι και στα κορίτσια μόνο ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά με το ύφασμα που περίσσεψε από τα ρούχα της Δανάης

(τα δωράκια ξέχασα να τα δώσω στα παιδάκια, ακόμη δίνω....)

 

 

 

Το πάρτυ έγινε το πρωί, οπότε ξυπνήσαμε νωρίς για να ετοιμαστούμε.

Να εδώ οι πριγκίπισσες με τα πιτζαμάκια τους!

 

Η διακόσμηση was the simplest thing! Πέρασα βαμβάκια με μια βελόνα σε κλωστή και την κρέμασα από ψηλά για να φαίνεται σαν να χιονίζει. Έφτιαξα μερικά πομ πομ με τις χαρτοπετσέτες. Έβαλα και την Έλσα και την Άννα στον μπουφέ, μαζί με μια σειρά κορδέλες στα χρώματα της Άννας.

 

Και μετά ντύθηκε η Έλσα και περίμενε!!!!

 

 

Εδώ, μόλις έχει έρθει η Μαριέττα και ξεντύνεται!!! Ρίξαμε πολύ γέλιο!!!

 

Πραγματικά το ευχαριστήθηκαν μικροί και μεγάλοι! Οι μεγάλοι είναι στην άλλη πλευρά του σαλονιού (παρεμπιπτόντως δεν έχουμε γήπεδο-σπίτι αλλά τελικά χωρέσαμε μια χαρά).

 

 

 

Έννοείται ότι κατάλαβε ότι η Μαριέττα δεν ερχόταν από την Αρεντέλλα αλλά μια χαρά το ευχαριστήθηκε και το λουλούδι μου!

 

 

 

 

Η τούρτα ήταν handmade με την περσινή συνταγή και φιγούρες της ταινίας φυσικά.

Ο σβέρκος ανήκει στη Μιράντα, που το παίζει low PROFILE μακριά από τις κάμερες!!

 

 

 

 

 

και τέλος στο σχολείο της αντί για γλυκό, έφτιαξα αυτό!!! (δεν έχω ησυχία ε;;;)

 

 

 

Και του χρόνου!!

 

(θα ακολουθήσει σύντομα και ποστ για το burger party που έκανα για τα δικά μου γενέθλια, μια εβδομάδα μετά)

 

 



Τι μαμά θα θυμούνται;

Μια φιλενάδα καινούρια και από τις πιο αισιόδοξες που έχω γνωρίσει, με λέει Martha. Martha Stewart. Επειδή φτιάχνω, ψήνω, διακοσμώ, κόβω και ράβω και γενικά δεν κάθομαι σε ησυχία. Κάνω πολλά τέτοια περιττά και κάνω πολύ λιγότερα από τα απαραίτητα. Π.χ. σιδέρωμα, πιάτα, σκούπισμα κλπ. Κάτι βαρετά τέτοια χαζοπράγματα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Δεν έχω καταλάβει ακόμη αν όλα αυτά τα κάνω για αυτές ή για τον εαυτό μου, του στυλ δουλεύω κι εγώ, δεν κάθομαι, δεν βαριέμαι. Δεν ξέρω τι εικόνα δημιουργώ στα μάτια τους που θα θυμούνται μετά από χρόνια. Η μάνα μας άφηνε τα πιάτα άπλυτα, είχε να σιδερώσει δυο εβδομάδες, πέρναγε με το swiffer όποτε θυμόταν, όλο έραβε και μας έλεγε «πάτε λίγο να παίξετε μόνες σας τώρα» ή η μαμά μας μας έφτιαχνε πράγματα, μας άφηνε να πιάνουμε το βελόνι, δεν την ένοιαζε αν λερώναμε και λίγο, δεν μας μάλωνε, μας εξηγούσε.

(παρένθεση, προχτές που είχαμε πάει για εμβόλιο και μετά το κλάαααααμααααααα, η Μιράντα με ρώτησε «αν φαίνεται η κλωστή». Ποιά κλωστή παιδί μου; Και μετά το κατάλαβα, βελόνα, σου λέει, θα έχει και κλωστή, αχαχαχαχα γελάστε ελεύθερα!!!)

Λίγες ημέρες πριν το πάρτυ της Δανάης είναι πάντα my favorite time of the year! Βέβαια στο σπίτι πάντα γίνεται ένας χαμός μέχρι την τελευταία ημέρα. Αυτή τη φορά, μάλιστα, εκτός από το πάρτυ, η Martha, δηλαδή εγώ, είχε αναλάβει και την τούρτα και τα δωράκια για ένα συμμαθητή της Δανάης που έχει την ίδια μέρα γεννέθλια με εκείνη. Δηλαδή, να, το παίζω και ζαχαροπλάστης τώρα και γελάω πολύ με αυτό!

Για το Frozen party, που θα είναι αύριο, θα κάνω ειδικό ποστ.

Προς το παρόν, θέλω να δηλώσω πόσο πολύ αγαπάω αυτό το μικρό κορίτσι που ρουφάει σαν σφουγγάρι ό,τι μαθαίνει στο σχολείο, είναι γλυκιά, καλή, καλόβολη και γεμάτη κατανόηση. Δεν θέλει να παντρευτεί ποτέ, αλλά να μείνει για πάντα με τους γονείς της, όμως κοκκινίζουν τα μάγουλα της όταν της λέω για κάτι αγοράκια που της αρέσουν! Είναι καλή με την αδερφή της, εγώ στη θέση της δεν θα ήμουν, γιατί η Μιράντα της παίρνει όλα τα πράγματα και τσακώνεται χωρίς λόγο μαζί της. Μπορώ να δω στα μάτια της τη 15χρονη κόρη μου, αλλά δεν βιάζομαι πολύ! Θα την βλέπω να ανθίζει χρόνο με το χρόνο.

Θησαυρός. Κρυμμένος.

Πριν από λίγες μέρες και ενώ ψαχούλευα τη βιβλιοθήκη μου για αδιάβαστα βιβλία, ξέρεις για εκείνες τις τρείς σειρές που θέλω να προλαβαίνω να διαβάζω πριν τα βλέφαρα μου κλείσουν ενώ είμαι ακόμη στον καναπέ, βρήκα ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου μια δίαιτα μαζί με μια λίστα για το σουπερμάρκετ μαζί με 20 ευρώ. Χάρηκα που η δίαιτα αποδίδει ακόμη, τσέπωσα το εικοσάρικο και προχώρησα στην έρευνα. Στα χέρια μου βρέθηκε ένα βιβλίο που δεν το θυμόμουν, όμως όταν άνοιξα την πρώτη σελίδα, έπεσα πάνω στην αφιέρωση και πριν προλάβω να τη διαβάσω τα μάτια μου δάκρυσαν.

Έγραφε «στην Ελένη. Έδειξε να κερδίζει με τις δικές της δυνατότητες τους στόχους της... Αξίζει και τη δική μας αναγνώριση.... 11.5.2000 ο πατέρας της.»

Το βιβλίο αυτό (λέγεται «Δήθεν από έρωτα» της Σόνιας Μηλιώνη») μου το είχε χαρίσει ο μπαμπάς μου όταν είχα καταφέρει να βρω τη πρώτη σοβαρή δουλειά μου, στην τότε Επιφάνεια ως κειμενογράφος. Ως τότε, είχε δοκιμάσει να με βοηθήσει, να με στείλει στην Ελευθεροτυπία όπου ήταν διευθυντής ο φίλος του Φυντανίδης, σε κάποιο εκδοτικό οίκο όπου είχε γνωστούς, όμως κάθε φορά, εγώ αντιδρούσα, ευγενικά, χωρίς φωνές. Απλά δεν ήθελα να μεσολαβήσει. Ήθελα να βρω κάτι στα μέτρα μου, μόνη μου. Έτσι λοιπόν, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και η τότε διευθύντριά μου και μετέπειτα ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος, η Ρούλα, μου ανακοίνωσε ότι με προσλαμβάνουν, θυμάμαι ότι κατηφόριζα με τον μπαμπά μου την Σίνα, για βόλτα, για καφέ, για ψώνια, ποιός ξέρει; Και του το είπα, και χάρηκε, δεν είπε τίποτα ιδιαίτερο, αλλά τώρα ξέρω ότι το ζύγισε και το εκτίμησε.

Θα πέρναγαν αρκετά χρόνια σε αυτήν την εταιρεία και αρκετά περισσότερα μέχρι ο πατέρας μου να πάρει την κατιούσα, να έχει αρκετά προβλήματα υγείας και να χάνει τη δύναμή του, μέρα με τη μέρα. Το ξέρω πώς ήταν περήφανος για μένα τότε.

Σήμερα,αν κοιτάει από ψηλά, θα με δει χωρίς δουλειά, παντρεμένη, σε ένα γάμο που δεν κατάφερε να είναι παρών, με δύο παιδιά που δεν πρόλαβε να γνωρίσει και με σχεδόν μηδενικό τραπεζικό λογαριασμό. Όμως γεμάτη. Με άλλους στόχους. Να γίνομαι καλύτερη μαμά κάθε μέρα. Να προσπαθώ να γεμίζω τις μέρες τους με όμορφα πράγματα. Και τις δικές μου με δημιουργικές στιγμές. Να έχω φίλους που με γεμίζουν αισιοδοξία. Να έχω μέρες να νοσταλγώ και μέρες να περιμένω. Να κάνω σχέδια με τρύπια τσέπη. Να νιώθω πλήρης κι ας μερικές μέρες είναι δύσκολες και αναρωτιέμαι αν έχω κάνει αρκετά ή τα έχω παρατήσει στο τρίτο, σε μία ώρα, tantrum της Μιράντας. Ή να νιώθω πώς τα έχω καταφέρει, όταν την ακούω να λέει, ενώ αγκαλιάζω και φιλάω τον μπαμπά της, "μπράβο σας που αγαπιέστε".

Σήμερα, αν με κοιτάει από ψηλά, ελπίζω να ξέρει ότι μου λείπει. Πως βλέποντας συνομηλικούς μου να έχουν τον μπαμπά τους και τα παιδιά τους να έχουν το παππού τους, ξέρω πως είναι άδικο να λείπει. Θα μπορούσε να έρχεται εδώ και να μας βλέπει, να κάνει τις βόλτες του, τα ταξίδια του, να γράφει, να ακούει. Όμως κάθε φορά που πλησιάζει Δεκέμβριος, γίνεται σταδιακά τόσο έντονο αυτό το συναίσθημα της απώλειας. Και μετά φθίνει, ξανά και απαλύνει και παίρνει τη μορφή ενός ξεχασμένου βιβλίου στη βιβλιοθήκη μου.

Έκτακτα καιρικά φαινόμενα - Τυφώνας Μιράντα και μερικές ατάκες

Από τη μέρα που ξεκίνησε το σχολείο, η Μιράντα έχει αλλάξει. Έχει γίνει πιο δύσκολη και πιο πεισματάρα και η «διαχείρισή» της είναι σαν να βαδίζω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Παράδειγμα; Σήμερα ξύπνησε τόσο στραβά που θεώρησε σωστό να κάνει ολόκληρη φασαρία, να κλαίει πρωινιάτικα και να οδύρεται επειδή ...άνοιξα το παντζούρι του σαλονιού. Επιμένει στη γνώμη της πολύ έντονα και πλέον δεν ξεγελιέται εύκολα. Θέλει μαεστρία, υπομονή και ... ψυχραιμία για να την κουμαντάρεις.

Είναι τα terrible two’s, τα ξέρουμε, τα έχουμε διαβάσει, τα έχουμε ξαναπεράσει. Όμως γιατί μου φαίνονται τόσο δύσκολα αυτή τη φορά; Οι τέσσερις ώρες που μένω μόνη μου στο σπίτι κάθε πρωί, τις λούζομαι όλες τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Σχεδόν καθημερινά έχουμε εντάσεις, καθυστερήσεις και κλάματα. Υποθέτω ότι επειδή είναι παναγίτσα στο σχολείο, στο σπίτι και ιδιαίτερα με εμένα, της βγαίνει η επιθετικότητα και τα νεύρα. Προσπαθώ πολύ, το ξέρω ότι θα περάσει (το ελπίζω, βασικά), όμως ώρες ώρες σε βγάζει πραγματικά εκτός εαυτού. Τι ενσυναίσθηση εκείνη την ώρα και κουραφέξαλα. Την πετάς από το παράθυρο και ησυχάζεις. Ε; Μάλλον όχι.

Χαρακτηριστική φωτογραφία από το έκτακτο δελτίο επιδείνωσης της συμπεριφοράς της Μιράντας.
Απαρηγόρητη μετά την εκκίνηση στο Adidas open run, επειδή εξαφανίστηκε ο μπαμπάς της.
Δεν με ήθελε καθόλου, έκλαιγε κανένα μισάωρο και δεν ήθελε να την πλησιάσω,
τόσο ώστε με ρωτάγανε αν είμαι η μαμά της!

 Για να ξορκίσω το κακό, θα γράψω μερικές ατάκες της για να δω τη φωτεινή πλευρά της ζωής.

-Τι μυρίζει έτσι;

-Ωραία ή άσχημα;

-Άσχετα.

Της λέω ότι πρέπει να πάμε σχολείο και δεν πρέπει να αργήσουμε.

-θα με περιμένουν οι δασκάλες μου. Τι; Είναι στο σπίτι και κοιμάται;, θα πουν.

Στην προσπάθεια μου να την κοιμίσω.

-Θα με πάρει ο ύπνος;

Που θα με πάει;

Δεν θέλω να με πάρει.

Θα με πάει στη φυλακή;

Παίζουμε τον γιατρό. Είναι αυτή ο γιατρός.

-πρέπει να κάτσεις τρία χρόνια στο κρεβάτι για να νιώσεις καλύτερα.

Φεύγει, ξαναέρχεται, μου λέει:

-Αλλά δεν είμαι κανονική νοσοκόμα, είμαι ψεύτικη.

Ιστορίες από το σχολείο.

«και έκλαιγε επειδή ήθελε τη μαμά του κιε γώ του είπα, μην κλαις Σωτήρη, μην κλαις Σωτήρη»

Γυρνώντας από το σχολείο, έχει πάθε λογοδιάρροια και δεν σταματάει με τίποτα.

Στο τέλος μου λέει:

-Δεν έχω άλλο νέο να σου πω. Αύριο πάλι.

Μετά από μια δύσκολη μέρα με δύσκολη συμπεριφορά από μέρους της, παίζει ήσυχα και την ακούω να τραγουδάει.

-Βοήθησε με Θέε μου να ‘μαι καλό παιδί και πάντα χάρισε μου χαρά και προκοπή.

.