The Doctor Party

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, το θέμα για τα γενέθλια της Μιράντας ήταν μονόδρομος. Πέρυσι το θέμα μας ήταν ο ύπνος γιατί η Μιράντα απλά ...δεν κοιμόταν! Έτσι φέτος ήταν ο ...γιατρός! Γιατί περάσαμε ένα πολύ δύσκολο χειμώνα με πολλές αρρώστιες, ωτίτιδες, πυρετούς και πάει λέγοντας. Οπότε δεν είχαμε και πολλές επιλογές από το να το πάρουμε στην πλάκα και να παίξουμε το γιατρό!

Η προετοιμασία δεν κράτησε πολύ γιατί απλά δεν υπήρχε ο χρόνος. Μάλιστα το πάρτι αναβλήθηκε μια φορά λόγω ....ασθενείας και έγινε το επόμενο από το προγραμματισμένο Σάββατο που έγραφαν οι προσκλήσεις. Μέσα στο θέμα ακόμη και σε αυτό ήμασταν.

Εκτός από τις προσκλήσεις έφτιαξα καρτελάκια για όλο το ιατρικό team.

Όλοι οι συνομήλικοι φίλοι της Μιράντας που καλέσαμε ήταν ...αγόρια εκτός από την ξαδερφούλα της!

Η διακόσμηση είχε κάτι από ιατρείο ή νοσοκομείο. Αγόρασα και δυο βαλιτσάκια του γιατρού για παιχνίδι!

Κάτι μικρές λεπτομέρειες στον μπουφέ, όπως χανζαπλάστ στα ποτηράκια έκαναν τη διαφορά!

Και φυσικά μια ευχή για όλους μας!

Το τραπέζι των μεγάλων το φωτογράφισα σε διάφορες φάσεις.

Και ο μπουφές είχε διάφορα σε -άκια: μακαρονάκια, ζελεδάκια, κεφτεδάκια, γιαουρτάκια, γκοφρετάκια, τοστάκια.

Στην εξώπορτα της πολυκατοικίας το σκηνικό είχε αλλάξει.

Οι ασθενείς περίμεναν τη σειρά τους (και τους καλεσμένους τους)!

Τα δωράκια των παιδιών ήταν μια σακουλίτσα με τα απαραίτητα για περιπτώσεις ασθενείας!
Χαπάκια-smarties με συνταγή γιατρού "ένα την ημέρα", χαρτομάντηλα, υγρά μαντηλάκια και χανζαπλάστ!

Κατά τη διάρκεια του πάρτυ παίξαμε ένα παιχνίδι με δυο πολύ πρόθυμους γονείς!! Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες και έπρεπε να τυλίξουν τον "ασθενή" με χαρτί υγείας που υποτίθεται ότι ήταν γάζα. Όποια ομάδα τελείωνε πρώτη κέρδιζε! Η Μιράντα έριξε το κλάμα της ζωής της κατά τη διάρκεια αυτού του παιχνιδιού οπότε δεν το βάζω στις επιτυχίες του πάρτι αν και οι φωτογραφίες προδίδουν το αντίθετο!!!!

Last but not least, οι αγάπες μου!

Και κάπως έτσι το Μιραντόνι γιόρτασε τα ΤΛΙΑ του χρόνια!
Και του χρόνου Μιραντόνι! Πάντα με υγεία!!!!!
 

Ατάκες Μιράντας

Ατάκες Μιράντας. Τις παρακάτω τις "μάζεψα" σε δυο τρεις μέρες, όταν αποφάσισα ότι έχω παρατήσει το θέμα και οι ατάκες τρέχουν βροχή, εκατέρωθεν.

Η Μιράντα τριών τον άλλο μήνα λοιπόν.

Παίζει με μια κούκλα.
-Αυτό το μωρό δεν μιλάει, ούτε ξέρει να περπατάει. Προτιμεί να μείνει στο σπίτι με τη μαμά του.


Θυμωμένη μαζί μου.
-Δεν σε περιγράφω και δε σου μιλάω άλλο!


Βλέποντας έναν πυλώνα της ΔΕΗ.
-Μαμά, η κορυφή του πύργου του Άιφελ!


Έχω κάψει σχεδόν κάτι πίτες στο φούρνο και τις τρώω.
-Μαμά τι τρως; Ξύλο;

Κάνει κακά στο γιο γιο.
-Όταν θα σου πω "ια ια ο" θα έρθεις να με σκουπίσεις.


Βλέπει ψίχουλα στο πάτωμα.
-Να σκουπίσουμε σήμερα!


Μαλώνει με τη Δανάη για τα παιχνίδια.
-Εσύ πήγαινε να φτιάξεις στο δικό σου πλευρό.


Ακούμε ραδιόφωνο. Μπαίνει το "τι είναι αγάπη" των Ονειράμα. Αυτές παίζουν.
-Έλα μωρέ. Να μη χορέψουμε. Να παίξουμε.


-μαμά να παίξω με το μπαλάκι;
-Ναι.
-Ευχαριστώ υψηλοτάτη!



Μαλώνουμε γιατί δεν θέλει να φάει αρακά. Γενικά παρεκτρέπεται και αρχίζει να αντιμιλάει.
Στο τέλος λέει: Δεν υπάρχει περίπτωση.
Ξεχειλίζει το ποτήρι, την πάμε τιμωρία στο δωμάτιο.
Όταν επιστρέφει και τα ξαναβρίσκουμε με συγνώμες κλπ, αποφαίνεται:
-Θα πάω σε άλλο σπίτι με άλλο μπαμπά και άλλη μαμά. Γιατί μου μιλήσατε άσχημα.
-Που θα πας;
-Στην Αυστραλία.
-Πώς; Με το αεροπλάνο;
-Όχι με τα πόδια!


-Μου πήρε το ψωμί από το πιάτο μου!
-όχι ήταν δικό της (μικρό ψεμματάκι για να σώσω την κατάσταση)
-Όχι ήταν δικό μου και είχε μαρμελάδα που έγραφε ΜΙΡΑΝΤΑ.


Θέλει να κατέβει από την καρέκλα στο τραπέζι αλλά η καρέκλα είναι στριμωγμένη και δεν μπορεί.
-Είμαι παγιδευμένη!


Έχει βγει ο ποπός της έξω από το παντελόνι. Την λέω κολαρίνι!
-Γιατί με λες έτσι; Δεν φοράω κολάρο!


Προχωράμε στο δρόμο και με τις δύο. Απαντάω στη Δανάη και η Μιράντα μου λέει κάτι αλλά δεν την ακούω και δεν προλαβαίνω να της απαντήσω.
-Μαμά σου μιλάω και δεν μου δίνεις σημασία.

Εγώ: είναι ώρα για ύπνο!
Αυτή: όχι είναι ώρα για διασκέδαση!


Πάλι μαλώνουμε για το φαγητό!
-Μιράντα νομίζω πως έρχεται η ώρα της τιμωρίας!
-(με ειρωνικό ύφος το τρίχρονο) Γιατί; έχεις ρολόι στην κουζίνα;



Σε στιγμή χαράς!
-Σε αυτό το σπίτι είμαστε πάντα χαρούμενοι!



Σηκώνεται από το γιο γιό!
-Σας παρουσιάζωωωωωωω τα κακά μου!!!


-Μαμά ποπός λέμε; Πιπί είναι αστείο! Κόλος όχι!

Της δίνω χυμό!
-Δεν θα το πιω πολύ γρήγορα γιατί μπορεί να πιάσω κανένα λόξυγγα!








 

Reality bites

Ε ναι λοιπόν, ξανααρρωστήσανε. Ή μάλλον δεν πρόλαβαν καλά καλά να αναρρώσουν και μας πήρε η μπάλα πάλι.

Και μπορώ να κάνω άνετα μια λίστα με όλα τα πράγματα που με κάνουν να χάνω τον ύπνο μου και μου μαυρίζουν την καρδιά αλλά όχι.

Θα κάνω μια λίστα με όλα αυτά που με κάνουν να χαμογελώ και να χαίρομαι. Και να ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο. Με χιόνι ή χωρίς. Με σχολείο ή χωρίς. Με αγκαλιές και γέλια και λίγο βήχα.

Λίγοι μήνες μας χωρίζουν από το να ξαναζήσουμε πάλι αυτές τις ανέμελες στιγμές. Με καυτά σορτσάκια και γαλάζια μπρετελάκια και ένα χούλα Χουπ στην πίσω αυλή του σπιτιού μου στην Αιδηψό.

Άρχισα να ζωγραφίζω, δειλά, και να δημιουργώ. Μεγάλη ψυχοθεραπεία. Κι όπου με βγάλει.

Αυτό το κέικ με φρούτα του δάσους, που ποτέ δεν μου άρεσαν, τώρα με ξετρελαίνει. Και δίνει χρώμα στα πρωινά μας.

Οι "ψεύτικοι" ύπνοι, τα role playing παιχνίδια μας και οι αδερφίστικες χαζομαρίτσες.

Οι ζωγραφιές που φουσκώνουν που δίνουν πάλι χρώμα στο homeschooling μας.

Αυτά τα απλά λουλουδάκια στον πάγκο της κουζίνας.

Η συγκίνηση όταν διάβασα το γράμμα από το Λονδίνο μιας κατά τα άλλα άγνωστης μαμάς, που φαίνεται να μας συνδέουν τόσα πολλά!

Το γεγονός ότι διαβάζω ακόμη, δανεικά βιβλία, από τη βιβλιοθήκη.

Αυτό που διάβασα απόψε και συμφωνώ απολύτως.

Κι αυτό το υπέροχο τραγούδι που μου δίνει ελπίδα από το soundtrack της ταινίας "Pleasantville" (διασκευή του original των The Beatles).


Ότι έχω φίλους που νοιάζονται.

Ότι όταν μπαίνει στο σπίτι, ξέρω ότι ολοκληρώνεται το παζλ.

Ότι ξέρω πως είμαι καλή μαμά, όσο κι αν οι περιστάσεις, οι συστάσεις και καταστάσεις δείχνουν το αντίθετο.

 

απλά τα πράγματα

Η ζωή μας επανέρχεται σε φυσιολογικούς ρυθμούς μετά τα πανηγύρια του Δεκεμβρίου. Καιρός ήταν. Αν εξαιρέσεις τις πρώτες ημέρες που ξαναπήγαν στο σχολείο και ήμασταν κι οι δυο τόσο υποχόνδριοι, ότι θα γυρίσουν με χιλιάδες μικρόβια κολλημένα πάνω στα ρούχα τους και θα ξανααρρωστήσουν αμέσως, τελικά δεν συνέβη τίποτα ακόμη. Υποθέτω πως θα αρρωστήσουν πολλές φορές ακόμη στη ζωή τους, απλά να, γίνεται να μην είναι σύντομα;

Πρώτη μέρα στο σχολείο μετά από ενάμιση μήνα σχεδόν, χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Κι εγώ αλλά δεν φαίνομαι!

Εντωμεταξύ, στο σπίτι με έχει πιάσει Ikeaιαση. Δηλαδή χάζεμα καταλόγου, ανέβασμα διάθεσης και φουλ redecorating. Μέχρι και τον καναπέ μας έβαλα σε αγγελία για να αγοράσουμε καινούριο, γενικά θέλω να ξεφορτωθώ ό,τι δεν έχω χρησιμοποιήσει εδώ και χρόνια και μένει στο ντουλάπι χωρίς λόγο ύπαρξης. Το αγαπώ αυτό το σπίτι, αν κλείσεις τα μάτια και ξεχάσεις κάποιους παράγοντες (μέσα και έξω), είναι καταπληκτικό σπιτάκι. Και επίσης έχει πολλές δυνατότητες. Το σαλόνι το έχω φέρει τούμπα εκατό φορές και υποθέτω ότι όταν τα περισσότερα παιχνίδια θα πάνε στο δωμάτιό τους σε λίγα χρόνια, θα έχω περισσότερες επιλογές.
 

Τώρα που είπα «δωμάτιο τους». Το θέμα του ύπνου ήρθε και κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού μας πριν έναν μήνα. Ξυπνούσα το πρωί και δεν ήξερα που κοιμόμουν, με ποιόν και τι είχε προηγηθεί το προηγούμενο βράδυ. Πολύ sexy ακούγεται αυτό. Όμως δεν ήταν. Τα κορίτσια έρχονταν κατά ριπάς κάθε βράδυ στο κρεβάτι μας. Τις περισσότερες φορές τις αφήναμε, μερικές φορές προσπαθούσαμε να τις γυρίσουμε πίσω αλλά ξυπνούσαν και ξαναέρχονταν, ο Δημήτρης πήγαινε στο κρεβάτι της Δανάης ή στον καναπέ. Ή εγώ στο κρεβάτι της Δανάης με τη Μιράντα. Ή εγώ με τα δυο παιδιά στο μεγάλο κρεβάτι. Γενικά, ένα δράμα.

Ωσπου ένα βράδυ και ενώ είχαν κοιμηθεί από τις 9:30, δύο ώρες μετά η Δανάη ξύπνησε και ήρθε κλαίγοντας στο σαλόνι λες και την είχαμε εγκαταλείψει και είχαμε φύγει ταξίδι στο Μπαλί (που πλάκα πλάκα οριακά ήμουν εκείνη τη στιγμή να το κάνω). Έτσι λοιπόν, έσκισα όλα τα πτυχία ψυχολογίας που δεν έχω, όλα τα περί ενσυναίσθησης που έχω διαβάσει, βγήκε το πράσινο τερατάκι από μέσα μου, γύρισε το κεφάλι μου σαν την κοπελίτσα του Εξορκιστή και φώναξα! Η Δανάη έκλαιγε φυσικά και έλεγε «έχει σπάσει η καρδιά μου και δεν ξέρω αν μπορώ να ξανακολλήσω τα κομμάτια». Πήγα στο κρεβάτι μου, πήρα ένα βιβλίο και της είπα «είμαι εδώ, πήγαινε να κοιμηθείς στο κρεβάτι σου». Πρέπει να το είπα 100 φορές. Εντωμεταξύ φυσικά είχε ξυπνήσει και η Μιράντα, η οποία, περιέργως, υπάκουσε. Και αυτό ήταν το hit της βραδιάς. Το γεγονός ότι η Μιράντα ξύπνησε ακούγοντας την φασαρία που έκανα εγώ και η Δαναη και γύρισε στο κρεβάτι της αδιαμαρτύρητα ήταν το καταλυτικό σημείο. Η Δαναή πηγαινοερχόταν κανένα τέταρτο κλαψουρίζοντας στο δωμάτιο μου αλλά εγώ ήμουν βράχος (και στα μούτρα μου) και την καθυσύχαζα και της έλεγα να επιστρέψει στο κρεβάτι της. Κάποια στιγμή πήγε και κοιμήθηκε. Ήρθε μέσα στη νύχτα και της το ξαναείπα και ξαναπήγε. Και από τότε σχεδόν κάθε βράδυ, ξυπνάνε, έρχονται, τσεκάρουν, τους λέω να γυρίσουν και γυρνάνε. Εννοείται ότι το σαββατοκύριακο επιτρέπεται το χουζούρι στο κρεβάτι μας. Και κάθε πρωί, οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια απομακρύνονται πιο πολύ και πιο πολύ.

Και ενώ έρχονται οι απόκριες που δεν χωνεύω καθόλου αλλά τι να κάνουμε, εγώ φτιάχνω σαν τρελή κάτι σχεδόν καθημερινά, για να μην σκουριάσω. Κάποια τα βάζω στο etsy, κάποια όχι και τα κρατάω για εμάς. Μου αρέσει πολύ αυτό το τετράωρο τα πρωινά, καφεδάκι και δημιουργία. Αυτό, sanity!

Επίσης μετά τις εκλογές νιώθω λίγο περισσότερο αισιόδοξη και ευχαριστιέμαι επιτέλους να βλέπω ειδήσεις. Δεν ξέρω τι θα γίνει αλλά νιώθω πώς κάτι γίνεται! Σκεφτόμουν το ΣΚ, που είχαμε πάει να ψηφίσουμε, τι θα έλεγε ο μπαμπάς μου για τη σημερινή κατάσταση. Θα το πίστευε; Τι θα ψήφιζε; Θα είχε απογοητευτεί; Θα είχε ελπίδα;


Και σε άλλα νέα, πιο ανάλαφρα περιμένουμε εναγωνίως ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΝΕ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ να δω τις 50 αποχρώσεις του γκρι. Χάλια το παιδί στην ταινία αλλά το αξύριστο του πάει οπότε εντάξει.

Α! και σε δυο μήνες είναι και τα γενέθλια της Μιράντας, ξεκινάνε οι λίστες!

 

Κι επειδή το ποστ είναι λίγο από όλα, πολυσυλλεκτικό, να και λίγες Ατάκες της Δανάης



Παίζω με τη Μιράντα σχολείο.
Ο Δημήτρης με τη Δανάη με τις πλαστελίνες φτιάχνουν ρούχα.
-Μιράντα εγώ είμαι στο θέμα ραπτικής.
Όχι στο ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ!

Επεξήγηση για την 28η Οκτωβρίου.
-Ήταν ένας δήμαρχος Γερμανός,
όχι από εμάς τους Γερμανούς,
τους άλλους,
και ήθελε να πάρει όλες τις χώρες.

Δανάη: Θα σου πω κάτι αλλά θα πω και τη νότα!
Εγώ: Δηλαδή;
Δανάη: Έλα ρε μαμά.....





ΜΙΡΑΝΤΑ
Μιράντα : θέλω χυμό.. Αλλά όχι με βιταμίνες, με πορτοκάλια.