1/12/15

Cooking party

Το ορκίζομαι δεν ήταν δική μου ιδέα! Δεν έπεισα εγώ το παιδί μου να κάνει πάρτυ μαγειρικής. Εκεί που κάναμε ένα brainstorming πέταξε την ιδέα και συμφώνησα. Μετά ξεκοκκαλισα το Pinterest και κράτησα σημειώσεις. Χρησιμοποίησα ό,τι είχα αλλά ό,τι αγόρασα ήταν εξαιρετικά φθηνό. Ας πούμε έφαγα τον κόσμο να βρω κουτάλα με 1 ευρώ. Δεν δεχόμουν να αγοράσω πιο ακριβή. Και βρήκα. Δεν ήταν μόνο οικονομικό το θέμα αλλά ήθελα πραγματικά να κάνω ό,τι είχα φανταστεί με το μικρότερο δυνατό κόστος και με υλικά που είχα ήδη στο σπίτι.

Το concept φέτος ήταν να καλέσουμε μόνο κάποιες φίλες της, τις πιο καλές. Δηλαδή μόνο κορίτσια και δυο ξαδέλφες αγαπημένες. Έτσι το σύνολο ήταν 8 κορίτσια. Μάλλον για αυτό μπερδεύτηκα και έβαλα 8 κεράκια στην τούρτα. Αλλά κάποια στιγμή πραγματικά ζαλίστηκα γιατί εκτός από οικοδέσποινα (που δεν πρέπει να ήμουν και πολύ καλή), ήμουν κυρίως ανιματέρ! Βοηθός. Απίκο.
Είχα οργανώσει 7 δραστηριότητες. Και, χωρίς να περιαυτολογώ ήταν όλες σούπερ επιτυχημένες.
Τα κορίτσια δεν σήκωσαν κυριολεκτικά κεφάλι από τις 6 έως τις 9:30 γύρω από το τραπέζι της τραπεζαρίας. Γελούσαν, κατασκεύαζαν, έπαιζαν, δημιουργούσαν.


Να τα πάρουμε από την αρχή;
Αχ δεν ξέρω, αν είναι πρωί, πάρε πολύ καφέ, αν είναι βράδυ, βάλε το κρασάκι σου και κάνε scroll down.


Καταρχάς το cooking party είχε πρόσκληση μια ποδιά.


Και μετά είχα και μια κανονική ποδιά για κάθε καλεσμένη μαζί με ένα μαγειρικό σκούφο.
Τους χάρτινους σκούφους τους παρήγγειλα από το easyu.gr , ενώ τις ποδιές τις έφτιαξα μόνη μου χρησιμοποιώντας την πιο φθηνή πετσέτα κουζίνας από το ΙΚΕΑ (νομίζω έκανε 0.60) και λίγη πουά κορδέλα.

Ιδού οι μαγείρισσες.


Το τραπέζι της τραπεζαρίας ήταν το φοκαλ πόιντ του πάρτυ. Θα ήμασταν λίγα άτομα και βόλευε πάρα πολύ. Για αρχή έβαλα μόνο τα απαραίτητα. Τις ποδιές πάνω στις καρέκλες και τους σκούφους στο τραπέζι. Τα ψεύτικα γλυκάκια για ντεκόρ, μερικά τα είχα φτιάξει παλαιότερα εγώ και τα άλλα είναι από το ΙΚΕΑ. Έβαλα επίσης και κάτι ωραία σοκολατένια κουταλάκια που έφτιαξα σε μια εκπληκτική φόρμα που βρήκα στο jumbo.







Όταν ήρθαν όλα τα κορίτσια ξεκινήσαμε λίγο χαλαρά. Να ζωγραφίσουμε το αγαπημένο μας φαγητό. Είχα ήδη κόψει μεγάλα κομμάτια από χαρτί και είχα κάνει το περίγραμμα ενός πιάτου. Τα υπόλοιπα ήταν στο χέρι τους, φτιάξανε κεφτεδάκια, burger (η Μιράντα φυσικά), καρμπονάρα, κλπ κλπ. Έγραψαν το όνομά τους και κολλήσαμε τις ζωγραφιές στον τοίχο.



Αμέσως μετά φτιάξαμε κολιέ και βραχιόλια από μακαρόνια. Είχαμε βάψει πριν από λίγες ημέρες μισή συσκευασία πένες με διάφορα χρώματα ζαχαροπλαστικής και ήταν σούπερ. Είχα κόψει και τα κορδελάκια και είχα κάνει έναν κόμπο στην άκρη για να μη φεύγει το πρώτο μακαρόνι.



Το πρώτο παιχνίδι που παίξαμε ήταν άκρως διασκεδαστικό και πολύ πολύ ....απλό! Αυτά τα μικρούτσικα marshmallows τα είχα πάρει από το Tiger σε ανύποπτο χρόνο και μου ήρθε φαεινή ιδέα. Τα έβαλα σε ένα μεγάλο μπολ και ο σκοπός του παιχνιδιού ήταν να τα μεταφέρεις σε ένα άλλο πιο μικρό με μια κουτάλα της σούπας. Και όλα αυτά με κλειστά τα μάτια. Όσα όμως έπεφταν κατά λάθος από έξω, όλοι οι υπόλοιποι θα τα έτρωγαν. Αυτό το παιχνίδι το παίξαμε πάρα πολλές φορές. Ήταν πολύ αστείο όταν τα καραμελάκια έπεφταν έξω και όλες τους τρέχανε να τα φάνε. Φαντάζομαι το ίδιο παιχνίδι μπορεί να γίνει με ποπ κορν αλλά νομίζω ότι αυτά τα marshmallows ήταν ιδανικά.
















Μετά τους εξήγησα ότι επειδή δεν είχα πολύ χρόνο στην προετοιμασία, ήθελα τη βοήθειά τους.
Και εμφάνισα 8 ατομικές τουρτίτσες για να τις στολίσουν. Οκ φαίνεται τεράστιο project αλλά believe me δεν ήταν. Είχα πάρει έτοιμο παντεσπάνι και είχα κόψει κύκλους με ένα ποτήρι παιδικό. Κάθε τουρτίτσα είχε τρεις στρώσεις και ανάμεσα μια κρέμα σαντιγί με μπανάνα. Από πάνω σκέτη άσπρη σαντιγί. Και η κανονική μεγάλη τούρτα ήταν ακριβώς η ίδια. Οπότε στην ουσία μια συναρμολόγηση έκανα.
Για στολισμό είχα διάφορα sprinkles από πέρυσι (από το frozen) που δεν είχαν λήξει (!) και κάτι σημαιάκια παμπάλαια που είχα φτιάξει για το etsy. Φυσικά τους έδωσα και τα marshmallows που περίσσεψαν από το προηγούμενο παιχνίδι και άρχισε ο στολισμός. Η Μιράντα δεν ήθελε να στολίσει και απλά άρχισε να τρώει. Γενικά η διάθεσή της δεν ήταν και καταπληκτική, πράγμα που δυσκόλευε λίγο το juggling το δικό μου.























Κάπου εδώ αν θυμάμαι καλά κάναμε ένα διάλειμμα για να σβήσουμε τα κεράκια.
Το κορίτσι μου έγινε 6 χρονών!!!!!!!!!





Κάναμε κι άλλο διάλειμμα για να φάμε κάτι και να πάρουμε δυνάμεις και συνεχίσαμε με το επόμενο παιχνίδι. Πίτσες!!!
Είχα αρκετά μικρά κομματάκια από τσόχα που είχα προνοήσει και δεν είχα πετάξει. Έτσι έκοψα τυρί, πεπερόνι, πιπεριά, ζαμπόν, μανιτάρια, ντομάτα. Τα βασικά υλικά για μια πίτσα. Για το ζυμάρι, εντάξει υπερέβαλα λίγο! Έραψα 8 πίτσες με άσπρη τσόχα με μια τσαχπινιά στην άκρη που έμοιαζε σαν την πραγματική άκρη της πίτσας που έχει ξεροψηθεί.
Η καθεμία έφτιαχνε την πίτσα της ξανά και ξανά και της έφερνε στον φούρνο να της ψήσει. Φούρνος ήταν ένα κουτί παπουτσιών όπου είχα κάνει ένα άνοιγμα, Δεν ασχολήθηκα πολύ με το φούρνο αλλά μια χαρά ήταν τελικά.
Τα κορίτσια είχαν πολύ όρεξη να συνθέσουν πίτσες, όμως η παιδική φαντασία πήγε το παιχνίδι αλλού! Πραγματικά συγκινήθηκα με τις δημιουργίες τους! Εννοείται πως πήραν το ζυμάρι και όσα υλικά ήθελαν στο σπίτι για δωράκι.




























Και μετά είχαμε παιχνίδι γευσιγνωσίας με ...κλειστά μάτια!!
Είχα ετοιμάσει κάποιες πολύ κοινές γεύσεις σε χαρτάκια από cupcakes στη φόρμα για τα κεκάκια. Μετά κάλυψα όλη τη φόρμα με αλουμινόχαρτο για να μη βλέπει κανείς τις γεύσεις και μοίρασα στον καθένα από ένα πηρουνάκι. Εγώ τρυπούσα λίγο το αλουμινόχαρτο και τους έδινα να δοκιμάσουν. Σε αυτό το παιχνίδι έγινε χαμός! Σηκώθηκαν ακόμη και όλοι οι μεγάλοι να το παρακολουθήσουν! Ηταν πολύ ωραίο και το κάναμε ξανά και ξανά, κι ας είχαν αποκαλυφθεί όλες οι γεύσεις.
Είχα βάλει σοκολατάκι, τυρί φέτα, κέτσαπ, δημητριακά, ζαμπόν, μαρμελάδα φράουλα, μαρσμέλλοους, φρυγανιά, σαντιγύ, μουστάρδα, βούτυρο και γιαούρτι.









Και το τελευταίο ήταν μια κατασκευή. Οι κουτάλες που λέγαμε! Επιστράτευσα ό,τι είχα και δεν είχα από μικρά κομματάκια ύφασμα, κορδέλες, τούλια, πομ πομ, μαλλί πλεξίματος σε διάφορα χρώματα κλπ κλπ μαζί με κόλες, ματάκια και μαρκαδόρους και δημιουργήθηκαν υπέροχες κοπελίτσες. Λυπάμαι που δεν τις φωτογράφισα όλες. Μερικές ήταν πραγματικά υπέροχες. Φυσικά η καθεμία ακολούθησε τη δημιουργό της στο σπίτι.


























Κάπου εδώ τελείωσαν οι δραστηριότητες και τα κορίτσια σηκώθηκαν να χορέψουν. Είχε πάει ήδη 9!!
Σε λίγο όταν έφευγαν ήταν πραγματικά ενθουσιασμένες και η Δανάη είχε ένα χαμόγελο ως τα αυτιά!

Νομίζω ότι ήταν το καλύτερο πάρτυ που έχω διοργανώσει, σε αυτό το crafty επίπεδο, εξαιρετικά low budget, αν σκεφτείς ότι η τούρτα και τα υπόλοιπα ήταν δική μου κατασκευή.

Και του χρόνου κοριτσάκι με άλλες ιδέες!


Να σε χαιρόμαστε και να κρατήσεις για πάντα τις φιλίες αυτές στη ζωή σου!
Τις λαμπερές και χαμογελαστές φίλες σου! Αυτές οι αναμνήσεις αξίζει να μείνουν!
Και αυτό το ποστ το αφιερώνω σε εσάς κορίτσια, όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές σε 20 χρόνια!
Και για να ξέρετε, αυτή τη τρελή μάνα που θα δείτε σε κάποιες φωτογραφίες με τη μπλούζα με τα τρελά πουλιά, εγώ είμαι!



24/11/15

Waking up

{χτες ρώτησα τη μεγάλη μου κόρη ποια είναι η καλύτερη στιγμή της ζωής της μέχρι τώρα; (γιατί με πιάνουν κάτι τέτοια φιλοσοφικά κατά καιρούς) και μου είπε: όλες οι στιγμές γιατί τις απολαμβάνω και τις χαίρομαι}. Μακάρι κορίτσι να το θυμάσαι για πάντα αυτό.

Προχτές το βράδυ είχε πάει έντεκα παρά η ώρα. Κοίταξα το ρολόι και δεν είχα καταλάβει πότε πέρασε η ώρα. Με τα κορίτσια να κοιμούνται από τις 9, βρήκα την ευκαιρία να ράψω μερικές … πίτσες. Για το cooking party βρε. Είναι τόσο προφανές.

Σκέφτομαι αυτές τις ημέρες πόσο πραγματικά γεμάτες είναι οι ημέρες μου. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ξέρω εγώ δεν προλαβαίνω να λουστώ, ας πούμε. Ή κλείνουν τα ματάκια στους τίτλους αρχής μιας ταινίας που αρχίζει στις 11. Ή το πρωί, όταν ξυπνάω, θέλω να αλλάξω απλά πλευρό και να μην πάει κανείς σχολείο. Έτσι για την αλητεία.

Όμως οι ημέρες μου είναι γεμάτες γιατί δεν κάθομαι ούτε λεπτό. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που πρέπει να κάνω κάθε μέρα και όχι, δεν εννοώ σίδερο, μαγείρεμα, σφουγγάρισμα. Κι αυτά γίνονται αλλά δεν είναι η προτεραιότητα, πώς να το εξηγήσω. Πρώτα έρχονται οι κατασκευές μόνη μου ή μαζί τους, οι βόλτες, η ζωγραφική, η δουλειά με τα κείμενά μου. Τα περιοδικά μου, η μουσική. Το συμμάζεμα των playmobil μετά μουσικής. Κάτι γαργαλητά στον καναπέ, να συμμαζέψω τις τσόχες μου, να κάνω λίστες για το cooking party, να φτιάξω ένα υποτυπώδες budget για να φτάσουμε στο τέλος του μήνα, να μαζέψουμε τίποτα από τον κάδο ανακύκλωσης πάλι.

Και σκέφτομαι ότι πέρασα σχεδόν τη μισή μου ζωή χωρίς να κάνω τίποτα και τώρα που έπιασα το νόημα, αργά αρκετά, τρέχω να προλάβω. Όταν, ήμουν 20 χρονών και ήμουν στη σχολή δημοσιογραφίας, πόσο φλατ ήταν η ζωή μου. Τώρα που τη βλέπω από μακριά, ήταν πραγματικά τόσο βαρετή. Ενώ θα μπορούσα να κάνω και τότε τόσα χιλιάδες πράγματα, απλά περιφερόμουν. Ήμουν στο κέντρο της Αθήνας, η ζωή μου περιτριγυριζόταν από τόσα ενδιαφέροντα και εγώ, ξέρω εγώ, καθόμουν σπίτι Κυριακή μεσημέρι και έβλεπα Φιλαράκια. Και μετά, περίμενα κάτι τηλεφωνήματα που δεν γινόντουσαν ποτέ. Και έγραφα σπαραξικάρδια σημειώματα στον εαυτό μου. Τουλάχιστον έγραφα και τότε. Αλλά κατά τα άλλα, δεν με συγχωρώ.


Τώρα θέλω να τα κάνω όλα, να διαβάσω 100 βιβλία, να κάνω ταξίδια όταν και αν βρούμε τα χρήματα, να τους μαθαίνω κάθε μέρα κάτι καινούριο. Να παίρνω ιδέες από το Pinterest και να της φτιάχνω κι ας είναι fail. Να είμαι ζωντανή. Να μην αράζω. Να κρατήσω το χιούμορ. Να λούζομαι πιο συχνά. Να μου φτάσει ο χρόνος. Να τον κάνω εγώ να φτάσει. Να στριμώξω παντού στιγμές. Ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχει χώρος. Αυτή είναι η ζωή, δεν έχει άλλη. Αυτή είναι η πιο δημιουργική μου φάση. Δεν χορταίνεται, θέλω πάντα κι άλλο κι άλλο κι άλλο, σαν 6χρονο κορίτσι. Όμως συγχρόνως νιώθω σαν απλά να ωρίμασα λιγάκι.


20/11/15

Art Lab -Σφουγγαράκια & λαστιχάκια

Χτες καταφέραμε να κάνουμε πάλι κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν εντελώς πετυχημένο όσο αυτό που είχα δει στο internet, γιατί κάτι σίγουρα είχα ξεχάσει και δεν έβρισκα στο link. Όμως τα κορίτσια το ευχαριστήθηκαν, λερώθηκαν και το αποτέλεσμα ήταν πολύ όμορφο.
Εξάλλου, it's the process, not the product.

Το θέμα ήταν να χρησιμοποιηθούν σφουγγαράκια (από αυτά για τα πιάτα) στα οποία θα έχουν περαστεί κάποια λαστιχάκια για να δημιουργηθεί ενός τύπου σφραγίδα.

Στη συνέχεια πρέπει να βουτήξεις το σφουγγάρι στη μπογιά και να το πατήσεις πάνω σε μια σελίδα χαρτιού.
















 της Μιράντας


της Δανάης (με λίγο κολάζ)


Η Μιράντα, ενώ έβαφε με πάθος μπλε όλη τη σελίδα, μου είπε: σε ευχαριστούμε που μας μαθαίνεις τέτοιες ωραίες ζωγραφιές. Χαχα!




13/11/15

Toxic

Παρασκευή πρωί στο φανάρι της Ανθούσας που «αργεί» ως συνήθως, ένας έξυπνος προσπερνάει όλους εμάς τους ηλίθιους που περιμένουμε υπομονετικά να αναβοσβήσει 2-3 φορές μέχρι να έρθει η σειρά μας και προσγειώνεται μπροστά από όλους για να περάσει πρώτος. Κουνάω το κεφάλι. Μα πραγματικά, πώς μπορείτε να συμπεριφέρεστε έτσι;
Στο σχολείο της Μιράντας, στον παιδικό σταθμό, δυο εβδομάδες τώρα που Νοέμβριο μήνα έχει καλοκαίρι τα έχουν βγάλει στην αυλή δυο φορές. Προχτές, δεν άντεξα και ρώτησα το λόγο. Γιατί, μου τα μάσαγε η δασκάλα, υπάρχουν γονείς που ζητάνε να μη τα βγάζουμε για να μην κρυώσουν. Με 25 βαθμούς έξω; Λογικό. Θα είναι οι ίδιοι γονείς φαντάζομαι που βλέπω κάθε πρωί να φέρνουν τα παιδιά τους με το αυτοκίνητο καπνίζοντας μέσα στο αυτοκίνητο.
Στο δημοτικό, κάθε πρωί, υπάρχουν γονείς που διπλοπαρκάρουν για να είναι ακριβώς μπροστά στην είσοδο αλλά και άλλοι, πιο άνετοι, που απλά ανάβουν alarm μέσα στη μέση του δρόμου, ενώ φυσικά υπάρχει ουρά από πίσω, και με την ησυχία τους βγάζουν το παιδί, βγάζουν την τσάντα και περιμένουν να το δουν να μπαίνει. Δημιουργείται κυκλοφοριακό κομφούζιο φυσικά. Και όλα τα γύρω στενάκια, άδεια, με άπειρες θέσεις για παρκάρισμα. Α, συγνώμη, αν παρκάρεις εκεί, ίσως θα πρέπει να περπατήσεις και δέκα βήματα, δεν το είχα σκεφτεί.
Ναι είμαι έξαλλη! Με τη συμπεριφορά όλων μας. Με τα παιδιά που μεταφέρονται κάθε ημέρα σαν σακούλες σκουπιδιών, χωρίς ζώνη, ούτε λόγος για κάθισμα, σαν παπαγαλάκια να ακουμπάνε στον ώμο του οδηγού-μπαμπά-μαμάς που κατά πάσα πιθανότητα φοράει ζώνη για να προστατευτεί αυτός.
Υπάρχει τόση τοξικότητα γύρω μας, που δεν την αντέχω. Και όση θετική ενέργεια κι αν προσπαθώ να ξεθάψω, αυτή η αρνητική ενέργεια, παντού, με τρώει.
Και μετά αν κοιτάξω και την γενική κατάσταση, για την οποία τόσο καιρό εθελοτυφλώ, θα φτιάξω τη βαλίτσα μου και θα πάρω τα παιδιά μου να πάμε κάπου αλλού. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Όλοι πάνε και γυρίζουν στις δουλειές τους μουτρωμένοι, βρίζουν και φωνάζουν στα παιδιά τους, επειδή έχουν κι αυτά υποχρεώσεις. Κι οι γονείς έχουν. Να κάνουν αυτόν τον κόσμο καλύτερο. Δεν αρκεί να στέλνεις στη Λέσβο τα ρούχα που σου περισσεύουν. Δεν αρκεί να τα πηγαίνεις στις καλύτερες εξωσχολικές δραστηριότητες. Δεν αρκεί να τους κάνεις ακριβά δώρα τα Χριστούγεννα. Δεν σε κάνει αυτό ούτε καλό άνθρωπο, ούτε καλό γονιό. Αλλά έχω την εντύπωση ότι κάτι τέτοιο δεν θα σε ενδιαφέρει και πολύ.

Μπορείς, σε παρακαλώ, απλά, να σκύψεις στο ύψος τους, να τους μιλήσεις χαμηλόφωνα και να τους ζητήσεις ένα συγνώμη; Κι άλλο ένα από εμένα. 

9/11/15

Art Lab - Αβγοθήκες

....ή μήπως αυγοθήκες;

Δεν ξέρω! Απλά το μόνο που ξέρω είναι ότι τις βρήκαμε έξω από ένα κάδο σκουπιδιών απέναντι από το μίνι μάρκετ της γειτονιάς και φυσικά δεν χάσαμε ευκαιρία.



Στην αρχή τα έκοψα εγώ ένα ένα με το ψαλίδι και έγιναν σαν λουλουδάκια.


Μετά επιστρατεύτηκαν τα χρώματα.



Τα κορίτσια τα έβαψαν ένα ένα και τα αφήσαμε να στεγνώσουν.




Η Μιράντα, για κάποιο λόγο που ξέρει μόνο αυτή, επέμενε να βάψει όλα τα δικά της κόκκινα.



Όταν είχαν στεγνώσει ανοίξαμε μια μικρή τρύπα στο κέντρο και περάσαμε ένα κορδόνι.

Στο πρώτο λουλούδι φτιάξαμε ένα κόμπο και μετά ανάμεσα στα λουλουδάκια περνάγαμε χάντρες και κουδουνάκια.


Δεν ξέρω, το αποτέλεσμα μου άρεσε τόσο πολύ που το κρέμασα στο σαλόνι!!