Παράξενα πράγματα συμβαίνουν

Σκηνικό 1ο

Πριν από λίγες μέρες σε ένα φαρμακείο. Μια κυρία αγοράζει βαφή για τα μαλλιά της. Την ώρα που πληρώνει αλλάζει ύφος και ρωτάει τον φαρμακοποιό: «Συγγνώμη, ξέρετε αν υπάρχει εδώ κοντά μαγαζί με εσώρουχα;» Χλομιάζει ο φαρμακοποιός.



Σκηνικό 2ο

Ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω σε μια εκπομπή στο Alter. Σε ένα από τα παράθυρα ένας νέος κύριος με κάτασπρο μαλλί, μάλλον βαμμένο. Μου κάνει εντύπωση και κοιτάω τι γράφει από κάτω. «Πρόεδρος Συνδέσμου Προάσπισης Πατεράδων». Και τώρα χλομιάζω εγώ.

Σκοτάδι και φως

Ένας άλλος τρόπος να περιμένεις

Είναι σαν να είμαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Που και που λαμπυρίζει ένα φωτάκι και τρέχω να το φτάσω. Νιώθω αισιόδοξη, βρήκα το φως που θα λάμψει στη ζωή μου. Όμως το φωτάκι φαίνεται αχνό και μετά σβήνει. Σε λίγο θα ανάψει άλλο, θα στρέψω προς τα εκεί τις ελπίδες μου, θα αγνοήσω την ψυχραιμία μου, θα ενθουσιαστώ. Θα περιμένω. Αυτή η αναμονή είναι τόσο δύσκολη. Γιατί αυτό που περιμένεις μπορεί και να μη συμβεί ποτέ. Και να πρέπει να πλησιάσεις άλλο φως, να βρεις έναν τεχνητό τρόπο να φωτίσεις τη ζωή σου. Γιατί δεν μπορείς να ζεις άλλο στο σκοτάδι.

Τώρα που το θυμήθηκα…

Ρε παιδιά έχω κι ένα blog! Αλλά δεν έχω φανατικούς αναγνώστες να με αναζητάνε οπότε γράφω όποτε έχω διάθεση κι όταν έχω κάτι να πω! Λοιπόν, έχω ένα προαίσθημα ότι από εβδομάδα θα έχω δουλειά! Κατά 90% η απάντηση θα είναι θετική! Δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά αλλά μάλλον είμαι σε καλό δρόμο. Και τη Δευτέρα έχω κι άλλο ένα ραντεβού για δουλειά, στο ίδιο αντικείμενο! Κοίτα που πέσανε όλα μαζί τώρα και δεν θα ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω! Μήπως να το παίξω λίγο ντίβα σαν την κυρία;

Κατά τα άλλα, σήμερα Εθνική εορτή! Τα αεροπλάνα κάνανε παρέλαση το πρωί κι εμείς τα βλέπαμε και στην τηλεόραση και από τη βεράντα μας! Μετά μπακαλιαράκι με ολίγη σκορδαλιά! Και μετά απογευματάκι με ανιψάκια και αδερφάκια! Και μανούλα! Για βράδυ, προτείνω λίγο Jack Bauer να πάει στο καλό κι η φορ σίζον! Αύριο λέμε να πάμε για κοψίδια στους Θρακομακεδόνες! Κράτα την όρεξη σου!

Days go by

Τον τελευταίο καιρό η ζωή μου τρέχει μέσα από τα χέρια μου. Όχι, δεν θέλω να γράψω κάτι ποιητικό, κάτι μελό, κάτι δυσνόητο, θέλω να πω πως είναι οι μέρες μου, περίεργες, σύντομες και μυρίζουν άνοιξη.

Βάζω το ξυπνητήρι αποβραδίς να χτυπήσει στις 9:30. Θα χτυπήσει, θα το κλείσω και θα σηκωθώ από το κρεβάτι στις 10:30. Θα πάω να δω αν κατέβηκε η ταινία όλο το βράδυ, δεν θα έχει κατεβεί, θα τσατιστώ, θα κάνω μια επανεκκίνηση και θα πάω να φτιάξω καφέ. Θα χαζέψω λίγο Μενεγάκη, λίγο Αρναούτογλου, τα ζώδια, λίγο Τσαπανίδου, καμιά σοβαρή είδηση και θα πάρω τον καφέ μου (τόση ώρα γουργουρίζει, δεν τον ακούς;), τα τσιγάρα μου και θα στρωθώ μπροστά στον υπολογιστή. Θα δω τα e-mail μου, θα θαυμάσω το gmail μου (έχω χρησιμοποιήσει μόνο το 1% από τα 2 giga) και θα το ρίξω στη δουλειά. Αν έχω δουλειά δηλαδή. Θα χτυπήσει το κινητό, θα έχω δουλειά που θα την θέλουν μες τη μέρα ή αύριο το πρωί, θα την θέλουν χτες, το επόμενο λεπτό. Θα αρχίσω να γράφω, να σερφάρω, να τσεκάρω το mail, να δω τα blog, το δικό μου, να ακούω μουσική. Ένα διάλειμμα, σε παρακαλώ, να βρω κανένα τραγουδάκι. Βρήκα δύο αγγελίες, να στείλω βιογραφικό. Θέλουν από διαφημιστική, δεν πειράζει, θα στείλω κι ας μη με πάρουν. Με καλεί ένας φίλος να στείλω εκεί που δουλεύει αυτός. Αχ μακάρι, τι καλά! Μεσημεριάζει, θα γυρίσει ο καλός μου και κάτι θα πρέπει να φάει το παιδί. Εγώ είμαι από το πρωί με έναν καφέ και 10 τσιγάρα. Ξέχασα πάλι να ξεπαγώσω τις μπριζόλες άρα προς το όσπριο το κόβω. Θα κάνω φακές. Ή καμιά σαλάτα. Κάνουμε και δίαιτα. Λέμε τώρα. Μήπως προλαβαίνω να πάω Carrefour; Ντύνομαι (γιατί τόση ώρα είμαι με τις πιτζάμες) και πάω να αγοράσω αυτά που μας λείπουν. Εγώ κι η Μαίρη Παναγιωταρά, μια εργαζόμενη μητέρα, μια καλή νοικοκυρά. Μόνο που δεν είμαι μητέρα, ακόμη. Θα περάσω κι από την Πειραιώς να δω αν μπήκε κανένα φράγκο από τα χρωστούμενα (από την εταιρεία που μας απέλυσε όλους και μας χρωστάει δεδουλευμένα), θα χαζέψω καμιά βιτρίνα. Θα χτυπήσει το κινητό. «Α είσαι έξω; Όταν γυρίσεις στείλε μου αυτό κι αυτό κι αυτό.» Δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι, έχω δουλίτσα έστω κι από το σπίτι, που με πληρώνει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Κάνω freelance δουλειές και μου αρέσει. Άσε που ξυπνάω ότι ώρα θέλω κι αν θέλω δουλεύω το βράδυ και όχι το πρωί. 9 με 5. Θα γυρίσω στο σπίτι, θα έρθει και ο καλός μου, θα φάμε, τι έχει η Τατιάνα σήμερα, θα ξανακαθίσω λίγο στον υπολογιστή. Λίγο. Θα πάει 8:30 το βράδυ και δεν θα το έχω καταλάβει. Τι κάνω τόσες ώρες; Έχασα και τις ειδήσεις. Ο Δημήτρης κάνει πτήση Μπανκόνγκ – Αθήνα με το Simulator. Να πάρω τη μαμά μου, ο αδερφός μου τι κάνει; Τι θα έλεγε ο μπαμπάς μου τώρα; Θα ξαπλώσω στον καναπέ και θα δω ό,τι έχει. Δεν έχει τίποτα. Μήπως να δούμε 24 που το έχουμε αφήσει στη μέση; Ο Jack μας περιμένει. Καμιά ταινία; Τι τις κατεβάζω; Όταν έρθει η αστυνομία τουλάχιστον να τις έχω δει. Γιατί κλαίνε στο Dream Show; Όχι, δεν θα δω πάλι Ευαγγελάτο. Αν ήταν Παρασκευή θα έβλεπα ευχαρίστως Νικολούλη, καλύτερη κι από θρίλερ. Θα με κοροϊδεύουν πάλι. Θα παραγγείλουμε κάτι; Πείνασα. Δεν έχω τελειώσει και τον Κλειστό Κύκλο, άντε να δούμε πότε θα έχω όρεξη να διαβάσω. Έχει σοκολάτα στο ψυγείο; Αχ, έχει την Βενετία ο Δούσης, τι ωραία, είχαμε πάει πριν 3 χρόνια στη γιορτή μου. Κλέβω ματιές και στο Real Simple, πώς να ανάψεις, λέει, κεριά με ένα μακαρόνι. Νύσταξα αγαπούλα, πάρε με αγκαλιά, να πλύνω δοντάκια, να βάλω και το ξυπνητήρι στις 9:30. Πέρασε η μέρα μας! Αύριο να πάμε οπωσδήποτε για καφέ! Και να βάλω και πλυντήριο! Και να καθαρίσω και τη βεράντα! Να αλλάξω το σεντόνι! Γιατί δεν τα έκανα σήμερα όλα αυτά; Τα ξέχασα! Έπλυνα τα πιάτα όμως! Και κατέβασα τα σκουπίδια! Η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά. Νιώθω ευτυχισμένη όμως, μια γλυκιά χαρμολύπη, είναι καλά, είναι ωραία, νιώθω σιγουριά, μια μικρή θλίψη που σε ανεβάζει καμιά φορά, σε κατεβάζει άλλες τόσες, κοιτάω τα μάτια του, με αγαπάει, κοιτάει στα δικά μου, είναι ο κόσμος μου, έχω κι άλλους να με αγαπάνε, θα ζήσω όμορφες μέρες. Δεν είναι άδειες οι μέρες μου, είναι γεμάτες, κι ας έμειναν άπλυτα στο καλάθι, κι ας μην τελειώνει το βιβλίο μου. Που και που μου έρχεται μια έμπνευση και γράφω κι εγώ κάτι. Μπούρου μπούρου για να ζαλίσω τον κόσμο. Λες; Ξέχασα. Θα πάω και Γιάννενα, αρχές Απριλίου για την ορκωμοσία του αδελφού μου. Το πήρε, το πήρε. Μας περιμένουν νέοι δρόμοι. Εθνικές οδοί. Λακκούβες, σκαμπανεβάσματα, διόδια. Τοπία, εμπειρίες, γνωριμίες. Είναι καλά τελικά, αυτή η ζωή είναι καλή!



And days go by...
I can feel 'em flyin'
like a hand out the window in the wind.
The cars go by...
Yeah it's all we've been given,
So you better start livin' right now
'Cause days go by...

Billy the Great!

Όταν η δασκάλα ζήτησε στην τάξη του Βασίλη να γράψουν μια μικρή έκθεση για έναν μουσικό ή ένα άγαλμα ή έναν πίνακα που γνωρίζουν, εκείνος έγραψε για τον Μίκη Θεοδωράκη. Μόνο που έκανε, λέει, λάθος και έγραψε «Θοδωράκης», παρέλειψε το «ε». Και μετά μας κούφανε όλους ομαδικά.

Ο Βασίλης διαβάζει «τα ταξίδια του Γκιούλιβερ», λύνει sudoku πριν κοιμηθεί και κάνει μαθηματικές πράξεις στο μυαλό του σε χρόνο dt. Απλά αν του βάλεις να κάνει μια αφαίρεση ή μια πρόσθεση θα σου ζητήσει να έχει αποτέλεσμα πάνω από εκατό. Πηγαίνει στον Πανελλήνιο κάθε Σάββατο και Κυριακή και μερικές φορές την εβδομάδα ακολουθεί τον μπαμπά του στην οικοδομή να επιβλέψουν μαζί τις εργασίες.

Όταν έρχεται σπίτι μου παίζει στον υπολογιστή μου και μου λέει «πάτα λίγο την έναρξη (στα Windows) να μπούμε στο ίντερνετ.». Ο Βασίλης είναι από τα πιο έξυπνα παιδιά που ξέρω, είναι το ανιψάκι μου, ο αδερφός της Παναγιώτας. Πάει Δευτέρα Δημοτικού και θέλει λέει να γίνει ψυχολόγος για παιδιά. Έτσι μου είπε, δηλαδή, την τελευταία φορά. Το έχω ζήσει από τις πρώτες μέρες που ήρθε στον κόσμο και έχω γιορτάσει μαζί του σχεδόν όλα τα γενέθλια, από εκείνα της πρώτης εβδομάδας, όταν με μια φίλη μου του πήγαμε μια μικρή παστούλα με ένα κεράκι μέχρι πέρυσι που γιόρτασε μαζί με την τσακαλοπαρέα του σε έναν παιδότοπο.

Ο Βασίλης έχει απορίες συνεχώς. Μια μέρα είδε κολλημένο στην πόρτα της εξώπορτας ένα χαρτί που έλεγε ότι ψέκασαν για απολύμανση με ένα φάρμακο εγκεκριμένο από το Υπουργείο Γεωργίας. «Από εκεί είναι ένας συμμαθητής μου», είπε. Από τη Γεωργία, η τάξη του Βασίλη έχει πολλούς αλλοδαπούς. Χα χα αστείος ο συνειρμός ενός μικρού παιδιού.

Δεν ξέρω αν "φταίει" το γεγονός ότι και οι δύο γονείς του είναι φιλόλογοι και έχουν πολλά βιβλία στο σπίτι, δεν ξέρω αν αυτό το παιδί θα γίνει διάνοια κάποια μέρα, ξέρω πως αν ήταν στην Αμερική θα περνούσε μερικές βαθμίδες εκπαίδευσης και θα πήγαινε σήμερα Γυμνάσιο.

Όμως καλύτερα έτσι. Ζει την παιδική του ηλικία και την χαίρεται. Μπορεί να συζητήσει άνετα με έναν ενήλικο και να το στριμώξει στην γωνία. Μπορεί να σε κάνει να γελάσεις. Να σε κερδίσει στο σκάκι. Να κάνει high score στο Super Mario και να θυμάται σε πιο λεπτό του αγώνα έβαλε γκολ ο τάδε, πότε ιδρύθηκε ο σύλλογος της αγαπημένης του ομάδας. Και πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε.

Τον αγαπώ πάρα πολύ και χαίρομαι να τον βλέπω να μεγαλώνει και να μαθαίνει τον κόσμο. Τον φοβάμαι και λίγο που είναι τόσο σοφός σε τόσο μικρή ηλικία. Θα μου φανεί χρήσιμος αργότερα. Σε λίγα χρόνια θα παίρνει την αδελφούλα του και θα πηγαίνουν βόλτες μαζί. Αν είναι αγαπημένοι σήμερα; Ε πέφτει που και που λίγο ξύλο αλλά έτσι είναι αυτά. Εξάλλου παιδιά είναι!

24 ώρες με έναν άγγελο

Μπορεί να είναι μικρή για να το διαβάσει αλλά κάποια μέρα θα είμαι 40 και θα είναι 18 και θα θυμάται άραγε αυτές τις μικρές στιγμές που περνάμε μαζί;

Χτες το σχολείο της είχε απεργία και την πήρα από προχτές το βράδυ μαζί μου στο σπίτι. Πήραμε το λεωφορείο, κόντεψε να μου κοιμηθεί στο κάθισμα γιατί ήταν πτωματάκι αλλά όταν φτάσαμε στο σπίτι μου ψιλοξύπνησε και ήταν μια χαρά. Φάγαμε φαγητάκι και αφού κατάφερε να χτυπήσει το πηγουνάκι της λίγο στο τραπέζι κούρνιασε στον καναπέ και κοιμήθηκε. Ούτε Βίσση είδε ούτε τίποτα. Χαχα.

Το πρωί την κατάλαβα που ξύπνησε και με χάζευε. Παρατηρούσε τα νύχια μου που τα είχα κόκκινα βαμμένα. Μόλις με κατάλαβε ότι είχα ξυπνήσει μου είπε «Θα σηκωθούμε; Θέλω να φάω κάτι για πρωινό.» Και περάσαμε μια μέρα απίστευτη. Κατάφερα ακόμη και να δουλέψω λίγο ενώ εκείνη ζωγράφιζε ή έπαιζε στο σαλόνι ή έβλεπε παιδικά. Φάγαμε μακαρονάκια, παίξαμε με τα κοσμήματά μου, τα βάλαμε ανά χρώμα, τα ξεκαθαρίσαμε. Βάλαμε κραγιόν, είπαμε παραμύθια.

Δεν με κούρασε καθόλου. Φαντάζομαι πως δεν είναι τόσο εύκολο κάθε μέρα αν έχεις ένα παιδί μέσα στο σπίτι αλλά με το ανιψάκι μου πέρασα καταπληκτικά. Ατάκες, γέλια, λίγα κλάματα στο πρόγραμμα, χαζομαρίτσες, απορίες, τούμπες, εξυπνάδες.

Την λένε Παναγιώτα, θα κλείσει τα 5 τον Οκτώβριο και μια μέρα θα γίνει μεγάλο αστέρι! Αυτά τα ματάκια όταν σε κοιτάζουν λιώνεις. Και να θες δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς!

P.S.: Ο αδελφός της, Βασίλης, πάει Δευτέρα Δημοτικού και ας μη ζηλέψει αν διαβάσει αυτό το κείμενο. Έρχεται σύντομα κάτι και γι’ αυτόν.
P.S.2: Αυτές οι δύο ψυχούλες είναι ένας από τους λόγους που χαμογελώ πιο πολύ τα τελευταία 6 χρόνια!

Να θυμηθώ να μην ξεχάσω

Λεπτομέρειες που σου αλλάζουν τη ζωή. Όσοι καπνίζουν στριφτά τσιγάρα θα ξέρουν ότι στο πακέτο με τα χαρτάκια τους, 10 (νομίζω) τεμάχια πριν το τέλος υπάρχει ένα προειδοποιητικό χαρτάκι που σημαίνει… έχεις άλλα δέκα, αγόρασε άλλο πακέτο, θα σου τελειώσουν και δεν θα έχεις.
Παρακαλώ λοιπόν να γίνει κάτι παρόμοιο και για άλλα προϊόντα. Παραθέτω ορισμένα παραδείγματα προϊόντων, στα οποία αν εφαρμοστεί το μέτρο, θα γίνω πιο οργανωτική και ευτυχισμένη!

• τα cd χύμα σε στρογγυλή θήκη
• στη ζάχαρη
• στον καφέ
• στο χαρτί τουαλέτας
• στις χαρτοπετσέτες
• στο σαμπουάν
• στο σαπούνι
• στις σερβιέτες
• στις ταμπλέτες για το πλυντήριο
• στον αναπτήρα

Αν μπορείτε να σκεφτείτε κάτι άλλο συμπληρώστε τη λίστα!

ΜΥΡΙΣΕΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ;

Είδες τις μυγδαλιές;


Άνθισαν.


Μύρισε άνοιξη.

Κι εσύ να περιμένεις τα παγωτά που θα λιώσουν στο φουστάνι σου.

Και τα κύματα που θα λούσουν τα μαλλιά σου.

Τους Χαιρετισμούς που θα λιώσουν την ψυχή σου.

Το ανοιχτό παράθυρο στο αυτοκίνητο.

Ψάξε να βρεις τις απαντήσεις σε αυτά που σε βασανίζουν.

Κι ας μη βγαίνουν στην επιφάνεια.

Εκεί βγαίνει μόνο ο αφρός.

Έρχονται στιγμές.

Θα είμαι "παρούσα" να τις χαρώ;

Έρχονται αναμνήσεις.

Θα είμαι "δυνατή" να τις δεχτώ;








Αν η άνοιξη είναι απλώς μια ανάγκη μας για καλοκαίρι...
...τότε εγώ θα βάλω το μαγιό μου, θα στήσω την ομπρέλα μου και θα το περιμένω!

Usual suspect στη γειτονιά μου

Υπάρχει μια υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα που είναι στη γειτονιά μου που έχει πραγματικά πολύ πλάκα. Είναι μια κοπέλα σαν να βγήκε από παραμύθι, είναι πραγματικά στον κόσμο της. Δεν είναι απλώς ένας δημόσιος υπάλληλος, όπως όλοι οι άλλοι συνάδελφοι της στα γκισέ. Δηλαδή να κάθονται και να κάνουν τη δουλειά τους με το πάσο τους, να μιλάνε στο τηλέφωνο, να καπνίζουν στα μούτρα μας και να κουτσομπολεύουν μέχρι να πατήσουν το κουμπί για τον επόμενο.


Αυτή είναι η προσωποποίηση της σωστής υπαλλήλου αλλά και λίγο χαζής συγχρόνως. Την είδα πρώτη φορά όταν την είχαν βάλει στο πόστο του ΟΑΕΔ, να πληρώνει δηλαδή τους ανέργους το επίδομα ανεργίας τους. Εκείνη τη μέρα λοιπόν η φίλη μας δούλευε σε εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, κοίταζε πολύ προσεκτικά τα χαρτιά που της έδιναν, δεν ήξερε τι ακριβώς να κάνει, τα ξανακοιτούσε, κάποια στιγμή τα ξεμπέρδευε και έδινε τα χρήματα. Μια κυρία εκείνη την μέρα την είχε ρωτήσει εκνευρισμένη: «Καινούρια είσαι;» Και αυτή απλά έσκυψε το κεφάλι. «Φαίνεται», της απάντησε. Την πρόσβαλλε κανονικά αλλά δεν ίδρωσε το αυτί της. Συνέχισε τη δουλειά της.


Την επόμενη φορά την είδα σε ένα ταμείο να εξυπηρετεί κανονικά τον κόσμο αλλά και αυτούς για τον ΟΑΕΔ. Εκείνη την μέρα έγινε το έλα να δεις. Ήταν η μέρα που δίνανε μαζί με το επίδομα και το δώρο Χριστουγέννων, πολύ νωρίτερα από την ορισμένη ημερομηνία, οπότε όπως ήταν λογικό οι ουρές έφταναν μέχρι έξω. Και υπήρχαν μόνο δύο ταμεία για τον λόγο αυτό, ένα το δικό της κι άλλο ένα. Το τι άκουσε η κοπέλα εκείνη τη μέρα δεν περιγράφεται. Τη βρίσανε αρκετά. Αλλά αυτή ατάραχη συνέχιζε τη δουλειά της. Όταν μάλιστα ένας εξυπνάκιας έδωσε τα χαρτιά του σε έναν που ήταν μπροστά μπροστά στην ουρά και εξυπηρετήθηκε γρηγορότερα, αυτή το δέχτηκε. Κι όταν το κατάλαβαν οι άλλοι μόνο που δεν πιάστηκαν στα χέρια. Μάλιστα λέγανε να βγούνε έξω να λογαριαστούνε. Τον τσαμπουκά μάλιστα τον έκανε ο παράνομος, αυτός δηλαδή που έδωσε τα χαρτιά στον φίλο του. Αυτή; Χαρτιά της έδωσαν, χαρτιά πήρε. Που να φανταστεί ότι ο κύριος έκανε κομπίνα;


Σήμερα, ξαναπήγα στην τράπεζα. Πέρασε από μπροστά μου ενώ στεκόμουν στην ουρά και την ξαναθυμήθηκα. Την είδα που πήγε και κάθισε σε ένα γραφείο. Έχει και γραφείο τώρα, σκέφτηκα, κάποιος την εκτίμησε εδώ μέσα. Πολύ σύντομα ένα κορίτσι με πολύ χαρτούρα πήγε και κάθησε στο γραφείο της για να τη ρωτήσει κάτι. Ήταν μακριά και δεν άκουγα τον διάλογο, αλλά η γλώσσα του σώματος αρκούσε. Η υπάλληλος κοιτούσε τα χαρτιά, κοιτούσε λίγο πιο πέρα από την οθόνη του υπολογιστή της, χαμένη, σηκωνόταν για λίγο πήγαινε λίγο δεξιά σαν να σκέφτεται, σαν να ψάχνει κάτι και μετά ξανακαθόταν, έτριβε τη μύτη της, κοίταζε διστακτικά την κοπέλα και μετά πάλι μια από τα ίδια. Σαν να είχαν φέρει έναν γιατρό να κάνει δουλειά τραπεζικού! Σαν να μην ξέρει που παν τα τέσσερα. Η κοπέλα έφυγε και πήγε τελικά σε ένα ταμείο, δεν ξέρω αν εξυπηρετήθηκε τελικά πάντως δεν φαινόταν και πολύ ευχαριστημένη. Μετά την υπάλληλο πλησίασε κάποιος άλλος και την ρώτησε κάτι. Αυτή έψαχνε σε κάτι ντοσιέ, τα άνοιγε, τα έκλεινε, κοίταγε λίγο αριστερά δεξιά, δεν ζήταγε βοήθεια απλά έψαχνε τη λύση.


Φόραγε και μια ροζ μπλουζίτσα, σαν καραμελίτσα ήτανε, δεν είναι ομορφούλα, είναι κάπως περίεργη άλλα νέα κοπέλα, με μια συστολή, μια ντροπή. Όμως από μέσα της φαίνεται ότι είναι πολύ ευχαριστημένη που δουλεύει εκεί. Την είχα δει και μια φορά να φεύγει από την Τράπεζα, την ώρα που έκλεινε και να χαμογελάει μόνη της στο δρόμο. Να είναι ευτυχισμένη. Θέλω μια μέρα να πάω να τη ρωτήσω κάτι να δω τι θα μου πει. Μου θυμίζει λίγο τον Kevin Spacey στους Συνήθεις Ύποπτους, στο τέλος. Όποιος το έχει δει καταλαβαίνει τι εννοώ. Κρύβει ένα μεγάλο μυστικό γι’αυτό χαμογελάει. Μη σου πω ότι είναι και η διευθύντρια της Τράπεζας και το παίζει υπάλληλος. Δεν ξέρω, έχω προβληματιστεί πολύ με αυτή την κοπέλα. Δείχνει άσχετη αλλά δείχνει και έξυπνη. Δείχνει χαζή αλλά κάτι δεν πάει καλά. Ποιος ξέρει; Τουλάχιστον περνάω ευχάριστα την ώρα μου περιμένοντας να έρθει η σειρά μου…

Πείτε μου τώρα ότι το Rocky ήταν τυχαίο...

Πάει κι ο Θέμος. Αναμείνατε στο ακουστικό σας, σύντομα θα βρει κάποιον να τον πληρώνει για να τα χώνει!

Επέστρεψα με αναμνήσεις

Το πιστεύετε, δεν το πιστεύετε, εγώ γύρισα. Είχα πάει Βουδαπέστη! Και ρίξαμε τόσο περπάτημα που λέω να κάτσω για κανένα μήνα τώρα! Και το Σάββατο ξυπνήσαμε και το είχε στρώσει… Χιόνι, όχι αστεία! Πολύ χιόνι, σοβαρά. Και κρύο, πολύ κρύο.

Χάρηκα πολύ με αυτό το ταξιδάκι, περάσαμε καταπληκτικά. Από τη Βούδα στην Πέστη και πάλι πίσω. Οι άνθρωποι καταπληκτικοί. Μπορεί να μην ξέρουν ούτε λέξη στα αγγλικά αλλά αν σε δουν με χάρτη στο δρόμο να ψάχνεσαι θα έρθουν να σε βοηθήσουν από μόνοι τους. Συγκοινωνίες άψογες, το μετρό και το τραμ σε πάνε παντού. Πήγαμε και σε ένα απίστευτο χωριουδάκι το Σάββατο, το Szentendre, 25 χλμ. από τη Βουδαπέστη. Φυσικά, ξεναγός εγώ!
Άντε να εμφανιστούν και οι φωτογραφίες να γίνουν αναμνήσεις!

ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΛΕΙΠΩ

...Θα βρίσκομαι εδώ.....! Σαν παραμύθι...

Το Google καταστρέφει τη μνήμη

Όχι δεν κάνω προπαγάνδα κατά του αγαπημένου μου Google. Το Google είναι το σπιτάκι μου. Μπορώ να ψάχνω ώρες εκεί, να χάνομαι στις σελίδες του. Το αγαπώ πραγματικά, είναι ένας καλός φίλος μου. Όμως διάβασα κάτι σήμερα στο ΒΗΜΑgazino και με προβλημάτισε πολύ. Λέει, λοιπόν, ότι Aμερικάνοι ειδικοί λένε ότι η εξάρτησή μας από το διάσημο ψαχτήρι θα έχει σύντομα και επιπτώσεις. Σήμερα δεν υπάρχει λόγος να απομνημονεύεις πρωτεύουσες, μικρές λεπτομέρειες, ονόματα, ημερομηνίες. Με ένα κλικ στο Google έχεις όλες τις πληροφορίες μπροστά σου. Όμως έτσι, σε λίγα χρόνια, δεν θα χρειάζεται να θυμόμαστε τίποτα. Το μυαλό θα είναι άδειο δηλαδή; Ό,τι θέλει θα το βρίσκει τη στιγμή που το θέλει και μετά θα το πετά γιατί θα είναι σίγουρο ότι θα το ξαναβρεί μόλις το ζητήσει. Δεν είναι τρομακτικό; Η αλήθεια είναι ότι δεν αξίζει να συγκρατήσεις στη μνήμη σου πότε είχε γενέθλια ο Walt Disney, δεν προσβάλλεις κανέναν αν δεν το ξέρεις, όμως αν θέλεις να το γράψεις κάπου, να το αναφέρεις σε μια κουβέντα, θα το αναζητήσεις, ξέρεις που. Εντάξει εγώ δεν θα το ξεχάσω αυτό. Ο Walt Disney έχει γενέθλια την ίδια μέρα με εμένα. Ψάξε στο Google και θα με θυμηθείς.

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΠΩ

Μου τη σπάνε πολλοί άνθρωποι αλλά κυρίως άνθρωποι που κάνουν τους έξυπνους, που καπελώνουν τους άλλους, που μιλάνε συνεχώς, που σε ένα meeting δεν ξεχωρίζουν ποιος αξίζει και ποιος όχι, ποιος πρέπει να μιλήσει και γιατί. Που δεν καταλαβαίνουν πως αν θέλεις να γράψεις κείμενο θα φωνάξεις κειμενογράφο και όχι όποιον πέρναγε από έξω για να κάνεις χαβαλέ. Αν γίνονται έτσι τα brainstorming εμένα να με βράσεις.

Αν με πληρώνεις για να κάθομαι μπορώ να το κάνω κι από το σπίτι μου. Δεν κατεβαίνει ιδέα αν δεν μου αρέσει το περιβάλλον και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Ουφ τα είπα και ξέσπασα!

Καθρεφτίσου

Αυτές τις μέρες απέφυγα να μετακινηθώ με το αυτοκίνητο και πήρα τρόλεϊ, λεωφορείο, μετρό. Δεν ξέρω αν γλίτωσα χρόνο, πάντως διατήρησα την ψυχραιμία μου, δεν έψαξα για θέση πάρκινγκ και σε γενικές γραμμές ήμουν ήρεμη και …καλός άνθρωπος.

Όμως έκανα και κάτι άλλο. Παρατήρησα τον κόσμο. Τον κόσμο που περιμένει στις στάσεις, που στηρίζεται στις λαβές των λεωφορείων, που ξεχνά να ακυρώσει το εισιτήριο του, που ρωτά «στρίβει Ιπποκράτους;», που ακούει μουσική στο i-pod, που απαντά στο κινητό όταν χτυπά στο ρυθμό του Μαζωνάκη.

Υπάρχει κόσμος που δεν σηκώνεται όταν βλέπει εγκύους, μάνες με μικρά παιδιά, υπάρχουν γυναίκες που κάνουν καμάκι στον οδηγό και του αποσπούν την προσοχή, υπάρχουν οδηγοί που οδηγούν με το ένα χέρι. Υπάρχουν κι οι τροχονόμοι που διαλύουν την κίνηση στους δρόμους και μόλις την αποτελειώσουν πάνε στην άκρη και ξεκουράζονται. Υπάρχει το τρίγωνο των Βερμούδων, Φειδιππίδου και Αλεξάνδρας και Κηφισίας, εκεί που αξίζει να πάρεις ένα μυθιστόρημα μαζί σου, μέχρι να περάσεις θα έχεις διαβάσει τρία κεφάλαια. Υπάρχουν πολλά μπιπ, πολλές κόρνες, υπάρχει κόσμος χαμένος, υπάρχουν κυρίες με κραγιόν, με γούστο, φοιτητές που κανονίζουν για το βράδυ. Υπάρχουν κι αυτοί που περπατάνε παράλληλα με το τρόλεϊ και ίσως φτάσουν πιο νωρίς στον προορισμό τους.

Παρατήρησα και κάτι άλλο όμως. Κάτι ωραίο. Είδα ανθρώπους να καθρεφτίζονται στα τζάμια. Στο τζάμι του λεωφορείου. Στις διαφημίσεις στις στάσεις. Να κοιτάζονται, να χαζεύουν τη φάτσα τους. Να φτιάχνουν το μαλλί. Είχε πλάκα γιατί το κάνουν μηχανικά. Είχε περάσει αρκετή ώρα από την ώρα που έχουν κοιταχθεί στον δικό τους καθρέφτη, φεύγοντας από το σπίτι το πρωί και τώρα όλο αγωνία κοιτάζονται στον… πρόχειρο καθρέφτη του δρόμου.
Σίγουρα το έχω κάνει κι εγώ αλλά γίνεται ασυναίσθητα. Στα τζάμια αυτά δεν βλέπεις ακριβώς τον εαυτό σου, βλέπεις κάποιον άλλο. Που πάει στο σημαντικό ραντεβού, στον γιατρό, στο σινεμά, στη δουλειά, στο σπίτι, στον παράνομο δεσμό. Είναι μια ματιά μέσα από τα μάτια του δρόμου. Μια φευγαλέα ματιά μέχρι να έρθει το λεωφορείο. Μια ματιά που κρύβει κοκεταρία, αγωνία, σιγουριά, επιβεβαίωση. Η όψη σου στο τζάμι είναι ωραία. Καθρεφτίσου κι εσύ, μπορείς!

Δεν διαβάζω πια

Δεν διαβάζω, δεν διαβάζω. Δεν είναι ότι δεν θέλω αλλά δεν μπορώ πια να διαβάσω. Διαβάζω μια σελίδα ενός βιβλίου σε δευτερόλεπτα σαν τα κινεζάκια. Και παίρνω το γενικό νόημα όμως χάνω τόσα πολλά. Σκανάρω τη σελίδα στο τσακ μπαμ και να τελείωσα. Μπαίνω στα blog και πάω πάνω κάτω με τα μάτια μου σαν να βιάζομαι. Σε δευτερόλεπτα έχω καταλάβει αν μου άρεσε αυτό που διάβασα, ή έτσι νομίζω. Δεν δίνω δεύτερη ευκαιρία. Βαριέμαι να κάτσω να δω μία μία τις λέξεις και να νιώσω το νόημα τους. Δεν είμαι καλά. Τα περνάω όλα επιφανειακά. Πάνε κι έρχονται στιγμές. Δεν μένει τίποτα. Τόσες σελίδες, τόσες σκέψεις φεύγουν, πετάνε. Κι εγώ τις περνάω με μια ματιά. Είναι πρόβλημα αυτό ιατρικό άραγε;

Προβληματίζομαι. Think fast read fast and then make a difference.

Έκανα ένα τεστ στο http://mindbluff.com/askread.htm και κοίτα τι μου έβγαλε:
«You read between 700 - 750 words per minute. Extremely efficient reading level. (The average rate is between 200 - 250 words per minute.) It is assumed that you did not skim the words nor fail to understand the meaning of what was read. » Να ανησυχήσω;

Θεέ μου δεν πάω καλά. Δεν θα προλάβω να διαβάσω το νόημα της ζωής. Τρώω τις λέξεις. Μάλλον δεν είναι διάβασμα αυτό αλλά εξερεύνηση της σελίδας. Είναι σαν να ξεκινάς να πας μια βόλτα και ξαφνικά αρχίζεις να τρέχεις για να δεις όσο περισσότερα πράγματα μπορείς. Αλλά δεν τα εκτιμάς, αυτό δεν ήθελες από την αρχή;

Να ήμουν πολυάσχολη, να πω. Στο ίντερνετ κυκλοφορούν τόσες συμβουλές για busy άτομα που θέλουν να διαβάζουν γρήγορα. Εγώ όμως το έχω έμφυτο και τώρα τελευταία παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Λες και μου έχουν πει «αυτό το μήνυμα θα αυτοκαταστραφεί, αστυνόμε Σαΐνη διάβασε το γρήγορα».

Φτάνει, ως εδώ. Θα διαβάσω αυτό που μόλις έγραψα συλλαβή προς συλλαβή. Και μετά θα λιποθυμήσω από την κούραση.

ΜΕ ΛΕΝΕ ΦΡΑΝΚ

Μέρος 2ο
Έχω άσχημα νέα. Εδώ και μια βδομάδα έχω πεθάνει. Δεν είναι η κλεισούρα, είναι κάτι άλλο, κάτι που δεν περίμενα πως θα συμβεί. Kάπνιζα στο μπαλκόνι με το τσιγάρο στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο και έστελνα εκείνο το μήνυμα, από αυτά που δεν χωράνε απάντηση. Mάλλον ζαλίστηκα, ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν και παραλίγο να μου πέσει το κινητό από το χέρι. Tο έσωσα την τελευταία στιγμή αλλά είχα ήδη πάρει κλίση και έπεσα στο κενό. Tελικά το κινητό τη γλίτωσε. Προσγειώθηκε πάνω μου και δεν έπαθε τίποτα. Mόνο εγώ έμεινα εκεί, στο πεζοδρόμιο, φαρδύς πλατύς, με εσωτερική αιμορραγία. Πρέπει να πέθανα αμέσως αν και θυμάμαι τον εαυτό μου να κοιτάω τον ουρανό, το μικρό κομματάκι με τα αστέρια που διακρινόταν ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Δεν με ενοχλεί που έπαθα ό,τι έπαθα, αν αναρωτιέστε γι΄αυτό. Aπλά κάπως αλλιώς είχα φανταστεί τις τελευταίες μου στιγμές. Ήταν λίγο άδικο, άδοξο να πεθάνεις με το κινητό στο χέρι. Kαι όλες αυτές οι ιστορίες για το ότι προλαβαίνεις να δεις να περνάνε από μπροστά σου όλες οι σημαντικές στιγμές της ζωής σου, σας διαβεβαιώνω ότι είναι όλα ψέματα. Eδώ καλά καλά δεν πρόλαβα να καταλάβω τι συμβαίνει και είχα βρεθεί τρεις ορόφους πιο κάτω. Δεν με πειράζει που πέθανα έτσι απλά πίστευα πως αφού τόσα χρόνια ήμουν φανατικός θαυμαστής του Kλαρκ Kεντ, αυτός κάποια στιγμή θα μου το ξεπλήρωνε. Kαι αυτή ήταν μια ιδανική ευκαιρία. Mάλλον τον αιφνιδίασα, πάντως δεν ήρθε.

Tο περίεργο είναι πως τη στιγμή που έφευγα νομίζω πως άκουσα το κινητό να χτυπάει. Σαν να έρχεται μήνυμα δηλαδή. Είχα πρόσφατα αλλάξει τον ήχο του μηνύματος οπότε δεν μπορώ να είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος. Tώρα που το σκέφτομαι είμαι σίγουρος πως το άκουσα. Aλλά μόλις είχα κλείσει τα μάτια μου οπότε δεν πρόλαβα να δω αν η οθόνη φωτίστηκε με εκείνο το ελπιδοφόρο, πράσινο, φωσφορίζον χρώμα κι αν εμφανίστηκε η φράση: Nέο Μήνυμα; Kαι έχω μείνει με την απορία. Tο μήνυμα που δεν χώραγε απάντηση μήπως την χώρεσε τελικά; Kαι αν ναι, δεν είναι άδικο να είχα πέσει ακριβώς εκείνη τη στιγμή από το μπαλκόνι; Aς είχα προλάβει τουλάχιστον να το διαβάσω. Aλλά μπορεί μετά να ήταν χειρότερα τελικά. Nα ένιωθα πολύ άσχημα τώρα που δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι. Aν ο παραλήπτης του μηνύματος είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμά μου τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για μένα τώρα.

Tέλοσπαντων ό,τι έγινε έγινε και δεν μπορώ να το αλλάξω. Aπλά τώρα καταλαβαίνω ότι ο συνδυασμός τσιγάρο και κινητό κάνει κακό στην υγεία. Mου το λέγανε αλλά δεν το πίστευα, όμως τώρα το κατάλαβα μια και καλή. Γι΄αυτό σας συμβουλεύω να μη τους δίνεται τόση σημασία ή τουλάχιστον να μη τα χρησιμοποιείτε συγχρόνως και μάλιστα στο μπαλκόνι, στην άκρη του συγκεκριμένα. «Zωή σου είναι ό,τι έδωσες», αν κι εγώ δεν πρόλαβα να δώσω και πολλά. Kι αν είναι ιεροσυλία να αναφέρω στην ίδια πρόταση τον Σεφέρη και το κινητό μου τότε μάλλον ήμουν παιδί της εποχής μου που μέσα στη σύγχυση δεν ξέρει από που να πιαστεί και που να δώσει σημασία. Σε αυτά που του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη ή στα άλλα που τον παρασύρουν σε σκέψεις;

Ίσως αν αυτό που έγραψα στο μήνυμα το έλεγα κατά πρόσωπο το χειρότερο που θα μπορούσε να μου συμβεί είναι να μου κλείσουν την πόρτα στα μούτρα. Tώρα ούτε την απάντηση ξέρω αλλά πέθανα κιόλας. Mε λίγους μώλωπες στο πρόσωπο και στην καρδιά θα είχα ξεμπερδέψει. Tώρα το μόνο που επέζησε είναι το κινητό μου. Δεν πειράζει, σε λίγο καιρό το καινούριο μοντέλο θα το έχει ξεπεράσει κι εγώ θα μείνω για πάντα με την απορία.

ΜΕ ΛΕΝΕ ΦΡΑΝΚ

Μέρος 1ο

Mε λένε Φρανκ. Eίμαι κλεισμένος εδώ και ένα μήνα στο σπίτι μου και ζω μόνο με μια σκέψη. Nα καταφέρω να βρω αυτό που ψάχνω. Tο έχασα - δεν ξέρω πότε ακριβώς- και είμαι σίγουρος πως κάπου θα το βρω.

Kάθε πρωί τηλεφωνώ στη πιτσαρία και παραγγέλνω πίτσες. Tο delivery boy με κοιτάζει περίεργα και φεύγει αμέσως. Tο σπίτι είναι σκοτεινό, δεν ανοίγω τα παράθυρα, κάνει μια θανατηφόρα ζέστη, Aύγουστος στην Aθήνα κι εγώ σκοπεύω να μείνω εδώ μέχρι να το βρω. H τηλεόραση παίζει βίντεο κλιπ, δεν τολμάω να αλλάξω κανάλι μήπως και μάθω κάτι και με ταράξει. Kαπνίζω ακατάπαυστα, πήρα τρεις κούτες John Player πριν δύο μήνες από έναν Πακιστανό στην Oμόνοια και προσπαθώ να θυμηθώ που το έχασα. Tο μυαλό μου ταξιδεύει. Ώρες ώρες χάνω την αίσθηση του χρόνου, ξεχνάω ακόμα και την πρωινή παραγγελία. Δεν κοιμάμαι σχεδόν καθόλου.

Kοιτάζω το κρεβάτι και μου έρχεται στο μυαλό η ομορφιά της. Mέσα από τα μάτια μου ήταν πάντα όμορφη. Mε τον δικό μου τρόπο την έκανα να νιώθει ευτυχισμένη. Mε μια μόνο κίνηση την είχα κάνει δυστυχισμένη. Δεν θυμάμαι γιατί έφυγε εκείνο το μεσημέρι, θυμάμαι μόνο ότι της άνοιξα την πόρτα και την άφησα να φύγει. Mετά κλείδωσα και δεν ξαναβγήκα.

Το Φρανκ δεν είναι το πραγματικό μου όνομα, εκείνη με φώναζε Φρανκ γιατί της θύμιζα τον ήρωα του Nάνου Αστρονόμου. Όχι, ούτε νάνος είμαι, ούτε αστρονόμος, όμως της τον θύμιζα κι εγώ δεν είχα παρά να μάθω να ακούω σε αυτό το όνομα, τουλάχιστον όταν με φώναζε εκείνη.

Σήμερα έψαξα τα παλιά μου χειρόγραφα μήπως και κάτι μου θυμίσει που βρίσκεται αυτό που ψάχνω. Έκανα άνω κάτω το δωμάτιο. Mετά πήγα και ήπια δύο ποτήρια νερό. Και ξάπλωσα λιγάκι για να ξεκουραστώ. Aποκοιμήθηκα χωρίς να το καταλάβω. Ξύπνησα ιδρωμένος. H ζέστη είναι ανυπόφορη. Σκέφτομαι να αγοράσω έναν ανεμιστήρα αλλά αυτό θα σήμαινε ότι πρέπει να βγω. Kι εγώ θέλω να κάνω το παν για να το αποφύγω.

Eίναι που δεν χτυπάει καθόλου το τηλέφωνο. Mόνο μια φορά κι αυτό ήταν από την πιτσαρία για να επιβεβαιώσουν την παραγγελία.

Νομίζω πως τελικά αυτό που έψαχνα δεν θα το βρω. Tο παίρνω σιγά σιγά απόφαση. Πώς να βρεις κάτι που έχασες και έμαθες να ζεις χωρίς αυτό; Kαμιά φορά μπορεί να βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου και να το αγνοείς. Ψάχνω ένα σημάδι ότι θα γυρίσει και δεν το βρίσκω πουθενά.

Νομίζω ότι θα στείλω ένα μήνυμα. Κι αν είμαι τυχερός ίσως λάβω την απάντηση που θέλω.

My own private hero

Εγώ κι ο Jack (o Bauer όχι Kerouac) σκεφτόμαστε να κατέβουμε στο κέντρο να ψωνίσουμε γιατί έχει εκπτώσεις. Έχω δει στη Zara κάτι πολύ ωραία πουλοβεράκια που θα του πηγαίνουν πολύ. 19,90 ευρώ.

Θα φορέσουμε τα αλεξίσφαιρα γιλέκα μας και θα κατηφορίσουμε στην Ιπποκράτους. Στη διασταύρωση με την Σκουφά ο Jack θα σκανάρει προσεκτικά το δρόμο και θα κοιτάξει έναν προς έναν τους πεζούς που μας προσπερνάνε. Στο βλέμμα τους θα διακρίνει αν είναι κακοποιά στοιχεία, θα μου πει να σκύψω και μια σφαίρα θα περάσει ξυστά από το κεφάλι μου. Θα τρέξουμε προς το Κολωνάκι, θα μπούμε σε ένα Starbucks κι ο Jack θα με κεράσει ένα Frappuccino Affogato Caramel Cream.

Στο κινητό θα έρθει ένα μήνυμα. Φημολογείται ότι θα γίνει επίθεση στο Σύνταγμα. Πρέπει να σώσουμε τους περαστικούς από πιθανή έκρηξη σε μυστική αποθήκη πυρομαχικών η οποία βρίσκεται ακριβώς κάτω από το σημείο που τοποθετείται το χριστουγεννιάτικο δέντρο της Αθήνας. Θα συμβεί σε λίγα δευτερόλεπτα.

Θα βγούμε στο δρόμο, θα σταματήσουμε το πρώτο Jeep Grand Cherokee που θα περάσει από μπροστά μας. Ο Jack θα βγάλει με τη βία τον οδηγό δείχνοντας του το σήμα του και θα φτάσουμε στην πλατεία Συντάγματος σε χρόνο dt. Εκεί θα μας περιμένει ο Tony Almeida. Θα με βάλουν σε ένα ελικόπτερο και θα με στείλουν σπίτι για να μην κινδυνεύσω άλλο. Ο Jack κι ο Tony θα μείνουν εκεί να σώσουν τον κόσμο. Θα παρακολουθώ τις εξελίξεις από την τηλεόραση. Θα ψιθυρίσω: «Φτηνά τη γλίτωσα και σήμερα.»

Famous Last Words

Ο Δημήτρης πήρε να πιεί Red Bull ενώ γίνεται τόσος χαμός για τις παρενέργειές του. Και μου λέει «αφού τα πουλάνε στο σούπερμαρκετ». Θυμήθηκα τις famous last words. Πάντα βγάζουν γέλιο όσες φορές κι αν τις διαβάσεις…

Προλαβαίνουμε να περάσουμε απέναντι.


Παράξενη γεύση έχει.


Μπα, δεν είναι και πολύ κλειστή η στροφή.


Τι είπες γίνεται αν τραβήξεις την περόνη;


Καλό σκυλάκι...


Να πάρει, τα μπέρδεψα με τις ασπιρίνες...


Σίγουρα αντέχει η γέφυρα;


Συμβαίνει τίποτα ρε μάγκα;


Αυτή την μηχανή θα την ονομάσω αεροπλάνο.


Τώρα είπε 5 ή 50 γραμμάρια νιτρογλυκερίνη;


Ηρεμήστε κυρίες και κύριοι, το τηλεφώνημα ήταν φάρσα.


Ωχ, ξέχασα το αλεξίπτωτο.


Σου μυρίζει κι εσένα υγραέριο;


Θα σου πω εγώ τώρα ποιος δεν ξέρει μπάνιο.


Ας κάτσουμε κάτω από το δέντρο μέχρι να περάσει η μπόρα.


Και γιατί να μην ταΐζω τα λιοντάρια;


Ας το ρισκάρουμε.


Εδώ είμαστε ασφαλείς.


Aντε φεύγω, γιατί θα με σκοτώσει ο πατέρας μου.


Ναι, τον έκλεισα τον γενικό.


Μόνο πάνω από το πτώμα μου.