Η μάχη των H&M

Την Πέμπτη ανοίγει το H&M στη Σταδίου! Θα γίνει μάχη!

Αλλάζω

Θα συνεχίζω να αλλάζω το template μου όσες φορές θέλω μέχρι να βρω αυτό που μου ταιριάζει!

Best lines

You wanna see the most beautiful thing I’ve ever filmed?

It was one of those days when it's a minute way from snowing. And there's this electricity in the air, you can almost hear it, right? And this bag was just …dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. That's the day I realized there was this entire life behind things, and this incredibly benevolent force that wanted me to know there was no reason to be afraid. Ever… Video's a poor excuse, I know. But it helps me remember. I need to remember. Sometimes There's So Much Beauty in the World, I Feel Like I Can't Take It. Like My Heart's Going To Cave In

Οι αγαπημένες μου ταινίες δεν είναι επτά αλλά είπα να συμμετέχω κι εγώ στο μπλογκικό λεύκωμα μετά από πρόσκληση της Psipsinel! Ιδού οι τίτλοι, έτσι όπως μου ήρθαν, χωρίς πολύ σκέψη, με μερικές αγαπημένες σκηνές!

American Beauty 1999

Frankie and Johnny 1991

Reality Bites 1994

Love actually 2003

Monsters Inc 2001

The Butterfly effect 2004

Before Sunrise 1995

Και η καλύτερη σκηνή όλων

1,2,3 πάμε

Παρακαλούνται όσοι επισκέπτονται τη σελίδα μου και εργάζονται σε μεγάλους εκδοτικούς οργανισμούς, με την προϋπόθεση ότι τους αρέσει αυτό που διαβάζουν, να με καλέσουν για συνέντευξη, μήπως ξεκινήσω κι εγώ κάποια στιγμή την καριέρα μου. Χε χε.

Επίσης…

Σήμερα μου ήρθε ο φάκελος που εγώ η ίδια είχα στείλει, άδειο και με δύο γραμματόσημα κολλημένα, στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο να με ενημερώσουν ότι πληρώ τις προϋποθέσεις εισαγωγής και θα λάβω το διδακτικό υλικό Ιούνιο-Ιούλιο. Ψάχνοντας γενικά στο forum του ΕΑΠ η αλήθεια είναι ότι έχω ψιλοτρομάξει με το επίπεδο και δεν ξέρω τι να περιμένω.

Επίσης…

Συνεχώς διαβάζω ότι τα blogs που απλά μοιάζουν με ημερολόγια είναι βαρετά και δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δηλαδή μόνο τα πολιτικού και κοινωνικού χαρακτήρα κείμενα έχουν λόγο ύπαρξης εδώ; Υπάρχει ούτως ή άλλως τόση σαβούρα στο internet, αφήστε μας να κάνουμε κι εμείς το κομμάτι μας.

Έχω μια αισιοδοξία αυτές τις μέρες. Το καινούριο μας φωτιστικό σας αρέσει;

Όταν η ζωή θα σταματήσει να με εκπλήσσει…

Πριν από λίγες μέρες έμαθα ότι σκοτώθηκε ένας παλιός συμμαθητής μας, από αυτούς που λέγαμε ένα γεια όταν συναντιόμασταν στα πάτρια εδάφη αλλά μέχρι εκεί, δεν κάναμε παρέα ποτέ, ούτε στο σχολείο, ούτε μετά. Το παιδί αυτό έπασχε από μεσογειακή αναιμία και είχε περάσει στο Παιδαγωγικό, τώρα ήταν δάσκαλος. Μικροκαμωμένος και πάντα χλωμός, έδινε αγώνα αν και ήξερε ότι το τέλος μάλλον θα ερχόταν νωρίς.

Κι όμως…

Σκοτώθηκε επειδή βγήκε από το δρόμο με το αυτοκίνητό του, γυρίζοντας από τη δουλειά του, σε επαρχιακό δρόμο. Έσπασε και τα δύο του πόδια όμως κατάφερε να βγει στο δρόμο. Το πήγαν στο Κέντρο Υγείας και δεν είδαν μάλλον ότι είχε εσωτερική αιμορραγία. Έχασε πολύ αίμα και πέθανε. Πάγωσα όταν το έμαθα. Στεναχωρέθηκα, θύμωσα. Και τώρα που γράφω ξέρω ότι η ζωή δεν είναι άδικη. Απλά ο θάνατος την τερματίζει. Και μας αφήνει να αναρωτιόμαστε το γιατί.

Μολών λαβέ

Μόλις γύρισα από την ταινία κι οι σκέψεις τρέχουν, τρέχουν…

Και οι 300 θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα ως Μίστερ Κόσμος. Ο Ξέρξης κάνει ήδη ως ο μισητός Πάουλο στο Lost. Είδα κι έπαθα να τον γνωρίσω. Πολύ βία, γυμνό, σεξ και πολύ επεξεργασία για μια ταινία που καταπίνεται εύκολα. Άραγε αν γυρίζαμε εδώ στην Ελλάδα την ίδια ιστορία;. Ο Γκλέτσος και ο Σόμερ θα κονταροχτυπιόντουσαν για το ρόλο του Λεωνίδα. Αλλά αν την είχαμε κάνει εμείς πάω στοίχημα θα μας λέγανε εθνικιστές. Αν παίζεις videogames θα το λατρέψεις. Hot gates (βλ. Θερμοπύλες) με τέτοια κορμιά πιο hot δεν γίνεται. Οι τουρίστες μόλις δουν την ταινία θα τρέχουν να κλείσουν εισιτήρια για την Σπάρτη! Να περιμένω sequel την Μάχη των Πλαταιών; Βέβαια η βλακεία είναι ότι από την αρχή ξέρεις το τέλος, ότι δηλαδή πεθαίνουν και οι 300. Ο Εφιάλτης ήταν πράγματι καμπούρης και άσχημος; Άσε που λένε τους Αθηναίους gay! Οι Πέρσες μοιάζουν με Αφρικανοί; Αυτοί οι έφοροι πολύ αηδία βρε παιδί μου. Ωραία η σκληρή περιγραφή για την προετοιμασία των νέων Σπαρτιατών. Ο Λεονάιντας πιστεύω ότι κράταγε όλη την ταινία. Και πράγματι σου δημιουργούσε ένα δέος, ήταν ένας ύμνος για την ελευθερία, την ανδρεία, την γενναιότητα τον ένδοξο θάνατο, την αυτοθυσία.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, να νιώσω τώρα υπερήφανη επειδή είδα την ταινία; Ή μήπως όταν διάβαζα ιστορία;

"Ω ξείν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κοίνων ρήμασι πειθόμενοι" ή «Tonight we dine in hell.»

P.S.1 Στο site του Αθηνοράματος υπάρχουν πάνω από 3.500 σχόλια… Ο Μήτσης την έθαψε και η κριτική του κοινού είναι 5 αστεράκια. Γίνεται χαμός!!!!

P.S. 2 Και μια καταγγελία, στο Αθήναιον, από τον εξαερισμό βγαίνει μυρωδιά βουτύρου για να σου σπάει η μύτη και να παίρνεις ποπ κορν.

Διάλογος

-Θα πας από το Σύνταγμα;

-Όχι, έρχομαι με το μετρό.

-Εντάξει, γιατί ρίχνουνε μολότοφ.

-Ναι το ξέρω, με πήρε κι η μάνα μου γιατί φοβάται.

Πείτε μου τώρα είναι φυσιολογικό αυτός ο διάλογος να ακουστεί εν έτει 2007;

Κι όμως είναι!

Quiet please!

Σήμερα γιορτάζει ο Ησύχιος, ο Ησύχης, η Ησυχία. Φαντάσου να με λέγανε Ησυχία. Θα έκανα συνέχεια φασαρία!

άσχημες στιγμές

να σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ και να μην έχεις πλύνει τα δόντια σου...

να πηγαίνεις στο κρεβάτι για ύπνο, έτοιμη να πέσεις ξερή και να βλέπεις ότι το ασύρματο τηλέφωνο δεν είναι στην θέση του...

Σαμπρέλ

Κέρδισε ο Σαμπρέλ. Όχι δεν κάνω λάθος, έτσι τον έλεγε την βραδιά της eurovision η μαμά μου. Αλλά η μαμά μου λέει κι άλλα, λέει Πρεπετέντερης, λέει Ριπλέι (όπως replay αντί ρίπλει για τον Ματ Ντέιμον), λέει Χούχλη, λέει ιντερνέτ και άλλα πολλά που δεν τα θυμάμαι τώρα.

Συνέντευξη τύπου

Hot spots

• Η Παναγιώτα σπεύδει να διευκρινίσει «τρέχει στον Πανελλήνιο».

• Ο Βασίλης διορθώνει την απάντησή του σε «τρώω» αντί «τρώμε».

• Και το απίστευτο! Η Παναγιώτα λέει «δεν είναι της εποχής τους παιδί μου»… τα αγγούρια!

Λίγο αργότερα την ίδια μέρα, η Παναγιώτα είχε φάει ήδη ένα πορτοκάλι και πήγαινε για το δεύτερο και της λέω «κι άλλο πορτοκάλι θα φας καλέ;» Και μου απαντάει: «γιατί; δεν θέλεις να πάρω βιταμίνες;»

αχαχαχαχχαχα

Οι συλλογές μου

Όπως έγραψα στα πέντε πράγματα της chain κατάστασης που ταλανίζει την blogόσφαιρα κάνω συλλογή από φάρους και καμηλοπαρδάλεις. Στην πραγματικότητα τη συλλογή την κάνει η μαμά μου αφού αυτή μου έχει πάρει σχεδόν όλα τα κομμάτια.

Όσον αφορά τις καμηλοπαρδάλεις όλα άρχισαν όταν μετακόμισα σε αυτό το σπίτι και δυο φίλες μου χάρισαν ένα ρολόι με φόντο καμηλοπαρδάλεις. Έ δεν ήθελε και πολύ, σιγά σιγά μαζεύτηκαν πολλές, δημιουργήθηκε και το ειδικό ραφάκι μπροστά στο τραπέζι της κουζίνας, κάτω από το ρολόι και η συλλογή καλά κρατεί. Μάλιστα πρόσφατα ένα φιλικό ζευγάρι μου χάρισε ένα παζλ με θέμα… καμηλοπαρδάλεις το οποίο το έκανα καδράκι και θα πάρει τη θέση του κι αυτό κοντά στη συλλογή σύντομα.

Οι φάροι δεν θυμάμαι πως ξεκίνησαν, ποια ήταν η αφορμή πάντως τώρα διακοσμούν το σπιτάκι μου και εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες. Είναι πολλοί, άλλοι μικροί, άλλοι μεγάλοι, άλλοι κεριά, άλλοι ρεσό, πάντως όλοι είναι πανέμορφοι.

Κι επειδή είπαμε να το ρίξουμε στην υγιεινή διατροφή ιδού οι σαλάτες που φάγαμε χτες το βράδυ, ταΐζαμε και 10 νοματαίους… αλλά εμείς τις φάγαμε μόνοι μας!

Χαμένη στον λαβύρινθο

Χτες το βράδυ είδαμε τον Λαβύρινθο του Πάνα και αναρωτιέμαι σήμερα, τόσες ώρες μετά, πως το κοριτσάκι δεν είχε χεστεί πάνω του με όλα αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα που της μιλάγανε, με τα ζουζούνια που την πλησιάζανε και με τα κουλά που της συμβαίνανε. Δεν ίδρωσε ούτε μια φορά το καλό μου. Ενώ εγώ αντίθετα είχα ψιλοτρομάξει κι ας έμοιαζε με παραμύθι, μου θύμιζε και τα point and click games που παίζω, τα escape the rooms, γιατί το κοριτσάκι είχε κάτι tasks να κάνει που τις τα είχε βάλει ο Φαύνος. Τι είναι Φαύνος, δεν ήξερα, στα ισπανικά η ταινία λέγεται El Laberinto del Fauno, ενώ στα ελληνικά μεταφράζεται Ο λαβύρινθός του Πάνα. Θυμάμαι είχα μια κασέτα παλιά με κάτι τραγούδια περίεργα και κάτι έγραφε για τον Πάνα, αλλά έπρεπε να κάνω μια έρευνα και να τι έμαθα. Στον καθολικισμό «Φαύνος» ονομάζεται ο τραγόμορφος θεός Παν. Και αντιγράφω από το blog της Epsilon

“Το δεύτερο που θέλω να σχολιάσω είναι η εντελώς άκυρη μετάφραση του τίτλου, η οποία προκύπτει από την αγγλική απόδοση του πρωτότυπου ισπανικού τίτλου. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί την υιοθετήσαμε. Άλλο ο Πάνας κι άλλο ο Φαύνος. Ο Πάνας ήταν θεότητα των αρχαίων Ελλήνων κι ο Φαύνος η αντίστοιχη ρωμαϊκή version. Θα μου πείτε, έχει τόσο μεγάλη σημασία; προσωπικά νομίζω πως ναι γιατί όταν κάτι αποδίδεται λάθος, δημιουργεί και μια λανθασμένη αρχική εντύπωση στον θεατή που πάει εντελώς ανίδεος για το τί θα δει. Κι αν δεν έχει και γνώσεις μυθολογίας ή δεν έχει διαβάσει από πριν την περίληψη της ταινίας, θα σχηματίσει την εσφαλμένη άποψη ότι πρόκειται για την ίδια θεότητα.”

Anyway, ήταν πολύ ωραία η ταινία. Και η μουσική καταπληκτική. Μου αρέσει που τώρα τελευταία βλέπουμε πολλές ταινίες αλλά φυσικά και τα τελευταία φρεσκότατα επεισόδια Lost και 24. Ειδικά το Lost έχει γίνει εμμονή.

Για το τριήμερο δεν θα πάμε πουθενά, αλλά θα το ξαναπώ, αν δεν έχεις δουλειά δεν έχεις και τριήμερα, ούτε Σαββατοκύριακα, όλες οι μέρες θα πρέπει να είναι ίδιες, αλλά που να το εμπεδώσω. Ακόμη χαίρομαι όταν έρχεται η Παρασκευή, είναι στο χρωμόσωμα και δεν φεύγει με τίποτα η συνήθεια.

Δεν πειράζει.

Το γύρισα πρόσφατα στο στριφτό για λόγους οικονομίας κυρίως αλλά παρατηρώ ότι δεν κάνω πάνω από 10 τσιγάρα τη μέρα, ενώ πριν σχεδόν ένα πακέτο. Είναι που βαριέμαι να στρίβω, ακόμη μαθαίνω και κάνω κάτι φουγάρα που διαλύονται από το στόμα στο τασάκι. Υπάρχει κι ένα μαραφέτι που στα φτιάχνει στο τσακ μπαμ, το είχα παλιά αλλά τώρα δεν το βρίσκω πουθενά και μάλλον θα πρέπει να μάθω να στρίβω γιατί σκέψου να θέλω να βγω βράδυ, στην τσάντα κινητό, πορτοφόλι, κλειδιά, μαραφέτι, φιλτράκια, αναπτήρας, καπνός, χαρτάκια. Με σακούλα του σούπερ μαρκετ για βραδινή έξοδο.

Πιάσε το μπλογκομπαλάκι!

Η καλή μου Psipsinel μου πέταξε το μπαλάκι και πρέπει να σας γράψω πέντε πράγματα που δεν ξέρετε για μένα και μετά να το πετάξω αλλού.

Θα παντρευτώ εντός του έτους.

Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το internet.

Κάνω συλλογή από φάρους και καμηλοπαρδάλεις.

Έχω κάνει μόνο 30.000 χλμ. με το αυτοκίνητό μου σε 5 χρόνια.

Κάποια μέρα θα ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα.

Τώρα πιάσε το μπαλάκι…

loop

που είναι η πανοπλία μου

i-blog team

στο άπειρο

βαριεστημένα τούβλα

Ρώτα με πρώτα!

Διάβασε πρώτα εδώ τι σου λέει και μετά πήγαινε εδώ.
Κι αν θέλεις μπορείς να το χρησιμοποιήσεις!

Happy Valentine's Day... λέμε τώρα!

Life's too short for the wrong job!

Agency: Scholz & Friends, Berlin
Creative Director: Matthias Spaetgens, Jan Leube
Copywriter: Axel Tischer
Art Director: David Fischer
Photographer: Hans Starck
Illustrator: Graphic Artist: Inga Schulze, Sara Dos Santos Vieira

Αν νιώθεις chick, είσαι και chick

Κουρεύτηκα απελπιστικά κοντά, ένα καρέ, φτυστή η Τζίνα Αλιμόνου μετά το γάμο με τον Βαρδινογιάννη. Τώρα προσπαθώ να αποκτήσω και το τουπέ ώστε απόψε που θα πάμε σε παρακμιακή ταβέρνα, βλέπε Τσικνοπέμπτη, να μη φάω πόρτα και να κερδίσω ένα αξιοπρεπές σέρβις. Η αλήθεια είναι ότι δεν γουστάρω και πολύ την παρέα. Θα είναι φίλοι φίλης και άγνωστοι Χ. Οι δεύτεροι παραμένουν αδιάφοροι αλλά οι πρώτοι σε παρόμοια εξόρμηση για μάσα μάς είχαν στήσει τουλάχιστον μια ώρα και όταν ήρθαν η «κυρία» φύσαγε τα νύχια της για να στεγνώσει το μανόν. Τότε το αντιμετώπισα με αξιοπρέπεια και έπεσα με τα μούτρα στο φαγητό χωρίς να με νοιάζει τη εντύπωση θα δώσω, κυρίως για να μην ανοίξω το στόμα μου. Τώρα δεν ξέρω πως θα αντιδράσω αν έχουμε παρόμοια περιστατικά. Αγόρασα μια καταπληκτική μπλούζα από το κινέζικο της γειτονιάς, ιταλική μου επισήμανε το κινεζάκι, νέα παραλαβή και θα κάνω μπαμ. Τώρα που το σκέφτομαι είναι πολύ πιθανό να με μπερδέψουν με τη Τζίνα. Υψηλή αυτοεκτίμηση τικ. Στα 62 σταθερά κάθε πρωί χωρίς ρούχα τικ (καλά η Τζίνα θα είναι στα 50 με σταθερό επιτόκιο για χρόνια αλλά δεν πειράζει, το θέμα είναι η σταθερότητα.) Καινούρια πούδρα από τη Mac που καλύπτει τα πάντα τικ. Μάσκα από αυτή που παγώνει και μετά την τραβάς τικ. Μπλούζα ιταλική από κινεζάκι με σατέν λεπτομέρειες τικ. Τακούνι που μπορεί να μη σε χτυπήσει απόψε τικ. Αγκαζέ τον mr special που μπορεί να φωταγωγήσει και τη Βασιλίσσης Σοφίας με το χαμόγελό του τικ. Burberry κολόνια τικ. Καλή διάθεση λόγω καιρού τικ. Ανεβήκαμε στην επιφάνεια επιτέλους. Καιρός ήταν. He he he!

Κάτι πάει καλά

Ήρθε το laptop και είναι καλά! Φτου να μη το ματιάσω, έκλεισε σχεδόν ένα μήνα μακριά μου, στον μακρύ διάδρομο με τα άλλα laptop, τους εκτυπωτές και τα χίλια μύρια χαλασμένα μηχανήματα. Περίμενε καρτερικά την παραγγελία από τη Γερμανία, κι όταν νόμιζε πως κανείς δεν του έδινε σημασία, ήρθε ο τεχνικός, του άλλαξε βρακάκι, του έβαλε καινούρια ρούχα και με πήρε τηλέφωνο. Κι εγώ δεν αντιστάθηκα ούτε στιγμή. Κι από τότε είμαστε μαζί, σαν δυο παλιοί καλοί φίλοι.

Και συνεχίζω.

Άλλα νέα;

Ο Αντωνάκης έβαλε λέει γκολ προχτές αλλά κανείς δεν χάρηκε κι αυτός στεναχωρήθηκε αρκετά που δεν θα παίξει μάλλον απόψε με την Εθνική στο φιλικό.

Δεν βλέπω μεγάλη προσέλευση στο τεστάκι μου και στεναχωριέμαι. Με ξέρετε δεν με ξέρετε να το κάνετε. Και μετά θα με μάθετε. Ουφ. Άντε ένα ποστ πιο κάτω είναι. Ευχαριστώ τη Ναυσικά και τον Πανούλη που προσπαθήσανε. Ψάχνω και δουλειά βρε παιδιά, άλλα το λαπτοπ περίμενα. Άντε για τους υπόλοιπους πρόδωσα την μια απάντηση.

Από τότε που έκλεισε το Monitor τα blogs νομίζω πως απομακρύνθηκαν το ένα από το άλλο, σαν να κλειδώθηκαν στον εαυτό τους και μόνο αν έχεις αρκετή υπομονή και όρεξη για ψάξιμο θα βρεις κανέναν διαμαντάκι παραπεταμένο στο google.

Λοιπόν ετοιμαστείτε για γιορτές, στις 10 έχει η μανούλα, στις 14 ο Άγιος, παρά τρίχα για μια μέρα Τσικνοπέμπτη και μετά 19 Καθαρά Δευτέρα.

Επίσης σε δυο μέρες αρχίζει το Lost στην Αμερική. Και το περιμένω σαν το παιδί τη μάνα, σαν η γη τη βροχή, σαν το διψασμένο στόμα το νερό. Αν έχετ ε δει έστω και λίγο με καταλαβαίνετε, οι υπόλοιποι τι να πω, ξεκινήστε αμέσως! Sawyer sawyer Locke.

Επίσης να σας ενημερώσω ότι διαβάζω το Σουέλ της Ιωάννας Καρυστιάνη και μου αρέσει πολύ. Είναι από αυτές τις ιστορίες με τις μικρές λεπτομέρειες, τις ανθρώπινες σχέσεις και τα καμώματα των ανθρώπων. Τα λάθη και τα σωστά. Στην αρχή με ξένισε που είχε να κάνει με ναυτικούς αλλά τώρα μου αρέσει τόσο πολύ που δεν θέλω να το αφήσω…

Να σας πω επίσης ότι ξανάνοιξε το Startpoint και πολύ χαίρομαι γι’αυτό. Αλήθεια πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ανακάλυψα το internet; Πολλά αλλά δεν θα το κάνουμε θέμα.

Και μια τρομερή διαφήμιση της Greenpeace που δεν χρειάζεται επεξηγήσεις. Επισκεφτείτε το site.