don't know any better

Δευτέρα πρωί, επτά και μισή διασχίζω την Κηφισίας με τα ακουστικά στα αυτιά τα οποία δεν θα βγάλω μέχρι τις 4 και μισή που θα επιστρέψω σπίτι. Ο τροχονόμος άργησε πάλι να μας δώσει το σινιάλο να περάσουμε απέναντι οπότε ξεκλέβω λίγο χρόνο και τρέχω στο everest να πάρω μια Athens Voice. Εκνευρισμένη, πάλι θα χάσω το μετρό που θα με κάνει να είμαι στην ώρα μου στη δουλειά περπατώ με μικρά αλλά γρήγορα βήματα. Ο κόσμος στο βαγόνι αδημονεί. Δεν βρίσκω να καθίσω πάλι και μένω όρθια προσπαθώντας να μην ακουμπήσω με την παλάμη μου κάπου, να μη πιαστώ, με πιάνουν οι σιχασιές μου που και που, όλοι γκούχου γκούχου είναι, αν είναι να αρρωστήσω, κάθομαι και σπίτι μου με ανοιχτά τα παράθυρα, να μπαίνει όλο το κρύο μέσα.

Στη δουλειά επικρατεί σιγή. Δεν επιτρέπεται ούτε κιχ. Νομίζω πως έχουν αδυνατίσει τα δάκτυλα μου από την πολύ-πληκτρολόγηση. Αφού το δαχτυλίδι μου γυρνάει πέρα δώθε. Ακούω σταθμούς στο ραδιόφωνο. Best 8 με 10 Γιαννούτσο Βαμβακάρη, μετά λίγο από όλα και τα Mp3 μου. Εντωμεταξύ έχω γράψει 3.000 καταχωρίσεις. Και σωστά. Μάλλον. Στις 12 μύγα τσε τσε τσιμπά τις συναδέλφους μου και ο γυναικωνίτης αδειάζει. Τσιγαράκι στην ταράτσα σαν τους κατάδικους που τους έδωσαν άδεια, βολτίτσα στη γειτονιά για καφεδάκι ή καμιά τυρόπιτα. Στις δωδεκάμισι όλες στη θέση τους. Αρχίζω και στραβώνομαι, με τσούζουν τα ματάκια μου. Ακούω Κωστόπουλο στο Nitro και μετά Μάκη Τριανταφυλλόπουλο στον Ant1, μιλάμε για συνδυασμό που σκοτώνει. Τουλάχιστον με κρατάνε ξύπνια! Γράφω, γράφω, δε με νοιάζει τίποτα. Ο νους μου ταξιδεύει. Κάνω σχέδια για το απόγευμα, για τα σαββατοκύριακα. Στις τέσσερις η μύγα τσε τσε επανέρχεται και το παρθεναγωγείο αδειάζει πάλι. See you tomorrow. Τρέχω να γυρίσω σπίτι, δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.

Δεν μου φτάνει η γκαβομάρα που έχω από το πρωί κάθομαι και ένα δίωρο για κάτι κασέτες που απομαγνητοφωνώ, πως θα βγει το παραδάκι; Με μαλακίες. Κάπως έτσι είπα να πάω και για χειρίστρια στο ΠΑΣΟΚ, για 60 ευρώ και το μόνο που κέρδισα είναι ότι με έβαλε ο Σκανδαλίδης στη λίστα του και με έχει ταράξει στα email. Ψυχούλα!

Φέρνω στο μυαλό μου τη φράση του Lester Burnham από το American Beauty: “This isn't life, it's just stuff. And it's become more important to you than living. Well, honey, that's just nuts.” Είναι περίεργο να διαπιστώνεις ότι μπορείς να αρκεστείς με τα λίγα και να νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, και να μην θέλεις τίποτα άλλο, μόνο να ζητάς λίγες περισσότερες ώρες ύπνου.

Και μετά να χάνεσαι στο μαγικό τραγούδι των puressence.

Μια εβδομάδα μετά

Μου πήρε σχεδόν μια εβδομάδα για να ξεπεράσω τις εκλογές του ΠΑΣΟΚ, όχι για το αποτέλεσμα, μην πάει ο νους σας στο κακό αλλά για την ταλαιπωρία που τράβηξα επειδή είχα την τύχη να με επιλέξουν για χειρίστρια υπολογιστή! Σήμερα κάπως ηρέμησα αλλά αύριο πάλι Δευτέρα και δεν πρόλαβα να κοιμηθώ όσο ήθελα!!!!!!! Λεπτομέρειες για την απερίγραπτη κατάσταση στις εκλογές σε επόμενο ποστ!

Έκθεση ιδεών

Τι έκανα το Σαββατοκύριακο

Αυτό το ΣΚ πέρασα τέλεια, δηλαδή εποικοδομητικά. Τελειώνει η Κυριακή και νιώθω μια πληρότητα. Δεν είναι ότι έκανα πολλά πράγματα, είναι ότι έκανα και τα σωστά πράγματα. Πήγα στα γενέθλια της ανιψιάς του Δημήτρη, η οποία έσβησε το πρώτο της κεράκι. Εκεί πέρασα ανέλπιστα ωραία, είναι από τις στιγμές που λες πώ πω θα βαρεθώ σίγουρα με τόσα παιδάκια να τρέχουν πάνω κάτω και τη μικρή Σταυρούλα να κάνει κολιές με την περπατούρα, αλλά όχι πέρασα πάρα πολύ ωραία, φάγαμε, γελάσαμε, ξαναφάγαμε, γιατί τα παιδιά είχαν ετοιμάσει φαγητό για ένα λόχο, ο λόχος δεν ήρθε οπότε, αφήσαμε τα six packs για αργότερα. Η βραδιά έκλεισε με καταπληκτικό brownies από τα χεράκια του νονού. Το Σάββατο το πρωί ξύπνησα με μια έννοια, ότι το σπίτι δεν ήταν καθαρό. Με πιάνουν κατά καιρούς κάτι τέτοιες εμμονές και μετά από λίγο με βρίσκουν να γλύφω τα πατώματα και τις γωνίες. Αυτό συμβαίνει σπάνια, οπότε στο ετήσιο καθάρισμα του σπιτιού ανακαλύπτεις πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Στο καθάρισμα βοήθησε και ο αγαπητός love of my life, αφού με είδε έτσι αλαφιασμένη και τρόμαξε. Μέσα στον όλο πανικό έκανα δουλίτσες που είχα μήνες να κάνω, για να μην πω χρόνια… Ξεκαθάρισα κάτι ντουλάπια με προίκα στο σαλόνι, το ντουλαπάκι του μπάνιου, ό,τι βρισκόταν (προσωρινά τα τελευταία χρόνια) κάτω από το τραπέζι. Αφού το σπίτι έλαμψε, επανήλθε το χαμόγελο στα πρόσωπά μας. Μιλάμε για την αληθινή ευτυχία! Και επειδή η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά, έκανα ένα γρήγορο ντουσάκι και πήγα και….. στη λαϊκή. Όπου ψώνισα πολύ καλά πραγματάκια σε καλές τιμές, η ώρα είχε πάει ήδη τέσσερις. Μπροκολάκι στο δισάκι μου και πάμε. Γυρίζοντας σπίτι, κατάφερα να υπνωτίσω την αγάπη και να του αποσπάσω την προσοχή από τον υπολογιστή με μια τέλεια σαλάτα που έφτιαξα από τα ζαρζαβατικά που μόλις είχα αγοράσει. Το σημαντικότερο, τελείωσα και τη δεύτερη εργασία μου που έχει να κάνει με την Ιστορία της Ευρώπης και ησύχασα. Το βράδυ φάγαμε μετά του αδερφού και της παρέας του σε γνωστό ταβερνοειδές στη Νέα Σμύρνη και στο τέλος μπουκώθηκα στους λουκουμάδες. Όλα καλά κι όλα ωραία. Κυριακή πρωί ξύπνησα με την έννοια ότι δεν έχω πληρώσει το γκαράζ και μετά από τις φωνές. Εκατομμύρια απεγνωσμένοι οδηγοί φτάνανε στο τέλος του δρόμου και προσπαθούσανε να καταλάβουν ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΗ Η ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ; ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ, ΕΧΕΙ ΒΟΥΙΞΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ, ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ ΜΟΥ; Τον μόνο που λυπήθηκα, έναν έξαλλο μπαμπά που ήθελε να πάει το παιδί του στο Παίδων και δεν μπορούσε με τίποτα αφού δεν μπορούσε να περάσεις απέναντι με το αυτοκίνητο στη Μεσογείων. Χαμός! Εμείς το μεσημεράκι τα καταφέραμε και φτάσαμε στο σπίτι της μαμάς για σπιτική μακαρονάδα με κιμά και λίγο καφεδάκι μετά. Γυρίζοντας το απόγευμα στο σπίτι έβαλα κάτι τελευταίες πινελιές στην καθαριότητα, ξεκαθαρίζοντας τα ντουλάπια της κουζίνας που τώρα μοιάζει σαν να βγήκε από περιοδικό διακόσμησης! Τέλεια τέλεια. Είδα το δεύτερο μισό του προτελευταίου επεισοδίου heroes το οποίο είχα χάσει επειδή με είχε πάρει ο ύπνος και τώρα νιώθω πλήρης. Έτσι είναι τα Σαββατοκύριακα, γεμίζεις τα κενά και νιώθεις πλήρης. Και πτώμα. Και δεν θέλεις καν να σκέφτεσαι πως θα σηκωθείς αύριο το πρωί για να πας να πληκτρολογήσεις ξανά και ξανά, τα ίδια και τα ίδια. Never mind, My house is Clean.

εγώ επί τω έργω

Το τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Οι ημέρες μου περνάνε, τυφλά, με τυφλό σύστημα, πληκτρολογώ τόσο πολύ που τα ακροδάχτυλα μου πονάνε. Στο μετρό μυρίζει ναφθαλίνη, είναι τα παλτό που βγήκαν άρον άρον από τα χειμωνιάτικα. Πληρώνομαι με την ώρα, σε μια καινούρια δουλειά που δεν χαλάει ούτε γραμμάριο από τη φαιά μου ουσία, όμως κάτι χαλάει, γιατί όταν γυρίζω σπίτι είμαι κουρέλι, δεν έχω κέφι να διαβάσω, με περιμένει άλλη μια εργασία. Η πρώτη πήρε την έγκριση της sister. Η δεύτερη φτιάχνει το σκελετό της. Άλλη μια απόρριψη για δουλειά σε διαφημιστική εταιρεία σήμερα επειδή είμαι άπειρη. Δεν πειράζει, δεν το βάζω κάτω. Το τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Πειράζει;

Φθινοπώριασε για τα καλά και κάνει ψύχρα.
Έβαλα μακρυμάνικο και έκλεισα τα παράθυρα.
Διαβάζω τα πρωινά και άρχισα να πίνω ζεστό καφέ.
Μ' αρέσει. Πειράζει;

Study at home

Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσεις την Κυριακή το βράδυ που μου κακοφάνηκε που θα μπορούσα να κοιμηθώ ό,τι ώρα ήθελα αφού τη Δευτέρα δεν θα πήγαινα για δουλειά, οι επόμενες ημέρες κυλούν πολύ ευχάριστα. Έχω αρχίσει το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, τυπώνω σαν τρελή παραπομπές και συμπληρωματικά κείμενα, προχτές μου έστειλε email και ο καθηγητής της μιας από τις δύο ενότητες που έχω για φέτος και μου ανακοίνωσε το θέμα της πρώτης εργασίας. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα, είναι αρκετά δύσκολα μάλιστα, ειδικά για μένα που δεν έχω πάει ποτέ στο Πανεπιστήμιο (ο Χάγιος ήταν απλά πέταμα χρημάτων, έτσι για το θεαθήναι). Διαβάζω λοιπόν και κρατάω σημειώσεις, δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό αλλά είναι κάτι πολύ εποικοδομητικό, με κάνει και βγάζω φτερά! Όπως πολύ πετυχημένα μου είπε η Naf όταν μιλάγαμε στο Msn και της έλεγα για τους Ούνους, τους Βουργουνδούς και τους Φρίσιους «Πολύ καλά παιδιά; Πού τραγουδάνε φέτος;» Κάπως έτσι είναι τα πράγματα, άγνωστα. Μαθαίνω Ευρωπαϊκή ιστορία από την αρχή και Ευρωπαϊκή λογοτεχνία επίσης. Δεν έχω καταλάβει αν έχω αρχίσει να αφομοιώνω κάποια πράγματα αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη, μόλις τρεις ημέρες. Στο κάτω κάτω, το ταξίδι είναι που μετρά και όχι το αποτέλεσμα. Πάντως πιστεύω ότι θα τα πάω καλά και στις εργασίες και στις εξετάσεις. Γενικά είναι πιο χαλαρά από οποιοδήποτε Πανεπιστήμιο, 2 μαθήματα σε ένα χρόνο αλλά με δεδομένο ότι δεν είσαι μόνο φοιτητής εδώ, μπορεί να είσαι και μάνα και εργαζόμενη. Εγώ προς το παρόν παραμένω άνεργη φοιτήτρια. Φιλιά.

Λεκιάστηκα

Από την Παρασκευή έχω έναν λεκέ. Τον λεκέ της απόλυσης. Έγινε ξαφνικά, άγαρμπα και με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Έτρεξα στο Mall για shopping therapy να ηρεμήσω, πάρκαρα πάνω στο πεζοδρόμιο και μου πήραν τις πινακίδες. Πέρασα ένα τέλειο Σαββατοκύριακο στην Κρήτη, στον Αρόλιθο, όπου έγινε ο γάμος ενός πολύ καλού φίλου του Δημήτρη. Επιστρέψαμε, χτες το βράδυ στριφογύρναγα στο κρεβάτι, σήμερα ξύπνησα στην καθημερινότητα μου, δεν πάει πολύ καιρός που ζούσα έτσι. Έτυχε και έχω ένα ραντεβού για δουλειά το απόγευμα και νιώθω κάπως καλά. Γενικά είμαι ψύχραιμη αλλά ο λεκές δεν βγαίνει.

Μες στα δύσκολα εσύ να μου γελάς, μες στα δύσκολα εσύ να με κρατάς, με τον πόνο εσύ να μ' αγαπάς, ο παράδεισος δεν φτιάχτηκε για μας..

Naf got married

Απελπισία!

Κάποιος μπήκε στο blog μου γράφοντας στο google «κάνω δίαιτα και πεινάω τι να κάνω». Προσελκύω τους απελπισμένους μάλλον. Έτσι νιώθω κι εγώ. Πήραμε ένα σκυλάκι την Κυριακή των εκλογών που το χαρίζανε σε ένα περίπτερο. Δεν έπαιρνα το Βήμα οέο; Μας έχει βγάλει την πίστη γιατί είναι μωρό και γίνεται χαμός. Έχει σηκώσει τη γειτονιά στο σπίτι με το κλαψούρισμα, χέζει και κατουράει όπου βρει και δαγκώνει ό,τι βρει. Είναι γλύκα, χαδιάρα και τη λέμε sunny. Αλλά είμαστε δυο άυπνα φαντάσματα με μαύρους κύκλους. Αν θήλαζα θα ήταν σαν να είχα γεννήσει. Κατά πάσα πιθανότητα θα το δώσουμε πίσω, τώρα που είναι νωρίς και δεν έχουμε δεθεί πολύ. Θα μου λείψει η ψυχούλα αλλά δεν γίνεται αλλιώς!!!!

Άγχος με teryaki και σουσάμι

Θέλω να αγοράσω ωραία χρωματιστά τετραδιάκια, στυλάκια, post it και άλλες χαζομαρούλες για να μπω στο mood να αρχίσω το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Από τις 20 του μηνός θα αναρτηθούν στο site του EΑΠ ημερομηνίες και στοιχεία για τα μαθήματα. Έχω ένα μικρό άγχος, αλλά πιστεύω ότι αν μπω σε πρόγραμμα θα τα βγάλω πέρα. Στο κάτω κάτω, τα βιβλία είναι αρκετά ενδιαφέροντα, εκ πρώτης όψεως, το μόνο μειονέκτημα είναι ότι έχω ξεχάσει να διαβάζω.

Επίσης, χτες ήμασταν στο σπίτι του Χάρη και της Όλγας (της Όλγας είναι δηλαδή το σπίτι, απλά ο Χάρης είναι οικόσιτο ζωάκι) και μας μαγειρέψανε κινέζικο, το οποίο ήταν πολύ νόστιμο, με σουσαμάκι και teryaki sauce. Γελάσαμε πάλι μέχρι που πέρασε η ώρα και σχεδόν με πήρε ο ύπνος. Μου άρεσε που μας λέγανε για το πώς περνάνε στις διαφημιστικές που δουλεύουνε, άλλος κόσμος, πόσο θέλω κι εγώ να μου δώσει κάποιος μια ευκαιρία, να ξεκινήσω. Anyway, είμαι πολύ περήφανη για το Χάρη γιατί σύντομα θα κάνει το μεγάλο μπαμ με μια μεγάλη καμπάνια. Τέλεια, τέλεια, τέλεια!

Βλέπουν καλά τα μάτια μου;

Πες ότι τις δυο τελευταίες ημέρες γυρνάς στο σπίτι σου μετά τις 9 και ξεκινάς το zapping. Και όλα τα κανάλια παίζουν το ίδιο πρόγραμμα. Δεν θα ανησυχήσεις; Repeat, repeat, repeat. Το μόνο καλό με τα διακαναλικά προγράμματα είναι ότι μπορείς να ρυθμίσεις τα χρώματα στην τηλεόραση, συγκρίνοντας το ένα κανάλι με το άλλο!

Εκλογικό χιούμορ!

Αφού πρόλαβα και τα είπα στη μαμά τους (για να μη λέει ότι μαθαίνει τα νέα μας από το blog) σας παραθέτω δυο σημαντικές συνομιλίες που είχα με τα ανίψια μου (Βασίλης, Γ’ Δημοτικού, Παναγιώτα Α’ Δημοτικού) για τις εκλογές!

Εγώ: Αν μπορούσες να ψηφίσεις, τι θα ψήφιζες Βασίλη;

Βασίλης: Δεν μπορώ να σου πω. Η ψήφος είναι μυστική!

(κάπου στο βάθος ακούγεται συνομιλία σε τηλεοπτικό παράθυρο και αναφέρεται η έκφραση «προεκλογική περίοδος»)

Παναγιώτα: Τι «περίοδος» λέει αυτός, παιδί μου; Αυτή που αλλάζουν σερβιέτα τα κορίτσια;

Μαύρο

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά. Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν. Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Κούβα by photos!

Εδώ όλες οι φωτογραφίες από την Κούβα!


http://www.flickr.com/photos/8816477@N05/

Πρώτη απόπειρα να μιλήσω για την Κούβα

Τα παιδιά, λένε, είναι το μέλλον αυτού του κόσμου. Τα παιδιά της Κούβας είναι ευχαριστημένα με caramellos και σαπούνι. Χαμογελούν, δεν θα προσπαθήσουν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο, ούτε τον μικρόκοσμό τους. Το πολύ πολύ να μεγαλώσουν και να πουλάνε παράνομα πούρα στους δρόμους της Αβάνας. Ή να αρκεστούν στα 25 δολάρια το μήνα. Ή να φύγουν, να πάνε στο Μαιάμι και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ. Γιατί στην Κούβα οι Κουβανοί δεν έχουν τίποτα να τους ανήκει, όλα ανήκουν στην κυβέρνηση, από τα ζώα, τα αυτοκίνητα έως τα σπίτια και τα χωράφια. Υπάρχει ένα μέρος στην Κούβα που δεν πάνε Κουβανοί αλλά μόνο τουρίστες που καταφτάνουν με charter από όλο τον κόσμο. Στο Βαραδέρο, Κουβανοί είναι μόνο οι υπάλληλοι, οι υπόλοιποι θα κάνουν μπάνιο στα λασπόνερα. Τα παιδιά στην Κούβα είναι χαμογελαστά, ξέρουν γράμματα και έχουν παιδεία. Δεν θα σου ζητήσουν πέσο, μόνο το σαπούνι που σου παρείχε δωρεάν το πολυτελές ξενοδοχείο που έμενες.

Από τον Καϊάφα... στην Κούβα!

Αύριο θα είμαι εκεί

Και την άλλη Πέμπτη εκεί

Sugar Town, Sugar Girl

Μόλις έδωσα, κατά πάσα πιθανότητα κερατιάτικα, 60 ευρώ για να μου βάλουν φρέον στο αυτοκίνητο επειδή δεν δούλευε το αιρ-κοντίσιον. Στο συνεργείο που πάω συνήθως ο ηλεκτρολόγος κάνει τα μπάνια του μέχρι τις 12 Αυγούστου ενώ εγώ φεύγω αυτό το Σάββατο για Ζαχάρω και δεν λέει να κάνω τέτοιες αποστάσεις χωρίς κλιματισμό. Έτσι έκανα την καρδιά μου πέτρα και το έδωσα αλλού, σε έναν εδώ κοντά στη δουλειά μου, ο οποίος μου είπε πως αν υπάρξει πρόβλημα και έχει διαρροή να του το ξαναπάω για να το ελέγξει.

Θα πάμε, λοιπόν, στη SugarTown, χωρίς να έχουμε δει την ταινία, να ζαχαρώσουμε και να λιαστούμε στον ήλιο. Εκεί βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες παραλίες, είχα πάει παλιότερα, πριν από 6 χρόνια συγκεκριμένα, δεν είχα καταφέρει να κάνω μπάνιο (για τους γνωστούς ευνόητους λόγους), γεγονός που είχε ιστορική σημασία αφού είχα πάει με μια παλιά μου αγάπη και λόγω του «προβλήματος» δεν έγινε τίποτα μεταξύ μας, με αποτέλεσμα επιστρέφοντας να τα φτιάξω με τον άντρα της ζωής μου, αυτόν που παντρεύτηκα δηλαδή. Αυτή τη φορά θα δοκιμάσω τις παραλίες, θα τις φάω με το κουταλάκι.

……....

Ένα γλυκό κοριτσάκι, που πιο γλυκό δεν γίνεται φεύγει και παράλληλα έρχεται πιο κοντά στη ζωή μας. Μην πάει ο νους σας στο κακό, έτσι είναι οι σχέσεις, τη μια μέρα είναι εδώ, την άλλη αλλού. Όμως αυτό το κοριτσάκι είναι το αγαπημένο μου, θα μπορούσε να είναι φίλη μου για μια ζωή. Και θέλω να την κρατήσω μέσα μου σαν μια γλυκιά ανάμνηση, γιατί ήταν κι αυτή εκεί σε πολλές από τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου: στο ταξίδι μας στη Βουδαπέστη, στις βραδινές εξορμήσεις στα μαρουσιώτικα ταβερνάκια, στις μικρές αποδράσεις στην «έπαυλη», στις κρίσιμες ώρες πριν το γάμο, στο γάμο με τις καταπληκτικές φωτογραφίες. Γλυκό κοριτσάκι, τόσο καλό που θα κάνει ό,τι θέλεις για να μη σε στεναχωρήσει. Και πάντα θα χαμογελάει. Την κρατάω στην καθημερινότητά μου, ελπίζω να μην με ξεχάσει κι αυτή. Και της εύχομαι κάθε ευτυχία.

Ζητείται χρόνος που δεν κάνει κύκλους

Εδώ και πολύ χρόνια μετράω τον χρόνο με εβδομάδες, δηλαδή από Δευτέρα ως Παρασκευή και πάλι από την αρχή. Έχω χρόνια να πω: «πω πω καλός ήταν αυτός ο μήνας ή «κοίτα τι μας έφερε ο Μάρτιος». Μπορώ ίσως να κάνω απολογισμό μιας ολόκληρης χρονιάς αλλά μόνο γιατί μου το θυμίζουν τα περιοδικά και ίσως και τα blogs κάθε Δεκέμβριο. Γενικά δυσκολεύομαι να θυμάμαι, μάλλον απωθώ από τη μνήμη μου χρονιές που δεν θέλω να θυμάμαι. Τώρα που το καλοσκέφτομαι ο μήνας χωρίζεται στα δυο, στις 15 και στις 30 όταν πληρώνομαι. Η κάθε μέρα χωρίζεται κι αυτή σε πολλά μικρά μέρη. Ξυπνάω το πρωί χωρίς άλλη εναλλακτική, ετοιμάζομαι γρήγορα, άλλες φορές αργά, mad στην τηλεόραση, air-condition στο φουλ. 15-20 λεπτά διαδρομή ανάλογα με την κίνηση. Best στο ραδιόφωνο, γελάω μόνη μου. Χαζεύω στα φανάρια τους διπλανούς μου. Είναι ίσως η πιο «καθαρή» ώρα για το μυαλό μου. Έχω όρεξη. Η οποία μπορεί να κρατήσει μέχρι το μεσημέρι αν δεν γίνει κάτι «κουλό», αν δεν ακούσω κάτι «άσχετο» και με ξενερώσει. Μετά αρχίζω και μετράω αντίστροφα. Είναι δύσκολο να περάσουν ορισμένες ώρες. Τις τραβάω από τα μαλλιά. Όμως αντιστέκονται. Τικ τακ. Τικ τακ. Οι ώρες στη δουλειά δεν έχουν χρώμα. Το χρώμα μου λείπει. Είναι γκρι, άσπρες ή μαύρες. Όταν γυρίζω σπίτι ζεσταίνομαι. Όμως γυρίζω στο λιμάνι μου, στην προβλήτα με περιμένει ο άνθρωπός μου. Κι αυτό από μόνο του είναι δροσιστικό, σαν κοκτέιλ με τριμμένο πάγο. Δεν καταλαβαίνω πότε πάει 9. Δεν καταλαβαίνω πότε πάει 10, ούτε 11. Και γιατί δεν ξεκινήσαμε να βλέπουμε την ταινία πιο νωρίς. Την σταματάμε στα 40 λεπτά, έχουμε γλαρώσει. Θα την συνεχίσουμε αύριο. Μια ταινία με δόσεις. Όπως η μέρα μας. Ο χρόνος μου γλιστρά. Και η ζωή περνά, την αφουγκράζομαι, αλλά μερικές φορές δεν τη νιώθω. Ίσως είναι η ζέστη που με έχει κουράσει. Το Σαββατοκύριακο μοιάζει με όαση. Θα κάνω τη θυσία και θα ταξιδέψω μέχρι τα πάτρια εδάφη με πρόφαση την ξεκούραση, την αλλαγή εικόνων. Θα κοιμηθώ λίγο παραπάνω, θα δω γνώριμα πρόσωπα, θα ξαπλώσω στην παραλία, πέντε λεπτά υπόθεση η διαδρομή. Θα βγω, θα περπατήσω στην παραλία των παιδικών μου χρόνων. Το Σαββατοκύριακο είναι ιερό. Θα επισκεφτώ με ήρεμο νου μια παλιά, σκληρή, δυνατή ανάμνηση. Κείτεται εκεί και μας περιμένει πάντα. Δεν είναι η εύκολη λύση αλλά είναι βάλσαμο αυτά τα δάκρυα κάθε φορά. Θα προσπαθήσω να κάνω τη μαμά λίγο ευτυχισμένη. Θα την πάω για καφέ και για καλαμαράκι στο παραλιακό ταβερνάκι. Θα καταφέρει να περάσει καλά. Θα νιώθει λίγες τύψεις αλλά θα ξέρει ότι την αγαπάμε. Δεν θα θέλω να φύγω. Η εθνική οδός μου μοιάζει με μια ατέλειωτη ανηφόρα. Κάποια στιγμή θα κολλήσουμε. Θα ανοίξουμε τα παράθυρα, θα μπει ζεστός αέρας. Κηφισίας, πρώτη, δευτέρα. Φτάσαμε. Ξεκινάω να μετράω αντίστροφα για την άλλη Παρασκευή. Ο χρόνος μου αντιστέκεται. Εξάλλου γι’ αυτό πληρώνεται.

[Από παλιά θυμάμαι σκεφτόμουν το χρόνο ανά εβδομάδα, οι καθημερινές ήταν μια ευθεία και τα Σαββατοκύριακα βουνά. Μετά πάλι ευθεία, μετά πάλι βουνό.Flat οι βαρετές ημέρες. Ψηλές οι ενδιαφέρουσες. Ακόμη κάπως έτσι μου έρχεται στο μυαλό.]

Bad day

Γκαντεμιά. Δεν είναι να ξυπνήσεις με καλή διάθεση μια μέρα, κάτι θα βρεθεί να σου τη χαλάσει. Έτσι λοιπόν και σήμερα, πηγαίνοντας να πάρω το αυτοκίνητο μου από το γκαράζ βλέπω από μακριά μια τεράστια γούβα στον προφυλακτήρα! Φωνάζω τον κύριο του γκαράζ και μου λέει «Α θα το έκανε ο μικρός το απόγευμα!» Μπράβο του. Και εις ανώτερα. Και τώρα; Πριν από έναν μήνα σχεδόν με είχαν τρακάρει και είχα βάλει καινούριο προφυλακτήρα. Τώρα και να μου το πληρώσει πάλι εγώ θα τρέχω στα συνεργεία και θα το αφήσω για μερικές μέρες μέχρι να μου το φτιάξουν. Και με αυτή τη ζέστη δεν θα έχω αυτοκίνητο. Τα νεύρα μου!!!!!!! Αυτή τη στιγμή δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μόνο να σπάσω στο ξύλο τον πρώτο που θα μου πει τίποτα περίεργο. Και ο Δημήτρης δεν απαντάει στο κινητό του, το έχει κλειστό. Μην αρχίσω να ανησυχώ και γι’αυτό γιατί θα μου πέσουν τα μαλλιά!!!!!

Some cool ecards

Βρήκα ένα πολύ ωραίο site με ηλεκτρονικές κάρτες, για να την "πείτε" στους άλλους! Ωραίο χιούμορ ειδικά αν είστε κυνικοί!
http://www.someecards.com/