Ατάκες Μιράντας (δεν την προλαβαίνω)

Να λοιπόν που φτάσαμε στην πρώτη ανάρτηση με ατάκες της Μιράντας.
Η οποία είναι 2 χρονών και 4 μηνών και έχει ξεκινήσει να μιλάει από 17 μηνών. Πρώτα με πολλές πολλές λέξεις και μετά με προτάσεις κανονικές, έως σήμερα που μιλάει ακριβώς όπως η Δανάη που είναι τεσσεράμισι. Προφανώς και το γεγονός ότι έχει μια μεγαλύτερη αδελφή τη βοήθησε να αναπτύξει το λόγο αλλά νομίζω ότι η Μιράντα έχει προχωρήσει πάρα πολύ. Ξέρει από έξω άπειρα τραγούδια, τραγουδιστές, έχει απίστευτο χιούμορ, ξέρει να μετράει μέχρι το 16 τουλάχιστον, και στα αγγλικά, και γενικά αντιγράφει σε όλα τη Δανάη. Και στα καλά και στα κακά! Έχει εξάρτηση από την Πέπα το γουρουνάκι και τον Μικρό Νικόλα.
Περνάει φουλ τα terrible two, με εξάρσεις, φωνές, κλάματα όταν δεν γίνεται το δικό της.
Τώρα τελευταία έχει αρχίσει ένα παλιμπαιδισμό (αστείο να το λέω αυτό για ένα παιδάκι δύο χρονών). Συχνά συμπεριφέρεται σαν μωρό, μιλάει μωρουδίστικα, νιε νιε νιε, μου λέει ότι θέλει καρότσι, ή να μπουσουλήσει, και άλλα μπεμπεδίστικα. Το έψαξα, ρώτησα και την παιδίατρο μας και μου έδωσε μια πολύ ωραία εξήγηση. Ότι ακριβώς επειδή έκανε ένα τεράστιο άλμα για να φτάσει την αδερφή της και τα κατάφερε, υπάρχει ένα κενό που δεν το έζησε, δεν προχώρησε σταδιακά για να κατακτήσει αυτό που έχει τώρα αλλά το έκανε πολύ απότομα, οπότε επιστρέφει στο σημείο που νιώθει ασφάλεια, για να νιώσει καλύτερα. Τι κάνουμε εμείς; Απλά το αφήνουμε να συμβαίνει. Δεν κάνουμε παρατηρήσεις, της δείχνουμε αγάπη ούτως ή άλλως και συνεχίζουμε. Θα περάσει...

Ιδού και οι ατάκες... (όσες προλαβαίνω να γράψω...)
Εγγυημένο γέλιο...


Γιατί ήρθες στο κρεβάτι μας το βράδυ;
Γιατί έχει μούμιες και βρικόλακες στο δωμάτιό μου.


(Μιράντα)- Είμαι καλό παιδί.
(εγώ)- Κι εγώ είμαι καλό παιδί.
(Μιράντα) - Κι οι δύο είναι.



Κρατάω έναν ελέφαντα και κάνω τη φωνή του.
-Γειά σου, πώς σε λένε;
-Μιράντα.
-Εμένα με λένε ελέφαντα.
-Ααα ΩΡΑΙΟ ΟΝΟΜΑ!!


Μπουμπουνίζει.
-Τρόμαξα εγώ Παναγία μου!


Γράφει λίστα για το σούπερμαρκετ (και καλά). Μονολογεί...
-ένα καπουτσίνο και χυμό.


Παίζει το τραγούδι "....cause I'm Happy..."
-Εγώ το Απαισιότατοοοοοος!


-Μιράντα πάω να φέρω το μαγιό σου.
-Το μαγιό μου είναι με τη Μάστερ Χάι;
-Όχι.
-Με τη Ντρακουλόρα;



Δεν κοιμάται με τίποτα ένα βράδυ. Τα παρατάω και ανεβαίνω στο σαλόνι.
Με ακολουθεί, μονολογώντας:
-Κάθε βράδυ, κάθε βράδυ... κουράστηκα να κοιμάμαι.

(ε κι εμείς τι γονείς... να την κοιμίζουμε ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ)


Παίζουν μαζί με τη Δανάη με τις Barbie πολύ όμορφα.
-Μπράβο είστε πολύ καλές αδελφούλες.
-Ναι, και καλοί άνθρωποι.



Θέλει να περάσει και την εμποδίζουν τα πόδια της γιαγιάς της.
-Λίγο άκρη...



Μου λέει κάτι πολύ δυνατά.
-Σε κούφανα;;





 

This sums up the days

Έβγαλα τυχαία αυτό το βιντεάκι με το κινητό μου πριν από λίγες μέρες και κάθε φορά που το βλέπω, συνειδητοποιώ ότι μέσα του κρύβει όλη την καθημερινότητα της ζωής μας.

Η Μιράντα είναι στο μπάνιο και ετοιμάζεται να μπανιαρίσει τις μπάρμπι. Με βλέπει με το κινητό μου στο χέρι και θέλει να δει το βιντεάκι.
-Θέλω να το πάρω να το δω.
-Πες μου πρώτα τι θα κάνεις τις μπάρμπι;
-Θέλω να το βλέπω.
-Πρώτα θα μου το πεις όμως.
(εδώ καταλαβαίνει ότι της ζητάω να μου το πει ΕΥΓΕΝΙΚΑ και αλλάζει ο τόνος της φωνής της)
-Μαμάααα, θέλω να το πάρω το κινητό σου.
-(εγώ το χαβά μου) ναι τι θα τις κάνεις τις μπάρμπι; Θα τις βάλεις στο νερό;
-Θα κρυώσει το πιπί τους.
Το γιο γιό στο βάθος γιατί έχουμε ξεκινήσει προσπάθειες να αφήσουμε την πάνα.

Εδώ ξεκινάει να ακούγεται η Δανάη που σφαδάζει από ...πόνο.
-Δανάη τι έγινε; (ψυχραιμία...)
Η Δανάη χτύπησε το πόδι της και κλαίει.... Είναι ντυμένη με πιτζαμάκια ακόμη και φοράει τιάρα!

Η Μιράντα τρέχει να δει τι έχει πάθει.

Το σπίτι χάος. Το nickelodeon στο background.

Αυτά! Καθημερινότητα!



 

Ατάκες Δανάης ετών 4,5

Προφανώς και έχει πει άπειρες ατάκες από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ αλλά έχω αρχίσει και τις χάνω και δεν προλαβαίνω να τις σημειώσω. Τι κρίμα! Θα ξεκινήσω να καταγράφω πιο δυναμικά! Και φυσικά και της Μιράντας που τα σπάνε.

 

 

 

Ζωγραφίζει ένα φόρεμα για μια γειτόνισσα.

-να το κάνω κόκκινο;

-ναι άλλα όχι πολύ έντονο.

-της αρέσει το μωβ.

-ναι

-ωραία τότε μπορώ να της το βάλω ΕΝΤΟΜΟ

 

 

-Δανάη έχεις δύο ελίτσες στις γάμπες σου.

-Ειναι σετ.

 

Κάνω συνέχεια ζημιές.

-Έχεις χάσει το μυαλό σου μαμά.

-Ερωτεύτηκα.

-Μα έχεις ερωτευτεί ήδη!

 

 

-Μα τι έφαγα το πρωί και κάνω συνέχεια κακά μου; Σπαγγέτι έφαγα;

 

 

Αν δεν πάω σε μία φίλη μου, θα κλαψουρίζω σε όλο το σπίτι και θα ξεχειλίσουμε δάκρυ δάκρυ...

 

Έχω κανονίσει να μιλήσω στην εκπομπή της Τσαπανίδου για το Happy Mail (τελικά η σύνδεση δεν έγινε ποτέ... κλαψ) και είμαστε σε επιφυλακή όλο το πρωί γιατί περιμένω να με καλέσουν στο σκάιπ. Απανωτές ατάκες.

-Μαμά όταν θα μιλήσεις θα εξαφανιστείς από το σπίτι;

 

-Μαμά να βάλεις αυτό το φόρεμα και να κάτσεις σταυροπόδι.

-Έχεις βάλει εδώ παντού κάμερες;

 

 

Χαζεύει φωτογραφίες στο κινητό μου, σταματάει σε μία, μου τη δείχνει και μου λέει

-Αυτήν εδώ πρέπει να τη φωτίσεις λίγο.

Καταλάθος ρουφάω με την ηλεκτρική ένα κορδόνι από ένα μπαλόνι και το σκάω.
-Συγνώμη ρε Δανάη.
-Δεν πειράζει, ήταν το μπλε. Και το μπλε δεν αρέσει σε εμάς τις γυναίκες!

 

Τι σου λείπει

"Κατέβα από τον καναπέ, μη μπαίνεις στο μπάνιο, πήγαινε στο μπάνιο, θέλει να της τραγουδήσεις ενώ κάνει τσίσα, όχι το κινητό μου, δεν φωνάζουμε, ναι μπορείς να ράψεις, ποιος έριξε το νερό, κοιμίσου, ησυχία, γιατί πατάς ξυπόλητη, δώστο στην αδερφή σου, μην τσιρίζετε, κλείστε την τηλεόραση, μην πετάς τους μαρκαδόρους στο πάτωμα, μπάνιο σε κάνω παιδί μου όχι βασανιστήριο, αχ έρχεται εκείνο το παιδάκι να σου φάει το φαγητό σου αν δεν το φας εσύ, όχι δεν θα βάλεις εσύ τις φακές στο πιάτο από την κατσαρόλα, δεν κάνουμε ντόινγκ ντόινγκ στο κρεβάτι, που είναι η άλλη παντόφλα σου, ψίχουλα ψίχουλα παντού ψίχουλα, ποια θα ντυθεί πρώτη, φεύγουμε, δεν πάμε πουθενά, μπορώ να βάλω την σκούπα τώρα που τέλειωσαν οι Umi zoomi;"

Δεν είναι βρε παιδί μου ότι παραπονιέμαι γιατί κάπου ανάμεσα στο χάος της καθημερινότητας καταφέρνω να είμαι δημιουργική και αρκούντως ευγενική με τα παιδιά μου (αν εξαιρέσεις κάτι μεσημέρια και βράδια που εναλλάξ οι μικρές αρνούνται κυριολεκτικά τον ύπνο και βγαίνει το πράσινο τερατάκι από μέσα μου). Τις τελευταίες δέκα μέρες, ο Δημήτρης λείπει αρκετά από το σπίτι λόγω δουλειάς και είμαστε γενικά σε survival mode. Δεν είναι ότι δεν τα καταφέρνω αλλά πραγματικά είναι σαν να κάνω ακροβατικά για να κρατάω τους πάντες ευχαριστημένους, ταισμένους, πλυμένους και χαρούμενους. Πραγματικά όλες εσείς οι μαμάδες που μένετε μόνες σας ή οι σύζυγοι ταξιδεύουν πολύ, πώς τα καταφέρνετε για πάντα;

The good part, ζωγραφίζοντας στη βεράντα.

Επειδή λοιπόν τα πράγματα έχουν αγριέψει, η Μιράντα απαιτεί και δεν μοιράζεται εύκολα (όταν πάρει αυτό που θέλει λέει με μειλίχιο τρόπο στην αδερφή της «τα μοιραζόμαστε τα πράγματα Νανάη»), η Δανάη ζητάει πράγματα που δεν αρμόζουν στην ηλικία της (να βάψει νύχια, να κυκλοφορει με τη μια μπρετέλα ριγμένη από τον ώμο, να βάλει τακούνια, κραγιόν κλπ), επειδή ο ύπνος τους (και μαζί και ο δικός μας) δεν είναι ποτέ σε ευθεία γραμμή και ιδιαίτερα το να τις κοιμίσω αρχίζει να με κουράζει απίστευτα, νομίζω είναι η κατάλληλη στιγμή να το γυρίσω. Να πουλήσω τρέλα, να χαμογελάσω, να κάνω ότι έτσι είναι η ζωή και πως αυτά να είναι τα προβλήματα σου κοπέλα μου. Να συνειδητοποιήσω ότι το πιο ανταποδοτικό πράγμα που έχω κάνει είναι το να είμαι μαμά. Να μην κλάψω, να αγνοήσω τα άπλυτα στο μπάνιο, τα καθαρά που περιμένουν να μπούν στη θέση τους και να ξαναγοράσω εκείνο το dry shampoo για τις δύσκολες εβδομάδες που δεν προλαβαίνω να λουστώ (ή φοβάμαι να λουστώ αφού κοιμηθούν για να μην τις ξυπνήσω). Ποιός φοβάται να λουστεί Θέε μου;

 

 Σέλφι Δανάης.

Σπάνιες στιγμές ύπνου πρέπει να απαθανατίζονται.

 

Ένα junior και λίγο mad tv, ο κόσμος της όλος.

 τα creative (αντιγράφω Pinterest) δημιουργικά μου moments

 

Όμως αν με ρωτούσες τι μου λείπει, θα σου έκανα πρόχειρα μια λίστα με τα παρακάτω, όπως μου έρχονται στο μυαλό αυτή τη στιγμή.

 

 

 

• Δυο χέρια ρεζέρβα, αποσπώμενα από το υπόλοιπο σώμα για να τα αφήνω στα κρεβάτια τους μετά το 45λεπτο που δεν έχουν καταφέρει να κοιμηθούν.

• Ένα πάτωμα που δεν τρίζει στο δωμάτιό τους ή ένα ορειβατικό σκοινί για να φτάσω μέχρι την πόρτα.

• Δύο πράγματα από ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ για να μην μαλώνουν, όταν η Δανάη παίρνει εκείνο το συγκεκριμένο μωρό (από τα τρεις χιλιάδες γυμνά μωρά που κυκλοφορούν στο σπίτι μας) ή όταν η Μιράντα παίρνει εκείνη την ξεμαλλιασμένη Barbie (από τις 10 Barbie που κυκλοφορούν ξεμαλλιασμένες στο σπίτι μας).

• Ένα μαγικό «μαζευτή» παιχνιδιών στο τέλος της ημέρας.

• Ένα μαζικό εξολοθρευτή όλων των κουνουπιών που παραμονεύουν πίσω από τη σίτα.

• Μια ξαπλώστρα, ένα φρέντο καπουτσίνο γλυκό, εκείνο το τσιγάρο και το μισοτελειωμένο βιβλίο και μια πισίνα μπροστά μου.

• Έναν σιγαστήρα για όλα τα σκυλιά της γειτονιάς (και για τους γείτονες ενίοτε).

• Ένα μανικιούρ και ένα πεντικιούρ.

• Πρέτζελ για πρωινό κάθε πρωί.

• Βόλτα στο H&M και στο Zara με λεφτά χωρίς να με ακουμπάει κανείς.

• Ένα ραντεβού με τον άντρα μου.

• Άμεση απάντηση στο «τι θα φάμε αύριο;» κάθε βράδυ.

• Μια stand by φιλενάδα για τη Δανάη, που κάθε μέρα μου ζητάει να πάει ή να έρθει στο σπίτι μιας φίλης της (πλέον δεν της αρκεί ούτε η αδερφή της ούτε εγώ για το παιχνίδι)

• Μια «Παναγιώτα»

• Κάτι περισσότερο από small talk με μαμάδες, πραγματικό ταίριασμα και φιλία.

• Περισσότερη υπομονή (god help us).

 

 

 

 

 

με την ξαδέρφη τους

(όταν έρχεται, ξεχνάνε ότι υπάρχω, όταν φεύγει, γκρεμίζεται ο κόσμος τους)

 

Ερωτήσεις

Πλησιάζει η γιορτή της μητέρας και κατά τύχη έπεσα σε αυτές τις ερωτήσεις σε ένα ξένο blog.
Είναι ερωτήσεις της μαμάς προς την κόρη, οπότε τις έκανα στη Δανάη και ιδού το αποτέλεσμα!


Τι πιστεύεις ότι κάνει χαρούμενη τη μαμά;
Όταν ράβεις και παίζεις με τα παιδιά σου και όταν χαιδεύεις τα παιδιά σου.

Πόσο χρονών είναι η μαμά;
Δεν ξέρω.

Πόσο ψηλή είναι η μαμά;
14.

Τι κάνεις εσύ και η μαμά μαζί;
Ράβουμε, διαβάζουμε βιβλία, εξηγούμε στη Μιράντα.

Πώς το ξέρεις ότι η μαμά σε αγαπάει;
Μου το έχεις πει.





Γέλασα πολύ που το ράψιμο είναι παντού, ποιος να το έλεγε και που έχουμε αναλάβει να εξηγούμε στη Μιράντα. Χα χα χα!!!

Πάρτυ ύπνου

Ένταξει ένας μήνας μετά τα γεννέθλια της μικρής μου Μιράντας και βρήκα χρόνο να γράψω για το πάρτυ της. Το θυμήθηκα σήμερα που είδα ότι δημοσιεύθηκε στο eimai mama, και λέω "αμάν, στο δικό μου blog δεν έχω γράψει΄τίποτα, ντροπή!!".  Όσο λοιπόν είναι ακόμη μικρές, κάνω ό,τι θέλω στα πάρτυ τους!! Και αυτή την φορά, είχα πραγματική άποψη. Ένα από τα θέματα που  χαρακτήριζε τη Μιράντα τουλάχιστον μέχρι να κλείσει τα δυο (γιατί παιδιά, άρχισε να κοιμάται κάποιες μέρες ολόκληρα βράδια στο ΚΡΕΒΑΤΙ της, προφανώς θα φταίει το πάρτυ) ήταν ότι ξύπναγε και έκλαιγε τουλάχιστον μια φορά κάθε βράδυ.

Έτσι λοιπόν το πάρτυ γεννεθλίων της έγινε πάρτυ του ύπνου.
Πηγή έμπνευσης τα pijama party, sleepover party κλπ.
Όμως εμάς το θέμα μας ήταν οι καλεσμένοι να μπουν σε mood ύπνου και να πείσουν τη Μιράντα ότι ο ύπνος κάνει καλό και είναι κρίμα να τον διακόπτουμε. Και κυρίως να διακόπτουμε τον ύπνο της μαμάς (και της αδερφής μας και του μπαμπά μας ενίοτε)

Έτσι λοιπόν, επιστρατεύτηκε το pinterest και ιδού η πρόσκληση.

Για δωράκια για τα παιδάκια έφτιαξα κουκουβάγιες μαξιλαράκια που είναι ό,τι καλύτερο και fun έχω φτιάξει έως τώρα και φυσικά έγιναν hit και στο fb στο My Little Corner, όπου οι κουκουβάγιες έγιναν ανάρπαστες κι εγώ βρέθηκα να έχω παραγγελίες από το πουθενά. Excited about that!
Τα πουλάκια ήταν deco στον τοίχο πάνω από τον μπουφέ, κοιμόντουσαν κι αυτά!

Λίγες φωτογραφίες από τη διακόσμηση, αστεράκια, φεγγάρι, ένα κρεβάτι από κουτί δημητριακών στο τραπέζι, και ατακες to the point για τον υπνο.

Ο μπουφές είχε μπισκότα, φρουτοσαλάτα, πίτσα, cupcakes μπανάνα "όνειρο", ντόνατ, corn dogs (τέλεια), τοστάκια.

 

Η τούρτα μεγάλη επιτυχία χάρη στη συνταγή της Ναυσικάς από εδώ, original idea από εδώ.
Και για να είμαι σίγουρη ότι θα φτάσει, έφτιαξα δυο τούρτες, oh my god, τρώγαμε μια εβδομάδα μετά.

Και λίγες παπαρατσίστικες as always.

 

Και του χρόνου!!!!

 

Κι άλλα μικρά σπίτια στο λιβάδι

Έκτός από αυτό το blog το οποίο έχω χρόνια τώρα... πρόσφατα έχω φτιάξει και το Happy Mail και ήδη έχω οργανώσει 3 ανταλλαγές φακέλων μεταξύ αγνώστων! Πόσο το ευχαριστήθηκαν οι συμμετέχοντες δεν λέγεται; Τα μηνύματα ήταν συγκινητικά και για αυτό συνεχίζουμε.... Για αυτό είπα να το γράψω κι εδώ, για να το δείτε, κι αν σας ενδιαφέρει να λάβετε μέρος. Αυτή τη φορά το θέμα είναι ένα τραγούδι. Εδώ περισσότερες πληροφορίες.

Για την πρώτη ανταλλαγή δείτε εδώ.

Για τη χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή εδώ.

Για την παραμυθένια ανταλλαγή εδώ.

 

Και ακολουθήστε το Happy Mail στο fb

https://www.facebook.com/happymailgreece

 

 

Μέρος δεύτερο, παράλληλα με όλα φτιάχνω πράγματα. Αντιγράφω, εμπνέομαι, δημιουργώ και ενίοτε πουλάω. Το My Little Corner είναι η πλατφόρμα για να προβάλω ό,τι κάνω, είτε πρόκειται για πάρτυ, χειροτεχνίες, καλλιτεχνικές ανησυχίες, ραψίματα και πειράματα.

Μέχρι τις 20/4 έχω έκπτωση 10% στο etsy shop μου και φυσικά δέχομαι και custom orders για οτιδήποτε χειροποίητο. Αν λοιπόν σκέφτεστε να κάνετε ένα πάρτυ ή χρειάζεστε βοήθεια για μια βάπτιση ή αν θέλετε κάτι για το σπίτι ή για το παιδικό δωμάτιο, δώστε μου μια ευκαιρία.... και δεν θα σας απογοητεύσω!

 

 

 

 

 

Δύο

 

Όταν η καρδιά μου έγραφε παντού Δανάη, έσκασε μύτη το μικρό. Και εκεί που νόμιζα πως είμαι ολόκληρη, κατάλαβα πως ήμουν μισή. Πως υπήρχε τόσος χώρος στη καρδιά μου για να γράψω με μεγάλα κεφαλαία γράμματα Μιράντα.

Η αγάπη δεν διαιρείται, αλλά πολλαπλασιάζεται.

Δύο χρόνια μετά τη γέννησή σου, ξέρω πως η καρδιά μου είχε πολύ περισσότερο χώρο από όσο νόμιζα.

Ο δεύτερος χρόνος σου, Μιράντα μου, ήταν τόσο διαφορετικός από τον πρώτο. Περπάτησες και άρχισες να μιλάς. Βασικά πρέπει να είσαι το μοναδικό παιδί που ξέρω που μιλάει τόσο πολύ, όχι μόνο στους άλλους αλλά και μόνο του, στον εαυτό του,  όταν παίζεις, όταν σκέφτεσαι δυνατά, όταν περπατάμε στο δρόμο και παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου. Ρωτάς και απαντάς μόνη σου, επαναλαμβάνεις τους κανόνες, «δεν τρέχουμε, περπατάμε», «δεν κλαίω, γελάω», «όχι στις σκάλες με τον ποπό, μπάνιο έκανα».

Έρχεσαι δεύτερη, από τη φύση σου γεννήθηκες δεύτερη, παίρνεις τα ρούχα, τα παπούτσια και τα παιχνίδια από δεύτερο χέρι, κοιμάσαι στο πρώτο κρεβάτι της αδερφής σου και ακολουθείς τα χνάρια της, θέλεις δεν θέλεις. Όμως αυτό σε κάνει τόσο εύκολο παιδί, προσαρμοστικό και χαρούμενο, που συμβιβάζεται εύκολα και δεν πέφτει σε tantrum ή αδιέξοδα. Ακούς. Καταλαβαίνεις,αντιλαμβάνεσαι, κατανοείς κι ας είσαι μια σταλιά.

Την αγαπάς. Την αντιγράφεις. Τρέχεις στην αγκαλιά της. Της κάνεις τη δύσκολη, της χαλάς τους πύργους αλλά ξέρεις να λες συγνώμμη. Και «σ’αγαπάω». Δεν ξέρω αν ξέρεις τι είναι η αγάπη αλλά νομίζω πως αυτό το μαγικό συναίσθημα που νιώθεις για την αδερφή σου, πρέπει να το κρατήσεις για πάντα στην καρδιά σου. Θα την έχεις για μια ζωή. Μίλα της. Και άκου την. Αυτή είναι το άλλο σου μισό, όχι εγώ, όχι ο μπαμπάς σου. Για αυτό φτιάχτηκαν οι αδερφές.

. Ξέρω πως ξέρεις ότι σε προστατεύω. Είσαι μωρό ακόμη και η αγκαλιά μου είναι η ασφάλειά σου. Δεν θα μπορούσα να σε μεγαλώσω αλλιώς. Η αγκαλιά μου σας χωράει και τις δύο, όμως το ξέρω, πως μερικές φορές τη θέλεις αποκλειστικά για σένα. Δεν θα έχεις ποτέ την αποκλειστικότητα που είχε η αδερφή σου. Μαζί κοιμάστε, μαζί κάνετε μπάνιο, μαζί βγαίνουμε στο πάρκο κάθε μέρα. Το ξέρω πως απολαμβάνεις τις λίγες στιγμές της εβδομάδας που είμαστε οι δυο μας. Κι εγώ!

Κάνω τα ίδια «λάθη» γιατί μόνο έτσι ξέρω να μεγαλώνω παιδιά. Σε κοιμίζω κάθε βράδυ και μετά από λίγες ώρες ξυπνάς και έρχεσαι στο κρεβάτι μας. Κοιμάσαι γαλήνια ανάμεσά μας και σε ακούω να παραμιλάς στον ύπνο σου. Κάποιος πάντα δεν σου δίνει κάτι. Του μιλάς θυμωμένη. Σε χαιδεύω και ηρεμείς. Δεν θα μπορούσα να σε στείλω στο δωμάτιο σου και να σου κλείσω την πόρτα. Καμιά φορά κοιμόμαστε και οι τέσσερις μαζί, βασικά εσείς κοιμάστε κι εμείς αγκαλιάζουμε τα κομοδίνα. Όμως ξέρω πως έχω χρόνο να κοιμηθώ στο μέλλον, ξέρω πως αυτό που κάνω λάθος είναι το πιο σωστό πράγμα που θα μπορούσα να κάνω.

Σε κρατάω από το χέρι και με χτυπάει σαν ηλεκτρικό ρεύμα η σκέψη του πόσο σε αγαπώ και πόσο σε θαυμάζω για την εξυπνάδα σου! Είσαι το δεύτερο μου και γίνεσαι δύο χρονών. Σε λατρεύω, είσαι το μοναδικό μου νο2. Χρόνια πολλά μικρό μου! Να είσαι πάντα υγιής και χαρούμενη.

Υ.γ. κι ευχαριστώ τον μπαμπά σου που με αυτή τη μαγική σύμπνοια που μας συνδέει σε ΟΛΑ, προχωράει δίπλα μου σε αυτό το καταπληκτικό ταξίδι της γονεικότητας και είναι πάντα ΕΔΩ, για σένα, για την αδερφή σου και για μένα.

Α-συνεπής

Πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, έδινα ραντεβού για βόλτα με μια από τις καλύτερες μου φίλες (γεγονός που ισχύει ακόμη) σε ένα κεντρικό σημείο της επαρχιακής πόλης όπου μέναμε. Εγώ έφτανα δέκα λεπτά νωρίτερα στο ραντεβού, εκείνη τουλάχιστον μισή ώρα αργότερα. Αυτό συνέβαινε συνεχώς, στην ουσία η ώρα του ραντεβού ήταν φιάσκο. Πάντα περίμενα και πάντα αργούσε. Ένιωθα αρκετά ριγμένη, σε σημείο να σηκωθώ να φύγω, αλλά δεν το έκανα. Δεν χαλούσα τη φιλία μας για αυτή τη λεπτομέρεια. Ως προς αυτό, ήμουν το θύμα και εκείνη δεν ήταν συνεπής.

Φυσικά δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι συνεπής. Αν δεν είσαι ψυχαναγκαστικά συνεπής, αν δεν το έχεις στο dna σου, συνήθως θα απογοητεύεις τους άλλους για μικρά και μεγάλα πράγματα καθημερινά. Από το να αργήσεις σε ένα ραντεβού έως και γενικότερα να αθετήσεις τις υποσχέσεις σου, να πάρεις πίσω τις αποφάσεις σου.

Να παλεύεις με νύχια και με δόντια να απαγκιστρωθείς από το παρελθόν σου και μετά να το πασάρεις στους γύρω σου με νέο περιτύλιγμα και να περιμένεις να το δεχθούν. Να κανονίζεις επιχειρηματικά σχέδια με φιλενάδα σου, να της δίνεις το βήμα να ψάξει για ονόματα και ιδέες και μετά να το ξεκινάς μόνη σου. Να λες στα παιδιά σου ότι θα τους δώσεις γλυφειτζούρι μετά το φαγητό και μετά να τους λες όχι, πως τους κορόιδεψες μόνο και μόνο επειδή ήθελες να φάνε. Να πεις πως θα έρθεις και να μην έρθεις, να μην πάρεις τηλέφωνο, να μην πεις μια συγνώμη. Να δίνεις υποσχέσεις και να τις παίρνεις πίσω. Να γεννάς παιδιά για να τα μεγαλώσεις και μετά να αποφασίζεις ότι μετά τις εννιά δεν διανυκτερεύεις ως μάνα, τα θέλεις στα κρεβάτια τους και γρήγορα, δεν είσαι 24ωρη μαμά.

(οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική αλλά αν καθρεφτίστηκες κάτι θα σημαίνει)

Εσένα λοιπόν, που δεν είσαι συνεπής και καθημερινά απογοητεύεις τους γύρω σου, τουλάχιστον παραδέξου το. Κοίταξε τον εαυτό σου στον καθρέφτη και πες την αλήθεια. Οι συνεπείς πάντα χάνουν. Αλλά τουλάχιστον κοιμούνται με ήσυχη τη συνείδησή τους τα βράδια.  

Φτιάξε κολάν σε 5 λεπτά

Κοίτα για να φτιάχνω εγώ ποστ με τουτόριαλ ραψίματος πάει να πει ότι δεν είμαι και πολύ καλά ή ότι έχω ξετρελαθεί με τη ραπτομηχανή μου....

Λοιπόν πρόκειται για τον πιο εύκολο τρόπο να φτιάξεις κολάν με υπέροχο σχέδιο που το διαλέγεις εσύ. Ψάχνεις και βρίσκεις κάλτσες γυναικείες μέχρι το γόνατο, υπάρχουν καταπληκτικά σχέδια και αρκετά φθηνά στην αγορά. Το tutorial είναι από το how does she.

Λοιπόν έχουμε και λέμε, υλικά;
Ένα ζευγάρι ψηλές γυναικείες κάλτσες μέχρι το γόνατο.
Λάστιχο
Ραπτομηχανή (υποθέτω ότι δεν γίνεται και στο χέρι)
Ψαλίδι

 Κόβουμε τις μύτες (συνήθως είναι σε άλλο χρώμα και αυτό βοηθάει να τις κόψουμε σωστά)

 Κόβουμε στο πλάι μέχρι εκεί που αρχίζει ο αστράγαλος.

 Θα μοιάζουν κάπως έτσι.

 Γυρίζουμε τη μία κάλτσα ανάποδα.

 Βάζουμε τη κάλτσα που είναι από την καλή μεριά μέσα σε αυτή που είναι στην ανάποδη. Έτσι οι δύο καλές πλευρές θα είναι μαζί.

 Ευθυγραμμίζουμε τα ίδια σημεία, τον αστράγαλο και τις άκρες.

 και ράβουμε γύρω γύρω.

 Σε αυτή τη φάση δεν το πίστευα, ήμουν σίγουρη ότι έχω κάνει κάτι λάθος, αλλά αν βγάλετε τη μια κάλτσα και τη γυρίσετε από την καλή, το κολάν σας θα είναι σχεδόν έτοιμο!!

 Μετράτε το λάστιχο στη μέση του παιδιού και το ράβετε.

 Μετά με το γνωστό τρόπο, καρφιτσώνετε το λάστιχο σε τέσσερις μεριές για να ραφτεί σωστά και ράβετε.

Έχω φτιάξει ήδη τρία κολάν για τη Μιράντα..... έχω ξετρελαθεί..... είναι πανεύκολο!!!!

Οι φωτογραφίες είναι από το How does she.


Υποτίθεται ότι η ηλικία που απευθύνεται το τελικό μέγεθος είναι από 12-18 μηνών και ίσως για 3.5-4 χρονών αδυνατούλι όμως.