Epic fail day

Ετοιμαζόμαστε να πάμε σε ένα πάρτυ. Η Μιράντα κοιμάται στον καναπέ, την ξυπνάω και δεν θέλει να ξυπνήσει. Γκρινιάζει κανένα δεκάλεπτο που την ξύπνησα και κανέναν δεκάλεπτο επειδή δεν συμφωνεί με το φόρεμα που διάλεξα. Η Δανάη ντύνεται, ο Δημήτρης της φτιάχνει τέλεια τα μαλλιά αλλά την πονάει λίγο στο χτένισμα και γενικά η προετοιμασία δεν πάει ρολόι.

Τσεκάρω το κινητό μου για να δω που ακριβώς είναι η διεύθυνση του πάρτυ και συνειδητοποιώ 5 ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΦΥΓΟΥΜΕ, ότι το πάρτυ είναι το άλλο Σάββατο.

Λιποθυμώ λιγάκι και μετά πρέπει να ανακοινώσω το νέο και στους υπόλοιπους.

Το ξεστομίζω, οι αντιδράσεις δεν είναι τόσο έντονες όσο περίμενα. Εγώ τραβάω τα μαλλιά μου και νιώθω τόσο άσχημα γιατί μεταξύ άλλων ο Δημήτρης θα ήθελε να πάει σε ένα night run και του είπα να μην πάει γιατί είχαμε το πάρτυ.

Αποφασίζουμε να πάμε Smart park και να τα ξετινάξουμε στο τραμπολίνο για να νιώσω εγώ καλύτερα βασικά. Αλλάζουμε ρούχα, παίρνουμε πατίνια και φεύγουμε.

Δεν έχω βενζίνη, έχει ανάψει λαμπάκι. «Έχουμε για να πάμε δυο φορές και να γυρίσουμε» αποφαινεται ο Δημήτρης.

Δεν έχουμε πάρει λεφτά, μόνο τη χρεωστική μου και έχω σκοπό να βγάλω από το ΑΤΜ εκεί.

Φτάνουμε. Συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τα κράνη τους.

Το παραβλέπω.

Βγάζω την κάρτα από την τσάντα και κατευθύνομαι στο ΑΤΜ. Με φωνάζει ένας κύριος να μου πει ότι μου έπεσε το κλειδί του αυτοκινήτου από την τσάντα. Οριακό.

Προσπαθώ να βγάλω χρήματα αλλά τελικά το μηχάνημα δεν μου δίνει. Το διαθέσιμο υπόλοιπο είναι μικρότερο από το λογιστικό ή κάτι τέτοιο, ή μάλλον είμαι ταπί.

Ο Δημήτρης δεν έχει πάρει πορτοφόλι.

Απελπίζομαι.

Προσφέρομαι να γυρίσω σπίτι να φέρω το πορτοφόλι του. Είναι σχετικά κοντά.

«Να σου αφήσω την τσάντα με τα νερά, ζακέτες κλπ;» «ναι».

Φεύγω σφαίρα και φτάνω σπίτι, πάω να βγω από το αυτοκίνητο και συνειδητοποιώ ΟΤΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑ.

Πανικοβάλλομαι.

Παίρνω τηλέφωνο την αδερφή μου που μένει κοντά και πάντα μας σώζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Ευτυχώς είναι στο σπίτι.

Πάω. Μου δίνει δεύτερα κλειδιά και λεφτά. Μεγάλη η χάρη της!

Πηγαίνω ξανά σπίτι να πάρω για σιγουριά πορτοφόλι και κράνη.

Στην επιστροφή θυμάμαι το «μας φτάνει δυο φορές να πάμε και να γυρίσουμε» και βάζω βενζίνη.

Ας μη μείνω κι από βενζίνη.

Φτάνω στο Smart Park. Τους βρίσκω.

Προσφέρομαι να βάλω το κράνος στη Μιράντα.

ΤΗΣ ΠΙΑΝΩ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΕ ΤΟ ΚΛΙΠ.

Σφαδάζει στον πόνο.

Της δίνω νερό. Έχω θυμηθεί να πάρω νερό. Παίρνω βαθμούς bonus.

Πάμε τραμπολίνο, περιμένουμε υπερβολική ποσότητα χρόνου μέχρι να έρθει η σειρά μας.

Ήταν τα καλύτερα 6 ευρώ για 10 λεπτά που έχω ξοδέψει ποτέ στη ζωή μου.

 

Γυρίζουμε σπίτι ασφαλείς, λέω να το γυρίσω στην πλάκα και να γράψω ποστ.

Ιδού.

Y.Γ. I am a loser baby so why don't you kill me. μου το αφιερώνω.

Εκείνες

 

Άφησα στα χέρια τους τις μικρές. Τις εμπιστεύτηκα χωρίς να τις ξέρω. Τρεμόπαιξε η καρδιά μου το βράδυ πριν. Και όλα τα πρώτα βράδια. Δεν τις ήξερα, δεν με ήξεραν. Δεν είχε και τόση σημασία.

Τις ξυπνούσα, τις έβγαζα από το ζεστό τους κρεβατάκι, γάλα γρήγορα και τις πετούσα κυριολεκτικά στα χέρια αγνώστων. Άλλες φορές να κλαίνε με λυγμούς, άλλες να με κοιτάνε με αυτά τα puppy eyes.

Ποιες ήταν; Τι τους έλεγαν; Τους έδιναν σημασία; Τους μιλούσαν γλυκά; Γιατί το έκανα εγώ αυτό στα παιδιά μου; Πώς μπορούσα να τις εμπιστευτώ; Δεν θα πω ψέματα. Το μισούσα αυτό. Πάλεψα πολύ για να το δεχτώ. Και να σταματήσω να βλέπω τις δασκάλες σαν μάγισσες με τρία κεφάλια.

Όμως τις άφηνα. Σε ένα περιβάλλον άγνωστο. Για μένα. Όχι για εκείνες. Με δασκάλες που με την πρώτη ματιά φαίνονταν οικίες, καλές αλλά δεν ήξερα, πραγματικά δεν ήξερα τίποτα. Και ούτε έπρεπε να μάθω.

Μετά το άφησα στον αυτόματο πιλότο. Δεν είχα σκοπό να αναλύω τα πάντα. Ούτε τα καρεκλάκια σκέψης, ούτε τις τιμωρίες, ούτε τον τρόπο διδασκαλίας. Ούτε αν αερίζουν τα παράθυρα, ούτε αν τις σκουπίζουν στην τουαλέτα, ούτε αν τους δίνουν χαρτομάντιλο όταν οι μύξες έφταναν στο σαγόνι. Ούτε, ούτε.  Ήθελα να πάρουν ό,τι μπορούσαν. Να το απολαύσουν. Να το δοκιμάσουν.

Και μαζί τους κι εγώ.

Και κάθε ημέρα, με την επιστροφή τους στο σπίτι έβλεπα πόσο καλό τους έκανε το σχολείο. Πόσο καλό τους έκαναν εκείνες.

Δεν μου χτύπησε ποτέ κάτι άσχημα. Μια λέξη, μια φράση, ένα μισόλογο. Κι αυτή η απόσταση ασφαλείας που (τυχαία ή έτσι είναι τελικά ο ρόλος των δασκάλων;) κράτησαν και οι τέσσερίς τους, μου άρεσε. Δεν ήθελα να γίνουμε κολλητές. Ήθελα να ακούω αλήθειες. Να ακούω τη γνώμη τους. Να βοηθάνε τα λουλούδια μου να ανθίσουν. Μαζί τους κι εγώ τα ποτίζω λίγο λίγο.

Μάθανε πολλά φέτος. Ήταν η μεγάλη πρώτη φορά και για τις δύο.

Κι εκείνες ήταν άψογες. Δεν ξέρω αν ήταν τύχη που ήταν κι οι τέσσερίς τους αυτό που πραγματικά ήθελα, κι ας μη το ήθελα. Κι ας μη το ήξερα. Εκεί, κρυφοί παρατηρητές, σαν κι εμένα. Κι όλα αυτά δεν τα ξέρω με αποδείξεις, δεν πετούσα σαν μικρή Tinkerbel κατασκοπεύοντας τις τάξεις, αλλά τα εισπράττω καθημερινά από τα παιδιά μου!

Τώρα που τελειώνει η χρονιά, ξέρω πως είμαι τυχερή που αυτές ήταν οι πρώτες τους δασκάλες. Η κυρία Μαρία, η κυρία Έφη, η κυρία Ειρήνη και η κυρία Νίκη.

Σας ευχαριστώ!

Αντιβίωση-επιβίωση

Τελευταία εβδομάδα του σχολείου και εμείς φυσικά είμαστε για άλλη μια φορά με αντιβίωση. Μας τσάκισε το σχολείο φέτος. Και τις δυο τις τρέλανε στις αρρώστιες, εναλλάξ, εβδομαδιαία. Αλλά αν κάποια έπαιρνε το χρυσό μετάλλιο είναι η μεγάλη. Που βήχει και βαράει συναγερμός. Που άλλες φορές πραγματικά κάνουμε πως δεν ακούμε, γιατί όχι δεν είναι δυνατόν να ΞΑΝΑΑΡΡΩΣΤΗΣΕ πάλι;

Και τι έχουμε κάνει λάθος; Έχει λάθος προσανατολισμό το σπίτι; Λάθος feng shui; Έχει υγρασία στα υπνοδωμάτια; Δεν τα ντύνουμε καλά; Δεν θήλασα 10 μήνες σερί; Δεν τρώνε τα φρούτα τους, τις βιταμίνες τους και τις εχινάκεες τους; Τι κάνουμε στραβά; Αυτή η αγάπη δεν τους βάζει χοντρή ασπίδα μπροστά κάθε φορά που ένα άρρωστο παιδάκι φταρνίζεται στην τάξη;

Μήπως δεν τα βγάζουμε πολύ έξω; Στον καθαρό αέρα; Μήπως τα βγάζουμε πάρα πολύ έξω; Στον αέρα;

Μήπως δεν σιδερώνω καλά τα ρούχα; Μήπως δεν αλλάζω συχνά σεντόνια;

Πόσες αρρώστιες μας έχουν μείνει; Έχουμε κάνει σχεδόν όλα τα τσεκ στη λίστα!

Έχουμε γίνει κολλητοί με τη γιατρό μας, που ούτως ή άλλως όμως την αγαπάμε τρελά!

Αλλά θα προτιμούσαμε να τη βλέπουμε λίγοοοοο πιο αραιά!

Αν ο χειμώνας μας ήταν πανωλεθρία με πνευμονίες, βρογχίτιδες, ωτίτιδες, πυρετούς ανεξήγητους, μύξες, βήχα, γαστρεντερίτιδες και όλα αυτά εις διπλούν, με το που αναρρώνει η μια να κολλάει η άλλη, τα καταφέραμε και πήγαμε ταξίδι στο Λονδίνο τον Μάιο! Και δεν αρρωστήσαμε! Ούτε πριν ούτε μετά! Και κρατάγαμε τις αναπνοές μας. Και ο πιλότος ήταν μια χαρά στα μυαλά του. Και δεν χάσαμε βαλίτσα. Και δεν χαθήκαμε και δεν χτυπήσαμε!

Και είχε και καλό καιρό!

Γιατί το είχαμε ανάγκη! Ένα καλό για τόσο στενάχωρες στιγμές μέσα στον χειμώνα!

Το θέλαμε!!!! Και τα καταφέραμε!

Και μας λείπουν ήδη οι νονοί της Μιράντας!!!

Και να, αυτές οι στιγμές είναι που αξίζουν, σαν διαλείμματα ανάμεσα στις αρρώστιες και τις κακές στιγμές. Και τις στεναχώριες.

Τις κοίμισα λέγοντας τους να σκέφτονται μόνο θετικά, έναν λαμπερό ήλιο πάνω από το κεφάλι τους, κι αυτές να παίζουνε ανέμελα με τα κουβαδάκια τους. Να λιώσουν στον ήλιο, χωρίς βήχα ρε φίλε, χωρίς Aerolin, χωρίς Flixotide, χωρίς αμπούλες για τη μύτη.

Και να περπατήσουν σε μια ευθεία, στο τεντωμένο σχοινί μέχρι την Α΄δημοτικού. Όλο ευθεία είναι.

Και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο! Μόνο υγεία! Μόνο ευτυχισμένα ενσταντανέ στο instagram, μόνο γλυκές αγκαλιές και φιλιά από γρανίτες.

Κάτι που θα ήθελα να βρω στη σχολική τσάντα των παιδιών μου!

Τον Σεπτέμβριο που μας έρχεται η Δανάη θα πάει Δημοτικό. Από ότι ψυχανεμίζομαι ήδη τα πράγματα είναι σκούρα! Διάβασμα, ασκήσεις και όλα καινούρια. Αντιστέκομαι σε όλα αυτά και προσπαθώ να την κάνω να δει το σχολείο σαν "μέσο". Εκεί θα μάθει πράγματα που θα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει εκτός του σχολείου. Δηλαδή όλες οι γνώσεις που θα τις κάνουν κλικ θα μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη μόλις βγαίνουμε από την αυλή του σχολείου. Φυσικά θα υπάρχουν και βαθμοί και τεστ και εξετάσεις. Υποθέτω πως θα πρέπει να κρατήσει ένα επίπεδο αλλά πόσο σημαντικό είναι να γράφεις κάτι που δεν το έχεις καταλάβει; Και δεν θα το θυμάσαι καν τα επόμενα χρόνια; Θυμάμαι ακόμη φράσεις από την Ιστορία Δέσμης, το βιβλίο που κατάπια 2 φορές για να γράψω 19 και τελικά να μην καταφέρω να περάσω εκεί που ήθελα.
Σήμερα έπεσα πάνω σε αυτό το γράμμα μιας δασκάλας. Στην Αμερική γράφουν κι εκεί κάτι τεστ αυτή την εποχή. Τρελάθηκα! Χίλια μπράβο στη δασκάλα! Μακάρι να βρίσκαμε κάτι παρόμοιο μέσα στις τσάντες όλων των παιδιών που ξεκινάνε σύντομα εξετάσεις. Το μετέφρασα πρόχειρα. Στην φωτογραφία υπάρχει το πρωτότυπο. Υπάρχει ελπίδα!

Την επόμενη εβδομάδα θα πάρεις μέρος στο τεστ Μαθηματικών και Ανάγνωσης. Ξέρω πόσο σκληρά έχεις δουλέψει αλλά υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να ξέρεις:

Το τεστ δεν έχει να κάνει με όλα αυτά που σε κάνουν ιδιαίτερο και μοναδικό. Οι άνθρωποι που φτιάχνουν αυτά τα τεστ και τα βαθμολογούν δεν σε γνωρίζουν όπως σε γνωρίζω εγώ και σίγουρα δεν σε γνωρίζουν όπως σε ξέρει η οικογένειά σου.

Δεν ξέρουν ότι κάποιοι από εσάς μιλάνε δυο γλώσσες ή ότι σου αρέσει να τραγουδάς και να ζωγραφίζεις. Δεν έχουν δει το φυσικό ταλέντο που έχεις στο να χορεύεις. Δεν ξέρουν ότι οι φίλοι σου βασίζονται πάνω σου, ότι το γέλιο σου φωτίζει την πιο σκοτεινή ημέρα ή ότι το πρόσωπό σου γίνεται κόκκινο όταν ντρέπεσαι. Δεν ξέρουν ότι ασχολείσαι με τον αθλητισμό, αναρωτιέσαι για το μέλλον και καμιά φορά βοηθάς τον μικρό σου αδελφό ή αδελφή μετά το σχολείο. Δεν ξέρουν ότι είσαι καλός, αξιόπιστος, προσεκτικός και κάθε ημέρα προσπαθείς για το καλύτερο.

Η βαθμολογία που θα πάρεις στις εξετάσεις θα σου πει κάτι αλλά δεν θα σου πει τα πάντα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να είναι κανείς έξυπνος. Είσαι έξυπνος. Είσαι το φως που φωτίζει την ημέρα μου. Γι’ αυτό όσο προετοιμάζεσαι για το τεστ, θυμήσου ότι δεν υπάρχει τρόπος να τεστάρει κανείς όλα τα υπέροχα πράγματα που σε κάνουν να είσαι ΕΣΥ!

Η νεράιδα

Μαμά εσύ τα έγραφες; Τα σημειώματα της νεράιδας εσύ τα έγραφες;

Πες μου την αλήθεια.

Νιώθω τύψεις σε όλο μου το κορμί.

Δεν ήθελα να ρωτήσω, αλλά κάτι μέσα μου μου το έλεγε.

Όλος ο οργανισμός μου.

Ένιωθα έναν πιεσμό που μου έλεγε ‘ρώτα, ρώτα’.

Τις έχεις κρατήσει τις ζωγραφιές που έστειλα στη νεράιδα;

Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου.

Η καρδιά μου έχει σπάσει.

Καλύτερα να μη σε είχα ρωτήσει.

 

*κάποια στιγμή σύντομα θα ανακαλύψει ότι δεν υπάρχει και Αι Βασίλης

*της εξήγησα πως μεγαλώνει (5+) και το μυαλό της μεγαλώνει κι αυτό και σκέφτεται περισσότερα πράγματα, γι΄αυτό έφτασε στο σημείο να με ρωτήσει αν υπάρχει τελικά στα αλήθεια αυτή η νεράιδα. Τώρα που θέλει να μάθει την αλήθεια, θα πρέπει να ξέρει ότι η αλήθεια δεν είναι πάντα καλή. Αλλά τουλάχιστον δεν σου λέει κανείς ψέμματα.

* δεν πειράζει που χάλασε η μαγεία, αλλά κάτι άλλαξε. Μεγαλώνει. Αλλάζει το μυαλό της. Γίνεται ένας υπέροχος άνθρωπος. Τρομάζω. Τρομάζει κι αυτή.

 

*η νεράιδα προέκυψε από ένα δώρο που μας έκανε η ξαδέλφη μου από την Ιρλανδία.

 

 

The Doctor Party

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, το θέμα για τα γενέθλια της Μιράντας ήταν μονόδρομος. Πέρυσι το θέμα μας ήταν ο ύπνος γιατί η Μιράντα απλά ...δεν κοιμόταν! Έτσι φέτος ήταν ο ...γιατρός! Γιατί περάσαμε ένα πολύ δύσκολο χειμώνα με πολλές αρρώστιες, ωτίτιδες, πυρετούς και πάει λέγοντας. Οπότε δεν είχαμε και πολλές επιλογές από το να το πάρουμε στην πλάκα και να παίξουμε το γιατρό!

Η προετοιμασία δεν κράτησε πολύ γιατί απλά δεν υπήρχε ο χρόνος. Μάλιστα το πάρτι αναβλήθηκε μια φορά λόγω ....ασθενείας και έγινε το επόμενο από το προγραμματισμένο Σάββατο που έγραφαν οι προσκλήσεις. Μέσα στο θέμα ακόμη και σε αυτό ήμασταν.

Εκτός από τις προσκλήσεις έφτιαξα καρτελάκια για όλο το ιατρικό team.

Όλοι οι συνομήλικοι φίλοι της Μιράντας που καλέσαμε ήταν ...αγόρια εκτός από την ξαδερφούλα της!

Η διακόσμηση είχε κάτι από ιατρείο ή νοσοκομείο. Αγόρασα και δυο βαλιτσάκια του γιατρού για παιχνίδι!

Κάτι μικρές λεπτομέρειες στον μπουφέ, όπως χανζαπλάστ στα ποτηράκια έκαναν τη διαφορά!

Και φυσικά μια ευχή για όλους μας!

Το τραπέζι των μεγάλων το φωτογράφισα σε διάφορες φάσεις.

Και ο μπουφές είχε διάφορα σε -άκια: μακαρονάκια, ζελεδάκια, κεφτεδάκια, γιαουρτάκια, γκοφρετάκια, τοστάκια.

Στην εξώπορτα της πολυκατοικίας το σκηνικό είχε αλλάξει.

Οι ασθενείς περίμεναν τη σειρά τους (και τους καλεσμένους τους)!

Τα δωράκια των παιδιών ήταν μια σακουλίτσα με τα απαραίτητα για περιπτώσεις ασθενείας!
Χαπάκια-smarties με συνταγή γιατρού "ένα την ημέρα", χαρτομάντηλα, υγρά μαντηλάκια και χανζαπλάστ!

Κατά τη διάρκεια του πάρτυ παίξαμε ένα παιχνίδι με δυο πολύ πρόθυμους γονείς!! Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες και έπρεπε να τυλίξουν τον "ασθενή" με χαρτί υγείας που υποτίθεται ότι ήταν γάζα. Όποια ομάδα τελείωνε πρώτη κέρδιζε! Η Μιράντα έριξε το κλάμα της ζωής της κατά τη διάρκεια αυτού του παιχνιδιού οπότε δεν το βάζω στις επιτυχίες του πάρτι αν και οι φωτογραφίες προδίδουν το αντίθετο!!!!

Last but not least, οι αγάπες μου!

Και κάπως έτσι το Μιραντόνι γιόρτασε τα ΤΛΙΑ του χρόνια!
Και του χρόνου Μιραντόνι! Πάντα με υγεία!!!!!
 

Ατάκες Μιράντας

Ατάκες Μιράντας. Τις παρακάτω τις "μάζεψα" σε δυο τρεις μέρες, όταν αποφάσισα ότι έχω παρατήσει το θέμα και οι ατάκες τρέχουν βροχή, εκατέρωθεν.

Η Μιράντα τριών τον άλλο μήνα λοιπόν.

Παίζει με μια κούκλα.
-Αυτό το μωρό δεν μιλάει, ούτε ξέρει να περπατάει. Προτιμεί να μείνει στο σπίτι με τη μαμά του.


Θυμωμένη μαζί μου.
-Δεν σε περιγράφω και δε σου μιλάω άλλο!


Βλέποντας έναν πυλώνα της ΔΕΗ.
-Μαμά, η κορυφή του πύργου του Άιφελ!


Έχω κάψει σχεδόν κάτι πίτες στο φούρνο και τις τρώω.
-Μαμά τι τρως; Ξύλο;

Κάνει κακά στο γιο γιο.
-Όταν θα σου πω "ια ια ο" θα έρθεις να με σκουπίσεις.


Βλέπει ψίχουλα στο πάτωμα.
-Να σκουπίσουμε σήμερα!


Μαλώνει με τη Δανάη για τα παιχνίδια.
-Εσύ πήγαινε να φτιάξεις στο δικό σου πλευρό.


Ακούμε ραδιόφωνο. Μπαίνει το "τι είναι αγάπη" των Ονειράμα. Αυτές παίζουν.
-Έλα μωρέ. Να μη χορέψουμε. Να παίξουμε.


-μαμά να παίξω με το μπαλάκι;
-Ναι.
-Ευχαριστώ υψηλοτάτη!



Μαλώνουμε γιατί δεν θέλει να φάει αρακά. Γενικά παρεκτρέπεται και αρχίζει να αντιμιλάει.
Στο τέλος λέει: Δεν υπάρχει περίπτωση.
Ξεχειλίζει το ποτήρι, την πάμε τιμωρία στο δωμάτιο.
Όταν επιστρέφει και τα ξαναβρίσκουμε με συγνώμες κλπ, αποφαίνεται:
-Θα πάω σε άλλο σπίτι με άλλο μπαμπά και άλλη μαμά. Γιατί μου μιλήσατε άσχημα.
-Που θα πας;
-Στην Αυστραλία.
-Πώς; Με το αεροπλάνο;
-Όχι με τα πόδια!


-Μου πήρε το ψωμί από το πιάτο μου!
-όχι ήταν δικό της (μικρό ψεμματάκι για να σώσω την κατάσταση)
-Όχι ήταν δικό μου και είχε μαρμελάδα που έγραφε ΜΙΡΑΝΤΑ.


Θέλει να κατέβει από την καρέκλα στο τραπέζι αλλά η καρέκλα είναι στριμωγμένη και δεν μπορεί.
-Είμαι παγιδευμένη!


Έχει βγει ο ποπός της έξω από το παντελόνι. Την λέω κολαρίνι!
-Γιατί με λες έτσι; Δεν φοράω κολάρο!


Προχωράμε στο δρόμο και με τις δύο. Απαντάω στη Δανάη και η Μιράντα μου λέει κάτι αλλά δεν την ακούω και δεν προλαβαίνω να της απαντήσω.
-Μαμά σου μιλάω και δεν μου δίνεις σημασία.

Εγώ: είναι ώρα για ύπνο!
Αυτή: όχι είναι ώρα για διασκέδαση!


Πάλι μαλώνουμε για το φαγητό!
-Μιράντα νομίζω πως έρχεται η ώρα της τιμωρίας!
-(με ειρωνικό ύφος το τρίχρονο) Γιατί; έχεις ρολόι στην κουζίνα;



Σε στιγμή χαράς!
-Σε αυτό το σπίτι είμαστε πάντα χαρούμενοι!



Σηκώνεται από το γιο γιό!
-Σας παρουσιάζωωωωωωω τα κακά μου!!!


-Μαμά ποπός λέμε; Πιπί είναι αστείο! Κόλος όχι!

Της δίνω χυμό!
-Δεν θα το πιω πολύ γρήγορα γιατί μπορεί να πιάσω κανένα λόξυγγα!








 

Reality bites

Ε ναι λοιπόν, ξανααρρωστήσανε. Ή μάλλον δεν πρόλαβαν καλά καλά να αναρρώσουν και μας πήρε η μπάλα πάλι.

Και μπορώ να κάνω άνετα μια λίστα με όλα τα πράγματα που με κάνουν να χάνω τον ύπνο μου και μου μαυρίζουν την καρδιά αλλά όχι.

Θα κάνω μια λίστα με όλα αυτά που με κάνουν να χαμογελώ και να χαίρομαι. Και να ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο. Με χιόνι ή χωρίς. Με σχολείο ή χωρίς. Με αγκαλιές και γέλια και λίγο βήχα.

Λίγοι μήνες μας χωρίζουν από το να ξαναζήσουμε πάλι αυτές τις ανέμελες στιγμές. Με καυτά σορτσάκια και γαλάζια μπρετελάκια και ένα χούλα Χουπ στην πίσω αυλή του σπιτιού μου στην Αιδηψό.

Άρχισα να ζωγραφίζω, δειλά, και να δημιουργώ. Μεγάλη ψυχοθεραπεία. Κι όπου με βγάλει.

Αυτό το κέικ με φρούτα του δάσους, που ποτέ δεν μου άρεσαν, τώρα με ξετρελαίνει. Και δίνει χρώμα στα πρωινά μας.

Οι "ψεύτικοι" ύπνοι, τα role playing παιχνίδια μας και οι αδερφίστικες χαζομαρίτσες.

Οι ζωγραφιές που φουσκώνουν που δίνουν πάλι χρώμα στο homeschooling μας.

Αυτά τα απλά λουλουδάκια στον πάγκο της κουζίνας.

Η συγκίνηση όταν διάβασα το γράμμα από το Λονδίνο μιας κατά τα άλλα άγνωστης μαμάς, που φαίνεται να μας συνδέουν τόσα πολλά!

Το γεγονός ότι διαβάζω ακόμη, δανεικά βιβλία, από τη βιβλιοθήκη.

Αυτό που διάβασα απόψε και συμφωνώ απολύτως.

Κι αυτό το υπέροχο τραγούδι που μου δίνει ελπίδα από το soundtrack της ταινίας "Pleasantville" (διασκευή του original των The Beatles).


Ότι έχω φίλους που νοιάζονται.

Ότι όταν μπαίνει στο σπίτι, ξέρω ότι ολοκληρώνεται το παζλ.

Ότι ξέρω πως είμαι καλή μαμά, όσο κι αν οι περιστάσεις, οι συστάσεις και καταστάσεις δείχνουν το αντίθετο.