Όλα τα βιβλία που μπορούμε να διαβάσουμε

"Books are unique portable magic."
Stephen King


Τα καλοκαιρινά βιβλία είναι διαφορετικά. Τα βαφτίζουμε καλοκαιρινά γιατί τους έλαχε να τα διαβάσουμε στις διακοπές μας, όσο προλάβουμε, αν προλάβουμε. Είναι, όμως, αλλιώτικα.  Έχουν αλμύρα και περισσότερες τσακισμένες σελίδες. Έχουν σπασμένη ράχη και σταγόνες ιδρώτα. Στριμώχνονται σε τσάντες με πετσέτες, ξεχνιούνται στο καπό του αυτοκινήτου και  ενώ, συνήθως, τα αγαπώ περισσότερο από αυτά που διαβάζω τον χειμώνα, τους συμπεριφέρομαι άσχημα. Αν τα έχω αγαπήσει πραγματικά, τα παίρνω παντού μαζί μου γιατί μπορεί να καταφέρω να διαβάσω δυο τρεις σελίδες, όπου κι αν βρεθώ. Στην ξαπλώστρα, στη βεράντα, στην ψάθα, στον καφέ. Δεν είχαν όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου σχέση με το διάβασμα. Φαντάζομαι ότι υπήρξαν διακοπές που δεν με μάγεψαν, που δεν μπήκαν στις αποσκευές μου, που δεν μου κράτησαν παρέα σε κάποια παραλία. Που πίστευα ότι είχα σημαντικότερα πράγματα να κάνω.

Κάποια βιβλία, όμως, θυμάμαι ζωντανά ότι τα έχω διαβάσει καλοκαίρι.

Στην εφηβεία, με την «Αστραδενή», ένα καλοκαίρι που συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος δεν είναι αυτός που φαίνεται και πληγώθηκα.

Θυμάμαι στα είκοσι, να ξυπνάω χαράματα να συνεχίσω το διάβασμα στον «Μάγο» του Τζον Φόουλς. Να νιώθω τη ζέστη που απέπνεαν οι σελίδες και να μην μπορώ να αντισταθώ.

Το 2009  το «Λυκόφως» στο ξενοδοχείο στην Ταϊλάνδη, που τυχαία είχα αγοράσει φεύγοντας από Ελλάδα και με μια λοξή ματιά στις ξαπλώστρες, το σοκ: όλοι να διαβάζουν το ίδιο στην έκδοση που μιλάει τη γλώσσα τους.

Το πρώτο καλοκαίρι ως μαμά, που κυριολεκτικά καταβρόχθιζα βιβλία, ξαγρυπνώντας, θηλάζοντας, με ένα μικρό φωτάκι, στο πατρικό μου, σε ένα δωμάτιο με πάτωμα που έτριζε, μη πιστεύοντας στο θαύμα που είχα στην αγκαλιά μου.

Πέρυσι, με την Jane Eyre, που μετέφραζα στα κορίτσια από τα αγγλικά και η Μιράντα είχε μάθει απ'έξω (και είχε κρυφοερωτευτεί τον κύριο Ρότσεστερ!)

Και φέτος με το «Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» νομίζω πως θα συμβεί κάτι παρόμοιο. Θα μπει στο πάνθεον των καλοκαιρινών βιβλίων, που ξυπνάς για να διαβάσεις και τοποθετείς τον σελιδοδείκτη στη θέση του, γιατί τα μάτια σου δεν αντέχουν άλλο. 

June unplugged

"this morning, with her, having coffee"
Ο Johnny Cash, απαντώντας στο τι είναι για αυτόν παράδεισος.





Αυτή η εποχή του χρόνου είναι πάντα η πιο χαλαρή αφού δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα που πρέπει να τηρούμε, έχουμε βγάλει από το μυαλό μας εντελώς το σχολείο και τα διαβάσματα και έχουμε κάνει το πρώτο βήμα στο καλοκαίρι: με βουτιές στη θάλασσα, στα παγωτά και στη μεσημεριανή σιέστα. Δεν έχουμε ρουτίνα αλλά με κάποιον περίεργο τρόπο, όλα γίνονται στην ώρα τους και η ημέρα σαν να έχει περισσότερες ώρες για να χωρέσουμε όλα αυτά που θέλουμε να κάνουμε.

Η ευκολία του instagram με έχει συνεπάρει, ανεβάζω συχνά φωτογραφίες αλλά και stories που αντανακλούν όλα αυτά που κάνουμε, όμως ξέρω πολύ καλά ότι οι αναμνήσεις φτιάχνονται στο μυαλό μας και αν τις καταγράψω και σε αυτό το blog θα κάνω ένα back up που θα κρατήσει για πάντα.

Μετά το πρώτο σοκ, όταν έκλεισαν τα σχολεία και αφού συνειδητοποίησα ότι θα είμαι με τα παιδιά 24 ώρες το 24ωρο, μπήκα στους δικούς μου ρυθμούς, αναζητώντας κάποιες ώρες για τον εαυτό. μου
Διάβασα δυο τρία βιβλία μαζεμένα τον Ιούνιο, το δεύτερο της Φερράντε που μου άρεσε πολύ, το Κορίτσι του τρένου που ήταν ό,τι έπρεπε για τη στιγμή και το Αγόρι που είναι η αυτοβιογραφία του Ροαλντ Νταλ. Τελειώσαμε το O.J. Simpson που πραγματικά άξιζε τον κόπο και χαζεύω συχνά το Chef's table! Φυσικά και βλέπουμε και Survivor οικογενειακώς.

Κάνουμε μικρές μικρές εξόδους τα βράδια, για ποδήλατο ή σε κάτι πιο grande, όπως ο κήπος του Μεγάρου την ημέρα της Μουσικής. Φυσικά, τους είχα υποσχεθεί Playmobil Fun Park και, δεν κάνω πλάκα, κλείσαμε εκεί 4,5 ώρες. Πήγαμε σε δυο παιδικά πάρτυ και σε ένα πικ νικ πάρτυ - αποχαιρετιστήριο με συμμαθητές στο πάρκο των Βριλησσίων, ήταν υπέροχα!

Πήγαμε οι δυο μας με τον Δημήτρη ένα απόγευμα για γλυκό και καφέ στο Oh Boy στο Παγκράτι και ένα βραδάκι με τη Μιράντα (γιατί η Δανάη ήταν στη γιαγιά) στο Πsquare στο Πικέρμι. Πανέμορφα μαγαζιά, όμως η μάστιγα του καπνίσματος σε εσωτερικούς χώρους καταστρέφει την όλη ατμόσφαιρα. Σε αντίθεση με ένα πρωινό, πάλι οι δυο μας, στο Dizer, στην Πεύκη, όπου απαγορεύεται ρητά το κάπνισμα και έχει και γλυκάκια από το Cake.

Νιώθω μια μικρή υποχρέωση να μην αφήσω εντελώς τη Δανάη "αδιάβαστη" όλο το καλοκαίρι, οπότε κάνουμε καμουφλαρισμένα μαθήματα γλώσσας και μαθηματικών, που είναι πολύ ενδιαφέροντα και στα οποία, στο βαθμό που μπορεί, συμμετέχει και η Μιράντα.
Για επανάληψη του πολλαπλασιασμού, κάναμε αυτό το κολπάκι 
Έφτιαξα επίσης κι ένα reading challenge λίγο αστείο που μπορείτε να κατεβάσετε εδώ 
Αγόρασα και 3 βιβλία "που είναι ο Γούολι;" που είναι τέλεια και καταπληκτικά και δεν έχω λόγια!

Και στο μπαλκόνι της κουζίνας έχω φυτέψει από τον Μάιο μια ντοματιά, μια πιπεριά και μια κολοκυθιά, οι οποίες έχουν θεριέψει αλλά καρπούς δεν έχουν βγάλει ακόμη και όταν φύγουμε θα καούν από τον ήλιο αφού δεν θα είναι εδώ κάποιος να τους ρίχνει νερό. Και κάπως έτσι σκέφτηκα πως είναι και οι σχέσεις, όχι μόνο οι ερωτικές αλλά και οι φιλικές. Αν δεν τις φροντίζεις, αν δεν δίνεις σημασία, αν φύγεις για διακοπές και τις αφήσεις πίσω, χωρίς να σε νοιάζει, αν δεν τους δίνεις το νερό που χρειάζονται, μια καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα φιλί, αχ θα ξεραθούν, δεν θα μπορέσεις να τις ξανακάνεις πράσινες και λαμπερές. Έτσι είναι οι σχέσεις με όλους, με τα παιδιά σου, με τους γείτονες, με τους γονείς. Πρέπει απλώς να ξέρεις πόσο νερό να ρίξεις. Να αυτό θέλω να μάθω στα κορίτσια αυτό το καλοκαίρι, που χανόμαστε για λίγο με τους περισσότερους, όταν κλείνουν τα σχολεία αλλά είναι ευκαιρία να συνδεθούμε με άλλους καλοκαιρινούς φίλους που δεν ξεχάστηκαν.

Φιλοξενήσαμε για ένα βράδυ τα 3 ξαδέρφια τους που μένουν τον χειμώνα μακριά και κάναμε άλλα δυο pijama party, με μια φίλη τους και τη μεγάλη τους ξαδέρφη.

Στο soundtrack μπαίνει καθημερινά στο repeat το Despacito και όταν θέλουμε να κάνουμε δουλειές του σπιτιού το soundtrack του La La Land, εγγυημένο πλύσιμο πιάτων και σφουγγάρισμα με χαμόγελο.

Οπότε κάπως έτσι κύλησε ο Ιούνιος και είμαστε ήδη 5 ημέρες στον Ιούλιο και γεμίζουμε πισίνες για τα Playmobil, να κάνουν κι αυτά τις βουτιές τους.

Για την ψυχραιμία μου

"Your life was ours, which is with you. 

Go on your journey. We go too."

Lullaby by John Fuller

Related Poem Content Details

 JOHN FULLER

Είναι από εκείνες τις φορές που βιάζεσαι να φύγεις και δεν μπορείς να περιμένεις ούτε δευτερόλεπτο ή που θέλεις να φάνε επιτέλους το φαγητό τους για να μαζέψεις τα πιάτα, γιατί μετά θέλεις και να σφουγγαρίσεις και το έχεις κάνει το πρόγραμμα στο κεφάλι σου, με bullets, ευλαβικά μέχρι το βράδυ. Το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει μόνο εσένα, αλλά φυσικά δεν υπάρχει λόγος να ενημερώσεις και τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Είναι ανήλικοι, είναι τα παιδιά σου, δεν χρειάζεσαι την έγκρισή τους για τη συνέχεια της ημέρας τους.

Προφανώς και τους έχω μιλήσει απότομα εκείνες τις στιγμές, έχω μιλήσει έτσι όπως δεν θα μιλούσα σε κανέναν άλλον, ούτε κατά διάνοια. Ίσως δεν έχω χρησιμοποιήσει ούτε μια άσχημη λέξη, αλλά έχω απευθυνθεί υποτιμητικά, επειδή τυχαίνει να είμαι μισό 40 εκατοστά ψηλότερη. Α και με λένε μαμά.

Τις προάλλες για παράδειγμα, ένα πρωί, τους είπα ότι κάνουν σαν χελώνες. Μπορεί να ακούγεται αστείο, έτσι πως το βλέπω γραμμένο αλλά εκείνη την ώρα, μαζί με τη διάθεση, δεν ακούστηκε καθόλου καλό. Η Μιράντα ήταν στην τουαλέτα τη στιγμή που το είπα αλλά το άκουσε και μετά από λίγο ήρθε και με ρώτησε: «το εννοούσες αυτό που είπες; Είπες κάτι τέτοιο στα παιδιά σου;»

Τις λίγες φορές που ξεφεύγω, ευτυχώς τα παιδιά μου ξέρουν να με επαναφέρουν. Να μου δείχνουν με τον τρόπο τους ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι κανονικοί με χρόνους και αντοχές. Με πρόγραμμα, δικό τους που πασχίζει να συντονιστεί με το δικό μου. Ότι απαιτούν τον σεβασμό μου όπως όλοι οι άλλοι. Είναι μικροί άνθρωποι που συμβιώνουν μαζί μας. Είμαι η μαμά τους αλλά δεν είναι οι μαριονέτες μου.

Εγώ είμαι υπεύθυνη για τη διατροφή τους (να υπάρχει κάτι για να φάνε), το διάβασμα (να φροντίσω να υπάρχει ησυχία και καθαρό γραφείο), τον ύπνο (καθαρά σεντόνια, πιτζάμες και λογική ώρα στο κρεβάτι), το ξύπνημα τις καθημερινές (ώστε να φτάσουμε εγκαίρως στο σχολείο). Όμως, στο ενδιάμεσο, η ζωή τους ανήκει. Ο χρόνος της ημέρας, οι 24 ώρες είναι δικές τους, είναι η ζωή τους, όχι η δική μου! Δεν μπορώ να βιάζομαι τη δική τους ζωή. Και όταν καμιά φορά μας φαίνεται ότι αυθαδιάζουν, ότι μας βγάζουν γλώσσα, συνήθως διεκδικούν αυτό ακριβώς, την αυτονομία τους σε αυτόν τον κόσμο.

Έχουν την ανάγκη τους να αυτονομηθούν, να δείξουν πρώτα από όλα στον εαυτό τους ότι μπορούν. Ότι κανείς δεν μπορεί να τους βάζει ταμπέλες, γκρινιάρα, λιγόφαγη, λιχούδα, θυμωσιάρα, τεμπέλα, χελώνα. Ότι πρέπει να πάρουν τον χρόνο του να βάλουν τα παπούτσια τους και ότι οι γονείς τους πρέπει να το σεβαστούν αυτό και να το έχουν βάλει στο πρόγραμμα, χωρίς να χάσουν την ψυχραιμία τους. Κάπου εδώ ξεκινάνε τα μαθήματα γιόγκα.

Καμιά φορά με ρωτάνε πως μπορώ και δεν τις μαλώνω σχεδόν ποτέ, πως μπορώ και είμαι τόσο ψύχραιμη και δεν τσιρίζω, δεν ουρλιάζω, δεν φωνάζω. Είμαι ήρεμη από τη φύση μου αλλά αυτό με τα παιδιά είναι καθημερινό ζογκλερικό κόλπο. Νομίζω ότι είναι μια πετυχημένη μίξη δυο εντελώς αντίθετων πραγμάτων:

·         προσπαθώ πάντα να προβλέψω το τι μπορεί να πάει στραβά και να προλάβω να πω μια κουβέντα και

·         αφήνω τα κορίτσια να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς να επεμβαίνω σχεδόν καθόλου. Κρατάω την ψυχραιμία μου και συνήθως, στο μυαλό μου έχω το «παιδιά είναι και παίζουν» ή «μπορεί να με ενοχλεί αλλά αφού η φασαρία είναι από γέλια και διασκέδαση, δεν υπάρχει λόγος να πω ησυχία», «αφού δεν το έκαναν επίτηδες, δεν θα μαλώσω καν» και «περιμένω να δω αν θα καταλάβουν μόνες τους ότι πρέπει να σταματήσουν».

Ανυπομονώ για το τέλος των σχολείων, αυτή την υπέροχη περίοδο της παράδοσης των παιδιών στους γονείς. Θέλω περισσότερο ύπνο, περισσότερο διάβασμα μαζί, περισσότερη ζωγραφική και βόλτες. Και θάλασσες.

P.S. Αυτό τον μήνα τους διαβάζω τη Ματίλντα, αυτό το υπέροχο βιβλίο του Roald Dahl, που μιλάει για όλα αυτά, τη διαφορετικότητα, την αγάπη για τα βιβλία, τον θάνατο, το πόσο ανθίζει ένα παιδί όταν του δώσεις αγάπη. Εμπνευστική, διασκεδαστική, υπέροχη και ομορφαίνει τα βράδια μας.

P.S. 2 Εγώ τελείωσα το 13 reasons why αγκαλιά με ένα πακέτο χαρτομάντηλα, τελείωσα και το Αυτόχειρες παρθένοι που πήγε πακέτο και έκλεισα και το Αστερισμός Ζωτικών Φαινομένων, που ήταν αριστούργημα και φυσικά με έκανε να νιώσω σκουπίδι που δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα για τον πόλεμο στην Τσετσενία. Ξεκίνησα το δεύτερο της Φερράντε για να ξελαμπικάρω λίγο με έρωτες και να περπατήσω στα σοκάκια της Νάπολης, όπως πέρυσι.

P.S. 3 Ξεκίνησα μια σελίδα στο facebook, το Mini Market που την πιστεύω πολύ! Έχει καθημερινές προτάσεις για online shopping για παιδιά. Be friend με τη σελίδα εδώ.

P.S. 4 Ένα από τα σιγουράκια που μου ανεβάζουν τη διάθεση είναι το soundtrack του La La Land. Νομίζω έχει χαραχθεί για πάντα μέσα μου. 

Life is short, buy the shoes

Δεν έχω καταλάβει πως πέρασε ένας χρόνος από τότε που έκανα το τελευταίο μου τσιγάρο. Τόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για τον καπνό του και την φούρια του καπνιστή και εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ καν πως ήταν να ψάχνεις τον αναπτήρα. Δεν ξέρω πως τα κατάφερα, αν θέλετε εμψύχωση να το κάνετε ας πούμε. Ξέρω ότι απλά το σταμάτησα, μάλλον επειδή ήθελα να ζήσω λίγο παραπάνω, γιατί μου άρεσε όλο αυτό που ζω και δεν ήθελα να το χάσω.

Έχω διαγράψει ελάχιστα πράγματα από τη ζωή μου, το κάπνισμα είναι ένα από αυτά. Δυο ανθρώπους. Κάποιες σκέψεις. 

Στην πορεία, όμως, μου άρεσε να προσθέτω πολλά. Και τώρα που μεγάλωσα, νιώθω μια μεγάλη ανάγκη να διαβάσω όλα τα βιβλία του κόσμου, να ταξιδέψω σαν τρελή παντού, να μείνω για πάντα, αν τα καταφέρω, μια WHAM (work at home mum), να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου χωρίς να με νοιάζει τι λένε οι άλλοι, να ανεβάζω φωτογραφίες στο instagram, να το παίζω γραφίστας στο etsy. 

(παρεμπιπτόντως, άρχισα να φτιάχνω εκτυπώσιμα στο etsy, ως ψηφιακά αρχεία. Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο μαγαζάκι μου στο etsy που έχει περάσει τα χίλια κύματα και έχει κάνει τέσσερα sales: ένα Αμερική, ένα Γερμανία, ένα Αυστραλία και ένα στον Δημήτρη (!) όταν δοκιμάζαμε αν δουλεύει το paypal. Τώρα θα ήθελα λίγο να δοκιμάσω με αυτά τα digital prints κι αν τρελαθείτε από τη χαρά σας μόλις τα δείτε, να μου το πείτε, μην ντραπείτε!)

Θέλω να ανοίξει ο καιρός να ξεκινήσω πάλι το περπάτημα γιατί τώρα δεν μου κάνει κέφι, αφού αφήσω τα παιδιά στο σχολείο. Τώρα μου κάνει μόνο για καφέ, τζάκι και αυτό που μου αρέσει πραγματικά: να γράφω (και να μπορώ να συνεισφέρω στον οικογενειακό προϋπολογισμό). 

Έφτιαξα και μια ωραία λίστα στο Spotify, δεν είναι κουλτουριάρικη αλλά εμένα μου αρέσει. Αν χρησιμοποιείτε το Spotify, μπορείτε να την ακούσετε με αυτό το link 

Ένα από τα πρώτα που έφτιαξα και λέω να το τηρήσω το γενικότερο mood φέτος!

Και 38 και στο ράφι

Μπήκε ο Δεκέμβριος και γίνεται χαμός!
Καταρχάς σήμερα έχω γενέθλια. Νομίζω ότι γίνομαι 38 αλλά δεν είμαι και σίγουρη και δεν θέλω να κάτσω να κάνω τους υπολογισμούς. Δεν έχω φτιάξει τούρτα αλλά σκέφτομαι να κάνω ένα trifle που τελικά δεν έφτιαξα στο πάρτυ της Δανάης.

Α! Είχαμε πάρτυ το Σάββατο! Τροπικό και χαβανέζικο. Με ανανάδες και φούστες και λέι, ενώ τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια του απέναντι αναβοσβήνουν σαν τρελά (για πείτε ρε παιδιά, γιατί τα αφήνετε στο τρελό mode και δεν τα βάζετε σκέτο ανοικτά ή τουλάχιστον να αναβοσβήνουν λιγότερο ψυχεδελικά;)

Το πάρτυ δεν θα το ξεπετάξω έτσι στα γρήγορα, θέλει το ποστ του απλά θα βάλω μια φωτογραφία έτσι για το καλό.

Επίσης, χρωστάω ποστ για τα βιβλία του Νοεμβρίου.
Δεν είμαι εγώ για οργανωμένο blog όμως οπότε θα τα γράψω σε αυτό το εορταστικό.
Διαβάσαμε το .... Μικρό σπίτι στο λιβάδι! Το πρώτο βιβλίο γιατί έχει και συνέχειες! Το δανειστήκαμε από τη βιβλιοθήκη. Τα κορίτσια ξετρελάθηκαν! Νομίζω ότι ταυτίστηκαν κιόλας, η Δανάη με τη Μαίρη τη μεγάλη και η Μιράντα με τη Λώρα τη μικρή. Το βιβλίο είναι πολύ ωραίο για την ηλικία τους νομίζω. Μόνο που είχε κάποιες πολύ μεγάλες περιγραφές με κάτι διαδικασίες-εργασίες και τις περνούσα στα γρήγορα.

Στα γρήγορα διαβάσαμε κι άλλο ένα που δανειστήκαμε από τη βιβλιοθήκη το "Χαμένοι στο τροπικό δάσος"  και ήμασταν και το mood του πάρτυ!

Τώρα διαβάζουμε τη Μαύρη Καλλονή, που είναι πολύ στενάχωρο νομίζω (για μένα τουλάχιστον που διαβάζω όλα αυτά τα άσχημα πράγματα που περνάει το αλογάκι). Στα κορίτσια αρέσει πάντως.

Δεν έχω λόγια για το εξαιρετικό εξώφυλλο από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος. Όλη η σειρά ΤΟΞΟ έχει καταπληκτικά εξώφυλλα.

Τα κορίτσια δεν έχουν πρόβλημα και νομίζω ότι η όλη διαδικασία με τα κεφάλαια και τις συνέχειες κάθε βράδυ τους αρέσει πολύ!

Εγώ τον προηγούμενο μήνα τελείωσα τη Ferrante και νομίζω ότι για δώρο γενεθλίων η μαμά μου μου προορίζει τη συνέχεια της τετραλογίας.
Τώρα διαβάζω το Ζούσαμε πάντα σε ένα Κάστρο, το οποίο είναι πολύ καλό τελικά!

Χρωστάω κι άλλο ποστ για το προηγούμενο ΣΚ που πήγαμε στο Καρπενήσι. Νομίζω ότι δεν έχουμε ξαναπεράσει τόσο ωραία, όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος του. Θέλω να γράψω πολλά και για το ξενοδοχείο στο οποίο μείναμε, οπότε πραγματικά χρειάζεται τον δικό του χώρο.
Τη φωτογραφία την έβγαλα με self timer σε μια βόλτα στο Μεγάλο Χωριό. Είχα ακουμπήσει το κινητό σε ένα πεζουλάκι ενώ .....ψιχάλιζε και στηθήκαμε σε 10 δευτερόλεπτα! Βγήκε απίστευτα καλή!

Κατά τα άλλα, οι δουλειές προχωράνε ομαλά, αν και περιμένουμε κάτι μεγάλα μπαμ, θετικά και αρνητικά. Την προηγούμενη εβδομάδα δεν κάναμε Art Lab, αλλά θα κάνουμε την επόμενη, οπότε stay tuned.

Μου άρεσε αυτό το πολυσυλλεκτικό ποστ τελικά. Γιατί όλο λέω θα γράψω κάτι και δεν γράφω και μου αρέσουν τα bits και pieces να καταγράφονται για να τα διαβάζω στα γεράματά μου και να χαμογελώ!

Στο ράφι (Οκτώβριος 2016)

Είπα να φτιάξω στήλη για το τι διαβάζουμε στο σπίτι και να την ονομάσουμε "τι διαβάζουμε" αλλά μεταξύ ύπνου και ξύπνιου χτες, σκέφτηκα να την πω 'στο ράφι" και τι σκ...α κειμενογράφος είμαι, αν δεν υπάρχει και ένα μικρό αστειάκι και υπονοούμενο. Στο κάτω κάτω, δική μου στήλη είναι, δικό μου blog, αυτά είναι τα βιβλία του μήνα μας.



Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας κανόνας για το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων στο σπίτι μας, αλλά υπάρχουν παντού βιβλία και ερεθίσματα για διάβασμα, οπότε κάτι θα σημαίνει όλο αυτό. Κάπως έτσι μεγάλωσα κι εγώ και δεν θυμάμαι καμία περίοδο της ζωής μου, από μια ηλικία και μετά, που δεν διάβαζα ένα βιβλίο. Για εμάς, είναι μια όμορφη συνήθεια, συνήθως κοντά στην ώρα του ύπνου. Πολλές φορές βέβαια και η Δανάη διαβάζει στη Μιράντα, που είναι ακόμη πιο γλυκό και θέλω να μπω στη μέση και να τις αποτελειώσω στα φιλιά.


Είναι πλέον και τόσο εύκολο να βρεις αυτό που θέλεις, στο internet, στις βιβλιοθήκες κλπ.


Από τότε που ανακάλυψα το Bookdepository το έχω ερωτευτεί. Έχει και μηδέν μεταφορικά, έρχεται και γρήγορα, έχει και αυτόν τον τέλειο χάρτη που δείχνει τις αγορές σε πραγματικό χρόνο, είναι τέλειο!! Συνήθως αγοράζω παιδικά βιβλία, δεν έχω συνηθίσει να διαβάζω τα δικά μου βιβλία σε άλλη γλώσσα από τα ελληνικά. Πριν από λίγες ημέρες, κάπου πήρε το μάτι μου για το βιβλίο αυτό και το ήξερα ότι το ήθελα στη βιβλιοθήκη μας.
Λέγεται THE DARK του Lemony Snicket, του γνωστού συγγραφέα (με ψευδώνυμο) των σούπερ βιβλίων A Series of Unfortunate Events (τα τρία πρώτα βιβλία θα γίνουν σειρά από το Netflix).

Το θέμα του ύπνου ήταν πάντα φλέγον θέμα στο σπίτι μας και ψάχνοντας λίγο σε αυτό το blog υπάρχουν και τα πειστήρια, ιδιαίτερα σε όσα έγραφα από το 2009 έως και πέρυσι (!).

Το βιβλίο είναι τόσο τρυφερό και πρωτότυπο. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

Η Μιράντα, εξ ακοής, το έμαθε σχεδόν απ' έξω, στη δική μου ελληνική πρόχειρη μετάφραση και το διαβάζει μόνη της.

Τα τελευταία χρόνια κάνουμε πολλά πέρα δώθε στη βιβλιοθήκη, φορτωμένες βιβλία. Τον τελευταίο καιρό, δεν επεμβαίνω σχεδόν καθόλου στο ποια βιβλία θα διαλέξουν, απολαμβάνω την ώρα που είμαστε εκεί και αν δω κάτι που μου αρέσει, τους το δείχνω. Έχουν δικαίωμα να πάρουν 4 βιβλία η καθεμία και φυσικά να διαβάσουν όσα θέλουν όσο είμαστε εκεί.

Αυτή τη φορά, επέλεξαν αυτά:
Τα αγαπημένα του Αλέξανδρου

Αυτό που ταίριαξε με το THE DARK. Εξηγεί τι γίνεται όταν τα παιδιά κοιμούνται. (κάποιοι δουλεύουν, οι γονείς μπορεί να πάνε σινεμά, στα νοσοκομεία πάνε οι άρρωστοι κλπ).

Και αυτό που μοιάζει λίγο με spotting book και είμαι σίγουρη ότι η Δανάη το διάλεξε για αυτή τη σελίδα.

Πήραμε και αυτά

Εγώ διαβάζω το "Η υπέροχη φίλη μου" της Elena Ferrante, πάνω στην κατάλληλη στιγμή που έσκασε η αποκάλυψη του ποια είναι στην πραγματικότητα. (,Εν τάχει, το Ferrante είναι ψευδώνυμο και η συγγραφέας έχει κάνει τεράστια επιτυχία ενώ κανείς δεν γνωρίζει την πραγματική της ταυτότητα. Ένας δημοσιογράφος έκανε μια ολίγον τι κίτρινη αποκάλυψη, βγάζοντας στη φόρα όλα τα οικονομικά μιας μεταφράστριας που ούτε λίγο ούτε πολύ έχει γίνει πάμπλουτη τα τελευταία χρόνια, έχει αγοράσει σπίτια κλπ, και όλως τυχαίως συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο της Ferrante). Το βιβλίο είναι page turner, πολύ καλή αφήγηση αλλά το πάω πολύ αργά γιατί δεν προλαβαίνω να διαβάσω πολύ το βράδυ.



Επίσης, αφού το έκανα στήλη για διαβάσματα, να και δυο εξαιρετικές σελίδες για ιδέες και νέα για το βιβλίο γενικότερα.
Don't ever read me με παρουσία και στο FB εδώ
So Little Sleeping and So much Reading 

Από το τελευταίο κέρδισα και ένα βιβλίο πρόσφατα σε ένα διαγωνισμό, το "Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο" της Shirley Jackson. Εκδόθηκε πρόσφατα από το Μεταίχμιο γιατί θα γίνει ταινία μέσα στο 2017. Θα μπει στα μελλοντικά διαβάσματά μου γιατί προηγούνται άλλα προς το παρόν.


Και μια αγαπημένη ιντερνετική φίλη, η Θάλεια, μεγάλη έμπνευση για μένα στα διαβάσματα και στα reading challenges, γράφει δύο φορές τον μήνα το All kids bookish στην Κόκκινη Αλεπού. Αν σας αρέσει έστω και ελάχιστα το διάβασμα με τα παιδιά, θα βρείτε τον εαυτό σας κάπου εκεί.


Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο Jonathan Coe, all time favorite, που με απογοήτευσε οικτρά με το 11 φέτος και ντροπή του, θα έρθει στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου, να είμαστε καλά, να στηθούμε σε καμιά ουρά να τον συναντήσουμε!