London - Μέρος 2ο - Kids friendly

Στο Λονδίνο έχουμε πάει και οι δυο πολλές φορές και μαζί και ξεχωριστά. Εγώ με τους γονείς μου είχα πάει αρκετές φορές με τον παλιό και δοξασμένο Manos Tours. Τότε που οι γονείς μου ήταν τόσο χαλαροί και μας άφηναν με τον αδερφό μου να παίζουμε nintendo στο τμήμα με τα ηλεκτρονικά στα πολυκαταστήματα και ψώνιζαν ανενόχλητοι. Αφού δεν χαθήκαμε τότε, δεν θα χαθούμε ποτέ.

Οπότε έχουμε δει το Λονδίνο σαν τουρίστες. Αυτή τη φορά θα πηγαίναμε με δυο παιδιά που αν προσέθετες την ηλικία τους θα έφτανες με το ζόρι στο νούμερο 10, οπότε τα πράγματα έπρεπε να έχουν άλλους ρυθμούς και γενικά να μην έχουμε μεγάλες απαιτήσεις.

Θα μας φιλοξενούσαν οι νονοί της Μιράντας, οπότε αυτό και από μόνο του θα ήταν μια περιπέτεια (ε Χάρη;)

Οπότε πριν πάμε, είχα ξεσκονίσει το internet για child friendly places to go in London κλπ κλπ και είχα καταλήξει σε δυο τρία μουσεία, τα πάρκα φυσικά και μέρη χωρίς εισιτήριο.

Πάνω από όλα όμως αυτό που με απασχολούσε ήταν το ταξίδι με το αεροπλάνο. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Μας έσωσαν αυτά τα κόλλα ξεκόλλα αυτοκόλλητα με ρουχαλάκια. Τα συνιστώ ανεπιφύλακτα για κοριτσάκια σχεδόν για όλες τις περιπτώσεις.

Μεγάλη επιτυχία είχαν και αυτές οι ζελεδοειδείς καρδούλες που κολλάνε στα παράθυρα. Τις κολλάγαμε και τις ξεκολλάγαμε στο παράθυρο του αεροπλάνου και ήταν πραγματικά μαγικό το θέαμα. Οι αεροσυνοδοί είχαν ξετρελαθεί!

Η Μιράντα και κοιμήθηκε και τουαλέτα πήγε και γενικά ο χρόνος πέρασε ευχάριστα.
Για τη Δανάη είχα πάρει ένα βιβλίο με διάφορες σελίδες για ζωγραφική και ενώστε τις τελείες και τέτοια.

Από την Αθήνα φύγαμε με κοντομάνικα (Μάιος) και ευτυχώς ο καιρός ήταν πολύ καλός κι εκεί. Δεν χρειάστηκε μπουφάν καν, βέβαια δεν κυκλοφορήσαμε μέχρι πολύ αργά (μέχρι τις 9 το πολύ).

Πήγαμε στο Science Museum και το Natural History Museum που είναι δίπλα δίπλα. Το δεύτερο τους άρεσε πάρα πολύ για το είχαμε δει στην ταινία Paddington που είναι μια από τις αγαπημένες τους. Και τα δυο μουσεία είναι πραγματικά ιδανικά για τα παιδιά, για μικρά και μεγάλα.

Πήγαμε επίσης και στο Disney Store και στο M&M's store, όπου όπως ήταν φυσικό τα παιδιά ξετρελάθηκαν.

Highlight του ταξιδιού μας ήταν η επίσκεψη στη Trafalgar Square όπου υπάρχουν κάποιοι "άνθρωποι" μεταμφιεσμένοι σε μάγισσες και περίεργους τύπους που υποτίθεται ότι στέκονται στον αέρα και πετάνε. Υπάρχει μια ολόκληρη κατασκευή από κάτω και αυτοί απλά μπαίνουν μέσα και μιλάνε στους περαστικούς. Ε λοιπόν η Μιράντα ερωτεύτηκε τον Χρυσό. Ο Χρυσός φορούσε χρυσά ρούχα και την χαιρετούσε συνέχεια, της έδινε το χέρι του και της μιλούσε. Ε τον Χρυσό δεν τον έβγαλα ούτε μια φωτογραφία, τι να πω, το ξέχασα εντελώς! Πάντως καθίσαμε καμιά ωρίτσα εκεί να τους χαζεύουμε και ακόμη μιλάμε για αυτούς και όταν ξαναπάμε στο Λονδίνο θα είναι το πρώτο μέρος που θα επισκεφτούμε. Επίσης ανέβηκαν πάνω στα λιοντάρια και γενικά ήταν μεγάλο hit η Trafalgar!

Κάναμε κι άλλες βόλτες, πολύ χαλαρές και είδαμε το Big Ben και άλλα πολλά! To be continued.....

London - Μέρος 1ο - Οι περιπέτειες

Αν με ρωτήσεις δεν ξέρω γιατί έχω καθυστερήσει τόσο πολύ αυτή την ανάρτηση για το ταξίδι στον Λονδίνο. Οι φωτογραφίες υπήρχαν, οι εμπειρίες είχαν καταγραφεί στον εγκέφαλο και οι περιπέτειες (κυρίως πριν) ήταν πολλές και διασκεδαστικές.
Όμως πέρασε σχεδόν ένας χρόνος και δεν έχω γράψει τίποτα, οπότε ήρθε καιρός να ξεσκονίσω τις φωτογραφίες και να ξαναθυμηθώ το πρώτο μας ταξίδι στο εξωτερικό με δυο παιδιά.

Επειδή είναι τόσα πολλά όλα αυτά και θέλω να τα καταγράψω κυρίως για να τα διαβάσουν τα κορίτσια μετά από χρόνια, θα "σπάσω" την ανάρτηση σε κομμάτια. Οπότε, το πρώτο είναι αυτό, οι περιπέτειες. Σε γενικές γραμμές, πήγαν όλα καλά, αλλά δεν γινόταν να μη μας συμβούν και μερικά τραγελαφικά. Read on.



Το ταξίδι έγινε τον Μάϊο του 2015, όταν η Δανάη ήταν 5,5 και η Μιράντα 3.
Επειδή ήταν το πρώτο τους ταξίδι στο εξωτερικό, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε ήταν να βγάλουμε διαβατήρια. Και πριν από αυτό να μαζέψουμε όλα τα δικαιολογητικά και να βγάλουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες ειδικού τύπου. Για να κάνουμε αίτηση για διαβατήριο παιδιού θα έπρεπε να είμαστε παρόντες και οι δύο γονείς, αλλά ευτυχώς τα γραφεία της αστυνομίας για αυτό τον σκοπό λειτουργούν και απογεύματα και Σάββατα. Όλα καλά, λοιπόν, καταθέσαμε τα δικαιολογητικά και περιμέναμε τα διαβατήρια. Θα ήταν έτοιμα σε 4-5 εργάσιμες.

Εδώ πρέπει να πω ότι θέλαμε πρώτα να εκδοθούν και να τα έχουμε στα χέρια μας και μετά να κάνουμε κράτηση στα αεροπορικά εισιτήρια γιατί δεν ξέραμε πώς να αναγράψουμε τα ονόματα των παιδιών. Π.χ. το Δανάη στο διαβατήριο θα το έγραφαν Danai ή Danah;Το Μιράντα; Miranta ή Miranda; Και για να μη γίνει κανένα λάθος, πρώτα κάναμε την αίτηση (όπου είδαμε πως γράφτηκαν τα ονόματα). Και εδώ άρχισε ο Γολγοθάς μας, οι πρώτες άσπρες τρίχες μου κλπ κλπ. Βέβαια, τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά, γελάω, αλλά τότε, είχα πάθει εγκεφαλικό! Και το λάθος ήταν όλο δικό μου!

Τα εισιτήρια τα κλείσαμε με τη Ryan Air. Ήταν πολύ φθηνά, είχαμε κλείσει 4 άτομα (2 ενήλικες +2 παιδιά)  μετ' επιστροφής για Λονδίνο με 350 ευρώ, μετ' επιστροφής. Μόλις έκανα την κράτηση και μου ήρθε η επιβεβαίωση στο email, μένω με το στόμα ανοικτό! Δεν μπορώ να αναπνεύσω, βλέπω τα ονόματα και τρέμω, Αντί για Danai Margari είχα γράψει Danai Maragari, δηλαδή είχα προσθέσει ένα επιπλέον α στο επίθετο. Σοκ. Μπαίνω στο site να δω πόσο κοστίζει η αλλαγή ονόματος και νομίζω έκανε 100 λίρες! Σοκ. Ευτυχώς γκουκλάρω και βλέπω ότι η αλλαγή ονόματος είναι για πλήρη αλλαγή, όχι για mispelling και τέτοια. Και επίσης ότι έχεις ούτως ή άλλως 24 ώρες να αλλάξεις κάτι στην κράτηση χωρίς χρέωση. Όμως είναι βράδυ και η εξυπηρέτηση της Ryan Air έχει κλείσει. Γκουγκλάρω ξανά και διαβάζω ότι η καλύτερη και η πιο άμεση εξυπηρέτηση στη Ryan Air γίνεται από το Twitter. Τότε όμως στο Twitter δεν μπορούσες ακόμη να στείλεις direct message αν ο άλλος δεν ήταν follower. Οπότε στέλνω φάτσα κάρτα στη Ryan Air μήνυμα απελπισίας και την επόμενη ημέρα το πρωί, με το που ξυπνάει το customer service, ακολουθεί ο εξής διάλογος.

Πιο ρεζίλι δεν γίνεται δηλαδή!

Στέλνω πριβέ τον αριθμό της κράτησης και το ΛΑΘΟΣ και η κράτηση διορθώνεται asap. Μου αποστέλλουν και νέο email με τη σωστή κράτηση. Γυρνάει η καρδιά μου από την Κούλουρη.


Δυο βράδια μετά κι εκεί που είμαστε χαλαροί στον καναπέ, ο Δημήτρης πετάγεται πάνω τρελαμένος και τρέχει στο γραφείο. Το μυαλό μου πάει στο κακό. Το ένστικτο μου λέει ότι κάτι έχει σχέση με το ταξίδι.
Επανέρχεται και ξεκινάμε το κλάμα. Στην ταυτότητά του γράφει φυσικά "Dimitrios" ενώ η κράτηση έχει γίνει σε "Dimitris". Και καλά εδώ, μπορεί να μην μας πουν τίποτα στο αεροδρόμιο. Εκεί όμως; Ποιος Dimitris και ποιος Dimitrios μίστερ;


Κάπου εκεί έχω κατασταλάξει ότι αν είχα αφήσει τη Δανάη να κάνει την κράτηση θα την είχε κάνει πιο σωστά.


Είναι όμως πάλι βράδυ, έχουν περάσει αρκετές ημέρες από την πρώτη κράτηση και είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε για την αλλαγή ονόματος και να κλαίμε τα λεφτά μας για τη χαζομάρα μας.

Αυτή τη φορά στέλνει ο Δημήτρης μήνυμα στο Twitter στη Ryan Air και ως δια μαγείας, το "ορθογραφικό" διορθώνεται χωρίς καμία χρέωση!
Λιποθυμώ και απλά εύχομαι να σταματήσει εδώ το κακό.




Όμως, φτάνει η ημέρα να παραλάβουμε τα διαβατήρια των παιδιών.
Όταν πάμε, μας δίνουν μόνο το ένα, αυτό της Δανάης.
Της Μιράντας οι φωτογραφίες δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές και θα πρέπει να ξαναβγούν.
Ο αστυνομικός μου λέει ότι πρέπει να πάω στο ίδιο φωτογραφείο με ένα χαρτί που μου δίνει και να ζητήσω επανάληψη χωρίς να πληρώσω τίποτα, αφού το λάθος είναι δικό τους.
Πηγαίνω λοιπόν και ο φωτογράφος μου ζητάει λέει όλες τις φωτογραφίες πίσω για να μου βγάλει καινούριες αλλά εγώ δεν έχω αυτές που κράτησε η αστυνομία.
Με κάνει να αισθάνομαι ότι μου κάνει χάρη. Τις βγάζει ξανά.Τις ξαναπάμε για δεύτερη αίτηση για το διαβατήριο της Μιράντας και μετά περνάμε 4 ημέρες αγωνίας για το αν θα βγει επιτέλους κι αυτό.

Το διαβατήριο βγαίνει σωστό και το βάζουμε στην άκρη για λίγο καιρό μέχρι να φτάσει η ημέρα του ταξιδιού. Παίρνουμε βαθιά ανάσα και περιμένουμε.



----------------------------------------------


Στην επιστροφή από Λονδίνο για το αεροδρόμιο, κατεβαίνουμε με ένα λεωφορείο κάπου για να πάρουμε το airport bus. Όσες ημέρες είμαστε στο Λονδίνο έχει λιακάδα, την τελευταία ημέρα ρίχνει καρέκλες, κουβαλάμε αποσκευές, δυο παιδιά και ομπρέλες και χάνουμε τον προσανατολισμό μας για να φτάσουμε από τη μια στάση στην άλλη. Τελικά, ενώ γινόμαστε μούσκεμα, φτάνουμε στη στάση και κουτσά στραβά φτάνουμε στο αεροδρόμιο.

Φορτώνουμε όλα τα πράγματα σε ένα καροτσάκι μέχρι να περάσουμε από τον έλεγχο. Όμως εκεί ο πρώτος έλεγχος γίνεται αυτόματα. Στην ουσία περνάς το boarding pass σου από ένα μηχάνημα και μετά ανοίγει η πόρτα για να περάσεις. Αυτό έπρεπε να το κάνει ο καθένας μόνος του. Το κάνω πρώτη, περνάω, κλείνουν οι μπάρες, Το κάνει η Δανάη, έρχεται μαζί μου, κλείνουν οι μπάρες, Το κάνει η Μιράντα, περνάει κι αυτή, κλείνουν οι μπάρες. Και ενώ πριν από αυτό το σημείο υπάρχουν μεγάλες πινακίδες, αφήστε το καροτσάκι εδώ, δεν περνάει, δεν χωράει, εμείς δεν έχουμε πάρει χαμπάρι και ο Δημήτρης βάζει το boarding pass του, ανοίγουν οι μπάρες, πάει να περάσει το καροτσάκι πρώτα, φυσικά δεν χωράει, οι μπάρες κλείνουν. Ο Δημήτρης μένει από πίσω. Αφήνει το καρότσι στην άκρη, φορτώνεται όλα τα πράγματα, μπουφάν, σακ βουαγιάζ κλπ και πάει να ξανακάνει τη διαδικασία. Όμως αυτό δεν γίνεται. Γιατί το σύστημα δείχνει ότι ο Δημήτρης έχει ήδη περάσει. Δεν γίνεται να περάσει και δεύτερη φορά. Οι μπάρες δεν ανοίγουν!

Οπότε φανταστείτε σκηνικό, εγώ με τα κορίτσια από τη μια πλευρά και ο Tom Hanks από την άλλη να μην μπορεί να περάσει και να ζητάει βοήθεια από ένα υπεύθυνο, ενώ κρατάει την Άρτα και τα Γιάννενα και έχει σκάσει α) από τη ζέστη β) από το κακό του.

Ο υπεύθυνος πάει σε άλλο υπεύθυνο, ο οποίος έρχεται, βλέπει κι εμάς που ξεροσταλιάζουμε, η Δανάη είναι έτοιμη να βάλει τα κλάματα, κι εγώ επίσης μάλλον. Μας λυπάται; Μας βλέπει για τρομοκράτες με βιτρίνα τα παιδιά; Ποιος ξέρει; Του παίρνουν το boarding pass και κάπου πάνε όλοι μαζί. Τον χάνω από το οπτικό μου πεδίο και πραγματικά έχω εγκλωβιστεί εκεί και δεν ξέρω τι να κάνω. Κανένα δεκάλεπτο αργότερα, έρχεται, έχω κενά μνήμης, δεν θυμάμαι από ποιο σημείο τον άφησαν να περάσει. Έπρεπε να του εκδώσουν άλλο boarding pass. Νομίζω ότι πιο πολύ δεν έχω φοβηθεί στη ζωή μου! Τελικά, τα καταφέρνουμε, επιβίβαση, απογείωση και φύγαμε για επιστροφή στην Ελλάδα.

My Milan

Μιλάνο λοιπόν, το παίξαμε κοσμοπολίτες και ζήσαμε στην ιταλική πόλη του βορρά από την Παρασκευή μέχρι τη Δευτέρα. Κάθε ταξίδι είναι ωραίο, θέλει πολύ περπάτημα, άντε και καμιά επιστραγαλίδα για τον πόνο. Τα συμπεράσματα.

1. Στο Μιλάνο θα πας για ψώνια. Έχει φυσικά αρκετά μουσεία και το Duomo όμως όταν η ουρά για την είσοδο κάνει το γύρο της πλατείας θα προτιμήσει να κατηφορίσεις προς τις βιτρίνες που σου κόβουν την ανάσα, όχι για την ομορφιά τους αλλά για τα καρτελάκια κάτω από τα ρούχα.
2. Στο Μιλάνο δεν καπνίζουν. Για αυτό θα δεις ένα τσούρμο νέους να κάθονται έξω από τα μπαρ, όρθιοι ή στα πεζουλάκια για να καπνίσουν πίνοντας το ποτό τους, ξεπαγιάζοντας από το κρύο.
3. Στο Μιλάνο δεν μιλάνε αγγλικά. Ή τουλάχιστον δεν θέλουν να μιλάνε. Κι εμείς δεν μιλάμε ιταλικά. Πάντως με τη γλώσσα του σώματος μια χαρά συνεννοηθήκαμε.
4. Στο Μιλάνο, τα τρένα φεύγουν στην ώρα τους. Για αυτό αν χάσεις το τρένο των 9:57 θα πρέπει να περιμένεις το τρένο των 10:27.
5. Στο Μιλάνο έχεις πολλούς ξένους, από ξένα κράτη, όπως είναι η Ομόνοια τα βράδια στην Αθήνα. Μάλιστα ένας πανέξυπνος Μπαγκλαντέζος μας κατάλαβε με τη μία και μας είπε καλησπέρα και μετά μιλούσε φαρσί τα ελληνικά, επειδή είχε μείνει για δυο μήνες στην Ελλάδα. Και μετά σου λέει ταχύρυθμα μαθήματα.
6. Στο Μιλάνο έχει πάρα πολύ κόσμο. Αν έχεις πάει στην Ερμού Σάββατο πριν την Πρωτοχρονιά πολλαπλασίασε το επί 50.
   
7. Στο Μιλάνο δεν έχεις πάει αν δεν πας και στο Como. Μια υπέροχη λίμνη, μια ώρα από το Μιλάνο όπου αν και δεν ανακαλύψαμε το σπίτι του George Clooney κάναμε από τις ωραιότερες βόλτες μας και απολαύσαμε υπέροχη θέα στις Άλπεις.
8. Στο Μιλάνο θα πας με easyjet. Κλείσαμε τα εισιτήρια δυο μήνες πριν και πληρώσαμε μόνο 150 ευρώ και για τους δυο, μετ’επιστροφής. Πάμε άλλη μια, πληρώσαμε μόνο 150 ευρώ και για τους δυο, μετ’επιστροφής. Θα σου έχει μια μικρή καθυστέρηση και στο πήγαινε και στο έλα αλλά έχεις περισσότερο χρόνο να αποτελειώσεις το πορτοφόλι σου στα duty free του Malpensa.