Δεν έχω και πολύ όρεξη να κάτσω να γράψω τι έγινε. Δεν θα βάλω σάλτσες απλά θα μιλήσω για τα γεγονότα και λίγα συναισθήματα. Όπως μου έρχονται λοιπόν…
+1 γενικά έχω καλή διάθεση! Δεν με παίρνει από κάτω. Don’t worry είναι καλοκαίρι.
Πέρα από το χαμαλίκι, το γεγονός ότι δουλεύω 10ωρα και δεν έχω πάρει φράγκο ακόμη, τις μεγάλες αποστάσεις με το αυτοκίνητο, την πανάκριβη βενζίνη (30 ευρώ σε μία εβδομάδα) το σφίξιμο στο στομάχι κάθε πρωί, τις λίγες ώρες για διάβασμα, τις εξετάσεις χτες και στις 5 Ιουλίου πάλι για το άλλο μάθημα, τα υπέρογκα ποσά που βλέπω στις αγγελίες ακινήτων (παρά τη καβάντζα), πρέπει λέει να περάσω και ΚΤΕΟ! Επίσης μου χάλασε το κλειδί του αυτοκινήτου, δεν πιάνει και χτυπάει ο συναγερμός και τρέχω σαν κλέφτης στην Κηφισίας μέχρι να πατήσω Lock από μέσα.
Αν δεν καταλάβατε τίποτα από την προηγούμενη παράγραφο, δώστε μου λίγο χρόνο. Έτσι μπερδεμένη είναι η ζωή μου αυτές τις ημέρες!
Μετά τη δύσκολη και αναπάντεχη εβδομάδα στη Μύκονο (για δουλειά, δουλεία, όπως το πάρει κανείς) με περιμένει άλλη μια δύσκολη εβδομάδα στο γραφείο από αύριο. Και το κερασάκι στην τούρτα, το Σάββατο γράφω Ιστορία και τρέχω και δεν φτάνω. Παίρνω βαθιές ανάσες και βάζω τα δυνατά μου. Κατά βάθος νιώθω ζαμανφού. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Άσε που πρέπει να περάσω και ΚΤΕΟ! ΑΜΑΝ.
Στο κάτω κάτω, θέλω να είμαι ήρεμη και ευτυχισμένη. Πλησιάζει και η επέτειος την Τρίτη. Ένας χρόνος marriage! Μαριάζ, στα γαλλικά. Που μας προτείνετε να το γιορτάσουμε; Περιμένω προτάσεις.
Όμως τα πράγματα ήρθαν λίγο διαφορετικά σήμερα. Τελικά αν περιμένεις και ελπίζεις, κάτι καλό θα σου συμβεί σε αυτή τη ζωή. Βρήκα μια δουλειά. Στο αντικείμενό μου. Γιατί έψαχναν κάποιον σαν εμένα. Και με βρήκαν. Και με προσέλαβαν από την πρώτη συνέντευξη. Τσακ μπαμ. Και ξεκινάω μετά το Πάσχα. Την Τρίτη. Και είναι ακριβώς αυτό που ξέρω να κάνω. Και θα μου αρέσει. Και θα αρχίζω να τσιρίζω τώρα, να σας πάρω όλους αγκαλιά και να χοροπηδάμε σαν τρελοί. Και μετά να κλαίμε. Από χαρά. Γιατί πραγματικά υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν ευκαιρίες. Μόνο που είναι κρυμμένοι. Και πρέπει να σκάψεις για να βρεις αυτό που υπάρχει. Γιατί υπήρχε και το ήξερα. Θα βάλω τα δυνατά μου. Είμαι τόσο μα τόσο ευτυχισμένη. Και σας αφιερώνω το τραγούδι της Λένας Αλκαίου που μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτές τις λίγες ώρες μετά το «θαύμα»!!!!
Τις κους κους λεπτομέρειες θα τις έχετε μάθει από αλλού, από εδώ και από εδώ. Εγώ όμως θα θίξω ένα άλλο θέμα του πολύ επιτυχημένου καφέ που έλαβε χώρα την προηγούμενη Πέμπτη κάπου στα Ανατολικά της Αθήνας (μη σε καρφώσω και στον κλέφτη Naf)!
Θα έπρεπε να το είχα καταλάβει από την πρώτη στιγμή όταν η φίλη Naf άνοιξε την πόρτα και πάτησε τον εξαψήφιο (ή μήπως πενταψήφιο) κωδικό για να απενεργοποιήσει τον συναγερμό. Welcome στο the gadget house.
Τους φαντάζομαι και τους δύο, Naf και σύζυγο, με μαύρες πλερέζες, να κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια στις διακοπές της ΔΕΗ. Αλλά ποιος ξέρει, μπορεί να έχουν και γεννήτρια.
Λοιπόν έχουμε και λέμε γιατί έχω εντυπωσιαστεί τα μάλα.
Τα στόρια άνοιγαν με τηλεκοντρόλ. Το φως στο δωμάτιο που είχα αφήσει το σακάκι μου άνοιγε με καθυστέρηση, με αποτέλεσμα να ψάχνω μία ώρα στα τυφλά, γιατί δεν είχα πατήσει το σωστό κουμπί. Μέτρησα τρεις οθόνες plasma εκ των οποίων η μία στο πάτωμα γιατί μάλλον περίσσευε, ψηφιακές κορνίζες, dvd και δεν συμμαζεύεται, σούπερ ντούπερ δωμάτιο για ηχογράφηση με την Καλομοίρα, έξι συνθεσάιζερ ή κάτι ανάλογο, aircondition σε κάθε δωμάτιο εκ των οποίων το ένα LG, το γνωστό με τον πίνακα. Ξεφυτρώνανε από παντού ψηφιακές μηχανές, εσπρεσσιέρες, εντοιχισμένες συσκευές στην κουζίνα, μίξερ, υπολογιστές, Jacuzzi και δεν συμμαζεύεται. Έχω την εντύπωση ότι ο Lupo δεν είχε κανένα κουμπάκι (του στυλ τώρα χέζουμε, τώρα κατουράμε, τώρα κοιμόμαστε, τώρα γαβγίζουμε) και επίσης να επισημάνω ότι έκανα άλλη μια ώρα στην τουαλέτα για να βρω πώς ανοίγει η βρύση να πλύνω τα χέρια μου. Για το design θέλει τον κόπο του.
Το σπίτι είναι καταπληκτικό με φοβερό διακοσμητικό touch, μεγάλη εντύπωση μου έκανε η ταπετσαρία στο σαλόνι και στα άλλα δωμάτια και το φοβερό μοβ χαλί. Δεν θα σταθώ σε τιποτένιες λεπτομέρειες όπως carrot cake όπως μερικές μερικές (αν και το καταβρόχθισα και πήρα και για το σπίτι, είπε η κοιλιόδουλη)
Μετά από όλα αυτά ζητώ από τη Naf να γίνει η προσωπική μου διακοσμήτρια, τώρα που πάμε κι εμείς να αγοράσουμε σπίτι και να με ενημερώσει επίσης που είναι η άκρη του ουράνιου τόξου για να βρω τον πολυπόθητο κουβά με τις λίρες.
Όταν παντρεύεσαι είναι όλα μέλι γάλα, όταν ένα χρόνο μετά συνειδητοποιείς ότι πρέπει να υποβάλλετε μαζί φορολογική δήλωση αρχίζουν τα παρατράγουδα. Έτσι λοιπόν μια ξένοιαστη μέρα πήρα τη λογίστρια μου να της ανακοινώσω ότι παντρεύτηκα (τι γκάφα, δεν την είχα καλέσει στο γάμο, αλλά που να τη θυμηθώ, μια φορά τον χρόνο τη βλέπω) και αυτή μου επισήμανε ότι πρέπει να καταθέσουμε μαζί Ε9, ΤΩΡΑ, νωρίτερα από τη δήλωση, κι ας μη έγινε μεταβολή ακινήτων (τόση προίκα πήρε ο κύριος, δεν είναι μεταβολή αυτό;) αλλά και μόνο ο γάμος θεωρείται μεταβολή.
Μας συμπληρώνει το ωραίο μας μπλε χαρτάκι, σε τρία αντίτυπα με τη μέθοδο «καρφιτσώνω τις σελίδες προσεκτικά, βάζω το καρμπόν, γράφω, ξεκαρφιτσώνω, βγάζω το καρμπόν». Ο γαμπρός λέει θα πρέπει να αλλάξει εφορία, τελικά πρέπει να αλλάξω κι εγώ (γιατί τόσο καιρό κάνω δήλωση στην εφορία κοντά στο παλιό μου σπίτι) και Θέε μου γιατί τέτοιοι μπελάδες στο κεφάλι μου;;;
Κάνω κοπάνα από τη δουλειά και ο γαμπρός έχει ρεπό οπότε το εκμεταλλευόμαστε. Ξυπνάμε χαλαρά κατά τις 10 και πάμε στην εφορία της περιοχής μας.
- Γεια σας ήρθαμε να αλλάξουμε εφορία, να έρθουμε στη δικιά σας που είναι πιο καλή.
- Που μένετε;
- Σπιτάκι γωνία αριθμός 3
- Α. Εμείς είμαστε από το σπιτάκι γωνία αριθμός 10 και πάνω. Πρέπει να πάτε στην άλλη εφορία που είναι αλλού και καθόλου κοντά στο σημείο που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή!!!!!
- Εντάξει.
Εντωμεταξύ παρατηρώ στο πίνακα ανακοινώσεων κάτι ρητά από διάσημους φιλοσόφους και μου κάνει εντύπωση!
Παίρνουμε ταξί. Πάμε στην εφορία Β’.
- Γεια σας ήρθαμε να αλλάξουμε εφορία, να έρθουμε στη δικιά σας που είναι καλύτερη κι από την προηγούμενη.
- Που μένετε;
- Σπιτάκι γωνία αριθμός 3.
- Εντάξει σωστά ήρθατε.
(ανακούφιση)
- Κύρια μου, εσείς εμφανίζεστε στο σύστημα με δύο ΑΦΜ.
- Ναι, είμαι η αδελφή του Ρωχάμη και είχα παντρευτεί κι ένα φεγγάρι τον Μπιν (Λάντεν), έχω και κάτι off-shore εταιρείες, καταλαβαίνετε, το χρήμα να ξεπλένεται.
- Ναι, υπάρχει πρόβλημα, θα πρέπει να πάτε εκεί που ανοίξατε το παλιό σας ΑΦΜ και να το διαγράψετε.
- Ναι αλλά εκείνη η εφορία είναι εκτός Αθηνών. Μήπως να κάνουμε κάτι από εδώ;
Τελικά επικρατεί ψυχραιμία και διαγράφω το ΑΦΜ από εκεί. Καταθέτουμε τα χαρτιά για την αλλαγή της εφορίας και μας μένει να καταθέσουμε το Ε9.
-Στον γκισέ απέναντι.
Περιμένω για δέκα λεπτά σε λάθος γκισέ. Ο νόμος του Μέρφυ.
Παρατηρώ κι άλλα ρητά με post-it. Φιλόσοφοι μας βγήκαν οι εφοριακοί.
Περιμένω για 30 λεπτά στον σωστό γκισέ με μόνο τρία άτομα στην ουρά.
Η κυρία που απασχολεί την υπάλληλο τριπλοτσεκάρει μαζί της στον υπολογιστή που έχει γίνει το λάθος και δεν περνάει κάτι. – Να το κάνουμε άλλη μια φορά;
-Οχιιιιιι!
Φτάνει η σειρά μου. Της το δίνω, το σφραγίζει. Πέντε δευτερόλεπτα.
- Που είναι το τρίτο αντίγραφο;
- Σπίτι μου, για μένα δεν είναι.
- Α, ναι!
Πάλι καλά που δεν μου ζήτησε να δει και το δαχτυλίδι αρραβώνων.
Εντάξει δεν ταλαιπωρηθήκαμε και πολύ. Αλλά αποζημιωθήκαμε μετά που περπατήσαμε από Ούλωφ Πάλμε μέχρι την πλατεία του Αγίου Θωμά (καίμε θερμίδες) για να πιούμε καφέ στην καφετέρια της πλατείας και να μας σερβίρουν το φρέντο αντί με κουλουράκι, εντελώς δωρεάν, με ντόνατς με σοκολάτα (παίρνουμε θερμίδες). Και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των 4,20 ευρώ ο καφές με ένα μπουκάλι νερό δώρο.
Θέλω επίδομα ρούχων.
Οκτώ παρά πέντε εισέρχομαι στον χώρο εργασίας μου και ακούγεται το τσαφ, κλείνουν τα φώτα, έπεσε το ρεύμα. Προγραμματισμένη διακοπή. Πιάνουμε ψιλή κουβέντα, μαθαίνω για όλα τα διαζύγια και τις αδικοχαμένες σχέσεις των διπλανών μου που ως σήμερα δεν γνώριζα αφού οι διαπροσωπικές μας σχέσεις περιορίζονταν στο καλημέρα, καλησπέρα και σε ένα ημίωρο διάλειμμα ανάμεσα στο πληκτρολογώ, πληκτρολογείς, πληκτρολογούμε. Κι ενώ έχω ενθουσιαστεί με τις ιστορίες και σκέφτομαι να γράψω σενάριο για τη Δεκάτη Εντολή, παρατηρώ ότι η ώρα έχει πάει εννιά και τα αφεντικά κάνουν δεήσεις στη ΔΕΗ να ξαναφέρει το ρεύμα πίσω, γιατί χάνονται εργατοώρες και όχι τίποτα άλλο όση ώρα καθόμαστε θα πρέπει να μας πληρώσουν. Κατά τις εννιά και είκοσι κάποιος πάει στη ΔΕΗ να μάθει τι γίνεται και μας στέλνουν για μια βόλτα μέχρι τις δέκα νταν. Στην πλησιέστερη καφετέρια οι ιστορίες για αγρίους συνεχίζονται, καφές μόνο με σέικερ, τσιμπολογώ το κουλουράκι μου. Επιστρέφουμε και μας ανακοινώνουν πως το ρεύμα αργεί ακόμη και πως μπορούμε να αποχωρήσουμε. Ωραία, θα πάω σπίτι να διαβάσω για το ΕΑΠ.
Από τις δέκα και μισή που έχω φτάσει στο σπίτι…
Έχω δει τηλέοραση, Μενεγάκη, Αρναούτογλου, Μελέτη, Χίο κλπ κλπ.
Έχω πάρει ένα δεκάλεπτο υπνάκο στον καναπέ αλλά κατέβηκε η θερμοκρασία του σώματος μου και αναζητώντας την κουβερτούλα μου ξύπνησα.
Έχω κάνει ένα τσιγάρο.
Με έχει πιάσει ο πόνος και έχω πάει στο ταχυδρομείο να πληρώσω ΟΤΕ και Cosmote που λήγουν το τέλος του μηνός.
Έχω πάρει φρέντο από το Everest.
Έχω πάρει Lifo, Athens Voice και Real Simple.
Έχω ψάξει στο driveme και στο oasa.gr για το πώς θα πάω το απόγευμα σε ένα ραντεβού που έχω για δουλειά.
Έχω μπει στο skai.gr για να δω τη σύγκρουση με τα τραμ.
Έχω σερφάρει σε όλα τα blogs που έχω στα favorites.
Έχω κολλήσει λίγο με το facebook.
Και τώρα γράφω αυτό το ποστ.
Η ώρα είναι 2 και σε κανένα δίωρο θα πρέπει να ξεκινάω σιγά σιγά για το ραντεβού μου. Εντάξει μωρέ, διαβάζω και το απόγευμα!
Ανοίγω τα μάτια μπροστά σε μια οθόνη
Εκεί βρίσκεται η αλήθεια
Στο περιθώριο ενός πεζοδρομίου
Μαζεύω τα κομμάτια μου
Σε βρίσκω στους δείκτες του ρολογιού
Και παίρνω μια βαθιά ανάσα
Κάνω σερφ σε σελίδες
Και αλλάζω εικόνες
Με ταχύτητα που δε μπορείς να φανταστείς
Γιατί είμαι άνθρωπος
Και θέλω να βρω τα όρια μου
Όταν το χιόνι λιώνει
Πρέπει να βρω έναν τρόπο
Να το διατηρήσω παγωμένο
Να μη χαθεί
Να τελειοποιήσω τις αρετές μου
Να ελαττώσω τις φοβίες μου
Να ψάξω εκεί που δεν έχει ψάξει ποτέ κανείς
Και να βρω την πραγματική αλήθεια
Αστείο δεν είναι;
Μόνο αστείο δεν είναι.
Μπράβο παιδιά που μπαίνετε και τσεκάρετε (άλλες φορές διπλοτσεκάρετε) αν έχω γράψει κάτι. Μπράβο χίλια μπράβο. Είμαι απασχολημένη και εξάλλου είναι γνωστό, όταν έχεις τις μαύρες σου έχεις περισσότερη όρεξη να γράψεις, να μιζεριάσεις πάνω από ένα χαρτί με ένα Ρέμο στο cd και μια Νικολούλη στην tv. Όμως όταν είναι όλα cool τα λόγια είναι περιττά. Δεν έχω λόγους να γκρινιάζω, δεν έχω κάτι να πω. Οι ημέρες περνάνε γρήγορα αλλά όμορφα, χωρίς άγχος. Τη δημιουργικότητα μου την βάζω όλη στο διάβασμα για το πανεπιστήμιο και τη δύναμη μου στη γυμναστική. Αναδιαμόρφωσα το βιογραφικό μου και το έστειλα από δω κι από εκεί στα κουτουρού. Πριν το αναλυτικό κείμενο για τα «προσόντα» μου, αναλογίες ξέρετε… έγραψα το εξής:
Αν σήμερα δεν πέρασες τη γριούλα απέναντι
έχεις ακόμη μια ευκαιρία
να κάνεις μια καλή πράξη
Wanna give me a chance?
Μια ηλιόλουστη ημέρα, λίγο πριν η διαβολική κακοκαιρία χτυπήσει την Αθήνα, εμείς πατήσαμε… χιόνι.
Από την μονοήμερη (αναγκαστικά αφού τα Τρίκαλα Κορινθίας το προηγούμενο ΣΚ ήταν overbooked) εκδρομή μας.
Κρατάω την αναπνοή μου (θα το έχω κολλήσει από το πολύ Pilates που κάνω τελευταία, κορμάρα θα γίνω και δεν θα με γνωρίζετε) και περιμένω να έρθει εκείνη η συγκλονιστική ημέρα που θα κάτσω αναπαυτικά στον καναπέ μου για να δω το πρώτο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του LOST! Στις 31 Ιανουαρίου θα δείξουν ένα recap (damn it) και μετά θα ξεκινήσουν κανονικά. Άντε, άντε, δεν αντέχω άλλο, και απορώ πως άντεξα τόσους μήνες. Που να γεννούσα κιόλας, ακόμη θα περίμενα.
Συγκλονίστηκα και από το θάνατο του Heath Ledger, κρίμα το παιδί, αληθινά κρίμα.
Και μην ξεχνάτε ότι…. Πιάσαμε την καλή!!! (ο νοών νοείτο).
p.s εννοείται ότι δεν θα αναφερθώ για τη ζαχοπουλιάδα, σας προτείνω όμως να δείτε την "εξιλέωση". Ένα μάθημα ζωής για τη συγνώμη και πως να τη ζητάς.
Στον από κάτω όροφο μένει μια οικογένεια με τρία παιδιά, τρία αγόρια. Κατά καιρούς γίνονται ομηρικοί καβγάδες, του στυλ βρίζω, φωνάζω και πετάω πράγματα. Μερικές φορές είναι τόσο έντονοι που τους φαντάζομαι αιμόφυρτους στο πάτωμα, αλλά την επόμενη μέρα τους βλέπω χαμογελαστούς και ευγενικούς στο ασανσέρ. Όταν καυγαδίζουν, τρίζουν τα πατώματα, σπάνε πράγματα, χτυπάνε πόρτες. Με λίγα λόγια κάθε φορά αλλάζουν έπιπλα στο Ικεα. Και κατά πάσα πιθανότητα, οι αφορμές πρέπει να είναι τελείως χαζές, του στυλ γιατί κοιμάσαι ακόμη, είναι Σάββατο μεσημέρι, ή κάτι άλλο για το αυτοκίνητο κλπ. Anyway, σήμερα στις επτά και τέταρτο όταν ξυπνήσαμε από τον σεισμό, τους ακούσαμε να μιλάνε δυνατά. Και αφού ξεπεράσαμε την τρομάρα μας, αρχίσαμε να φτιάχνουμε φανταστικούς διαλόγους (που την βρήκαμε την όρεξη πρωινιάτικα;;;)
- Έγινε σεισμός ρε ξύπνα.
- Τι θες ρε μαλάκα, δεν ξυπνάω.
- Σου λέω έγινε σεισμός!
- Δεν ήταν το εστιακό βάθος του εδώ ρε, κοιμήσου.
- Μαγκιές; Σε μένα μαγκιές;
- Ναι ρε, αφού δεν ξέρεις τίποτα.
- 6,7 ήταν ρε μαλάκα. (χαστούκι)
- 6,2 ρε φλώρε. (χαστούκι)
Και μέσα στα γέλια μας ξαναπήρε ο ύπνος.
*δανείζομαι τον τίτλο από την ανάλαφρη ταινιούλα που πρόβαλε χτες το βράδυ το star και μας ταξίδεψε σε Πράγα, Βενετία, Βερολίνο και Λονδίνο, θυμίζοντας μας μερικά από τα ωραιότερα ταξίδια μας.
Βρίσκομαι στριμωγμένη ανάμεσα σε δυο εργασίες για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και ξεκινάει το δημιουργικό μου άγχος. Στις προηγούμενες δυο πήρα καλούς βαθμούς, 8 στη Λογοτεχνία και 9 στην Ιστορία. Περάσαμε από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μας πιστεύω, μια εβδομάδα και κάτι, ξεκουραστήκαμε, ήπιαμε τους καφέδες μας και φάγαμε του σκασμού. Ένα περίεργο συναίσθημα, γυρνάω για δουλειά και δεν με νοιάζει, δεν βαρυγκωμώ, αντίθετα, έχω όρεξη και δεν με νοιάζει. Νομίζω πως ζω μια καλή περίοδο στη ζωή μου. Από εκείνες που καταλαβαίνεις κάθε στιγμή και την εκτιμάς. I’ll be back. Καλή χρονιά!!
photo από flickr, atsuo
Μιλάνο λοιπόν, το παίξαμε κοσμοπολίτες και ζήσαμε στην ιταλική πόλη του βορρά από την Παρασκευή μέχρι τη Δευτέρα. Κάθε ταξίδι είναι ωραίο, θέλει πολύ περπάτημα, άντε και καμιά επιστραγαλίδα για τον πόνο. Τα συμπεράσματα.
Δευτέρα πρωί, επτά και μισή διασχίζω την Κηφισίας με τα ακουστικά στα αυτιά τα οποία δεν θα βγάλω μέχρι τις 4 και μισή που θα επιστρέψω σπίτι. Ο τροχονόμος άργησε πάλι να μας δώσει το σινιάλο να περάσουμε απέναντι οπότε ξεκλέβω λίγο χρόνο και τρέχω στο everest να πάρω μια Athens Voice. Εκνευρισμένη, πάλι θα χάσω το μετρό που θα με κάνει να είμαι στην ώρα μου στη δουλειά περπατώ με μικρά αλλά γρήγορα βήματα. Ο κόσμος στο βαγόνι αδημονεί. Δεν βρίσκω να καθίσω πάλι και μένω όρθια προσπαθώντας να μην ακουμπήσω με την παλάμη μου κάπου, να μη πιαστώ, με πιάνουν οι σιχασιές μου που και που, όλοι γκούχου γκούχου είναι, αν είναι να αρρωστήσω, κάθομαι και σπίτι μου με ανοιχτά τα παράθυρα, να μπαίνει όλο το κρύο μέσα.
Στη δουλειά επικρατεί σιγή. Δεν επιτρέπεται ούτε κιχ. Νομίζω πως έχουν αδυνατίσει τα δάκτυλα μου από την πολύ-πληκτρολόγηση. Αφού το δαχτυλίδι μου γυρνάει πέρα δώθε. Ακούω σταθμούς στο ραδιόφωνο. Best 8 με 10 Γιαννούτσο Βαμβακάρη, μετά λίγο από όλα και τα Mp3 μου. Εντωμεταξύ έχω γράψει 3.000 καταχωρίσεις. Και σωστά. Μάλλον. Στις 12 μύγα τσε τσε τσιμπά τις συναδέλφους μου και ο γυναικωνίτης αδειάζει. Τσιγαράκι στην ταράτσα σαν τους κατάδικους που τους έδωσαν άδεια, βολτίτσα στη γειτονιά για καφεδάκι ή καμιά τυρόπιτα. Στις δωδεκάμισι όλες στη θέση τους. Αρχίζω και στραβώνομαι, με τσούζουν τα ματάκια μου. Ακούω Κωστόπουλο στο Nitro και μετά Μάκη Τριανταφυλλόπουλο στον Ant1, μιλάμε για συνδυασμό που σκοτώνει. Τουλάχιστον με κρατάνε ξύπνια! Γράφω, γράφω, δε με νοιάζει τίποτα. Ο νους μου ταξιδεύει. Κάνω σχέδια για το απόγευμα, για τα σαββατοκύριακα. Στις τέσσερις η μύγα τσε τσε επανέρχεται και το παρθεναγωγείο αδειάζει πάλι. See you tomorrow. Τρέχω να γυρίσω σπίτι, δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.
Δεν μου φτάνει η γκαβομάρα που έχω από το πρωί κάθομαι και ένα δίωρο για κάτι κασέτες που απομαγνητοφωνώ, πως θα βγει το παραδάκι; Με μαλακίες. Κάπως έτσι είπα να πάω και για χειρίστρια στο ΠΑΣΟΚ, για 60 ευρώ και το μόνο που κέρδισα είναι ότι με έβαλε ο Σκανδαλίδης στη λίστα του και με έχει ταράξει στα email. Ψυχούλα!
Φέρνω στο μυαλό μου τη φράση του Lester Burnham από το American Beauty: “This isn't life, it's just stuff. And it's become more important to you than living. Well, honey, that's just nuts.” Είναι περίεργο να διαπιστώνεις ότι μπορείς να αρκεστείς με τα λίγα και να νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, και να μην θέλεις τίποτα άλλο, μόνο να ζητάς λίγες περισσότερες ώρες ύπνου.
Και μετά να χάνεσαι στο μαγικό τραγούδι των puressence.
Τι έκανα το Σαββατοκύριακο
Αυτό το ΣΚ πέρασα τέλεια, δηλαδή εποικοδομητικά. Τελειώνει η Κυριακή και νιώθω μια πληρότητα. Δεν είναι ότι έκανα πολλά πράγματα, είναι ότι έκανα και τα σωστά πράγματα. Πήγα στα γενέθλια της ανιψιάς του Δημήτρη, η οποία έσβησε το πρώτο της κεράκι. Εκεί πέρασα ανέλπιστα ωραία, είναι από τις στιγμές που λες πώ πω θα βαρεθώ σίγουρα με τόσα παιδάκια να τρέχουν πάνω κάτω και τη μικρή Σταυρούλα να κάνει κολιές με την περπατούρα, αλλά όχι πέρασα πάρα πολύ ωραία, φάγαμε, γελάσαμε, ξαναφάγαμε, γιατί τα παιδιά είχαν ετοιμάσει φαγητό για ένα λόχο, ο λόχος δεν ήρθε οπότε, αφήσαμε τα six packs για αργότερα. Η βραδιά έκλεισε με καταπληκτικό brownies από τα χεράκια του νονού. Το Σάββατο το πρωί ξύπνησα με μια έννοια, ότι το σπίτι δεν ήταν καθαρό. Με πιάνουν κατά καιρούς κάτι τέτοιες εμμονές και μετά από λίγο με βρίσκουν να γλύφω τα πατώματα και τις γωνίες. Αυτό συμβαίνει σπάνια, οπότε στο ετήσιο καθάρισμα του σπιτιού ανακαλύπτεις πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Στο καθάρισμα βοήθησε και ο αγαπητός love of my life, αφού με είδε έτσι αλαφιασμένη και τρόμαξε. Μέσα στον όλο πανικό έκανα δουλίτσες που είχα μήνες να κάνω, για να μην πω χρόνια… Ξεκαθάρισα κάτι ντουλάπια με προίκα στο σαλόνι, το ντουλαπάκι του μπάνιου, ό,τι βρισκόταν (προσωρινά τα τελευταία χρόνια) κάτω από το τραπέζι. Αφού το σπίτι έλαμψε, επανήλθε το χαμόγελο στα πρόσωπά μας. Μιλάμε για την αληθινή ευτυχία! Και επειδή η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά, έκανα ένα γρήγορο ντουσάκι και πήγα και….. στη λαϊκή. Όπου ψώνισα πολύ καλά πραγματάκια σε καλές τιμές, η ώρα είχε πάει ήδη τέσσερις. Μπροκολάκι στο δισάκι μου και πάμε. Γυρίζοντας σπίτι, κατάφερα να υπνωτίσω την αγάπη και να του αποσπάσω την προσοχή από τον υπολογιστή με μια τέλεια σαλάτα που έφτιαξα από τα ζαρζαβατικά που μόλις είχα αγοράσει. Το σημαντικότερο, τελείωσα και τη δεύτερη εργασία μου που έχει να κάνει με την Ιστορία της Ευρώπης και ησύχασα. Το βράδυ φάγαμε μετά του αδερφού και της παρέας του σε γνωστό ταβερνοειδές στη Νέα Σμύρνη και στο τέλος μπουκώθηκα στους λουκουμάδες. Όλα καλά κι όλα ωραία. Κυριακή πρωί ξύπνησα με την έννοια ότι δεν έχω πληρώσει το γκαράζ και μετά από τις φωνές. Εκατομμύρια απεγνωσμένοι οδηγοί φτάνανε στο τέλος του δρόμου και προσπαθούσανε να καταλάβουν ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΗ Η ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ; ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ, ΕΧΕΙ ΒΟΥΙΞΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ, ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ ΜΟΥ; Τον μόνο που λυπήθηκα, έναν έξαλλο μπαμπά που ήθελε να πάει το παιδί του στο Παίδων και δεν μπορούσε με τίποτα αφού δεν μπορούσε να περάσεις απέναντι με το αυτοκίνητο στη Μεσογείων. Χαμός! Εμείς το μεσημεράκι τα καταφέραμε και φτάσαμε στο σπίτι της μαμάς για σπιτική μακαρονάδα με κιμά και λίγο καφεδάκι μετά. Γυρίζοντας το απόγευμα στο σπίτι έβαλα κάτι τελευταίες πινελιές στην καθαριότητα, ξεκαθαρίζοντας τα ντουλάπια της κουζίνας που τώρα μοιάζει σαν να βγήκε από περιοδικό διακόσμησης! Τέλεια τέλεια. Είδα το δεύτερο μισό του προτελευταίου επεισοδίου heroes το οποίο είχα χάσει επειδή με είχε πάρει ο ύπνος και τώρα νιώθω πλήρης. Έτσι είναι τα Σαββατοκύριακα, γεμίζεις τα κενά και νιώθεις πλήρης. Και πτώμα. Και δεν θέλεις καν να σκέφτεσαι πως θα σηκωθείς αύριο το πρωί για να πας να πληκτρολογήσεις ξανά και ξανά, τα ίδια και τα ίδια. Never mind, My house is Clean.
εγώ επί τω έργω
Οι ημέρες μου περνάνε, τυφλά, με τυφλό σύστημα, πληκτρολογώ τόσο πολύ που τα ακροδάχτυλα μου πονάνε. Στο μετρό μυρίζει ναφθαλίνη, είναι τα παλτό που βγήκαν άρον άρον από τα χειμωνιάτικα. Πληρώνομαι με την ώρα, σε μια καινούρια δουλειά που δεν χαλάει ούτε γραμμάριο από τη φαιά μου ουσία, όμως κάτι χαλάει, γιατί όταν γυρίζω σπίτι είμαι κουρέλι, δεν έχω κέφι να διαβάσω, με περιμένει άλλη μια εργασία. Η πρώτη πήρε την έγκριση της sister. Η δεύτερη φτιάχνει το σκελετό της. Άλλη μια απόρριψη για δουλειά σε διαφημιστική εταιρεία σήμερα επειδή είμαι άπειρη. Δεν πειράζει, δεν το βάζω κάτω. Το τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσεις την Κυριακή το βράδυ που μου κακοφάνηκε που θα μπορούσα να κοιμηθώ ό,τι ώρα ήθελα αφού τη Δευτέρα δεν θα πήγαινα για δουλειά, οι επόμενες ημέρες κυλούν πολύ ευχάριστα. Έχω αρχίσει το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, τυπώνω σαν τρελή παραπομπές και συμπληρωματικά κείμενα, προχτές μου έστειλε email και ο καθηγητής της μιας από τις δύο ενότητες που έχω για φέτος και μου ανακοίνωσε το θέμα της πρώτης εργασίας. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα, είναι αρκετά δύσκολα μάλιστα, ειδικά για μένα που δεν έχω πάει ποτέ στο Πανεπιστήμιο (ο Χάγιος ήταν απλά πέταμα χρημάτων, έτσι για το θεαθήναι). Διαβάζω λοιπόν και κρατάω σημειώσεις, δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό αλλά είναι κάτι πολύ εποικοδομητικό, με κάνει και βγάζω φτερά! Όπως πολύ πετυχημένα μου είπε η Naf όταν μιλάγαμε στο Msn και της έλεγα για τους Ούνους, τους Βουργουνδούς και τους Φρίσιους «Πολύ καλά παιδιά; Πού τραγουδάνε φέτος;» Κάπως έτσι είναι τα πράγματα, άγνωστα. Μαθαίνω Ευρωπαϊκή ιστορία από την αρχή και Ευρωπαϊκή λογοτεχνία επίσης. Δεν έχω καταλάβει αν έχω αρχίσει να αφομοιώνω κάποια πράγματα αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη, μόλις τρεις ημέρες. Στο κάτω κάτω, το ταξίδι είναι που μετρά και όχι το αποτέλεσμα. Πάντως πιστεύω ότι θα τα πάω καλά και στις εργασίες και στις εξετάσεις. Γενικά είναι πιο χαλαρά από οποιοδήποτε Πανεπιστήμιο, 2 μαθήματα σε ένα χρόνο αλλά με δεδομένο ότι δεν είσαι μόνο φοιτητής εδώ, μπορεί να είσαι και μάνα και εργαζόμενη. Εγώ προς το παρόν παραμένω άνεργη φοιτήτρια. Φιλιά.
Από την Παρασκευή έχω έναν λεκέ. Τον λεκέ της απόλυσης. Έγινε ξαφνικά, άγαρμπα και με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Έτρεξα στο Mall για shopping therapy να ηρεμήσω, πάρκαρα πάνω στο πεζοδρόμιο και μου πήραν τις πινακίδες. Πέρασα ένα τέλειο Σαββατοκύριακο στην Κρήτη, στον Αρόλιθο, όπου έγινε ο γάμος ενός πολύ καλού φίλου του Δημήτρη. Επιστρέψαμε, χτες το βράδυ στριφογύρναγα στο κρεβάτι, σήμερα ξύπνησα στην καθημερινότητα μου, δεν πάει πολύ καιρός που ζούσα έτσι. Έτυχε και έχω ένα ραντεβού για δουλειά το απόγευμα και νιώθω κάπως καλά. Γενικά είμαι ψύχραιμη αλλά ο λεκές δεν βγαίνει.
Μες στα δύσκολα εσύ να μου γελάς, μες στα δύσκολα εσύ να με κρατάς, με τον πόνο εσύ να μ' αγαπάς, ο παράδεισος δεν φτιάχτηκε για μας..
Κάποιος μπήκε στο blog μου γράφοντας στο google «κάνω δίαιτα και πεινάω τι να κάνω». Προσελκύω τους απελπισμένους μάλλον. Έτσι νιώθω κι εγώ. Πήραμε ένα σκυλάκι την Κυριακή των εκλογών που το χαρίζανε σε ένα περίπτερο. Δεν έπαιρνα το Βήμα οέο; Μας έχει βγάλει την πίστη γιατί είναι μωρό και γίνεται χαμός. Έχει σηκώσει τη γειτονιά στο σπίτι με το κλαψούρισμα, χέζει και κατουράει όπου βρει και δαγκώνει ό,τι βρει. Είναι γλύκα, χαδιάρα και τη λέμε sunny. Αλλά είμαστε δυο άυπνα φαντάσματα με μαύρους κύκλους. Αν θήλαζα θα ήταν σαν να είχα γεννήσει. Κατά πάσα πιθανότητα θα το δώσουμε πίσω, τώρα που είναι νωρίς και δεν έχουμε δεθεί πολύ. Θα μου λείψει η ψυχούλα αλλά δεν γίνεται αλλιώς!!!!
Θέλω να αγοράσω ωραία χρωματιστά τετραδιάκια, στυλάκια, post it και άλλες χαζομαρούλες για να μπω στο mood να αρχίσω το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Από τις 20 του μηνός θα αναρτηθούν στο site του EΑΠ ημερομηνίες και στοιχεία για τα μαθήματα. Έχω ένα μικρό άγχος, αλλά πιστεύω ότι αν μπω σε πρόγραμμα θα τα βγάλω πέρα. Στο κάτω κάτω, τα βιβλία είναι αρκετά ενδιαφέροντα, εκ πρώτης όψεως, το μόνο μειονέκτημα είναι ότι έχω ξεχάσει να διαβάζω.
Επίσης, χτες ήμασταν στο σπίτι του Χάρη και της Όλγας (της Όλγας είναι δηλαδή το σπίτι, απλά ο Χάρης είναι οικόσιτο ζωάκι) και μας μαγειρέψανε κινέζικο, το οποίο ήταν πολύ νόστιμο, με σουσαμάκι και teryaki sauce. Γελάσαμε πάλι μέχρι που πέρασε η ώρα και σχεδόν με πήρε ο ύπνος. Μου άρεσε που μας λέγανε για το πώς περνάνε στις διαφημιστικές που δουλεύουνε, άλλος κόσμος, πόσο θέλω κι εγώ να μου δώσει κάποιος μια ευκαιρία, να ξεκινήσω. Anyway, είμαι πολύ περήφανη για το Χάρη γιατί σύντομα θα κάνει το μεγάλο μπαμ με μια μεγάλη καμπάνια. Τέλεια, τέλεια, τέλεια!
Αφού πρόλαβα και τα είπα στη μαμά τους (για να μη λέει ότι μαθαίνει τα νέα μας από το blog) σας παραθέτω δυο σημαντικές συνομιλίες που είχα με τα ανίψια μου (Βασίλης
Εγώ: Αν μπορούσες να ψηφίσεις
Βασίλης: Δεν μπορώ να σου πω. Η ψήφος είναι μυστική!
(κάπου στο βάθος ακούγεται συνομιλία σε τηλεοπτικό παράθυρο και αναφέρεται η έκφραση «προεκλογική περίοδος»)
Παναγιώτα: Τι «περίοδος» λέει αυτός
| Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά. Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν. Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ |
 |
| (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) |
Τα παιδιά, λένε, είναι το μέλλον αυτού του κόσμου. Τα παιδιά της Κούβας είναι ευχαριστημένα με caramellos και σαπούνι. Χαμογελούν, δεν θα προσπαθήσουν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο, ούτε τον μικρόκοσμό τους. Το πολύ πολύ να μεγαλώσουν και να πουλάνε παράνομα πούρα στους δρόμους της Αβάνας. Ή να αρκεστούν στα 25 δολάρια το μήνα. Ή να φύγουν, να πάνε στο Μαιάμι και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ. Γιατί στην Κούβα οι Κουβανοί δεν έχουν τίποτα να τους ανήκει, όλα ανήκουν στην κυβέρνηση, από τα ζώα, τα αυτοκίνητα έως τα σπίτια και τα χωράφια. Υπάρχει ένα μέρος στην Κούβα που δεν πάνε Κουβανοί αλλά μόνο τουρίστες που καταφτάνουν με charter από όλο τον κόσμο. Στο Βαραδέρο, Κουβανοί είναι μόνο οι υπάλληλοι, οι υπόλοιποι θα κάνουν μπάνιο στα λασπόνερα. Τα παιδιά στην Κούβα είναι χαμογελαστά, ξέρουν γράμματα και έχουν παιδεία. Δεν θα σου ζητήσουν πέσο, μόνο το σαπούνι που σου παρείχε δωρεάν το πολυτελές ξενοδοχείο που έμενες.
