Το φεγγαράκι ανατέλλει πίσω από το βουνό, την ημέρα της πανσελήνου, η θέα από το καλοκαιρινό μας καταφύγιο θα ζεστάνει την καρδιά μου τον χειμώνα.

Σκέφτομαι ότι όταν είμαι πολύ ευτυχισμένη, δεν έχω χρόνο ή διάθεση να γράψω, μόνο όταν καταλαγιάσει η χαρά παίρνω μολύβι και χαρτί, laptop εν προκειμένω. Αντιθέτως, όταν οι ημέρες είναι αδιάφορες, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις, βρίσκω πάντα κάτι να γράψω, για να ανέβει η διάθεση.

Το dream house είναι γεγονός, το βρήκαμε και προχωράμε. Τέλος Σεπτεμβρίου θα είμαστε μέσα. Μας περιμένει πολύ δουλειά αλλά η μετακόμιση δεν με τρομάζει. Αντίθετα με εξιτάρει, κούτες ανοιχτές κι εμείς προσεκτικά να τοποθετούμε αντικείμενα, να χτίζουμε τουβλάκι, τουβλάκι τη νέα μας ζωή. Ξεφυλλίζω περιοδικά διακόσμησης, σερφάρω στα αγαπημένα μου site αλλά τώρα τα κοιτάω με άλλο μάτι, ο χώρος έχει βρεθεί, εκεί θα στεγάσουμε τα όνειρά μας.

Πρέπει να ψάξω επισταμένα για μια δουλειά, αυτή τη φορά δεν έχει νόημα να επαναπαυτώ, είναι πολυτέλεια να κάθεσαι, είναι τεμπελιά. Δεν ξέρω γιατί σε αυτό το θέμα είμαι τόσο άτυχη, τίποτα δεν μου κάθεται, ενώ γνωρίζω πολύ καλά πως έχω τις δυνατότητες να κάνω κάτι μοναδικό στη ζωή μου. Σύντομα θα έρθουν και τα βιβλία από το Πανεπιστήμιο, θα ήθελα να τους ρίξω μια ματιά πριν τα πάρω στα σοβαρά. Days go by, my friends…

Friday night thoughts

Στα μικρά μικρά σε θέλω
Στα μικρά μικρά σε ψάχνω
Λεπτομέρειες μικρές
που με κρατάνε στη ζωή

Μου κάνει πλάκα ο Θεός!

Πάρε το φρέντο σου και αφιέρωσε μου πέντε λεπτά για να διαβάσεις χαλαρά τι μπορεί να πάθει ο άνθρωπος αν δεν έχει τα μυαλά του στο κεφάλι του. Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, ξεψαχνίζουμε τα πάντα, internet, περιοδικά, εφημερίδες για να βρούμε που θα πάμε διακοπές. Και κυρίως ΑΝ θα πάμε! Γιατί σφίξανε τα λουριά, εγώ άνεργη, εσύ παίρνεις αυτοκίνητο, όμως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Και επειδή είμαστε πάντα υπερβολικοί, ταξιδέψαμε νοερά, διαβάζοντας προσφορές και πακέτα για Μαγιόρκα, Κανάρια Νησιά, Πουκέτ, Σαμούι, Ντουμπάι, Κοπεγχάγη, Νέα Υόρκη, Ικαρία, Κύθηρα, Νίκαια, Βαρκελώνη. Σε σχέση με πέρυσι όλα τα πακέτα είναι πιο ακριβά, ψάξαμε και μόνοι μας εισιτήρια και ξενοδοχεία, δεν έβγαινε το ταμείο, ούτε μας βόλευαν οι πτήσεις. Θα έπρεπε να μείνουμε π.χ. 24 ώρες στο αεροδρόμιο μέχρι να έρθει το transfer μας. Ευκαιρία να πιάσουμε και δουλειά σαν τον Tom Hanks. Κι εκεί που είχαμε απελπιστεί, χτες το πρωί, χτυπάει το τηλέφωνο.

Το τηλέφωνο χτύπησε μια φορά, κάτι έπαθε το ασύρματο που είχα δίπλα μου και σταμάτησε ενώ το σταθερό στο άλλο δωμάτιο συνέχισε να χτυπά. Μέχρι να πάω να το σηκώσω, είχε κλείσει. Βλέπω το νούμερο. Μπαίνω με τη μία στις whitepages και, τρέμοντας από συγκίνηση, βλέπω ότι μας είχαν καλέσει από ένα ταξιδιωτικό γραφείο. Χιπ, χιπ, χορέι. Λέει ο άντρας του σπιτιού: «Αυτό είναι σημάδι από το Θεό!» και καλεί πίσω.
- Γειά σας, μας καλέσατε;
- Πείτε μου το νούμερό σας!
- 210 77777777
- Ναι, βεβαίως και σας κάλεσα! Έχετε κερδίσει 7 ημέρες διαμονή όπου θέλετε και όποτε θέλετε!
- (εγκεφαλικό!) Σοβαρά μιλάτε;
- Ναι, εσείς θα χρεωθείτε μόνο τα μεταφορικά!
- Και τα εισιτήρια πρέπει να τα βγάλω από εσάς;
- Όχι, από όπου θέλετε!
- Συγγνώμη, εσείς τι κερδίζετε από όλο αυτό;
- Κοιτάξτε, εμείς διαλέξαμε τυχαία 50 αριθμούς τηλεφώνου και στην ουσία κάνουμε διαφήμιση για το ταξιδιωτικό γραφείο μας. Θα γίνετε πελάτες μας και αυτό μας αρκεί!
- Μάλιστα (σκεπτικός με ένα χαμόγελο!)
- Πόσο χρονών είστε κύριε; Ακούγεστε πολύ νέος! (αρχίζει το καμάκι!)
- 29.
- Και τι δουλειά κάνετε;
- Δουλεύω σε πεντάστερο ξενοδοχείο!
- Είστε παντρεμένος;
- Ναι.
- Η σύζυγος τι δουλειά κάνει;
- Είναι δημοσιογράφος.
- Την βλέπουμε, την διαβάζουμε κάπου;
- Ναι, τη βλέπατε και την διαβάζατε αλλά τώρα δεν εργάζεται κάπου! (Το καλλιτεχνικό της είναι Στάη και βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τον Alpha!)
- Λοιπόν, περάστε σήμερα το απόγευμα στις 7 να σας δώσουμε το voucher. Οι προορισμοί είναι η Τενερίφη, η Μάλτα, το Ρέθυμνο, το Πήλιο και η Μονεμβασιά και τα ξενοδοχεία είναι τα εξής, μπούρου μπούρου.

- Οκ.

πόσο χρονών είσαι, μωρό μου;

Κλείνει το τηλέφωνο και τρέχουμε να δούμε αν τα ξενοδοχεία είναι της προκοπής. Ψάχνουμε πτήσεις για το εξωτερικό για την επόμενη εβδομάδα! Πανάκριβα of course. Δεν πειράζει, λέμε. Θα πάρουμε το voucher και θα πάμε ΟΠΟΤΕ θέλουμε! Τα κουτά!

Στις 7 φτάνουμε στο γραφείο που μας είχαν υποδείξει. Στον 6ο όροφο, ρετιρέ, κρατήστε αυτήν την πληροφορία.


Και αρχίζει το θέατρο του παραλόγου. Χτυπάμε το κουδούνι. Μας ανοίγουν. Μπαίνουμε μέσα. Μας υποδέχεται μια κυρία, ζητάμε την κυρία τάδε.
- Περιμένετε παρακαλώ!
Καθόμαστε σε ένα καναπέ και αρχίζω να παρατηρώ τον χώρο. Από κάποια γραφεία μας ρίχνουν κλεφτές ματιές, κάτι άλλες κυρίες πηγαινοέρχονται, δείχνοντας πραγματικά απασχολημένες. Αφίσες από εξωτικά μέρη στους τοίχους, λίγο ξεφτισμένες. Από μια πόρτα που ανοιγοκλείνει συνεχώς ακούγονται φωνές και μουσική, σαν κάποιος να έχει ένα πάρτυ. Λέω, να δεις που θα έχει κι άλλους, θα έχει και τοστάκια και πορτοκαλάδες. Κάτι δεν πάει καλά!!!
Έρχεται ένα κοριτσάκι και μας μιλάει.
- Είστε η κυρία που μιλήσαμε στο τηλέφωνο;
- Όχι, αλλά εγώ θα σας κάνω την παρουσίαση.

Μπαίνουμε στην αίθουσα του πάρτυ!
Εκεί υπάρχουν πέντε τραπεζάκια, στα δύο κάθονται από δυο-τρία άτομα και άλλες κυρίες τους μιλάνε! Οι τύποι που είναι εκεί μέσα έχουν βγει από επεισόδιο του Ρετιρέ! Γυναίκες με χαίτη, κάτι παππούδες, παρακμή! Καθόμαστε στο δικό μας τραπεζάκι.
- Έρχεστε από μακριά;
- Όχι, από Αθήνα.
Και πέφτει η βόμβα!
- Σας έχουν ενημερώσει ότι η παρουσίαση θα διαρκέσει ΜΙΑ ΩΡΑ;
- (ξεροκαταπίνουμε κι οι δυο, δεν προλαβαίνω να σκεφτώ, δεν μου συμβαίνει αυτό το πράγμα!!) ΟΧΙ!!!!!!
- Ναι, θα έπρεπε να σας το είχαν πει στο τηλέφωνο!
- (εγώ έχω μείνει άναυδη, ο Δ. ψύχραιμος) Δεν μας έχουν πει τίποτα τέτοιο, και δυστυχώς δεν έχουμε καθόλου χρόνο. Υποτίθεται θα ερχόμασταν να πάρουμε το voucher, έχουμε μόνο 10 λεπτά!
- Μισό λεπτό!

Η κοπελίτσα φωνάζει μια άλλη κυρία που απλά καθόταν σε μια άκρη του δωματίου. Η κυρία Ζαχαροπούλου από το Ρετιρέ! Έρχεται να λύσει το θέμα!
- Να κλείσουμε για μια άλλη μέρα; Το δώρο σας δεν το χάνετε, απλά κι εμείς πρέπει να κάνουμε τη διαφήμισή μας.
- (εξουθενωμένοι από την εξέλιξη) Ευχαριστούμε, αλλά πρέπει να φύγουμε!


Παίρνουμε μια κάρτα (και καλά για να τους καλέσουμε για άλλο ραντεβού) και φεύγουμε τρέχοντας! Πετάμε την κάρτα στον πρώτο κάδο απορριμμάτων που βρίσκουμε στο δρόμο! Κλαίμε γοερά, περπατώντας χέρι, χέρι. Μας κορόιδεψαν!!

Συμπέρασμα πρώτο
Οι τύποι στα διπλανά τραπέζια ήταν σίγουρα κομπάρσοι! Οι οποίοι μάλιστα δεν θα πληρωθούν αφού το δόλωμα δεν τσίμπησε!
Συμπέρασμα δεύτερο
Τίποτα δεν είναι δωρεάν. Αλλά αν είσαι αφελής ή απεγνωσμένος πέφτεις στην παγίδα.
Συμπέρασμα τρίτο
Η κυρία του τηλεφωνήματος δεν ξέχασε να μας πει για την μία ώρα της συνάντησης. Αν μας το είχε πει, απλά δεν θα είχαμε πάει. Όποτε, το ωραίο τους κόλπο έπιασε. Μας φέρανε μέχρι εκεί, σου λέει θα κάτσουνε!

Απορία πρώτη
Τι θα μας λέγανε μια ώρα; Πιθανολογώ ότι θα είναι καμιά ιστορία πυραμίδας, π.χ. να τους φέρνουμε πελάτες ή τίποτα χρονοδιακοπές. Και στις δύο περιπτώσεις, ΑΠΑΤΗ!
Απορία δεύτερη
Γιατί να συμβεί σε εμάς αυτό; Που είμαστε ξυπνοπούλια και κάτι τέτοια τα μυριζόμαστε από μακριά; Γιατί μας έπιασαν στην ανάγκη! Μόνο για αυτό!

Πάντως μετά ρίξαμε πολύ γέλιο, ενώ θυμόμασταν την ατμόσφαιρα σε εκείνη την αίθουσα, με τους κομπάρσους (στάνταρντ!!!) και την πολιτοφύλακα στη γωνία! Μετά από όλα αυτά τα τραγελαφικά, ο κύβος ερρίφθη. Διακοπές ωραιότατες στην επαρχιακή πόλη από την οποία καταγόμαστε, στο ωραιότατο δωματιάκι μας, με τη θάλασσα στα πόδια μας και σπιτικό φαγητό και από τις δύο μαμάδες.

Άγνωστες λέξεις

Χτες ξεζούμισα το ένθετο της Καθημερινής με τις αγγελίες ακινήτων. Τζίφος. Τίποτα στα μέτρα μας, τίποτα που να μας ταιριάζει. Όμως… μου γεννήθηκαν κάποιες απορίες και χρειάζομαι βοήθεια γιατί έχω άγνωστες λέξεις. Έχουμε και λέμε…

Οροφομεζονέτα δευτέρου: Με τις λιγοστές μου γνώσεις, όταν λέμε μεζονέτα, δεν εννοούμε σπίτι με δύο ορόφους; Πώς γίνεται να υπάρχει οροφομεζονέτα λοιπόν; Έχουμε έναν όροφο, τον χωρίζουμε στα δύο και περπατάμε σκυφτά όπως στο «Being John Malkovich»;

Μεζονετοδιαμερίσματα: Μέχρι να πάρω τον μεσίτη και να του πω «Γειά σου καλέ μεσίτη, ενδιαφέρομαι για το με-ζο-νε-το-δι-α-με-ρι-σμα θα αρχίσω να κεκεδίζω και θα μου κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα; Άσπρη πέτρα ξέξασπρη...Τι λέξη σιδηρόδρομος είναι αυτή; Στον Φυτράκη υπάρχει;

Κουζίνα με island: Πρόκειται για εξωτική κουζίνα που έχει και νησάκι στο κέντρο; Μήπως εννοεί ότι είναι κοντά στο Island; Είναι μήπως εκείνο το πάσο με τα σκαμπουδάκια που τόσο μου αρέσει; Ή εκείνο που μπαίνουν τα μάτια της κουζίνας στο κέντρο με έναν τεράστιο απορροφητήρα από επάνω (only in magazines damn);

Άμεση πρόσβαση στην πισίνα: Περνάει λεωφορείο από έξω; Πόσο κάνει το εισιτήριο; Να φοράω το μαγιό μου για παν ενδεχόμενο; Έχει τσουλήθρα από την κρεβατοκάμαρα, Πόσο άμεση είναι αυτή η πρόσβαση;

Όμορφος προσανατολισμός: Πώς λέμε επαγγελματικός; Και γιατί δεν το κάναμε και αυτό μάθημα στο Λύκειο; Γιατί κάποιος να ξοδέψει δυο λέξεις στην αγγελία του για να γράψει αυτό, χωρίς να διευκρινίζει τίποτα άλλο; Γιατί η ομορφιά είναι υποκειμενική. Ο προσανατολισμός είναι όμορφος σε σχέση με το δικό σου feng shui καλέ μου μεσίτη και το δικό μου θα το κάνει μαύρο κι άραχνο; Ή είναι απλά όμορφος; Κοιτάει βουνό ή θαλασσα; Veet να πάρω;

Γκέτο

Σχεδιάζουμε με τη μαμά μου να πάμε σε μια παράσταση.
Της λέω: Εγώ θα βγάλω φοιτητικό κι εσύ κανονικό εισιτήριο.
Μου λέει: Δηλαδή δεν θα κάτσουμε μαζί;

Της απαντώ: Ναι, βάζουν όλους τους φοιτητές μαζί και εσάς τους υπόλοιπους ξεχωριστά.

Το πρωινό μου

Είχα στο μυαλό μου σήμερα να ξυπνήσω σχετικά νωρίς για να πάω στην τράπεζα να καταθέσω τα χρήματα για τα μαθήματα του επόμενου έτους στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. 1400 ευρώ μετρητά και χωρίς καμία διαπραγμάτευση, ούτε δόσεις, ούτε τίποτα, προκαταβολικά όλα. Ανοίγει η παρένθεση: (Όμως η περσινή χρονιά μου χάρισε τόσα πολλά, γνώσεις, την αίσθηση ότι κάνεις κάτι σοβαρό επιτέλους στη ζωή σου, ξεφυλλίζεις βιβλία που σε κάθε σελίδα τους κάτι κρύβουν, κάτι που δεν ήξερες, και καλό θα ήταν να το μάθεις, για σένα, για κανέναν άλλον.) Κλείνει η παρένθεση.

Κατά τις 10 χτύπησε το ξυπνητήρι (για μένα αυτό είναι το νωρίς και δεν δέχομαι κουβέντα. Μέχρι τις 10:20 που χτύπησε το κινητό, εγώ χουζούρευα.
- Από Εθνική Ασφαλιστική. Για την Ασφάλεια του Αυτοκινήτου σας!
- Ναι, ναι, χμ, χμ. Πότε θα έρθετε; Πόσα είναι;
- Αύριο, πριν τις 8:30 το πρωί αν σας βολεύει, είναι 303 ευρώ.

Η κατάθεση αποκτά χαρακτήρα σκέφτομαι, αν κάτσω λίγο ακόμη στο κρεβάτι θα φτάσεις τις 2000 ευρώ. Σηκώθηκα και πήγα στη Eurobank, ανάληψη. Πάω στην Εθνική να καταθέσω τα χρήματα. Χαρτάκι. Μέσος όρος αναμονής 38 λεπτά. Εγώ περίμενα περίπου μία ώρα. Ενώ περίμενα, κάθισα στην αγαπημένη μου θέση, μπροστά από το γραφείο μιας κύριας, λιλιπούτειας, πολύ trendy κατά τα άλλα, με γυαλιά που κατεβαίνουν ως την άκρη της μύτης όταν διαβάζει έγγραφα. Η κυρία αυτή είναι υπεύθυνη για διάφορες υπογραφές που χρειάζονται στα ταμεία για να τελειώσει η συναλλαγή. Είχε, λοιπόν, στη δούλεψη της ένα κοριτσάκι, το οποίο ήταν δεν ήταν 17 χρονών (λογικά θα ήταν πάνω από 18 για να δουλεύει εκεί, αλλά μικρόδειχνε) η οποία την βοηθούσε. Όσο ήμουν εκεί, πέρασαν τουλάχιστον 20 άτομα τα οποία την περίμεναν καρτερικά, να τελειώσει με τους άλλους και να αναλάβει την περίπτωση τους. Κάποια στιγμή ήρθε και κάποιος που ήθελε το «Μπιν». Mister Bean, you mean? Το Μπιν για την κάρτα; Ο εν λόγω αλλοδαπός περίμενε τουλάχιστον μισή ώρα για να ασχοληθεί κάποιος μαζί του και τελικά το κοριτσάκι, που έλυνε και έδενε εκεί μέσα, του έδωσε το «Μπιν». Καλές αναλήψεις! Ένας άλλος κύριος ζητούσε κάτι χαρτιά και η κυρία τα έψαχνε παντού στο γραφείο της «Μα το ξέρω ότι έχουν έρθει, αλλά που είναι; Φοβάμαι μήπως χάθηκαν. Κι αν ξανακάνουμε αίτηση να μας τα ξαναστείλουν, μπορεί να μην μπορούν.» Έψαχνε, έψαχνε, τίποτα. Προφανώς το λάθος ήταν δικό της, αυτή είχε χάσει το φάκελο! Κι όταν ο κύριος τη ρώτησε, τι να κάνει, «να ξανάρθω; Να πάρω τηλέφωνο;», εκείνη του απάντησε «Βλέπετε κύριε να σηκώνω τα τηλέφωνα που χτυπάνε;». Πράγματι, όση ώρα ήμουν εκεί, το τηλέφωνο της χτυπούσε ασταμάτητα, όπως και δυο τρία σε άλλα γραφεία, άδεια γραφεία, καλοκαιρινή ραστώνη, σκέφτηκα. «Σας παρακαλώ, μη με πιέζετε. Όταν έρθουν, θα σας καλέσουμε εμείς στο κινητό σας.» Αν δεν τα ξαναχάσουμε, συμπλήρωσα εγώ!

Κάποια στιγμή, είχα απορροφηθεί τόσο πολύ και διασκέδαζα με τις δουλειές της κυρίας με τα γυαλάκια που ήρθε το νούμερό μου και κόντεψα να το χάσω. Πήγα σαν υπνωτισμένη στο ταμείο και λίγο θυμωμένη που μου χάλασαν το υπέροχο «Θέατρο της Δευτέρας» και κατέθεσα τον οβολό μου. Και έφυγα, σκεπτόμενη πως η Εθνική δεν είναι τράπεζα, είναι χώρος αναμονής, με ευχάριστα θεατρικά διαλείμματα. Σε καμία άλλη τράπεζα (ιδιωτική) δεν θα σε άφηναν να περιμένεις 30 λεπτά για ένα PIN, θα στο έδιναν αμέσως και σου πάσαραν και άλλη μια κάρτα δώρο. Τουλάχιστον, είχε δροσιά και φυσικά εκεί ήταν και η αγαπημένη μου υπάλληλος στο ταμείο, η οποία χαμογελούσε σε ένα δεκάχρονο (ίσως επειδή ξέρει ότι είναι πιο έξυπνη από αυτό) και καθυστερούσε να εξυπηρετήσει τη μητέρα του και όλους εμάς. Αλλά αυτή είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο! Και ακόμη δεν έχω οργανώσει την παρακολούθησή της!

Μπουρλότο!

Σήμερα το απογευματάκι κανόνισα συνάντηση με τρεις-τέσσερις φιλενάδες στο σπιτάκι μου και επικρατεί πυρετός προετοιμασίας. Αλλά η καλή μου τύχη με εγκαταλείπει σιγά σιγά και πριν το κάνω μπουρλότο το σπίτι, ελάτε όσο πιο γρήγορα μπορείτε (εσείς που ξέρετε!) γιατί δεν με βλέπω καλά.

Πήγα να πάρω ένα Bacardi (για τα mojito που θα φτιάξει η Naf) μαζί με κάτι άλλα πραγματάκια που μου έλειπαν και μέχρι να φτάσω σπίτι το μπουκάλι είχε σπάσει, χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι, μέσα στο sic trolley μου από το Real Simple με αποτέλεσμα η είσοδος της πολυκατοικίας, το ασανσέρ και όλος ο όροφος μέχρι την πόρτα του διαμερίσματος μου να βρομάει μπακαρντίλα…. Σκέφτηκα πριν σφουγγαρίσω, να ρίξω λίγο δύοσμο, να πάρω ένα καλαμάκι, να μην πάει χαμένο. Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, πέταξα τα γυαλιά του μπουκαλιού στα σκουπίδια και μετά έριξα από πάνω τη σακούλα, και την πίεσα τόσο ώστε να κόψω και το δαχτυλάκι μου. Μπουυυυ! Ελάτε γρήγορα σας λέω, σκέφτομαι να φτιάξω μπόμπες (ζαμπόν, τυρί, ψωμί) αλλά φοβάμαι μη γίνει της 17^ης Νοέμβρη εδώ μέσα!!

ΠΕΡΑΣΑ

ΠΕΡΑΣΑ!!!!!!!!
7 ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
7,2 ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ.
ΓΕΝΙΚΟ ΒΑΘΜΟ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑΤΙ ΣΤΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΛΛΑ ΠΕΡΑΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.
ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΞΕΤΕ!

Οι Επιστήμες της Φύσης και του Ανθρώπου στην Ευρώπη
ΚΑΙ
Φιλοσοφία στην Ευρώπη

Εγώ blogολογώ, εσύ blogολογείς;

Τι εστί blog λοιπόν και πόσο μακριά μπορεί να πάει η βαλίτσα.

Για να καταλάβω λοιπόν, για να το κάνω ξεκάθαρο στο μυαλό μου. Αν λοιπόν κάποτε έγραφα στο ημερολόγιο μου και το έκρυβα κάτω από το κρεβάτι, στο καζανάκι, στο κουτί με τα παπούτσια, ανάμεσα στα τετράδια του σχολείου, το διπλοκλείδωνα και το καμουφλάριζα, τώρα όλα όσα γράφω θέλω να τα βλέπει όλος ο κόσμος; Να τα δημοσιεύω στο ίντερνετ, να τα βλέπει ο γείτονας, ο απέναντι, το κινεζάκι που ξέρει τι είναι το blog δισεκατομμύρια χρόνια πριν από μένα;

ΟΚ. Θέλω να γράψω κάθε …χαζομάρα που μου έρχεται στο μυαλό, αν πήγα για ψώνια στο σουπερμάρκετ, αν η φέτα σήμερα είναι φτηνή, αν η ταινία ήταν μάπα, αν με έστησε στο ραντεβού ο μασκαράς, αν ξέχασα το θερμοσίφωνο ανοιχτό. Έχω την ανάγκη, εγώ και άλλοι χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο να δίνουμε αναφορά για το τι κάνουμε στη ζωή μας, μήπως κι έτσι την κάνουμε πιο σημαντική. Μονολογούμε blogολογώντας και blogολογούμε μονολογώντας, όπως διάβασα και χαμογέλασα σε ένα από τα blog που επισκέφτηκα.

Μπορεί να τρέχουμε να μπούμε στο ασανσέρ για να μη μας προλάβει η διαχειρίστρια για τα κοινόχρηστα, μπορεί να μη λέμε ένα γεια στο περίπτερο που κάθε μέρα μας προμηθεύει τα απαραίτητα (χυμούς, τσιγάρα και περιοδικά), όμως το βράδυ, ο καθένας από το σπιτάκι του θέλουμε να μαθαίνουμε τα νέα μας. Και φυσικά να βλέπω σχόλια και κριτικές στα γραπτά μου. Γιατί το blog μου είναι ίσως ο μοναδικός εκδοτικός οίκος που δέχτηκε να εκδώσει τα τεφτέρια μου. Και με μηδενικό κόστος μάλιστα. Και χωρίς λογοκρισία. Μπορεί να μη δω ποτέ τις σκέψεις μου και τις ιστορίες μου στην προθήκη του βιβλιοπωλείου αλλά εδώ, στον αχανή κόσμο του νετ, ίσως με διαβάσουν ακόμη περισσότεροι άνθρωποι.

Το blog είναι ο μικρόκοσμος μας, για όσους από εμάς το έχουμε ανακαλύψει. Στο δικό μας γράφουμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι, με αστειάκια που μπορεί να καταλάβει ένας στους δέκα, επιλέγοντας προσεκτικά τις καλύτερες στιγμές της καθημερινότητάς μας. Στα άλλα, κρυφοκοιτάζουμε τις ζωές των άλλων. Προχτές διάβασα ένα μιας γυναίκας με παιδί, χωρισμένης, να βρίζει χυδαία τον άντρα της και μετά να τον ζητά πίσω.

Το blog είναι η εκτόνωσή μας. Αν δεν μπορώ να το πω στο διπλανό μου, θα το πω σε σένα άγνωστε μικρέ αναγνώστη. Δεν θέλω να με συμβουλέψεις, θέλω μόνο να μου πεις ότι με διάβασες. Μου αρκεί η σκέψη ότι κάποιος με διαβάζει.

Μπορεί να είναι ένα σκουπίδι το δικό σου blog μέσα στα χιλιάδες που υπολογίζονται μόνο στην Ελλάδα μέχρι σήμερα. Αλλά για σένα είναι το σπιτάκι σου. Εκεί που στρώνεις το καλύτερο τραπεζομάντιλο, ανάβεις τα κεριά, βάζεις λουλούδια στο βάζο και περιμένεις επισκέψεις. Το θέμα είναι να κεράσεις κάτι καλό.

Αν είσαι καλός οικοδεσπότης, θα ξανάρθω…

To be

To do

• Να περάσω ΚΤΕΟ
• Να πάω στο ΥΠΟΘΗΚΟΦΥΛΑΚΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ
• Να πάω ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ
• Να κάνω ΤΕΣΤ ΠΑΠ
• Να γράψω ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΟ ΕΑΠ
• Να βρω δουλειά
• Να πάω διακοπές
• Να βρω σπίτι
• Να κάνω ανάληψη τα 455 ευρώ που μου έβαλαν από τη δουλειά από την οποία παραιτήθηκα και να προσέξω να μην τα χάσω

ΕΥΚΑΙΡΙΑ

http://www.spitogatos.gr/main/view_property.php?lang=gr&id=76075

Σήμερα, αντί να διαβάζω, έψαχνα για σπίτι και έπεσα πάνω σε αυτό. Το μπαράκι που λέγαμε. Βρίσκουμε τα 4.000.000 ευρώ και φύγαμε...
Είναι ευκαιρία, αν σκεφτείς ότι με τόσα λεφτά παίρνεις ένα σπιτάκι στην Πολιτεία.
Τι λέτε λοιπόν;

7+1 Εκτεταμένα

Δεν έχω και πολύ όρεξη να κάτσω να γράψω τι έγινε. Δεν θα βάλω σάλτσες απλά θα μιλήσω για τα γεγονότα και λίγα συναισθήματα. Όπως μου έρχονται λοιπόν…

1. Παραιτήθηκα. Ή μάλλον έφυγα, γιατί δεν μπορείς να παραιτηθείς αν δεν σε έχουν προσλάβει. Και αν σε εκμεταλλεύονται για δύο μήνες σερί και μετά, αφού τους λες ότι θα φύγεις σου σκάνε το παραμύθι ότι θα πάρεις 500 ευρώ τον μήνα. Πόσα; 500 δεν είχα πάρει ούτε στην πρώτη μου δουλειά, πριν από πολλά πολλά χρόνια. Το βουλώνω, θέλω απλά να φύγω από εκεί μέσα και να μην ξαναγυρίσω… Θα βγω στα περίπτερα σε λίγο καιρό, ως συντάκτρια μιας έκδοσης και αυτό θα μείνει απλά ως ανάμνηση. Θα αναγκαστώ να με αγοράσω κιόλας.
2. Έγραψα 7 στην Ιστορία. Το λέω και δεν το πιστεύω.
3. Εκτός από ΚΤΕΟ πρέπει να κάνω δήλωση και στο ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ. Μη χέσω τις γραφειοκρατίες σας.
4. Έχω μιάμιση εβδομάδα να διαβάσω για το δεύτερο μάθημά μου και μετά (αν το περάσω κι αυτό) να δηλώσω τις θεματικές μου για του χρόνου και να σκάσω και τα λεφτά ντούκου!
5. Αρχίσαμε πάλι και φτιάχνουμε Mojito. Σήμερα τα ξεκινήσαμε από τις 5. Με βλέπω σε λίγο καιρό αλκοολική και άνεργη blogger.
6. Σκεφτόμουν να μάθω κι εγώ να παίζω στοίχημα, μήπως και βγάλω εύκολο χρήμα από το EURO. Αλλά μετά από κάτι κατρακύλες που έμαθα ότι συνέβησαν άστο!
7. Ξαναρχίζω να ψάχνω για σπίτι και μου πέφτουν τα μαλλιά! 450.000 δεν πάμε καλά φίλοι μου!

+1 γενικά έχω καλή διάθεση! Δεν με παίρνει από κάτω. Don’t worry είναι καλοκαίρι.

Συνοπτικά

Πέρα από το χαμαλίκι, το γεγονός ότι δουλεύω 10ωρα και δεν έχω πάρει φράγκο ακόμη, τις μεγάλες αποστάσεις με το αυτοκίνητο, την πανάκριβη βενζίνη (30 ευρώ σε μία εβδομάδα) το σφίξιμο στο στομάχι κάθε πρωί, τις λίγες ώρες για διάβασμα, τις εξετάσεις χτες και στις 5 Ιουλίου πάλι για το άλλο μάθημα, τα υπέρογκα ποσά που βλέπω στις αγγελίες ακινήτων (παρά τη καβάντζα), πρέπει λέει να περάσω και ΚΤΕΟ! Επίσης μου χάλασε το κλειδί του αυτοκινήτου, δεν πιάνει και χτυπάει ο συναγερμός και τρέχω σαν κλέφτης στην Κηφισίας μέχρι να πατήσω Lock από μέσα.

Αν δεν καταλάβατε τίποτα από την προηγούμενη παράγραφο, δώστε μου λίγο χρόνο. Έτσι μπερδεμένη είναι η ζωή μου αυτές τις ημέρες!

Πολλά κερασάκια στην τούρτα!

Μετά τη δύσκολη και αναπάντεχη εβδομάδα στη Μύκονο (για δουλειά, δουλεία, όπως το πάρει κανείς) με περιμένει άλλη μια δύσκολη εβδομάδα στο γραφείο από αύριο. Και το κερασάκι στην τούρτα, το Σάββατο γράφω Ιστορία και τρέχω και δεν φτάνω. Παίρνω βαθιές ανάσες και βάζω τα δυνατά μου. Κατά βάθος νιώθω ζαμανφού. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Άσε που πρέπει να περάσω και ΚΤΕΟ! ΑΜΑΝ.

Στο κάτω κάτω, θέλω να είμαι ήρεμη και ευτυχισμένη. Πλησιάζει και η επέτειος την Τρίτη. Ένας χρόνος marriage! Μαριάζ, στα γαλλικά. Που μας προτείνετε να το γιορτάσουμε; Περιμένω προτάσεις.

Πάλι ζωγράφισα

Love date

Ουφ, άρχισαν τα δύσκολα. Πολλές πιεστικές ώρες στη δουλειά που σημαίνει ότι έχουν αρχίσει να μου πέφτουν τα μαλλιά της κεφαλής. Από την απόλυτη αδράνεια στο τρέξε λόλα τρέξε. Καλή διάθεση, καλά λόγια και υπομονή. Κόσμος, φωνές, save. Και από την άλλη η ζωή. Γυρνάς σπίτι και σε περιμένουν χιλιάδες δουλειές. Διάβασμα για τις εξετάσεις. Πολλάααα ονόματα. Πολλές ημερομηνίες. Σημειώσεις. Λίγη τηλεόραση. Να προλάβω να κάνω μπάνιο.

…κοιτάζω την ατζέντα μου και χαμογελώ. Πριν από 3 χρόνια, μια πρόταση γάμου, εδώ, λίγα μέτρα μακριά, στο μπαλκόνι. Το ναι χωρίς να το σκεφτείς, τι να σκεφτείς. Αν είναι εδώ να σε στηρίζει και στα πιο δύσκολα, στα «ωραία» δύσκολα, στα δημιουργικά «δύσκολα», στις φάσεις που περνώ, στα καλά, στα καλά που δεν γίνονται καλύτερα, στα πρωινά που δεν προλαβαίνω να πω γεια, στις βόλτες μας το Σαββατοκύριακο, στο χέρι που σου κρατάει ασυναίσθητα πάντα, αν είναι εδώ να σε στηρίζει και να σε αγαπάει, τότε πάρε το fluo σου, ζωγράφισε μια καρδιά, ροζ και κράτα κι άλλες τέτοιες σημειώσεις στην ατζέντα σου. Θα σου χρειαστούν.

Μαμα μια, δυο εισιτήρια

Αγαπητοί μου αναγνώστες έχω στην κατοχή μου δύο εισιτήρια των 20 ευρώ έκαστο για την παράσταση Mama Mia αυτή την Πέμπτη στις 9. Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να πάω και θα ήθελα να με ενημερώσετε αν τα θέλετε ώστε να συναντηθούμε να σας τα δώσω από χέρι σε χέρι και να μου δώσετε το cash ή να σας τα χαρίσω, που λέει ο λόγος!

το μυαλό... βουίζει... λίγο

Το μυαλό βουίζει λίγο, θα είναι που δεν έχω συνηθίσει ακόμη τα υπερβολικά ωράρια στη νέα μου δουλειά, αλλά μου αρέσει, αρκεί να βρω λίγο χρόνο και για το διάβασμά μου.
Το μυαλό βουίζει λίγο, θα είναι ο αέρας από το ανοιχτό Mini Cooper και τις βόλτες μας στην εξοχή της Ιρλανδίας, με καλό ή κακό καιρό, δεν μας ένοιαζε, περάσαμε τέλεια.
Το μυαλό βουίζει λίγο, θα είναι που νιώθω λίγο χρήσιμη πλέον, αρκεί να βρω λίγο χρόνο να κάνω μια σωστή οικογένεια, να νιώσω ακόμη πιο χρήσιμη και ολοκληρωμένη.

Καινούρια σελίδα

Ήμουν έτοιμη να γυρίσω σπίτι και να τα χώσω, να γράψω ένα κατεβατό στο blog για όλα όσα μου τη δίνουν αυτή την εποχή. Από τον καιρό και το ότι δεν ξέρω τι να φορέσω κάθε πρωί, από τη βαρετή δουλειά μου, από το άγχος για το διάβασμα, από την καθημερινότητα που μας έχει φάει τη ζωή, από το Πάσχα που δεν θα συνοδεύεται από κάποια εξόρμηση, από το ότι δεν έχω πάει να ανάψω ένα κεράκι στην εκκλησία και δεν έχω νιώσει τίποτα από την πασχαλινή προετοιμασία, από το μάτι που γλαρώνει κάθε βράδυ στις 11 και μερικές φορές δεν προλαβαίνω να σου πω ούτε καληνύχτα, από πολλά που με αγχώνουν και από άλλα που θέλω να διορθώσω.

Όμως τα πράγματα ήρθαν λίγο διαφορετικά σήμερα. Τελικά αν περιμένεις και ελπίζεις, κάτι καλό θα σου συμβεί σε αυτή τη ζωή. Βρήκα μια δουλειά. Στο αντικείμενό μου. Γιατί έψαχναν κάποιον σαν εμένα. Και με βρήκαν. Και με προσέλαβαν από την πρώτη συνέντευξη. Τσακ μπαμ. Και ξεκινάω μετά το Πάσχα. Την Τρίτη. Και είναι ακριβώς αυτό που ξέρω να κάνω. Και θα μου αρέσει. Και θα αρχίζω να τσιρίζω τώρα, να σας πάρω όλους αγκαλιά και να χοροπηδάμε σαν τρελοί. Και μετά να κλαίμε. Από χαρά. Γιατί πραγματικά υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν ευκαιρίες. Μόνο που είναι κρυμμένοι. Και πρέπει να σκάψεις για να βρεις αυτό που υπάρχει. Γιατί υπήρχε και το ήξερα. Θα βάλω τα δυνατά μου. Είμαι τόσο μα τόσο ευτυχισμένη. Και σας αφιερώνω το τραγούδι της Λένας Αλκαίου που μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτές τις λίγες ώρες μετά το «θαύμα»!!!!

Καινούρια σελίδα

Στίχοι: Χάρης Ρώμας
Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής
Πρώτη εκτέλεση: Λένα Αλκαίου

Εκεί που έγειρα και κάθησα στο χώμα
κι είπα δεν έχει ούτε μπρος ούτε και πίσω
εκεί που έπαψα να αισθάνομαι το σώμα
κι έγινε αδιάφορο το πού και πώς θα ζήσω
είδα ψυχή μου την ψυχή μου να σηκώνεται
είδα το χέρι σου στο χέρι μου ν' απλώνεται
εκεί που έπαψα να ψάχνω για ελπίδα
ήρθες και γύρισες αγάπη μου σελίδα

Εκεί που όλα είχαν χαθεί
είσαι για μένα η στροφή
είσαι η αφή
είσαι το χάδι που το δέρμα μου ζητούσε
μες στης ψυχής μου τη βροχή
ήρθες απρόσμενη ευχή
είσαι η αρχή
είσαι το άλφα που η ζωή μου απαιτούσε
εκεί που όλα είχαν χαθεί

Εκεί που νόμιζα πως μπήκε η τελεία
ήμουνα έτοιμη την πένα να αφήσω
εκεί που χάθηκε η πίστη στη φιλιά
κι ήταν αδιάφορο τον ήλιο ν' αντικρύσω
είδα ψυχή μου την ψυχή μου να σηκώνεται
είδα το χέρι σου στο χέρι μου ν' απλώνεται
εκεί που έπαψα να ψάχνω για ελπίδα
ήρθες και γύρισες αγάπη μου σελίδα

Εκεί που όλα είχαν χαθεί
είσαι για μένα η στροφή
είσαι η αφή
είσαι το χάδι που το δέρμα μου ζητούσε
μες στης ψυχής μου τη βροχή
ήρθες απρόσμενη ευχή
είσαι η αρχή
είσαι το άλφα που η ζωή μου απαιτούσε
εκεί που όλα είχαν χαθεί

The gadget house

Τις κους κους λεπτομέρειες θα τις έχετε μάθει από αλλού, από εδώ και από εδώ. Εγώ όμως θα θίξω ένα άλλο θέμα του πολύ επιτυχημένου καφέ που έλαβε χώρα την προηγούμενη Πέμπτη κάπου στα Ανατολικά της Αθήνας (μη σε καρφώσω και στον κλέφτη Naf)!

Θα έπρεπε να το είχα καταλάβει από την πρώτη στιγμή όταν η φίλη Naf άνοιξε την πόρτα και πάτησε τον εξαψήφιο (ή μήπως πενταψήφιο) κωδικό για να απενεργοποιήσει τον συναγερμό. Welcome στο the gadget house.

Τους φαντάζομαι και τους δύο, Naf και σύζυγο, με μαύρες πλερέζες, να κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια στις διακοπές της ΔΕΗ. Αλλά ποιος ξέρει, μπορεί να έχουν και γεννήτρια.

Λοιπόν έχουμε και λέμε γιατί έχω εντυπωσιαστεί τα μάλα.

Τα στόρια άνοιγαν με τηλεκοντρόλ. Το φως στο δωμάτιο που είχα αφήσει το σακάκι μου άνοιγε με καθυστέρηση, με αποτέλεσμα να ψάχνω μία ώρα στα τυφλά, γιατί δεν είχα πατήσει το σωστό κουμπί. Μέτρησα τρεις οθόνες plasma εκ των οποίων η μία στο πάτωμα γιατί μάλλον περίσσευε, ψηφιακές κορνίζες, dvd και δεν συμμαζεύεται, σούπερ ντούπερ δωμάτιο για ηχογράφηση με την Καλομοίρα, έξι συνθεσάιζερ ή κάτι ανάλογο, aircondition σε κάθε δωμάτιο εκ των οποίων το ένα LG, το γνωστό με τον πίνακα. Ξεφυτρώνανε από παντού ψηφιακές μηχανές, εσπρεσσιέρες, εντοιχισμένες συσκευές στην κουζίνα, μίξερ, υπολογιστές, Jacuzzi και δεν συμμαζεύεται. Έχω την εντύπωση ότι ο Lupo δεν είχε κανένα κουμπάκι (του στυλ τώρα χέζουμε, τώρα κατουράμε, τώρα κοιμόμαστε, τώρα γαβγίζουμε) και επίσης να επισημάνω ότι έκανα άλλη μια ώρα στην τουαλέτα για να βρω πώς ανοίγει η βρύση να πλύνω τα χέρια μου. Για το design θέλει τον κόπο του.

Το σπίτι είναι καταπληκτικό με φοβερό διακοσμητικό touch, μεγάλη εντύπωση μου έκανε η ταπετσαρία στο σαλόνι και στα άλλα δωμάτια και το φοβερό μοβ χαλί. Δεν θα σταθώ σε τιποτένιες λεπτομέρειες όπως carrot cake όπως μερικές μερικές (αν και το καταβρόχθισα και πήρα και για το σπίτι, είπε η κοιλιόδουλη)

Μετά από όλα αυτά ζητώ από τη Naf να γίνει η προσωπική μου διακοσμήτρια, τώρα που πάμε κι εμείς να αγοράσουμε σπίτι και να με ενημερώσει επίσης που είναι η άκρη του ουράνιου τόξου για να βρω τον πολυπόθητο κουβά με τις λίρες.

Ευφορία-Εφορία

Όταν παντρεύεσαι είναι όλα μέλι γάλα, όταν ένα χρόνο μετά συνειδητοποιείς ότι πρέπει να υποβάλλετε μαζί φορολογική δήλωση αρχίζουν τα παρατράγουδα. Έτσι λοιπόν μια ξένοιαστη μέρα πήρα τη λογίστρια μου να της ανακοινώσω ότι παντρεύτηκα (τι γκάφα, δεν την είχα καλέσει στο γάμο, αλλά που να τη θυμηθώ, μια φορά τον χρόνο τη βλέπω) και αυτή μου επισήμανε ότι πρέπει να καταθέσουμε μαζί Ε9, ΤΩΡΑ, νωρίτερα από τη δήλωση, κι ας μη έγινε μεταβολή ακινήτων (τόση προίκα πήρε ο κύριος, δεν είναι μεταβολή αυτό;) αλλά και μόνο ο γάμος θεωρείται μεταβολή.

Μας συμπληρώνει το ωραίο μας μπλε χαρτάκι, σε τρία αντίτυπα με τη μέθοδο «καρφιτσώνω τις σελίδες προσεκτικά, βάζω το καρμπόν, γράφω, ξεκαρφιτσώνω, βγάζω το καρμπόν». Ο γαμπρός λέει θα πρέπει να αλλάξει εφορία, τελικά πρέπει να αλλάξω κι εγώ (γιατί τόσο καιρό κάνω δήλωση στην εφορία κοντά στο παλιό μου σπίτι) και Θέε μου γιατί τέτοιοι μπελάδες στο κεφάλι μου;;;

Κάνω κοπάνα από τη δουλειά και ο γαμπρός έχει ρεπό οπότε το εκμεταλλευόμαστε. Ξυπνάμε χαλαρά κατά τις 10 και πάμε στην εφορία της περιοχής μας.

- Γεια σας ήρθαμε να αλλάξουμε εφορία, να έρθουμε στη δικιά σας που είναι πιο καλή.

- Που μένετε;

- Σπιτάκι γωνία αριθμός 3

- Α. Εμείς είμαστε από το σπιτάκι γωνία αριθμός 10 και πάνω. Πρέπει να πάτε στην άλλη εφορία που είναι αλλού και καθόλου κοντά στο σημείο που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή!!!!!

- Εντάξει.

Εντωμεταξύ παρατηρώ στο πίνακα ανακοινώσεων κάτι ρητά από διάσημους φιλοσόφους και μου κάνει εντύπωση!

Παίρνουμε ταξί. Πάμε στην εφορία Β’.

- Γεια σας ήρθαμε να αλλάξουμε εφορία, να έρθουμε στη δικιά σας που είναι καλύτερη κι από την προηγούμενη.

- Που μένετε;

- Σπιτάκι γωνία αριθμός 3.

- Εντάξει σωστά ήρθατε.

(ανακούφιση)

- Κύρια μου, εσείς εμφανίζεστε στο σύστημα με δύο ΑΦΜ.

- Ναι, είμαι η αδελφή του Ρωχάμη και είχα παντρευτεί κι ένα φεγγάρι τον Μπιν (Λάντεν), έχω και κάτι off-shore εταιρείες, καταλαβαίνετε, το χρήμα να ξεπλένεται.

- Ναι, υπάρχει πρόβλημα, θα πρέπει να πάτε εκεί που ανοίξατε το παλιό σας ΑΦΜ και να το διαγράψετε.

- Ναι αλλά εκείνη η εφορία είναι εκτός Αθηνών. Μήπως να κάνουμε κάτι από εδώ;

Τελικά επικρατεί ψυχραιμία και διαγράφω το ΑΦΜ από εκεί. Καταθέτουμε τα χαρτιά για την αλλαγή της εφορίας και μας μένει να καταθέσουμε το Ε9.

-Στον γκισέ απέναντι.

Περιμένω για δέκα λεπτά σε λάθος γκισέ. Ο νόμος του Μέρφυ.

Παρατηρώ κι άλλα ρητά με post-it. Φιλόσοφοι μας βγήκαν οι εφοριακοί.

Περιμένω για 30 λεπτά στον σωστό γκισέ με μόνο τρία άτομα στην ουρά.

Η κυρία που απασχολεί την υπάλληλο τριπλοτσεκάρει μαζί της στον υπολογιστή που έχει γίνει το λάθος και δεν περνάει κάτι. – Να το κάνουμε άλλη μια φορά;

-Οχιιιιιι!

Φτάνει η σειρά μου. Της το δίνω, το σφραγίζει. Πέντε δευτερόλεπτα.

- Που είναι το τρίτο αντίγραφο;

- Σπίτι μου, για μένα δεν είναι.

- Α, ναι!

Πάλι καλά που δεν μου ζήτησε να δει και το δαχτυλίδι αρραβώνων.

Εντάξει δεν ταλαιπωρηθήκαμε και πολύ. Αλλά αποζημιωθήκαμε μετά που περπατήσαμε από Ούλωφ Πάλμε μέχρι την πλατεία του Αγίου Θωμά (καίμε θερμίδες) για να πιούμε καφέ στην καφετέρια της πλατείας και να μας σερβίρουν το φρέντο αντί με κουλουράκι, εντελώς δωρεάν, με ντόνατς με σοκολάτα (παίρνουμε θερμίδες). Και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των 4,20 ευρώ ο καφές με ένα μπουκάλι νερό δώρο.

Μις σκισμένο μανίκι

Η δουλειά μου είναι χειρωνακτική, χαλάω τα όμορφα χεράκια μου στο πληκτρολόγιο και τα όμορφα ματάκια μου στην οθόνη του υπολογιστή. Όμως πρόσφατα ανακάλυψα ότι χαλάω και τα μανίκια μου… Λοιπόν, προσέξτε, κρατάω το αριστερό χέρι σταθερό και το δεξί πάει αριστερά δεξιά από τα νούμερα στα γράμματα. Χρατς χρουτς χρατς χρουτς, το μανίκι τρίβεται στο γραφείο. Έχω χαλάσει τρεις μπλούζες και μια ζακέτα.

Θέλω επίδομα ρούχων.

Θα γράψω ποστ

Καλό μήνα!

Ταχυδρόμε που πας;

Μπήκαμε και στο you tube

Perspective

Απλά τέλειο.

Διακοπή...

Οκτώ παρά πέντε εισέρχομαι στον χώρο εργασίας μου και ακούγεται το τσαφ, κλείνουν τα φώτα, έπεσε το ρεύμα. Προγραμματισμένη διακοπή. Πιάνουμε ψιλή κουβέντα, μαθαίνω για όλα τα διαζύγια και τις αδικοχαμένες σχέσεις των διπλανών μου που ως σήμερα δεν γνώριζα αφού οι διαπροσωπικές μας σχέσεις περιορίζονταν στο καλημέρα, καλησπέρα και σε ένα ημίωρο διάλειμμα ανάμεσα στο πληκτρολογώ, πληκτρολογείς, πληκτρολογούμε. Κι ενώ έχω ενθουσιαστεί με τις ιστορίες και σκέφτομαι να γράψω σενάριο για τη Δεκάτη Εντολή, παρατηρώ ότι η ώρα έχει πάει εννιά και τα αφεντικά κάνουν δεήσεις στη ΔΕΗ να ξαναφέρει το ρεύμα πίσω, γιατί χάνονται εργατοώρες και όχι τίποτα άλλο όση ώρα καθόμαστε θα πρέπει να μας πληρώσουν. Κατά τις εννιά και είκοσι κάποιος πάει στη ΔΕΗ να μάθει τι γίνεται και μας στέλνουν για μια βόλτα μέχρι τις δέκα νταν. Στην πλησιέστερη καφετέρια οι ιστορίες για αγρίους συνεχίζονται, καφές μόνο με σέικερ, τσιμπολογώ το κουλουράκι μου. Επιστρέφουμε και μας ανακοινώνουν πως το ρεύμα αργεί ακόμη και πως μπορούμε να αποχωρήσουμε. Ωραία, θα πάω σπίτι να διαβάσω για το ΕΑΠ.

Από τις δέκα και μισή που έχω φτάσει στο σπίτι…

Έχω δει τηλέοραση, Μενεγάκη, Αρναούτογλου, Μελέτη, Χίο κλπ κλπ.

Έχω πάρει ένα δεκάλεπτο υπνάκο στον καναπέ αλλά κατέβηκε η θερμοκρασία του σώματος μου και αναζητώντας την κουβερτούλα μου ξύπνησα.

Έχω κάνει ένα τσιγάρο.

Με έχει πιάσει ο πόνος και έχω πάει στο ταχυδρομείο να πληρώσω ΟΤΕ και Cosmote που λήγουν το τέλος του μηνός.

Έχω πάρει φρέντο από το Everest.

Έχω πάρει Lifo, Athens Voice και Real Simple.

Έχω ψάξει στο driveme και στο oasa.gr για το πώς θα πάω το απόγευμα σε ένα ραντεβού που έχω για δουλειά.

Έχω μπει στο skai.gr για να δω τη σύγκρουση με τα τραμ.

Έχω σερφάρει σε όλα τα blogs που έχω στα favorites.

Έχω κολλήσει λίγο με το facebook.

Και τώρα γράφω αυτό το ποστ.

Η ώρα είναι 2 και σε κανένα δίωρο θα πρέπει να ξεκινάω σιγά σιγά για το ραντεβού μου. Εντάξει μωρέ, διαβάζω και το απόγευμα!

Living Darfur

ΈΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ κομμάτι των Mattafix για το Darfur
και κάποια στοιχεία εδώ

See the nation through the people's eyes,
See tears that flow like rivers from the skies.
Where it seems there are only borderlines
Where others turn and sigh,
You shall rise

There's disaster in your past
Boundaries in your path
What do you desire will lift you higher?
You don't have to be extraordinary, just forgiving.
And those who never heard your cries,
You shall rise
And look toward the skies.
Where others fail, you prevail in time.
You shall rise.

Awu indoda yam
Hayi bayibulele bo
Hayi indoda yam
Hayi ababanda bam

Ukubu izi ingane zabo zodlala zibuzuswa
Ingane ezindane zabo zodlala zibuziswa

(You may never know,
If you lay low, lay low)
You shall rise

Sooner or later we must try... Living
(You may never know,
If you lay low, lay low)

See the nation through the people's eyes,
See tears that flow like rivers from the skies.
Where it seems there are only borderlines
Where others turn and sigh,
You shall rise

(You may never know,
If you lay low, lay low)

Sooner or later we must try... Living

Ψάξε βρες

Ανοίγω τα μάτια μπροστά σε μια οθόνη

Εκεί βρίσκεται η αλήθεια

Στο περιθώριο ενός πεζοδρομίου

Μαζεύω τα κομμάτια μου

Σε βρίσκω στους δείκτες του ρολογιού

Και παίρνω μια βαθιά ανάσα

Κάνω σερφ σε σελίδες

Και αλλάζω εικόνες

Με ταχύτητα που δε μπορείς να φανταστείς

Γιατί είμαι άνθρωπος

Και θέλω να βρω τα όρια μου

Όταν το χιόνι λιώνει

Πρέπει να βρω έναν τρόπο

Να το διατηρήσω παγωμένο

Να μη χαθεί

Να τελειοποιήσω τις αρετές μου

Να ελαττώσω τις φοβίες μου

Να ψάξω εκεί που δεν έχει ψάξει ποτέ κανείς

Και να βρω την πραγματική αλήθεια

Αστείο δεν είναι;

Μόνο αστείο δεν είναι.

Πες μου τι διαβάζεις.... βαριέμαι

Βαριέμαι σου λέω να το κάνω αλλά τελοσπάντων..... με προκάλεσε η Naf


Οδηγίες

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 [αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο].
3. Βρες την πέμπτη περίοδο [=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι] της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους [δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη].
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Διαβάζω Ιστορία της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και δίπλα μου βρίσκεται ο δεύτερος τόμος από τα Ευρωπαϊκά Γράμματα, για να καταλάβετε το μέγεθος έχει γύρει το τραπέζι και βρίσκεται στον αέρα από τη μια πλευρά. Έχει 658 σελίδες οπότε το 123 είναι παιχνιδάκι.

Είναι ικανός επίσης να καινοτομεί, επινοώντας την κωμωδία-μπαλέτο, που συνδυάζει τα θέλγητρα του κωμικού με το κύρος του "μεγάλου" θεάματος. Από τους Facheux (Οι ανυπόφοροι, 1661) έως τον Κατά Φαντασίαν ασθενή, το έργο του Μολιέρου περιλαμβάνει αρκετά κομμάτια που ανήκουν σε τούτο το σύνθετο είδος. Το λειτούργημα αυτό που επιτελεί ο συγγραφέας μάς φανερώνει εξάλλου τη φύση των σχέσεων του με το βασιλιά.


Δεν προσκαλώ κανέναν άλλο, βαριέμαι είπαμε!

Χιόνισε κοπάνα

Do you feel lucky?

Γράψε στο google.gr :" Βρές τον Μάκη " και πάτα το " Αισθάνομαι τυχερός "

Chance

Μπράβο παιδιά που μπαίνετε και τσεκάρετε (άλλες φορές διπλοτσεκάρετε) αν έχω γράψει κάτι. Μπράβο χίλια μπράβο. Είμαι απασχολημένη και εξάλλου είναι γνωστό, όταν έχεις τις μαύρες σου έχεις περισσότερη όρεξη να γράψεις, να μιζεριάσεις πάνω από ένα χαρτί με ένα Ρέμο στο cd και μια Νικολούλη στην tv. Όμως όταν είναι όλα cool τα λόγια είναι περιττά. Δεν έχω λόγους να γκρινιάζω, δεν έχω κάτι να πω. Οι ημέρες περνάνε γρήγορα αλλά όμορφα, χωρίς άγχος. Τη δημιουργικότητα μου την βάζω όλη στο διάβασμα για το πανεπιστήμιο και τη δύναμη μου στη γυμναστική. Αναδιαμόρφωσα το βιογραφικό μου και το έστειλα από δω κι από εκεί στα κουτουρού. Πριν το αναλυτικό κείμενο για τα «προσόντα» μου, αναλογίες ξέρετε… έγραψα το εξής:

Αν σήμερα δεν πέρασες τη γριούλα απέναντι

έχεις ακόμη μια ευκαιρία

να κάνεις μια καλή πράξη

Wanna give me a chance?

Το πατήσαμε

Μια ηλιόλουστη ημέρα, λίγο πριν η διαβολική κακοκαιρία χτυπήσει την Αθήνα, εμείς πατήσαμε… χιόνι.

Από την μονοήμερη (αναγκαστικά αφού τα Τρίκαλα Κορινθίας το προηγούμενο ΣΚ ήταν overbooked) εκδρομή μας.

Πρίβιουσλι ον λοστ

Κρατάω την αναπνοή μου (θα το έχω κολλήσει από το πολύ Pilates που κάνω τελευταία, κορμάρα θα γίνω και δεν θα με γνωρίζετε) και περιμένω να έρθει εκείνη η συγκλονιστική ημέρα που θα κάτσω αναπαυτικά στον καναπέ μου για να δω το πρώτο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του LOST! Στις 31 Ιανουαρίου θα δείξουν ένα recap (damn it) και μετά θα ξεκινήσουν κανονικά. Άντε, άντε, δεν αντέχω άλλο, και απορώ πως άντεξα τόσους μήνες. Που να γεννούσα κιόλας, ακόμη θα περίμενα.

Συγκλονίστηκα και από το θάνατο του Heath Ledger, κρίμα το παιδί, αληθινά κρίμα.

Και μην ξεχνάτε ότι…. Πιάσαμε την καλή!!! (ο νοών νοείτο).

p.s εννοείται ότι δεν θα αναφερθώ για τη ζαχοπουλιάδα, σας προτείνω όμως να δείτε την "εξιλέωση". Ένα μάθημα ζωής για τη συγνώμη και πως να τη ζητάς.

Ο σεισμός

Στον από κάτω όροφο μένει μια οικογένεια με τρία παιδιά, τρία αγόρια. Κατά καιρούς γίνονται ομηρικοί καβγάδες, του στυλ βρίζω, φωνάζω και πετάω πράγματα. Μερικές φορές είναι τόσο έντονοι που τους φαντάζομαι αιμόφυρτους στο πάτωμα, αλλά την επόμενη μέρα τους βλέπω χαμογελαστούς και ευγενικούς στο ασανσέρ. Όταν καυγαδίζουν, τρίζουν τα πατώματα, σπάνε πράγματα, χτυπάνε πόρτες. Με λίγα λόγια κάθε φορά αλλάζουν έπιπλα στο Ικεα. Και κατά πάσα πιθανότητα, οι αφορμές πρέπει να είναι τελείως χαζές, του στυλ γιατί κοιμάσαι ακόμη, είναι Σάββατο μεσημέρι, ή κάτι άλλο για το αυτοκίνητο κλπ. Anyway, σήμερα στις επτά και τέταρτο όταν ξυπνήσαμε από τον σεισμό, τους ακούσαμε να μιλάνε δυνατά. Και αφού ξεπεράσαμε την τρομάρα μας, αρχίσαμε να φτιάχνουμε φανταστικούς διαλόγους (που την βρήκαμε την όρεξη πρωινιάτικα;;;)

- Έγινε σεισμός ρε ξύπνα.

- Τι θες ρε μαλάκα, δεν ξυπνάω.

- Σου λέω έγινε σεισμός!

- Δεν ήταν το εστιακό βάθος του εδώ ρε, κοιμήσου.

- Μαγκιές; Σε μένα μαγκιές;

- Ναι ρε, αφού δεν ξέρεις τίποτα.

- 6,7 ήταν ρε μαλάκα. (χαστούκι)

- 6,2 ρε φλώρε. (χαστούκι)

Και μέσα στα γέλια μας ξαναπήρε ο ύπνος.

CHASING LIBERTY*

*δανείζομαι τον τίτλο από την ανάλαφρη ταινιούλα που πρόβαλε χτες το βράδυ το star και μας ταξίδεψε σε Πράγα, Βενετία, Βερολίνο και Λονδίνο, θυμίζοντας μας μερικά από τα ωραιότερα ταξίδια μας.

Βρίσκομαι στριμωγμένη ανάμεσα σε δυο εργασίες για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και ξεκινάει το δημιουργικό μου άγχος. Στις προηγούμενες δυο πήρα καλούς βαθμούς, 8 στη Λογοτεχνία και 9 στην Ιστορία. Περάσαμε από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μας πιστεύω, μια εβδομάδα και κάτι, ξεκουραστήκαμε, ήπιαμε τους καφέδες μας και φάγαμε του σκασμού. Ένα περίεργο συναίσθημα, γυρνάω για δουλειά και δεν με νοιάζει, δεν βαρυγκωμώ, αντίθετα, έχω όρεξη και δεν με νοιάζει. Νομίζω πως ζω μια καλή περίοδο στη ζωή μου. Από εκείνες που καταλαβαίνεις κάθε στιγμή και την εκτιμάς. I’ll be back. Καλή χρονιά!!

photo από flickr, atsuo