ΜΥΡΙΣΕΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ;

Είδες τις μυγδαλιές;


Άνθισαν.


Μύρισε άνοιξη.

Κι εσύ να περιμένεις τα παγωτά που θα λιώσουν στο φουστάνι σου.

Και τα κύματα που θα λούσουν τα μαλλιά σου.

Τους Χαιρετισμούς που θα λιώσουν την ψυχή σου.

Το ανοιχτό παράθυρο στο αυτοκίνητο.

Ψάξε να βρεις τις απαντήσεις σε αυτά που σε βασανίζουν.

Κι ας μη βγαίνουν στην επιφάνεια.

Εκεί βγαίνει μόνο ο αφρός.

Έρχονται στιγμές.

Θα είμαι "παρούσα" να τις χαρώ;

Έρχονται αναμνήσεις.

Θα είμαι "δυνατή" να τις δεχτώ;








Αν η άνοιξη είναι απλώς μια ανάγκη μας για καλοκαίρι...
...τότε εγώ θα βάλω το μαγιό μου, θα στήσω την ομπρέλα μου και θα το περιμένω!

Usual suspect στη γειτονιά μου

Υπάρχει μια υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα που είναι στη γειτονιά μου που έχει πραγματικά πολύ πλάκα. Είναι μια κοπέλα σαν να βγήκε από παραμύθι, είναι πραγματικά στον κόσμο της. Δεν είναι απλώς ένας δημόσιος υπάλληλος, όπως όλοι οι άλλοι συνάδελφοι της στα γκισέ. Δηλαδή να κάθονται και να κάνουν τη δουλειά τους με το πάσο τους, να μιλάνε στο τηλέφωνο, να καπνίζουν στα μούτρα μας και να κουτσομπολεύουν μέχρι να πατήσουν το κουμπί για τον επόμενο.


Αυτή είναι η προσωποποίηση της σωστής υπαλλήλου αλλά και λίγο χαζής συγχρόνως. Την είδα πρώτη φορά όταν την είχαν βάλει στο πόστο του ΟΑΕΔ, να πληρώνει δηλαδή τους ανέργους το επίδομα ανεργίας τους. Εκείνη τη μέρα λοιπόν η φίλη μας δούλευε σε εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, κοίταζε πολύ προσεκτικά τα χαρτιά που της έδιναν, δεν ήξερε τι ακριβώς να κάνει, τα ξανακοιτούσε, κάποια στιγμή τα ξεμπέρδευε και έδινε τα χρήματα. Μια κυρία εκείνη την μέρα την είχε ρωτήσει εκνευρισμένη: «Καινούρια είσαι;» Και αυτή απλά έσκυψε το κεφάλι. «Φαίνεται», της απάντησε. Την πρόσβαλλε κανονικά αλλά δεν ίδρωσε το αυτί της. Συνέχισε τη δουλειά της.


Την επόμενη φορά την είδα σε ένα ταμείο να εξυπηρετεί κανονικά τον κόσμο αλλά και αυτούς για τον ΟΑΕΔ. Εκείνη την μέρα έγινε το έλα να δεις. Ήταν η μέρα που δίνανε μαζί με το επίδομα και το δώρο Χριστουγέννων, πολύ νωρίτερα από την ορισμένη ημερομηνία, οπότε όπως ήταν λογικό οι ουρές έφταναν μέχρι έξω. Και υπήρχαν μόνο δύο ταμεία για τον λόγο αυτό, ένα το δικό της κι άλλο ένα. Το τι άκουσε η κοπέλα εκείνη τη μέρα δεν περιγράφεται. Τη βρίσανε αρκετά. Αλλά αυτή ατάραχη συνέχιζε τη δουλειά της. Όταν μάλιστα ένας εξυπνάκιας έδωσε τα χαρτιά του σε έναν που ήταν μπροστά μπροστά στην ουρά και εξυπηρετήθηκε γρηγορότερα, αυτή το δέχτηκε. Κι όταν το κατάλαβαν οι άλλοι μόνο που δεν πιάστηκαν στα χέρια. Μάλιστα λέγανε να βγούνε έξω να λογαριαστούνε. Τον τσαμπουκά μάλιστα τον έκανε ο παράνομος, αυτός δηλαδή που έδωσε τα χαρτιά στον φίλο του. Αυτή; Χαρτιά της έδωσαν, χαρτιά πήρε. Που να φανταστεί ότι ο κύριος έκανε κομπίνα;


Σήμερα, ξαναπήγα στην τράπεζα. Πέρασε από μπροστά μου ενώ στεκόμουν στην ουρά και την ξαναθυμήθηκα. Την είδα που πήγε και κάθισε σε ένα γραφείο. Έχει και γραφείο τώρα, σκέφτηκα, κάποιος την εκτίμησε εδώ μέσα. Πολύ σύντομα ένα κορίτσι με πολύ χαρτούρα πήγε και κάθησε στο γραφείο της για να τη ρωτήσει κάτι. Ήταν μακριά και δεν άκουγα τον διάλογο, αλλά η γλώσσα του σώματος αρκούσε. Η υπάλληλος κοιτούσε τα χαρτιά, κοιτούσε λίγο πιο πέρα από την οθόνη του υπολογιστή της, χαμένη, σηκωνόταν για λίγο πήγαινε λίγο δεξιά σαν να σκέφτεται, σαν να ψάχνει κάτι και μετά ξανακαθόταν, έτριβε τη μύτη της, κοίταζε διστακτικά την κοπέλα και μετά πάλι μια από τα ίδια. Σαν να είχαν φέρει έναν γιατρό να κάνει δουλειά τραπεζικού! Σαν να μην ξέρει που παν τα τέσσερα. Η κοπέλα έφυγε και πήγε τελικά σε ένα ταμείο, δεν ξέρω αν εξυπηρετήθηκε τελικά πάντως δεν φαινόταν και πολύ ευχαριστημένη. Μετά την υπάλληλο πλησίασε κάποιος άλλος και την ρώτησε κάτι. Αυτή έψαχνε σε κάτι ντοσιέ, τα άνοιγε, τα έκλεινε, κοίταγε λίγο αριστερά δεξιά, δεν ζήταγε βοήθεια απλά έψαχνε τη λύση.


Φόραγε και μια ροζ μπλουζίτσα, σαν καραμελίτσα ήτανε, δεν είναι ομορφούλα, είναι κάπως περίεργη άλλα νέα κοπέλα, με μια συστολή, μια ντροπή. Όμως από μέσα της φαίνεται ότι είναι πολύ ευχαριστημένη που δουλεύει εκεί. Την είχα δει και μια φορά να φεύγει από την Τράπεζα, την ώρα που έκλεινε και να χαμογελάει μόνη της στο δρόμο. Να είναι ευτυχισμένη. Θέλω μια μέρα να πάω να τη ρωτήσω κάτι να δω τι θα μου πει. Μου θυμίζει λίγο τον Kevin Spacey στους Συνήθεις Ύποπτους, στο τέλος. Όποιος το έχει δει καταλαβαίνει τι εννοώ. Κρύβει ένα μεγάλο μυστικό γι’αυτό χαμογελάει. Μη σου πω ότι είναι και η διευθύντρια της Τράπεζας και το παίζει υπάλληλος. Δεν ξέρω, έχω προβληματιστεί πολύ με αυτή την κοπέλα. Δείχνει άσχετη αλλά δείχνει και έξυπνη. Δείχνει χαζή αλλά κάτι δεν πάει καλά. Ποιος ξέρει; Τουλάχιστον περνάω ευχάριστα την ώρα μου περιμένοντας να έρθει η σειρά μου…

Πείτε μου τώρα ότι το Rocky ήταν τυχαίο...

Πάει κι ο Θέμος. Αναμείνατε στο ακουστικό σας, σύντομα θα βρει κάποιον να τον πληρώνει για να τα χώνει!

Επέστρεψα με αναμνήσεις

Το πιστεύετε, δεν το πιστεύετε, εγώ γύρισα. Είχα πάει Βουδαπέστη! Και ρίξαμε τόσο περπάτημα που λέω να κάτσω για κανένα μήνα τώρα! Και το Σάββατο ξυπνήσαμε και το είχε στρώσει… Χιόνι, όχι αστεία! Πολύ χιόνι, σοβαρά. Και κρύο, πολύ κρύο.

Χάρηκα πολύ με αυτό το ταξιδάκι, περάσαμε καταπληκτικά. Από τη Βούδα στην Πέστη και πάλι πίσω. Οι άνθρωποι καταπληκτικοί. Μπορεί να μην ξέρουν ούτε λέξη στα αγγλικά αλλά αν σε δουν με χάρτη στο δρόμο να ψάχνεσαι θα έρθουν να σε βοηθήσουν από μόνοι τους. Συγκοινωνίες άψογες, το μετρό και το τραμ σε πάνε παντού. Πήγαμε και σε ένα απίστευτο χωριουδάκι το Σάββατο, το Szentendre, 25 χλμ. από τη Βουδαπέστη. Φυσικά, ξεναγός εγώ!
Άντε να εμφανιστούν και οι φωτογραφίες να γίνουν αναμνήσεις!

ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΛΕΙΠΩ

...Θα βρίσκομαι εδώ.....! Σαν παραμύθι...

Το Google καταστρέφει τη μνήμη

Όχι δεν κάνω προπαγάνδα κατά του αγαπημένου μου Google. Το Google είναι το σπιτάκι μου. Μπορώ να ψάχνω ώρες εκεί, να χάνομαι στις σελίδες του. Το αγαπώ πραγματικά, είναι ένας καλός φίλος μου. Όμως διάβασα κάτι σήμερα στο ΒΗΜΑgazino και με προβλημάτισε πολύ. Λέει, λοιπόν, ότι Aμερικάνοι ειδικοί λένε ότι η εξάρτησή μας από το διάσημο ψαχτήρι θα έχει σύντομα και επιπτώσεις. Σήμερα δεν υπάρχει λόγος να απομνημονεύεις πρωτεύουσες, μικρές λεπτομέρειες, ονόματα, ημερομηνίες. Με ένα κλικ στο Google έχεις όλες τις πληροφορίες μπροστά σου. Όμως έτσι, σε λίγα χρόνια, δεν θα χρειάζεται να θυμόμαστε τίποτα. Το μυαλό θα είναι άδειο δηλαδή; Ό,τι θέλει θα το βρίσκει τη στιγμή που το θέλει και μετά θα το πετά γιατί θα είναι σίγουρο ότι θα το ξαναβρεί μόλις το ζητήσει. Δεν είναι τρομακτικό; Η αλήθεια είναι ότι δεν αξίζει να συγκρατήσεις στη μνήμη σου πότε είχε γενέθλια ο Walt Disney, δεν προσβάλλεις κανέναν αν δεν το ξέρεις, όμως αν θέλεις να το γράψεις κάπου, να το αναφέρεις σε μια κουβέντα, θα το αναζητήσεις, ξέρεις που. Εντάξει εγώ δεν θα το ξεχάσω αυτό. Ο Walt Disney έχει γενέθλια την ίδια μέρα με εμένα. Ψάξε στο Google και θα με θυμηθείς.

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΠΩ

Μου τη σπάνε πολλοί άνθρωποι αλλά κυρίως άνθρωποι που κάνουν τους έξυπνους, που καπελώνουν τους άλλους, που μιλάνε συνεχώς, που σε ένα meeting δεν ξεχωρίζουν ποιος αξίζει και ποιος όχι, ποιος πρέπει να μιλήσει και γιατί. Που δεν καταλαβαίνουν πως αν θέλεις να γράψεις κείμενο θα φωνάξεις κειμενογράφο και όχι όποιον πέρναγε από έξω για να κάνεις χαβαλέ. Αν γίνονται έτσι τα brainstorming εμένα να με βράσεις.

Αν με πληρώνεις για να κάθομαι μπορώ να το κάνω κι από το σπίτι μου. Δεν κατεβαίνει ιδέα αν δεν μου αρέσει το περιβάλλον και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Ουφ τα είπα και ξέσπασα!

Καθρεφτίσου

Αυτές τις μέρες απέφυγα να μετακινηθώ με το αυτοκίνητο και πήρα τρόλεϊ, λεωφορείο, μετρό. Δεν ξέρω αν γλίτωσα χρόνο, πάντως διατήρησα την ψυχραιμία μου, δεν έψαξα για θέση πάρκινγκ και σε γενικές γραμμές ήμουν ήρεμη και …καλός άνθρωπος.

Όμως έκανα και κάτι άλλο. Παρατήρησα τον κόσμο. Τον κόσμο που περιμένει στις στάσεις, που στηρίζεται στις λαβές των λεωφορείων, που ξεχνά να ακυρώσει το εισιτήριο του, που ρωτά «στρίβει Ιπποκράτους;», που ακούει μουσική στο i-pod, που απαντά στο κινητό όταν χτυπά στο ρυθμό του Μαζωνάκη.

Υπάρχει κόσμος που δεν σηκώνεται όταν βλέπει εγκύους, μάνες με μικρά παιδιά, υπάρχουν γυναίκες που κάνουν καμάκι στον οδηγό και του αποσπούν την προσοχή, υπάρχουν οδηγοί που οδηγούν με το ένα χέρι. Υπάρχουν κι οι τροχονόμοι που διαλύουν την κίνηση στους δρόμους και μόλις την αποτελειώσουν πάνε στην άκρη και ξεκουράζονται. Υπάρχει το τρίγωνο των Βερμούδων, Φειδιππίδου και Αλεξάνδρας και Κηφισίας, εκεί που αξίζει να πάρεις ένα μυθιστόρημα μαζί σου, μέχρι να περάσεις θα έχεις διαβάσει τρία κεφάλαια. Υπάρχουν πολλά μπιπ, πολλές κόρνες, υπάρχει κόσμος χαμένος, υπάρχουν κυρίες με κραγιόν, με γούστο, φοιτητές που κανονίζουν για το βράδυ. Υπάρχουν κι αυτοί που περπατάνε παράλληλα με το τρόλεϊ και ίσως φτάσουν πιο νωρίς στον προορισμό τους.

Παρατήρησα και κάτι άλλο όμως. Κάτι ωραίο. Είδα ανθρώπους να καθρεφτίζονται στα τζάμια. Στο τζάμι του λεωφορείου. Στις διαφημίσεις στις στάσεις. Να κοιτάζονται, να χαζεύουν τη φάτσα τους. Να φτιάχνουν το μαλλί. Είχε πλάκα γιατί το κάνουν μηχανικά. Είχε περάσει αρκετή ώρα από την ώρα που έχουν κοιταχθεί στον δικό τους καθρέφτη, φεύγοντας από το σπίτι το πρωί και τώρα όλο αγωνία κοιτάζονται στον… πρόχειρο καθρέφτη του δρόμου.
Σίγουρα το έχω κάνει κι εγώ αλλά γίνεται ασυναίσθητα. Στα τζάμια αυτά δεν βλέπεις ακριβώς τον εαυτό σου, βλέπεις κάποιον άλλο. Που πάει στο σημαντικό ραντεβού, στον γιατρό, στο σινεμά, στη δουλειά, στο σπίτι, στον παράνομο δεσμό. Είναι μια ματιά μέσα από τα μάτια του δρόμου. Μια φευγαλέα ματιά μέχρι να έρθει το λεωφορείο. Μια ματιά που κρύβει κοκεταρία, αγωνία, σιγουριά, επιβεβαίωση. Η όψη σου στο τζάμι είναι ωραία. Καθρεφτίσου κι εσύ, μπορείς!

Δεν διαβάζω πια

Δεν διαβάζω, δεν διαβάζω. Δεν είναι ότι δεν θέλω αλλά δεν μπορώ πια να διαβάσω. Διαβάζω μια σελίδα ενός βιβλίου σε δευτερόλεπτα σαν τα κινεζάκια. Και παίρνω το γενικό νόημα όμως χάνω τόσα πολλά. Σκανάρω τη σελίδα στο τσακ μπαμ και να τελείωσα. Μπαίνω στα blog και πάω πάνω κάτω με τα μάτια μου σαν να βιάζομαι. Σε δευτερόλεπτα έχω καταλάβει αν μου άρεσε αυτό που διάβασα, ή έτσι νομίζω. Δεν δίνω δεύτερη ευκαιρία. Βαριέμαι να κάτσω να δω μία μία τις λέξεις και να νιώσω το νόημα τους. Δεν είμαι καλά. Τα περνάω όλα επιφανειακά. Πάνε κι έρχονται στιγμές. Δεν μένει τίποτα. Τόσες σελίδες, τόσες σκέψεις φεύγουν, πετάνε. Κι εγώ τις περνάω με μια ματιά. Είναι πρόβλημα αυτό ιατρικό άραγε;

Προβληματίζομαι. Think fast read fast and then make a difference.

Έκανα ένα τεστ στο http://mindbluff.com/askread.htm και κοίτα τι μου έβγαλε:
«You read between 700 - 750 words per minute. Extremely efficient reading level. (The average rate is between 200 - 250 words per minute.) It is assumed that you did not skim the words nor fail to understand the meaning of what was read. » Να ανησυχήσω;

Θεέ μου δεν πάω καλά. Δεν θα προλάβω να διαβάσω το νόημα της ζωής. Τρώω τις λέξεις. Μάλλον δεν είναι διάβασμα αυτό αλλά εξερεύνηση της σελίδας. Είναι σαν να ξεκινάς να πας μια βόλτα και ξαφνικά αρχίζεις να τρέχεις για να δεις όσο περισσότερα πράγματα μπορείς. Αλλά δεν τα εκτιμάς, αυτό δεν ήθελες από την αρχή;

Να ήμουν πολυάσχολη, να πω. Στο ίντερνετ κυκλοφορούν τόσες συμβουλές για busy άτομα που θέλουν να διαβάζουν γρήγορα. Εγώ όμως το έχω έμφυτο και τώρα τελευταία παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Λες και μου έχουν πει «αυτό το μήνυμα θα αυτοκαταστραφεί, αστυνόμε Σαΐνη διάβασε το γρήγορα».

Φτάνει, ως εδώ. Θα διαβάσω αυτό που μόλις έγραψα συλλαβή προς συλλαβή. Και μετά θα λιποθυμήσω από την κούραση.

ΜΕ ΛΕΝΕ ΦΡΑΝΚ

Μέρος 2ο
Έχω άσχημα νέα. Εδώ και μια βδομάδα έχω πεθάνει. Δεν είναι η κλεισούρα, είναι κάτι άλλο, κάτι που δεν περίμενα πως θα συμβεί. Kάπνιζα στο μπαλκόνι με το τσιγάρο στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο και έστελνα εκείνο το μήνυμα, από αυτά που δεν χωράνε απάντηση. Mάλλον ζαλίστηκα, ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν και παραλίγο να μου πέσει το κινητό από το χέρι. Tο έσωσα την τελευταία στιγμή αλλά είχα ήδη πάρει κλίση και έπεσα στο κενό. Tελικά το κινητό τη γλίτωσε. Προσγειώθηκε πάνω μου και δεν έπαθε τίποτα. Mόνο εγώ έμεινα εκεί, στο πεζοδρόμιο, φαρδύς πλατύς, με εσωτερική αιμορραγία. Πρέπει να πέθανα αμέσως αν και θυμάμαι τον εαυτό μου να κοιτάω τον ουρανό, το μικρό κομματάκι με τα αστέρια που διακρινόταν ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Δεν με ενοχλεί που έπαθα ό,τι έπαθα, αν αναρωτιέστε γι΄αυτό. Aπλά κάπως αλλιώς είχα φανταστεί τις τελευταίες μου στιγμές. Ήταν λίγο άδικο, άδοξο να πεθάνεις με το κινητό στο χέρι. Kαι όλες αυτές οι ιστορίες για το ότι προλαβαίνεις να δεις να περνάνε από μπροστά σου όλες οι σημαντικές στιγμές της ζωής σου, σας διαβεβαιώνω ότι είναι όλα ψέματα. Eδώ καλά καλά δεν πρόλαβα να καταλάβω τι συμβαίνει και είχα βρεθεί τρεις ορόφους πιο κάτω. Δεν με πειράζει που πέθανα έτσι απλά πίστευα πως αφού τόσα χρόνια ήμουν φανατικός θαυμαστής του Kλαρκ Kεντ, αυτός κάποια στιγμή θα μου το ξεπλήρωνε. Kαι αυτή ήταν μια ιδανική ευκαιρία. Mάλλον τον αιφνιδίασα, πάντως δεν ήρθε.

Tο περίεργο είναι πως τη στιγμή που έφευγα νομίζω πως άκουσα το κινητό να χτυπάει. Σαν να έρχεται μήνυμα δηλαδή. Είχα πρόσφατα αλλάξει τον ήχο του μηνύματος οπότε δεν μπορώ να είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος. Tώρα που το σκέφτομαι είμαι σίγουρος πως το άκουσα. Aλλά μόλις είχα κλείσει τα μάτια μου οπότε δεν πρόλαβα να δω αν η οθόνη φωτίστηκε με εκείνο το ελπιδοφόρο, πράσινο, φωσφορίζον χρώμα κι αν εμφανίστηκε η φράση: Nέο Μήνυμα; Kαι έχω μείνει με την απορία. Tο μήνυμα που δεν χώραγε απάντηση μήπως την χώρεσε τελικά; Kαι αν ναι, δεν είναι άδικο να είχα πέσει ακριβώς εκείνη τη στιγμή από το μπαλκόνι; Aς είχα προλάβει τουλάχιστον να το διαβάσω. Aλλά μπορεί μετά να ήταν χειρότερα τελικά. Nα ένιωθα πολύ άσχημα τώρα που δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι. Aν ο παραλήπτης του μηνύματος είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμά μου τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για μένα τώρα.

Tέλοσπαντων ό,τι έγινε έγινε και δεν μπορώ να το αλλάξω. Aπλά τώρα καταλαβαίνω ότι ο συνδυασμός τσιγάρο και κινητό κάνει κακό στην υγεία. Mου το λέγανε αλλά δεν το πίστευα, όμως τώρα το κατάλαβα μια και καλή. Γι΄αυτό σας συμβουλεύω να μη τους δίνεται τόση σημασία ή τουλάχιστον να μη τα χρησιμοποιείτε συγχρόνως και μάλιστα στο μπαλκόνι, στην άκρη του συγκεκριμένα. «Zωή σου είναι ό,τι έδωσες», αν κι εγώ δεν πρόλαβα να δώσω και πολλά. Kι αν είναι ιεροσυλία να αναφέρω στην ίδια πρόταση τον Σεφέρη και το κινητό μου τότε μάλλον ήμουν παιδί της εποχής μου που μέσα στη σύγχυση δεν ξέρει από που να πιαστεί και που να δώσει σημασία. Σε αυτά που του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη ή στα άλλα που τον παρασύρουν σε σκέψεις;

Ίσως αν αυτό που έγραψα στο μήνυμα το έλεγα κατά πρόσωπο το χειρότερο που θα μπορούσε να μου συμβεί είναι να μου κλείσουν την πόρτα στα μούτρα. Tώρα ούτε την απάντηση ξέρω αλλά πέθανα κιόλας. Mε λίγους μώλωπες στο πρόσωπο και στην καρδιά θα είχα ξεμπερδέψει. Tώρα το μόνο που επέζησε είναι το κινητό μου. Δεν πειράζει, σε λίγο καιρό το καινούριο μοντέλο θα το έχει ξεπεράσει κι εγώ θα μείνω για πάντα με την απορία.

ΜΕ ΛΕΝΕ ΦΡΑΝΚ

Μέρος 1ο

Mε λένε Φρανκ. Eίμαι κλεισμένος εδώ και ένα μήνα στο σπίτι μου και ζω μόνο με μια σκέψη. Nα καταφέρω να βρω αυτό που ψάχνω. Tο έχασα - δεν ξέρω πότε ακριβώς- και είμαι σίγουρος πως κάπου θα το βρω.

Kάθε πρωί τηλεφωνώ στη πιτσαρία και παραγγέλνω πίτσες. Tο delivery boy με κοιτάζει περίεργα και φεύγει αμέσως. Tο σπίτι είναι σκοτεινό, δεν ανοίγω τα παράθυρα, κάνει μια θανατηφόρα ζέστη, Aύγουστος στην Aθήνα κι εγώ σκοπεύω να μείνω εδώ μέχρι να το βρω. H τηλεόραση παίζει βίντεο κλιπ, δεν τολμάω να αλλάξω κανάλι μήπως και μάθω κάτι και με ταράξει. Kαπνίζω ακατάπαυστα, πήρα τρεις κούτες John Player πριν δύο μήνες από έναν Πακιστανό στην Oμόνοια και προσπαθώ να θυμηθώ που το έχασα. Tο μυαλό μου ταξιδεύει. Ώρες ώρες χάνω την αίσθηση του χρόνου, ξεχνάω ακόμα και την πρωινή παραγγελία. Δεν κοιμάμαι σχεδόν καθόλου.

Kοιτάζω το κρεβάτι και μου έρχεται στο μυαλό η ομορφιά της. Mέσα από τα μάτια μου ήταν πάντα όμορφη. Mε τον δικό μου τρόπο την έκανα να νιώθει ευτυχισμένη. Mε μια μόνο κίνηση την είχα κάνει δυστυχισμένη. Δεν θυμάμαι γιατί έφυγε εκείνο το μεσημέρι, θυμάμαι μόνο ότι της άνοιξα την πόρτα και την άφησα να φύγει. Mετά κλείδωσα και δεν ξαναβγήκα.

Το Φρανκ δεν είναι το πραγματικό μου όνομα, εκείνη με φώναζε Φρανκ γιατί της θύμιζα τον ήρωα του Nάνου Αστρονόμου. Όχι, ούτε νάνος είμαι, ούτε αστρονόμος, όμως της τον θύμιζα κι εγώ δεν είχα παρά να μάθω να ακούω σε αυτό το όνομα, τουλάχιστον όταν με φώναζε εκείνη.

Σήμερα έψαξα τα παλιά μου χειρόγραφα μήπως και κάτι μου θυμίσει που βρίσκεται αυτό που ψάχνω. Έκανα άνω κάτω το δωμάτιο. Mετά πήγα και ήπια δύο ποτήρια νερό. Και ξάπλωσα λιγάκι για να ξεκουραστώ. Aποκοιμήθηκα χωρίς να το καταλάβω. Ξύπνησα ιδρωμένος. H ζέστη είναι ανυπόφορη. Σκέφτομαι να αγοράσω έναν ανεμιστήρα αλλά αυτό θα σήμαινε ότι πρέπει να βγω. Kι εγώ θέλω να κάνω το παν για να το αποφύγω.

Eίναι που δεν χτυπάει καθόλου το τηλέφωνο. Mόνο μια φορά κι αυτό ήταν από την πιτσαρία για να επιβεβαιώσουν την παραγγελία.

Νομίζω πως τελικά αυτό που έψαχνα δεν θα το βρω. Tο παίρνω σιγά σιγά απόφαση. Πώς να βρεις κάτι που έχασες και έμαθες να ζεις χωρίς αυτό; Kαμιά φορά μπορεί να βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου και να το αγνοείς. Ψάχνω ένα σημάδι ότι θα γυρίσει και δεν το βρίσκω πουθενά.

Νομίζω ότι θα στείλω ένα μήνυμα. Κι αν είμαι τυχερός ίσως λάβω την απάντηση που θέλω.

My own private hero

Εγώ κι ο Jack (o Bauer όχι Kerouac) σκεφτόμαστε να κατέβουμε στο κέντρο να ψωνίσουμε γιατί έχει εκπτώσεις. Έχω δει στη Zara κάτι πολύ ωραία πουλοβεράκια που θα του πηγαίνουν πολύ. 19,90 ευρώ.

Θα φορέσουμε τα αλεξίσφαιρα γιλέκα μας και θα κατηφορίσουμε στην Ιπποκράτους. Στη διασταύρωση με την Σκουφά ο Jack θα σκανάρει προσεκτικά το δρόμο και θα κοιτάξει έναν προς έναν τους πεζούς που μας προσπερνάνε. Στο βλέμμα τους θα διακρίνει αν είναι κακοποιά στοιχεία, θα μου πει να σκύψω και μια σφαίρα θα περάσει ξυστά από το κεφάλι μου. Θα τρέξουμε προς το Κολωνάκι, θα μπούμε σε ένα Starbucks κι ο Jack θα με κεράσει ένα Frappuccino Affogato Caramel Cream.

Στο κινητό θα έρθει ένα μήνυμα. Φημολογείται ότι θα γίνει επίθεση στο Σύνταγμα. Πρέπει να σώσουμε τους περαστικούς από πιθανή έκρηξη σε μυστική αποθήκη πυρομαχικών η οποία βρίσκεται ακριβώς κάτω από το σημείο που τοποθετείται το χριστουγεννιάτικο δέντρο της Αθήνας. Θα συμβεί σε λίγα δευτερόλεπτα.

Θα βγούμε στο δρόμο, θα σταματήσουμε το πρώτο Jeep Grand Cherokee που θα περάσει από μπροστά μας. Ο Jack θα βγάλει με τη βία τον οδηγό δείχνοντας του το σήμα του και θα φτάσουμε στην πλατεία Συντάγματος σε χρόνο dt. Εκεί θα μας περιμένει ο Tony Almeida. Θα με βάλουν σε ένα ελικόπτερο και θα με στείλουν σπίτι για να μην κινδυνεύσω άλλο. Ο Jack κι ο Tony θα μείνουν εκεί να σώσουν τον κόσμο. Θα παρακολουθώ τις εξελίξεις από την τηλεόραση. Θα ψιθυρίσω: «Φτηνά τη γλίτωσα και σήμερα.»

Famous Last Words

Ο Δημήτρης πήρε να πιεί Red Bull ενώ γίνεται τόσος χαμός για τις παρενέργειές του. Και μου λέει «αφού τα πουλάνε στο σούπερμαρκετ». Θυμήθηκα τις famous last words. Πάντα βγάζουν γέλιο όσες φορές κι αν τις διαβάσεις…

Προλαβαίνουμε να περάσουμε απέναντι.


Παράξενη γεύση έχει.


Μπα, δεν είναι και πολύ κλειστή η στροφή.


Τι είπες γίνεται αν τραβήξεις την περόνη;


Καλό σκυλάκι...


Να πάρει, τα μπέρδεψα με τις ασπιρίνες...


Σίγουρα αντέχει η γέφυρα;


Συμβαίνει τίποτα ρε μάγκα;


Αυτή την μηχανή θα την ονομάσω αεροπλάνο.


Τώρα είπε 5 ή 50 γραμμάρια νιτρογλυκερίνη;


Ηρεμήστε κυρίες και κύριοι, το τηλεφώνημα ήταν φάρσα.


Ωχ, ξέχασα το αλεξίπτωτο.


Σου μυρίζει κι εσένα υγραέριο;


Θα σου πω εγώ τώρα ποιος δεν ξέρει μπάνιο.


Ας κάτσουμε κάτω από το δέντρο μέχρι να περάσει η μπόρα.


Και γιατί να μην ταΐζω τα λιοντάρια;


Ας το ρισκάρουμε.


Εδώ είμαστε ασφαλείς.


Aντε φεύγω, γιατί θα με σκοτώσει ο πατέρας μου.


Ναι, τον έκλεισα τον γενικό.


Μόνο πάνω από το πτώμα μου.

Στρογγυλή Ζωή

Αν ήθελες να έχεις μια στρογγυλή ζωή τι θα έπρεπε να κάνεις; Αν ήθελες μια ζωή χωρίς γωνίες και απότομες στροφές που δεν ξέρεις που θα σε βγάλουν; Αν ήθελες μια καθημερινότητα με προβλέψιμες καταστάσεις, ψυχραιμία και νηφαλιότητα; Δεν ξέρω τι θα έπρεπε να κάνεις.

Γιατί η ζωή μου δεν έχει σχήμα τις μέρες αυτές. Δεν ξεκινάει κάπου, δεν τελειώνει αλλού. Οι ώρες περνάνε χωρίς να σε ρωτάνε αν πρόλαβες, αν θέλεις κι άλλο χρόνο. Ένα κενό, σαν δίνη που στριφογυρνάει, σε ρουφάει και σε πάει αλλού.
Είναι η απώλεια, το ξέρω. Δεν θέλει και πολλή σκέψη. Έχω χάσει την ηρεμία μου και αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι φαινομενικά είμαι ήσυχη. Πριν την μπόρα η νηνεμία. Κάνω τις δουλίτσες μου χωρίς παράπονα και περιφέρομαι στον χώρο σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Έχω έννοιες. Μικρές, μεγάλες, κρυφές. Όνειρα που μας ξυπνάνε μες τη νύχτα. Έχω την ανάγκη να γράψω. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, τις τελευταίες μέρες ξεκινάει μέσα μου μια ιστορία. Φράσεις σκόρπιες που υπόσχονται πολλά. Θέλω να αρχίσω να γράφω για μένα και μετά για τους άλλους. Νομίζω πως πρέπει να κάνω μια πρώτη συνάντηση με τους ήρωες μου. Αν τους συμπαθήσω ίσως τους βάλω σε δράση. Αλλιώς θα τους αφήσω να ξεκουραστούν λίγα χρόνια ακόμη στον καναπέ, δίπλα μου, ενώ εγώ θα διαβάζω για άλλους ήρωες μακριά από εδώ, που ζουν τις ζωές τους, υποφέρουν, γελάνε, πεθαίνουν, ζουν.

Μια σκέψη σε φέρνει κοντά μου
Κι εγώ τη διώχνω
Τρομάζω
Άραγε θα σου αρέσει το παραδεισένιο τοπίο;
Θα έχει δροσιά, το air condition στο φουλ
Θα έχει μπισκοτάκια, κρουασάν
Θα έχει πολλά βιβλία και λευκά χαρτιά
Για να συνεχίσεις να γράφεις

Εκπέμπω SOS

Χιονίζει από χτες, το μπαλκονάκι έγινε άσπρο. Πριν από λίγο κόπηκε και το ρεύμα. Αν δεν δώσω σημεία ζωής σύντομα, θα έχω μείνει παγωμένη στο μικρό σπίτι στο λιβάδι.

View from the top

Μου χρειάζονται περίπου 15 λεπτά να διαβάσω between the lines τα καινούρια ποστ από τα blogs που έχω επιλέξει ως τώρα (τα έβαλα και σε περίοπτη θέση στο blog μου) και μετά να σκεφτώ αν θα γράψω κι εγώ σήμερα κάτι.

Περνάει η ώρα, μπαίνω στα σάιτ με αγγελίες, τζίφος κι εκεί, κάτι άσχετα ζητάνε, οπότε δεν στέλνω βιογραφικό ούτε σήμερα.

Θα ψάξω κανένα τραγουδάκι στα charts. Έτσι κάνω, βρίσκω τραγούδια που μπορεί να μην ξέρω, να μην έχω ακούσει ποτέ και που ξέρεις, μπορεί να μου αρέσουν. Αφού είναι τόσο popular, κάτι θα λένε. Μήπως δεν έχω γούστο τελικά στη μουσική και ακούω ό,τι ακούν κι άλλοι. Όχι, μάλλον ξέρω τι μου αρέσει αλλά ψάχνω κιόλας. Είμαι σε διαρκή αναζήτηση.

Θα θελα να βάλω μια λέξη στο google και να μου βγάλει την απάντηση του τι κάνουμε τώρα. Πώς συνεχίζουμε; Πιστεύω πως αν βρω τη λέξη θα βρεθεί πολύ εύκολα η απάντηση. Όμως πρέπει πρώτα να βρω τι ζητάω.

Αν βαρεθώ πολύ το σερφάρισμα θα μπω να παίξω κανένα point and click game που μου αρέσει πολύ, να πάθω τενοντίτιδα, όμως να καταφέρω να βγω από το σπίτι, έστω και στη φαντασία. Φυσικά, πάντα με τη βοήθεια των hints, που πας χωρίς hints, πουθενά. Κι όμως χτες έλυσα ένα χωρίς βοήθεια, δεν θυμάμαι πως το λένε, όμως ήταν σχετικά εύκολο.

Μετά θα πεταχτώ να δω τι παίζει η τηλεόραση, τι έχει το ψυγείο, ο φούρνος, η κάβα κλπ. Και μετά θα ξαναέρθω εδώ. Άσε Loop, μεγάλο κόλλημα η Adsl, έχε χάρη που η δική μου lovelife πάει καλά επειδή συστεγάζεται. Αλλιώς από το msn θα μιλάγαμε κι εμείς.

Έχει πλάκα όμως γιατί είμαστε δίπλα δίπλα, ο καθένας ασχολείται με τα δικά του (αν δεν ήταν κι εκείνος ο βόμβος από τα αεροπλάνα μια χαρά θα ήμασταν). Αρκεί να πάμε σουπερμάρκετ που και που για να μην ξεμείνουμε από προμήθειες και μπορούμε να μείνουμε για πάντα εδώ. Να κατεβάσει κάποιος και τα σκουπίδια please. Θα έρχονται οι φίλοι να μας βλέπουν, να παίζουμε βρέστο πέστο, ένα παιχνίδι style taboo. Μια χαρά θα είναι.

Αλλά δεν νομίζω ότι θα μου αρέσει να είναι πάντα έτσι. Θέλω να βγω κάποια στιγμή, να κάνω μια βόλτα. Θα σκουριάσω. Είχα πει κάτι και για γυμναστήριο αλλά δεν το θυμάται κανείς οπότε κάνω τη χαζή.

Περνάει η μέρα, δεν μπορώ να πω. Παίρνω τηλέφωνο και τη μαμά μου το απόγευμα. Σε μια εβδομάδα θα είμαι κοντά της. Την Κυριακή θα είναι σαράντα μέρες περίπου από τότε. Σαν να πέρασαν χρόνια είναι. Και όταν πάει το μυαλό εκεί νομίζεις ότι είναι ένα τηλέφωνο μακριά, ένα τρόλεϊ, ένας ποδαρόδρομος. Δεν ξέρω που είναι, αν υπάρχει, δεν ξέρω αν το έχω δεχτεί. Τρομάζω που ξεχνιέμαι, ίσως δεν θα έπρεπε. Αλλά σταμάτησα να κλαίω, κι αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό.

Θα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο, μια συγγραφέας με ένα επίθετο παρακαλώ. Αλλά προχτές πήγα στον Ιανό (το καινούριο στη Σταδίου) κι έπεσα πάνω σε στοίβες βιβλίων νεοεμφανιζόμενων γυναικών και αντρών που γράφουν. Όλοι γράφουν. Κι εσύ που με διαβάζεις γράφεις, κρυφά, φανερά. Να γράψω κι εγώ; Πάντα έγραφα εγώ. Αλλά σχεδόν πάντα αυτοβιογραφικά. Τώρα δεν έχει και πολύ ενδιαφέρον. Αν είναι να γράψω θα γράψω κάτι φανταστικό. Είναι να μην αρχίσω.

Ακόμη κι η αδελφή μου γράφει, καλά αυτή πάντα γράφει (βλέπε το comment της στο ποστ με τη wish list), κι ας σνομπάρει τα παιδιά θαύματα με ονόματα μηνών και μετά να λογοκρίνεται και να αλλάζει γνώμη. Γράφει κι ίσως είναι ένας καλός τρόπος να εξωτερικεύσεις όλα αυτά που νιώθεις, να τα διαβάσεις μετά και να καταλάβεις αν αξίζει τον κόπο τελικά να σε απασχολούν. Μπορείς να κάνεις και το κόλπο του ουρανού. Να δεις τον εαυτό σου από ψηλά. Σου το έχω πει, το ξέρεις. Αν το κάνεις κάτι θα κερδίσεις. Η αποστασιοποιημένη εικόνα πάντα βοηθάει. Ε, ποια είναι αυτή εκεί κάτω και τι κάνει; Α, ωραία και ενδιαφέρουσα που είναι η ζωή της. Πολύπλοκη αλλά ωραία. Υπάρχει και το google earth αν δυσκολεύεσαι.

MISERY

Τώρα μπορώ να μιζεριάσω όσο θέλω. Να βάλω τα γυαλιά μου, να κουκουλωθώ στον καναπέ, να φάω Lila Pause, να πιω σαμπάνια με γεύση raspberry και να κλαίω τη μοίρα μου. Το ταβάνι σταμάτησε αλλά είναι λύση της στιγμής. Έλαβα αρνητική απάντηση από τη δουλειά που περίμενα. Με ξεπέταξε με ένα mail. Κι είχα τόσες ελπίδες. Από αντίδραση έστειλα δύο βιογραφικά μαζεμένα σε κάποιες αγγελίες που άφηνα μέχρι να δω αν θα μου απαντούσαν θετικά.
Το μωρό μου έρχεται αγκαλιά μου κι εγώ δεν είμαι στα καλά μου σήμερα. Θέλω να βουλιάξω στον καναπέ και να μείνω εκεί. Να κρυφτώ κάτω από την κίτρινη κουβέρτα. Δεν θέλω να είμαι άλλο ένα νούμερο στις στατιστικές περί ανεργίας γαμώτο. Στις 24 πέφτει το επίδομα, να ναι καλά κι αυτοί. Αλλά παρατράβηξε και κάτι πρέπει να γίνει.
Αύριο θα πάω να αγοράσω ένα βιβλίο για το οποίο διάβασα στο blog της psipsinel. Λέγεται «Οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο» και είναι του Albom Mitch, από τις εκδόσεις Διόπτρα. Πρέπει όμως πρώτα να τελειώσω τον «Κλειστό Κύκλο» του Τζόναθαν Κόου. Είπαμε δεν θα αφήσουμε βιβλία στη μέση φέτος.
Ελπίζω οι υπόλοιπες ημέρες αυτές της εβδομάδας να μην περάσουν έτσι βαρετά αλλά και χωρίς άγχος. Θα μου ασπρίσουν τα μαλλιά σε μια νύχτα! Κάτι πρέπει να γίνει. Το ζώδιο τι λέει;

Bad Luck

Το ταβάνι στάζει, το μάτι έχει κριθαράκι, έχω ξυπνήσει από τις 8, ο υδραυλικός δεν ήρθε, το τηλέφωνο δεν χτύπησε ακόμη, πεινάω και περιμένω να φάμε.
Μια λάμψη αισιοδοξίας στο βάθος: το πρωί το limewire κατέβαζε με 40, χτες προβλήθηκε η διαφήμιση του Δημήτρη. Ευτυχώς υπάρχουν και λόγοι για λίγα χαμόγελα.

ΣΑΦΑΡΙ ΣΤΟ ΚΟΡΩΠΙ

Σήμερα το Micra με έβγαλε ασπροπρόσωπη. Συμπεριφέρθηκε σαν πραγματικό 4Χ4, διέσχισε δρόμους και δρομάκια, πέρασε λίμνες και πετραδάκια για να φτάσει στον προορισμό του. Κορωπί φίλοι μου. Όλο το βράδυ χτες μονολογούσα… Έχω να πάω και στο Κορωπί, Παναγία μου, πώς θα φτάσω εκεί; Κι αν στρίψω λάθος; Κι αν χαθώ; Δεν ήταν καν στο χάρτη το παλιοσημείο. Κι όμως έφτασα. Και περπάτησα μέσα στις λάσπες για να φτάσω στο μεγαθήριο των μεγαλοεκδόσεων. Καλά ήταν κι εκεί. Για να δούμε. Αναμείνατε στο ακουστικό σας.
Το απόγευμα είχα άλλο ραντεβού. Το συνδύασα με window shopping στο Χαλάνδρι. Δεν πήρα τίποτα. Δεν μου άρεσε και κάτι. Θα κρατήσω τα ευρουλάκια για τις εκπτώσεις. Μόνο την Athens Voice πήρα που είναι και τζαμπέ.
Επίσης παρατήρησα σήμερα κάτι πανέμορφα κτίρια στο δρόμο για το Χαλάνδρι, την οδό Εθνικής Αντιστάσεως. Έχω περάσει χιλιάδες φορές από εκεί και δεν τα είχα δει γιατί με το αυτοκίνητο δεν βλέπω τίποτα. Ενώ σήμερα πήρα το τρόλλευ γιατί βαριόμουν να ψάχνω να παρκάρω και τα είδα όλα. Μου άρεσε πολύ το περίεργο κτίριο της Πρεσβείας της Ιαπωνίας. Είχε και κάτι άλλα σε στυλ μονοκατοικίας πολύ ωραία και φροντισμένα. Μπορεί να μην είναι σπίτια αλλά γραφεία. Ποιος ξέρει;
Βρήκα μια φωτογραφία του κτιρίου της Πρεσβείας, χαχα, το google να ναι καλά!

THE WISH LIST

Σκέφτομαι να ζητήσω μερικά πραγματάκια από τον καινούριο χρόνο (του απευθύνομαι σαν να είναι ένας ανθρωπάκος που μπορείς να πας και να του ζητήσεις ό,τι θέλεις, να το σκεφτεί και αν θέλει να στο πραγματοποιήσει) και ένα καλό μέρος είναι να τα δημοσιεύσω είναι εδώ, στο blog, μήπως και τα δει κανένας καλός άνθρωπος κι αν περνάει από το χέρι του να κάνει κάτι. Λοιπόν, ξεκινάω:

Να βρω μια δουλειά που να μου αρέσει και να θέλω να ξυπνάω το πρωί για να πάω στο γραφείο μου, μια δουλειά που να με ενδιαφέρει, που να μην με κουράζει όσες ώρες κι αν δουλεύω κι αυτή, να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν να μου μάθουν κάτι, με ανθρώπους που θα μπορώ να συνεννοηθώ και να κάνω παρέα. Μια δουλειά σε ωραίο περιβάλλον που θα με εμπνέει, που θα με κάνει να βγάλω τον καλύτερο εαυτό μου, αυτόν που είναι καλά κρυμμένος αλλά ξέρω ότι υπάρχει.

Να καταφέρω να κατανοήσω τι σημαίνει να φεύγει κάποιος από τη ζωή σου, να φεύγει από την δική του ζωή, να βρω έναν τρόπο να καταλάβω που πηγαίνει κι αν είναι καλά εκεί που πάει, αν με βλέπει, με ακούει και τον ενδιαφέρει τι συμβαίνει στον μικρόκοσμό μας. Να ξεπεράσω την απουσία, να κρατήσω όλες τις όμορφες στιγμές, να γεμίσω το κενό με αναμνήσεις και να είμαι προετοιμασμένη για όλα όσα συμβούν στο μέλλον.

Να καταφέρω να βρω τα πέντε επεισόδια της σειράς 24 season 4 που μου απομένουν και να δούμε παρεούλα σε μαραθώνιο για άλλη μια φορά τον αγαπημένο Jack Bauer να σώζει αυτόν τον κόσμο από τους τρομοκράτες.

Να νοικιάσω το δώμα σε κανένα καλό παιδί, που να πληρώνει στην ώρα του και να μην έχει παραξενιές, να γίνουμε ίσως φίλοι εκεί πάνω στα ανεμοδαρμένα ύψη.

Να διαβάσω όσα περισσότερα βιβλία μπορώ και να μην βαριέμαι να συνεχίσω, να μην αφήσω κανένα βιβλίο στη μέση, να διαβάσω και παλιά βιβλία που θα έπρεπε να είχα διαβάσει, σε μια κουβέντα να έχω κάτι να πω και εγώ για τον τζέιμς τζους κλπ κλπ, να κρατήσω λίστα με τα βιβλία μου για να σας την δείξω του χρόνου εδώ σε αυτό το blog, αν υπάρχει ακόμη.

Να δω πολλές ταινίες, copy left για οικονομία και να τις συλλέξω στο πολύ όμορφο τσαντάκι για cd, dvd που μου πήρε δώρο ο αδερφούλης μου την Πρωτοχρονιά.

Να περάσω πολύ χρόνο με τα ανίψια μου και την αδερφή μου που αγαπώ τόσο πολύ, ακούγεται τόσο μελό αλλά τα δύο διαβολάκια είναι τα μοναδικά πλάσματα στον κόσμο που με κάνουν τόσο ευτυχισμένη και μόνο που λένε το όνομά μου, να βρω τρόπους να περνάμε καλά και να μην αφήνουμε τον χρόνο να περνάει χωρίς να συναντιόμαστε να μην χάνουμε επαφή γιατί όλος ο κόσμος μου κρύβεται στα ματάκια τους.

Να διατηρήσω την όμορφη σχέση που έχω με την αγάπη, μια σχέση που έχει την έδρα της εδώ στο μικρό σπιτάκι και εξελίσσεται τόσο καλά, και έχει τόσο μέλλον. Να μιλάμε πάντα για όλα, να μην αφήνουμε να πέσει κάτι κάτω και ξεχαστεί, να μην πάμε για ύπνο θυμωμένοι, να λύνονται όλα πριν βραδιάσει και το πρωί να ανοίγουμε το παράθυρο να μπει ο χειμωνιάτικος ήλιος.

Να κάνουμε επιτέλους αυτό το ταξίδι στην Βουδαπέστη μαζί με τον αδελφό μου και το Ειρηνάκι και να περάσουμε τόσο καλά, αξέχαστα. Να φέρουμε πίσω σουβενίρ, αναμνήσεις και φωτογραφικό υλικό για να μείνει για πάντα στο άλμπουμ της καρδιάς μας.

Να μη φοβάμαι να πάω στη Σίνα, μήπως και δω ότι κάποιος λείπει από εκεί. Θα είναι εκεί η μαμά μου που είναι μέσα στην καρδιά μου και ο αδερφός μου που καλύπτει το άλλο μισό και αγωνιά για το τελευταίο παλιομάθημα στο Χημικό.

Να βρίσκω φτηνές ή ακόμη και δωρεάν εκδηλώσεις να πηγαίνω, να μην κάθομαι σπίτι και μιζεριάζω, υπάρχουν τόσο ενδιαφέροντα πράγματα που γίνονται στην Αθήνα και μερικά δεν στοιχίζουν ούτε ένα ευρώ. Να βγω, να διασκεδάσω, να περπατήσω με γαντάκια και κασκόλ γιατί πολύ γκούχου γκούχου τελευταία ακούω.

Να πάρω μίξερ να κάνω γλυκά και κέικ τα οποία δεν θα τρώω ολόκληρα γιατί η ζυγαριά παραμονεύει. Όπως ο λύκος στα παραμύθια της Παναγιώτας.

Να μην γράφω πάντα με στυλ τόσο μελό στο blog μου.

Να μπει κανένας χριστιανός να γράψει κανένα comment γιατί το blog διψάει για comments.

Να χαμογελάω.

Να κερδίσω τα καλλιστεία (χαχα, όλα είναι σχετικά)

Για να δούμε λοιπόν. Πότε θα αρχίσω να τικάρω με οκ την λίστα μου;