Κρατάω την αναπνοή μου (θα το έχω κολλήσει από το πολύ Pilatesπου κάνω τελευταία, κορμάρα θα γίνω και δεν θα με γνωρίζετε) και περιμένω να έρθει εκείνη η συγκλονιστική ημέρα που θα κάτσω αναπαυτικά στον καναπέ μου για να δω το πρώτο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του LOST! Στις 31 Ιανουαρίου θα δείξουν ένα recap (damnit) και μετά θα ξεκινήσουν κανονικά. Άντε, άντε, δεν αντέχω άλλο, και απορώ πως άντεξα τόσους μήνες. Που να γεννούσα κιόλας, ακόμη θα περίμενα.
Συγκλονίστηκα και από το θάνατο του HeathLedger, κρίμα το παιδί, αληθινά κρίμα.
Και μην ξεχνάτε ότι…. Πιάσαμε την καλή!!! (ο νοών νοείτο).
p.s εννοείται ότι δεν θα αναφερθώ για τη ζαχοπουλιάδα, σας προτείνω όμως να δείτε την "εξιλέωση". Ένα μάθημα ζωής για τη συγνώμη και πως να τη ζητάς.
Στον από κάτω όροφο μένει μια οικογένεια με τρία παιδιά, τρία αγόρια. Κατά καιρούς γίνονται ομηρικοί καβγάδες, του στυλ βρίζω, φωνάζω και πετάω πράγματα. Μερικές φορές είναι τόσο έντονοι που τους φαντάζομαι αιμόφυρτους στο πάτωμα, αλλά την επόμενη μέρα τους βλέπω χαμογελαστούς και ευγενικούς στο ασανσέρ. Όταν καυγαδίζουν, τρίζουν τα πατώματα, σπάνε πράγματα, χτυπάνε πόρτες. Με λίγα λόγια κάθε φορά αλλάζουν έπιπλα στο Ικεα. Και κατά πάσα πιθανότητα, οι αφορμές πρέπει να είναι τελείως χαζές, του στυλ γιατί κοιμάσαι ακόμη, είναι Σάββατο μεσημέρι, ή κάτι άλλο για το αυτοκίνητο κλπ. Anyway, σήμερα στις επτά και τέταρτο όταν ξυπνήσαμε από τον σεισμό, τους ακούσαμε να μιλάνε δυνατά. Και αφού ξεπεράσαμε την τρομάρα μας, αρχίσαμε να φτιάχνουμε φανταστικούς διαλόγους (που την βρήκαμε την όρεξη πρωινιάτικα;;;)
*δανείζομαι τον τίτλο από την ανάλαφρη ταινιούλα που πρόβαλε χτες το βράδυ το star και μας ταξίδεψε σε Πράγα, Βενετία, Βερολίνο και Λονδίνο, θυμίζοντας μας μερικά από τα ωραιότερα ταξίδια μας.
Βρίσκομαι στριμωγμένη ανάμεσα σε δυο εργασίες για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και ξεκινάει το δημιουργικό μου άγχος. Στις προηγούμενες δυο πήρα καλούς βαθμούς, 8 στη Λογοτεχνία και 9 στην Ιστορία. Περάσαμε από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μας πιστεύω, μια εβδομάδα και κάτι, ξεκουραστήκαμε, ήπιαμε τους καφέδες μας και φάγαμε του σκασμού. Ένα περίεργο συναίσθημα, γυρνάω για δουλειά και δεν με νοιάζει, δεν βαρυγκωμώ, αντίθετα, έχω όρεξη και δεν με νοιάζει. Νομίζω πως ζω μια καλή περίοδο στη ζωή μου. Από εκείνες που καταλαβαίνεις κάθε στιγμή και την εκτιμάς. I’ll be back. Καλή χρονιά!!
Μιλάνο λοιπόν, το παίξαμε κοσμοπολίτες και ζήσαμε στην ιταλική πόλη του βορρά από την Παρασκευή μέχρι τη Δευτέρα. Κάθε ταξίδι είναι ωραίο, θέλει πολύ περπάτημα, άντε και καμιά επιστραγαλίδα για τον πόνο. Τα συμπεράσματα.
Στο Μιλάνο θα πας για ψώνια. Έχει φυσικά αρκετά μουσεία και το Duomoόμως όταν η ουρά για την είσοδο κάνει το γύρο της πλατείας θα προτιμήσει να κατηφορίσεις προς τις βιτρίνες που σου κόβουν την ανάσα, όχι για την ομορφιά τους αλλά για τα καρτελάκια κάτω από τα ρούχα.
Στο Μιλάνο δεν καπνίζουν. Για αυτό θα δεις ένα τσούρμο νέους να κάθονται έξω από τα μπαρ, όρθιοι ή στα πεζουλάκια για να καπνίσουν πίνοντας το ποτό τους, ξεπαγιάζοντας από το κρύο.
Στο Μιλάνο δεν μιλάνε αγγλικά. Ή τουλάχιστον δεν θέλουν να μιλάνε. Κι εμείς δεν μιλάμε ιταλικά. Πάντως με τη γλώσσα του σώματος μια χαρά συνεννοηθήκαμε.
Στο Μιλάνο, τα τρένα φεύγουν στην ώρα τους. Για αυτό αν χάσεις το τρένο των 9:57 θα πρέπει να περιμένεις το τρένο των 10:27.
Στο Μιλάνο έχεις πολλούς ξένους, από ξένα κράτη, όπως είναι η Ομόνοια τα βράδια στην Αθήνα. Μάλιστα ένας πανέξυπνος Μπαγκλαντέζος μας κατάλαβε με τη μία και μας είπε καλησπέρα και μετά μιλούσε φαρσί τα ελληνικά, επειδή είχε μείνει για δυο μήνες στην Ελλάδα. Και μετά σου λέει ταχύρυθμα μαθήματα.
Στο Μιλάνο έχει πάρα πολύ κόσμο. Αν έχεις πάει στην Ερμού Σάββατο πριν την Πρωτοχρονιά πολλαπλασίασε το επί 50.
Στο Μιλάνο δεν έχεις πάει αν δεν πας και στο Como. Μια υπέροχη λίμνη, μια ώρα από το Μιλάνο όπου αν και δεν ανακαλύψαμε το σπίτι του GeorgeClooneyκάναμε από τις ωραιότερες βόλτες μας και απολαύσαμε υπέροχη θέα στις Άλπεις.
Στο Μιλάνο θα πας με easyjet. Κλείσαμε τα εισιτήρια δυο μήνες πριν και πληρώσαμε μόνο 150 ευρώ και για τους δυο, μετ’επιστροφής. Πάμε άλλη μια, πληρώσαμε μόνο 150 ευρώ και για τους δυο, μετ’επιστροφής. Θα σου έχει μια μικρή καθυστέρηση και στο πήγαινε και στο έλα αλλά έχεις περισσότερο χρόνο να αποτελειώσεις το πορτοφόλι σου στα dutyfreeτου Malpensa.
Δευτέρα πρωί, επτά και μισή διασχίζω την Κηφισίας με τα ακουστικά στα αυτιά τα οποία δεν θα βγάλω μέχρι τις 4 και μισή που θα επιστρέψω σπίτι. Ο τροχονόμος άργησε πάλι να μας δώσει το σινιάλο να περάσουμε απέναντι οπότε ξεκλέβω λίγο χρόνο και τρέχω στο everestνα πάρω μια AthensVoice. Εκνευρισμένη, πάλι θα χάσω το μετρό που θα με κάνει να είμαι στην ώρα μου στη δουλειά περπατώ με μικρά αλλά γρήγορα βήματα. Ο κόσμος στο βαγόνι αδημονεί. Δεν βρίσκω να καθίσω πάλι και μένω όρθια προσπαθώντας να μην ακουμπήσω με την παλάμη μου κάπου, να μη πιαστώ, με πιάνουν οι σιχασιές μου που και που, όλοι γκούχου γκούχου είναι, αν είναι να αρρωστήσω, κάθομαι και σπίτι μου με ανοιχτά τα παράθυρα, να μπαίνει όλο το κρύο μέσα.
Στη δουλειά επικρατεί σιγή. Δεν επιτρέπεται ούτε κιχ. Νομίζω πως έχουν αδυνατίσει τα δάκτυλα μου από την πολύ-πληκτρολόγηση. Αφού το δαχτυλίδι μου γυρνάει πέρα δώθε. Ακούω σταθμούς στο ραδιόφωνο. Best 8 με 10 Γιαννούτσο Βαμβακάρη, μετά λίγο από όλα και τα Mp3 μου. Εντωμεταξύ έχω γράψει 3.000 καταχωρίσεις. Και σωστά. Μάλλον. Στις 12 μύγα τσε τσε τσιμπά τις συναδέλφους μου και ο γυναικωνίτης αδειάζει. Τσιγαράκι στην ταράτσα σαν τους κατάδικους που τους έδωσαν άδεια, βολτίτσα στη γειτονιά για καφεδάκι ή καμιά τυρόπιτα. Στις δωδεκάμισι όλες στη θέση τους. Αρχίζω και στραβώνομαι, με τσούζουν τα ματάκια μου. Ακούω Κωστόπουλο στο Nitroκαι μετά Μάκη Τριανταφυλλόπουλο στον Ant1, μιλάμε για συνδυασμό που σκοτώνει. Τουλάχιστον με κρατάνε ξύπνια! Γράφω, γράφω, δε με νοιάζει τίποτα. Ο νους μου ταξιδεύει. Κάνω σχέδια για το απόγευμα, για τα σαββατοκύριακα. Στις τέσσερις η μύγα τσε τσε επανέρχεται και το παρθεναγωγείο αδειάζει πάλι. Seeyoutomorrow. Τρέχω να γυρίσω σπίτι, δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.
Δεν μου φτάνει η γκαβομάρα που έχω από το πρωί κάθομαι και ένα δίωρο για κάτι κασέτες που απομαγνητοφωνώ, πως θα βγει το παραδάκι; Με μαλακίες. Κάπως έτσι είπα να πάω και για χειρίστρια στο ΠΑΣΟΚ, για 60 ευρώ και το μόνο που κέρδισα είναι ότι με έβαλε ο Σκανδαλίδης στη λίστα του και με έχει ταράξει στα email. Ψυχούλα!
ΦέρνωστομυαλόμουτηφράσητουLester Burnham απότοAmerican Beauty: “This isn't life, it's just stuff. And it's become more important to you than living. Well, honey, that'sjustnuts.” Είναι περίεργο να διαπιστώνεις ότι μπορείς να αρκεστείς με τα λίγα και να νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, και να μην θέλεις τίποτα άλλο, μόνο να ζητάς λίγες περισσότερες ώρες ύπνου.
Και μετά να χάνεσαι στο μαγικό τραγούδι των puressence.
Μου πήρε σχεδόν μια εβδομάδα για να ξεπεράσω τις εκλογές του ΠΑΣΟΚ, όχι για το αποτέλεσμα, μην πάει ο νους σας στο κακό αλλά για την ταλαιπωρία που τράβηξα επειδή είχα την τύχη να με επιλέξουν για χειρίστρια υπολογιστή! Σήμερα κάπως ηρέμησα αλλά αύριο πάλι Δευτέρα και δεν πρόλαβα να κοιμηθώ όσο ήθελα!!!!!!! Λεπτομέρειες για την απερίγραπτη κατάσταση στις εκλογές σε επόμενο ποστ!
Αυτό το ΣΚ πέρασα τέλεια, δηλαδή εποικοδομητικά. Τελειώνει η Κυριακή και νιώθω μια πληρότητα. Δεν είναι ότι έκανα πολλά πράγματα, είναι ότι έκανα και τα σωστά πράγματα. Πήγα στα γενέθλια της ανιψιάς του Δημήτρη, η οποία έσβησε το πρώτο της κεράκι. Εκεί πέρασα ανέλπιστα ωραία, είναι από τις στιγμές που λες πώ πω θα βαρεθώ σίγουρα με τόσα παιδάκια να τρέχουν πάνω κάτω και τη μικρή Σταυρούλα να κάνει κολιές με την περπατούρα, αλλά όχι πέρασα πάρα πολύ ωραία, φάγαμε, γελάσαμε, ξαναφάγαμε, γιατί τα παιδιά είχαν ετοιμάσει φαγητό για ένα λόχο, ο λόχος δεν ήρθε οπότε, αφήσαμε τα six packs για αργότερα. Η βραδιά έκλεισε με καταπληκτικό brownies από τα χεράκια του νονού. Το Σάββατο το πρωί ξύπνησα με μια έννοια, ότι το σπίτι δεν ήταν καθαρό. Με πιάνουν κατά καιρούς κάτι τέτοιες εμμονές και μετά από λίγο με βρίσκουν να γλύφω τα πατώματα και τις γωνίες. Αυτό συμβαίνει σπάνια, οπότε στο ετήσιο καθάρισμα του σπιτιού ανακαλύπτεις πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Στο καθάρισμα βοήθησε και ο αγαπητός love of my life, αφού με είδε έτσι αλαφιασμένη και τρόμαξε. Μέσα στον όλο πανικό έκανα δουλίτσες που είχα μήνες να κάνω, για να μην πω χρόνια… Ξεκαθάρισα κάτι ντουλάπια με προίκα στο σαλόνι, το ντουλαπάκι του μπάνιου, ό,τι βρισκόταν (προσωρινά τα τελευταία χρόνια) κάτω από το τραπέζι. Αφού το σπίτι έλαμψε, επανήλθε το χαμόγελο στα πρόσωπά μας. Μιλάμε για την αληθινή ευτυχία! Και επειδή η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά, έκανα ένα γρήγορο ντουσάκι και πήγα και….. στη λαϊκή. Όπου ψώνισα πολύ καλά πραγματάκια σε καλές τιμές, η ώρα είχε πάει ήδη τέσσερις. Μπροκολάκι στο δισάκι μου και πάμε. Γυρίζοντας σπίτι, κατάφερα να υπνωτίσω την αγάπη και να του αποσπάσω την προσοχή από τον υπολογιστή με μια τέλεια σαλάτα που έφτιαξα από τα ζαρζαβατικά που μόλις είχα αγοράσει. Το σημαντικότερο, τελείωσα και τη δεύτερη εργασία μου που έχει να κάνει με την Ιστορία της Ευρώπης και ησύχασα. Το βράδυ φάγαμε μετά του αδερφού και της παρέας του σε γνωστό ταβερνοειδές στη Νέα Σμύρνη και στο τέλος μπουκώθηκα στους λουκουμάδες. Όλα καλά κι όλα ωραία. Κυριακή πρωί ξύπνησα με την έννοια ότι δεν έχω πληρώσει το γκαράζ και μετά από τις φωνές. Εκατομμύρια απεγνωσμένοι οδηγοί φτάνανε στο τέλος του δρόμου και προσπαθούσανε να καταλάβουν ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΗ Η ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ; ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ, ΕΧΕΙ ΒΟΥΙΞΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ, ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ ΜΟΥ; Τον μόνο που λυπήθηκα, έναν έξαλλο μπαμπά που ήθελε να πάει το παιδί του στο Παίδων και δεν μπορούσε με τίποτα αφού δεν μπορούσε να περάσεις απέναντι με το αυτοκίνητο στη Μεσογείων. Χαμός! Εμείς το μεσημεράκι τα καταφέραμε και φτάσαμε στο σπίτι της μαμάς για σπιτική μακαρονάδα με κιμά και λίγο καφεδάκι μετά. Γυρίζοντας το απόγευμα στο σπίτι έβαλα κάτι τελευταίες πινελιές στην καθαριότητα, ξεκαθαρίζοντας τα ντουλάπια της κουζίνας που τώρα μοιάζει σαν να βγήκε από περιοδικό διακόσμησης! Τέλεια τέλεια. Είδα το δεύτερο μισό του προτελευταίου επεισοδίου heroes το οποίο είχα χάσει επειδή με είχε πάρει ο ύπνος και τώρα νιώθω πλήρης. Έτσι είναι τα Σαββατοκύριακα, γεμίζεις τα κενά και νιώθεις πλήρης. Και πτώμα. Και δεν θέλεις καν να σκέφτεσαι πως θα σηκωθείς αύριο το πρωί για να πας να πληκτρολογήσεις ξανά και ξανά, τα ίδια και τα ίδια. Never mind, My house is Clean.
Οι ημέρες μου περνάνε, τυφλά, με τυφλό σύστημα, πληκτρολογώ τόσο πολύ που τα ακροδάχτυλα μου πονάνε. Στο μετρό μυρίζει ναφθαλίνη, είναι τα παλτό που βγήκαν άρον άρον από τα χειμωνιάτικα. Πληρώνομαι με την ώρα, σε μια καινούρια δουλειά που δεν χαλάει ούτε γραμμάριο από τη φαιά μου ουσία, όμως κάτι χαλάει, γιατί όταν γυρίζω σπίτι είμαι κουρέλι, δεν έχω κέφι να διαβάσω, με περιμένει άλλη μια εργασία. Η πρώτη πήρε την έγκριση της sister. Η δεύτερη φτιάχνει το σκελετό της. Άλλη μια απόρριψη για δουλειά σε διαφημιστική εταιρεία σήμερα επειδή είμαι άπειρη. Δεν πειράζει, δεν το βάζω κάτω. Το τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Φθινοπώριασε για τα καλά και κάνει ψύχρα. Έβαλα μακρυμάνικο και έκλεισα τα παράθυρα. Διαβάζω τα πρωινά και άρχισα να πίνω ζεστό καφέ. Μ' αρέσει. Πειράζει;
Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσεις την Κυριακή το βράδυ που μου κακοφάνηκε που θα μπορούσα να κοιμηθώ ό,τι ώρα ήθελα αφού τη Δευτέρα δεν θα πήγαινα για δουλειά, οι επόμενες ημέρες κυλούν πολύ ευχάριστα. Έχω αρχίσει το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, τυπώνω σαν τρελή παραπομπές και συμπληρωματικά κείμενα, προχτές μου έστειλε emailκαι ο καθηγητής της μιας από τις δύο ενότητες που έχω για φέτος και μου ανακοίνωσε το θέμα της πρώτης εργασίας. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα, είναι αρκετά δύσκολα μάλιστα, ειδικά για μένα που δεν έχω πάει ποτέ στο Πανεπιστήμιο (ο Χάγιος ήταν απλά πέταμα χρημάτων, έτσι για το θεαθήναι). Διαβάζω λοιπόν και κρατάω σημειώσεις, δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό αλλά είναι κάτι πολύ εποικοδομητικό, με κάνει και βγάζω φτερά! Όπως πολύ πετυχημένα μου είπε η Nafόταν μιλάγαμε στο Msnκαι της έλεγα για τους Ούνους, τους Βουργουνδούς και τους Φρίσιους «Πολύ καλά παιδιά; Πού τραγουδάνε φέτος;» Κάπως έτσι είναι τα πράγματα, άγνωστα. Μαθαίνω Ευρωπαϊκή ιστορία από την αρχή και Ευρωπαϊκή λογοτεχνία επίσης. Δεν έχω καταλάβει αν έχω αρχίσει να αφομοιώνω κάποια πράγματα αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη, μόλις τρεις ημέρες. Στο κάτω κάτω, το ταξίδι είναι που μετρά και όχι το αποτέλεσμα. Πάντως πιστεύω ότι θα τα πάω καλά και στις εργασίες και στις εξετάσεις. Γενικά είναι πιο χαλαρά από οποιοδήποτε Πανεπιστήμιο, 2 μαθήματα σε ένα χρόνο αλλά με δεδομένο ότι δεν είσαι μόνο φοιτητής εδώ, μπορεί να είσαι και μάνα και εργαζόμενη. Εγώ προς το παρόν παραμένω άνεργη φοιτήτρια. Φιλιά.
Από την Παρασκευή έχω έναν λεκέ. Τον λεκέ της απόλυσης. Έγινε ξαφνικά, άγαρμπα και με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Έτρεξα στο Mallγια shoppingtherapyνα ηρεμήσω, πάρκαρα πάνω στο πεζοδρόμιο και μου πήραν τις πινακίδες. Πέρασα ένα τέλειο Σαββατοκύριακο στην Κρήτη, στον Αρόλιθο, όπου έγινε ο γάμος ενός πολύ καλού φίλου του Δημήτρη. Επιστρέψαμε, χτες το βράδυ στριφογύρναγα στο κρεβάτι, σήμερα ξύπνησα στην καθημερινότητα μου, δεν πάει πολύ καιρός που ζούσα έτσι. Έτυχε και έχω ένα ραντεβού για δουλειά το απόγευμα και νιώθω κάπως καλά. Γενικά είμαι ψύχραιμη αλλά ο λεκές δεν βγαίνει.
Μες στα δύσκολα εσύ να μου γελάς, μες στα δύσκολα εσύ να με κρατάς, με τον πόνο εσύ να μ' αγαπάς, ο παράδεισος δεν φτιάχτηκε για μας..
Κάποιος μπήκε στο blog μου γράφοντας στο google «κάνω δίαιτα και πεινάω τι να κάνω». Προσελκύω τους απελπισμένους μάλλον. Έτσι νιώθω κι εγώ. Πήραμε ένα σκυλάκι την Κυριακή των εκλογών που το χαρίζανε σε ένα περίπτερο. Δεν έπαιρνα το Βήμα οέο; Μας έχει βγάλει την πίστη γιατί είναι μωρό και γίνεται χαμός. Έχει σηκώσει τη γειτονιά στο σπίτι με το κλαψούρισμα, χέζει και κατουράει όπου βρει και δαγκώνει ό,τι βρει. Είναι γλύκα, χαδιάρα και τη λέμε sunny. Αλλά είμαστε δυο άυπνα φαντάσματα με μαύρους κύκλους. Αν θήλαζα θα ήταν σαν να είχα γεννήσει. Κατά πάσα πιθανότητα θα το δώσουμε πίσω, τώρα που είναι νωρίς και δεν έχουμε δεθεί πολύ. Θα μου λείψει η ψυχούλα αλλά δεν γίνεται αλλιώς!!!!
Θέλω να αγοράσω ωραία χρωματιστά τετραδιάκια, στυλάκια, postitκαι άλλες χαζομαρούλες για να μπω στο moodνα αρχίσω το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Από τις 20 του μηνός θα αναρτηθούν στο siteτου EΑΠ ημερομηνίες και στοιχεία για τα μαθήματα. Έχω ένα μικρό άγχος, αλλά πιστεύω ότι αν μπω σε πρόγραμμα θα τα βγάλω πέρα. Στο κάτω κάτω, τα βιβλία είναι αρκετά ενδιαφέροντα, εκ πρώτης όψεως, το μόνο μειονέκτημα είναι ότι έχω ξεχάσει να διαβάζω.
Επίσης, χτες ήμασταν στο σπίτι του Χάρη και της Όλγας (της Όλγας είναι δηλαδή το σπίτι, απλά ο Χάρης είναι οικόσιτο ζωάκι) και μας μαγειρέψανε κινέζικο, το οποίο ήταν πολύ νόστιμο, με σουσαμάκι και teryaki sauce. Γελάσαμε πάλι μέχρι που πέρασε η ώρα και σχεδόν με πήρε ο ύπνος. Μου άρεσε που μας λέγανε για το πώς περνάνε στις διαφημιστικές που δουλεύουνε, άλλος κόσμος, πόσο θέλω κι εγώ να μου δώσει κάποιος μια ευκαιρία, να ξεκινήσω. Anyway, είμαι πολύ περήφανη για το Χάρη γιατί σύντομα θα κάνει το μεγάλο μπαμ με μια μεγάλη καμπάνια. Τέλεια, τέλεια, τέλεια!
Πες ότι τις δυο τελευταίες ημέρες γυρνάς στο σπίτι σου μετά τις 9 και ξεκινάς το zapping. Και όλα τα κανάλια παίζουν το ίδιο πρόγραμμα. Δεν θα ανησυχήσεις; Repeat, repeat, repeat. Το μόνο καλό με τα διακαναλικά προγράμματα είναι ότι μπορείς να ρυθμίσεις τα χρώματα στην τηλεόραση, συγκρίνοντας το ένα κανάλι με το άλλο!
Αφού πρόλαβα και τα είπα στη μαμά τους (για να μη λέει ότι μαθαίνει τα νέα μας από το blog) σας παραθέτω δυο σημαντικές συνομιλίες που είχα με τα ανίψια μου (Βασίλης, Γ’ Δημοτικού, Παναγιώτα Α’ Δημοτικού) για τις εκλογές!
Εγώ: Αν μπορούσες να ψηφίσεις, τι θα ψήφιζες Βασίλη;
Βασίλης: Δεν μπορώ να σου πω. Η ψήφος είναι μυστική!
(κάπου στο βάθος ακούγεται συνομιλία σε τηλεοπτικό παράθυρο και αναφέρεται η έκφραση «προεκλογική περίοδος»)
Παναγιώτα: Τι «περίοδος» λέει αυτός, παιδί μου; Αυτή που αλλάζουν σερβιέτα τα κορίτσια;
Τα παιδιά, λένε, είναι το μέλλον αυτού του κόσμου. Τα παιδιά της Κούβας είναι ευχαριστημένα με caramellosκαι σαπούνι. Χαμογελούν, δεν θα προσπαθήσουν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο, ούτε τον μικρόκοσμό τους. Το πολύ πολύ να μεγαλώσουν και να πουλάνε παράνομα πούρα στους δρόμους της Αβάνας. Ή να αρκεστούν στα 25 δολάρια το μήνα. Ή να φύγουν, να πάνε στο Μαιάμι και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ. Γιατί στην Κούβα οι Κουβανοί δεν έχουν τίποτα να τους ανήκει, όλα ανήκουν στην κυβέρνηση, από τα ζώα, τα αυτοκίνητα έως τα σπίτια και τα χωράφια. Υπάρχει ένα μέρος στην Κούβα που δεν πάνε Κουβανοί αλλά μόνο τουρίστες που καταφτάνουν με charterαπό όλο τον κόσμο. Στο Βαραδέρο, Κουβανοί είναι μόνο οι υπάλληλοι, οι υπόλοιποι θα κάνουν μπάνιο στα λασπόνερα. Τα παιδιά στην Κούβα είναι χαμογελαστά, ξέρουν γράμματα και έχουν παιδεία. Δεν θα σου ζητήσουν πέσο, μόνο το σαπούνι που σου παρείχε δωρεάν το πολυτελές ξενοδοχείο που έμενες.
