Art Lab -Σφουγγαράκια & λαστιχάκια

Χτες καταφέραμε να κάνουμε πάλι κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν εντελώς πετυχημένο όσο αυτό που είχα δει στο internet, γιατί κάτι σίγουρα είχα ξεχάσει και δεν έβρισκα στο link. Όμως τα κορίτσια το ευχαριστήθηκαν, λερώθηκαν και το αποτέλεσμα ήταν πολύ όμορφο.
Εξάλλου, it's the process, not the product.

Το θέμα ήταν να χρησιμοποιηθούν σφουγγαράκια (από αυτά για τα πιάτα) στα οποία θα έχουν περαστεί κάποια λαστιχάκια για να δημιουργηθεί ενός τύπου σφραγίδα.

Στη συνέχεια πρέπει να βουτήξεις το σφουγγάρι στη μπογιά και να το πατήσεις πάνω σε μια σελίδα χαρτιού.

 της Μιράντας

της Δανάης (με λίγο κολάζ)


Η Μιράντα, ενώ έβαφε με πάθος μπλε όλη τη σελίδα, μου είπε: σε ευχαριστούμε που μας μαθαίνεις τέτοιες ωραίες ζωγραφιές. Χαχα!

Toxic

Παρασκευή πρωί στο φανάρι της Ανθούσας που «αργεί» ως συνήθως, ένας έξυπνος προσπερνάει όλους εμάς τους ηλίθιους που περιμένουμε υπομονετικά να αναβοσβήσει 2-3 φορές μέχρι να έρθει η σειρά μας και προσγειώνεται μπροστά από όλους για να περάσει πρώτος. Κουνάω το κεφάλι. Μα πραγματικά, πώς μπορείτε να συμπεριφέρεστε έτσι;

Στο σχολείο της Μιράντας, στον παιδικό σταθμό, δυο εβδομάδες τώρα που Νοέμβριο μήνα έχει καλοκαίρι τα έχουν βγάλει στην αυλή δυο φορές. Προχτές, δεν άντεξα και ρώτησα το λόγο. Γιατί, μου τα μάσαγε η δασκάλα, υπάρχουν γονείς που ζητάνε να μη τα βγάζουμε για να μην κρυώσουν. Με 25 βαθμούς έξω; Λογικό. Θα είναι οι ίδιοι γονείς φαντάζομαι που βλέπω κάθε πρωί να φέρνουν τα παιδιά τους με το αυτοκίνητο καπνίζοντας μέσα στο αυτοκίνητο.

Στο δημοτικό, κάθε πρωί, υπάρχουν γονείς που διπλοπαρκάρουν για να είναι ακριβώς μπροστά στην είσοδο αλλά και άλλοι, πιο άνετοι, που απλά ανάβουν alarm μέσα στη μέση του δρόμου, ενώ φυσικά υπάρχει ουρά από πίσω, και με την ησυχία τους βγάζουν το παιδί, βγάζουν την τσάντα και περιμένουν να το δουν να μπαίνει. Δημιουργείται κυκλοφοριακό κομφούζιο φυσικά. Και όλα τα γύρω στενάκια, άδεια, με άπειρες θέσεις για παρκάρισμα. Α, συγνώμη, αν παρκάρεις εκεί, ίσως θα πρέπει να περπατήσεις και δέκα βήματα, δεν το είχα σκεφτεί.

Ναι είμαι έξαλλη! Με τη συμπεριφορά όλων μας. Με τα παιδιά που μεταφέρονται κάθε ημέρα σαν σακούλες σκουπιδιών, χωρίς ζώνη, ούτε λόγος για κάθισμα, σαν παπαγαλάκια να ακουμπάνε στον ώμο του οδηγού-μπαμπά-μαμάς που κατά πάσα πιθανότητα φοράει ζώνη για να προστατευτεί αυτός.

Υπάρχει τόση τοξικότητα γύρω μας, που δεν την αντέχω. Και όση θετική ενέργεια κι αν προσπαθώ να ξεθάψω, αυτή η αρνητική ενέργεια, παντού, με τρώει.

Και μετά αν κοιτάξω και την γενική κατάσταση, για την οποία τόσο καιρό εθελοτυφλώ, θα φτιάξω τη βαλίτσα μου και θα πάρω τα παιδιά μου να πάμε κάπου αλλού. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Όλοι πάνε και γυρίζουν στις δουλειές τους μουτρωμένοι, βρίζουν και φωνάζουν στα παιδιά τους, επειδή έχουν κι αυτά υποχρεώσεις. Κι οι γονείς έχουν. Να κάνουν αυτόν τον κόσμο καλύτερο. Δεν αρκεί να στέλνεις στη Λέσβο τα ρούχα που σου περισσεύουν. Δεν αρκεί να τα πηγαίνεις στις καλύτερες εξωσχολικές δραστηριότητες. Δεν αρκεί να τους κάνεις ακριβά δώρα τα Χριστούγεννα. Δεν σε κάνει αυτό ούτε καλό άνθρωπο, ούτε καλό γονιό. Αλλά έχω την εντύπωση ότι κάτι τέτοιο δεν θα σε ενδιαφέρει και πολύ.

Μπορείς, σε παρακαλώ, απλά, να σκύψεις στο ύψος τους, να τους μιλήσεις χαμηλόφωνα και να τους ζητήσεις ένα συγνώμη; Κι άλλο ένα από εμένα. 

Art Lab - Αβγοθήκες

....ή μήπως αυγοθήκες;

Δεν ξέρω! Απλά το μόνο που ξέρω είναι ότι τις βρήκαμε έξω από ένα κάδο σκουπιδιών απέναντι από το μίνι μάρκετ της γειτονιάς και φυσικά δεν χάσαμε ευκαιρία.

Στην αρχή τα έκοψα εγώ ένα ένα με το ψαλίδι και έγιναν σαν λουλουδάκια.

Μετά επιστρατεύτηκαν τα χρώματα.

Τα κορίτσια τα έβαψαν ένα ένα και τα αφήσαμε να στεγνώσουν.

Η Μιράντα, για κάποιο λόγο που ξέρει μόνο αυτή, επέμενε να βάψει όλα τα δικά της κόκκινα.

Όταν είχαν στεγνώσει ανοίξαμε μια μικρή τρύπα στο κέντρο και περάσαμε ένα κορδόνι.

Στο πρώτο λουλούδι φτιάξαμε ένα κόμπο και μετά ανάμεσα στα λουλουδάκια περνάγαμε χάντρες και κουδουνάκια.

Δεν ξέρω, το αποτέλεσμα μου άρεσε τόσο πολύ που το κρέμασα στο σαλόνι!!

Art Lab (καλαμάκια & πλαστελίνη)

Με τις πλαστελίνες περνάμε διάφορες φάσεις. Υπήρχαν ημέρες στο παρελθόν που παίζαμε αρκετά με αυτές. Όμως επειδή χαλάνε γρήγορα και σκληραίνουν αν δεν τους δίνεις την απαραίτητη σημασία, σύντομα ήταν άχρηστες και πετάγονταν στα σκουπίδια. Κάποια στιγμή, είχα φτιάξει δικιά μου πλαστελίνη από αλεύρι και νομίζω ότι κράτησε λίγο παραπάνω.
Πριν από λίγες ημέρες, βρήκα αυτές τις πολύ χρωματιστές πλαστελίνες και τις πήρα, μην ξέροντας που θα καταλήξουν. Ένα απόγευμα λοιπόν αποφασίσαμε να το παίξουμε αρχιτέκτονες και να φτιάξουμε διάφορες κατασκευές.
Χρειαστήκαμε
πλαστελίνες
καλαμάκια για σουβλάκια

Φτιάξαμε στην αρχή μικρά μπαλάκια χρησιμοποιώντας ελάχιστη πλαστελίνη και μετά τα χρησιμοποιήσαμε σαν υλικό για να ενώσουμε τα καλαμάκια.

Προς το τέλος επιστρατεύτηκαν και καλαμάκια κανονικά και μια ...πέτρα που έγινε προσωπάκι.

Art Lab (dot challenge)

Φέτος δεν επιλέξαμε να στείλουμε τα κορίτσια σε κάποια εξωσχολική δραστηριότητα. Η Δανάη πάει πρώτη δημοτικού και η Μιράντα στον παιδικό σταθμό. Γυρνάνε στο σπίτι γύρω στις 2 και χρειαζόμαστε λίγο χρόνο για να φάμε, να διαβάσει η μεγάλη τα μαθήματά της και να κοιμηθεί η μικρή. Αν είχαμε κάτι, θα έπρεπε στις 5 να είμαστε πάλι στον δρόμο και να τους μένει ελάχιστος χρόνος μαζί, για να παίξουν, ή για να βγούμε μια βόλτα όλοι μαζί, ειδικά τώρα που ο καιρός κρατάει πολύ. Στο παρελθόν έκανα πολλά πράγματα μαζί τους, από ιδέες δικές μου ή από όλο αυτό το πλούσιο υλικό που μπορείς να βρεις στο internet. Όμως η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό το είχα αφήσει εντελώς. Παίζανε μαζί ή βλέπανε τηλεόραση ή περνάγαμε αρκετή ώρα στο πάρκο και δεν κάναμε κάτι πιο δημιουργικό, έστω και για λίγο. 

Οπότε αποφάσισα, μια φορά τουλάχιστον την εβδομάδα να κάνουμε κάτι στο σπίτι. Μια δημιουργική δραστηριότητα που να έχει σχέση με χρώματα, ζωγραφική, τέχνη, στα δικά τους μέτρα πάντα και πάντα λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορά της ηλικίας τους. 

Τα project αυτά σκέφτομαι να τα ανεβάζω στο blog γιατί μου φαίνονται πραγματικά απλά και ενδιαφέροντα και είναι ιδέες που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε στο σπίτι του με υλικά που ίσως έχει ήδη. 

Το πρώτο είναι αυτό με τις σταγόνες χρώματος.

Το πρωτοείδα στο The Artful Parent και ενθουσιάστηκα. 

Είναι μια άσκηση συγκέντρωσης και το αποτέλεσμα είναι ένα ...έργο τέχνης. 

Χρειαστήκαμε:

χαρτί ακουαρέλας (ή ένα χοντρό χαρτόνι π.χ. η εσωτερική πλευρά από ένα κουτί δημητριακών)

αυτοκόλλητη ταινία (είχα τα washi tapes μου)

χρώματα τέμπερας

πινέλα (κατά προτίμηση τόσα όσα και τα χρώματα)

Ξεκινάμε!

Χρησιμοποίησα την αυτοκόλλητη ταινία για να φτιάξω ένα πλαίσιο στο χαρτόνι. Όταν στεγνώσει το έργο, και αφαιρεθεί η ταινία θα υπάρχει μια όμορφη κορνίζα.

Μετά εγώ έριξα μικρές σταγόνες από όλα τα χρώματα στο κάθε χαρτόνι. Διάσπαρτα και από λίγο.

Και μετά τους εξήγησα ότι πρέπει να απλώσουν τη μπογιά έτσι ώστε να καλύψουν όλο το άσπρο του χαρτιού αλλά θα πρέπει να μην ακουμπήσει το ένα χρώμα το άλλο. Μόνο τα ίδια χρώματα μπορούν να ενωθούν. Τα άλλα όχι.

Δεν είναι εύκολο!!! Θέλει αρκετή συγκέντρωση και προσοχή για να μην μπλεχτούν τα χρώματα.

Στο χαρτί της Μιράντας έβαλα λιγότερη ποσότητα γιατί πίστευα ότι θα της είναι πολύ δύσκολο. Όμως τα κατάφερε μια χαρά!!

Όταν τελειώσαμε, αφήσαμε το χαρτί να στεγνώσει και μετά αφαιρέσαμε την ταινία για να δούμε την κορνίζα και το έργο ολοκληρωμένο.

 Δεν είναι υπέροχη αφηρημένη τέχνη;

Στο μυαλό της Δανάης

Με τη Δανάη λοιπόν. Την θαυμάζω για αυτό που γίνεται και χαίρομαι που βοηθάω κι εγώ στον βαθμό που μου αναλογεί να της δώσω τα ερεθίσματα που θα την κάνουν μια ανεξάρτητη κοπέλα σε λίγα χρόνια. Είναι πρωτάκι και το λάτρεψε το σχολείο και τη δασκάλα της. Νομίζω ότι προσαρμόστηκε σχετικά γρήγορα και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε όλους αυτούς τους κανόνες, τα πρέπει, τα παιχνίδια, τα αστεία, τα τόσα καινούρια πρόσωπα, την μεγάλη αυλή! Είναι σοφή καμιά φορά και πιο σοβαρή από εμένα. Καμιά φορά τις κοιτάζω και τις δυο και θέλω να παγώσω τον χρόνο. Να μείνουν για όσο περισσότερο μπορούν ακόμη παιδιά. Να περνάει αργά ο χρόνος, να τον ευχαριστιόμαστε, να μην χάνουμε ούτε ένα λεπτό.

Κάποιες ατάκες, μαζεμένες από σημειωματάρια μου, από εδώ κι από εκεί. Η Δανάη, λοιπόν.

Παίζει στον υπολογιστή αρκετή ώρα. Για να το ξεκινήσω ευγενικά (και ύπουλα ίσως;) της λέω:

-Κοίτα η αδερφή σου τι ωραία που παίζει με τα παιχνίδια!

Γυρνάει και την κοιτάει:

-Μένω έκπληκτη!

Πάει στην κουζίνα να βρει μπισκότα στο ντουλάπι. Την ακούω να μιλάει με φωνή ρομπότ:

-Δε βρίσκω, επαναλαμβάνω, δεν βρίσκω.

Συζητάμε κάτι και της λέω:
-Βρε Δανάη, δεν το χωράει το μυαλό μου!

-Πέτα όλα τα πράγματα και κράτα αυτό!

Πρέπει να πάμε σουπερμάρκετ να πάρουμε κάποια πράγματα και σκέφτομαι να στείλω τη λίστα στον Δημήτρη για να μας τα φέρει επιστρέφοντας από τη δουλειά. Τη βγάζω λοιπόν φωτογραφία με το κινητό μου και του τη στέλνω με iMessage (τρομερή ευκολία!!!!). Της εξηγώ τι ακριβώς κάνω και μου λέει:

-Θα πρέπει να κάνει ζουμ για να τα δει!!

Ένα Σάββατο πηγαίνουμε στον Εθνικό Κήπο. Κάνουμε βόλτες και καταλήγουμε στην παιδική χαρά. Όταν φεύγουμε, μου λέει ενθουσιασμένη:

-Ήταν ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ!

Και λιώνω….

-Μαμά, το ξέρεις ότι παρόλο που είσαι μαμά μου, μοιάζεις και με φίλη μου γιατί έτσι διασκεδάζω με τις φίλες μου;

Ατάκες Μιράντας

Η Μιράντα είναι 3 χρονών και 8 μηνών και το μυαλό της δουλεύει τόσο γρήγορα που δεν την προλαβαίνουμε. Είναι πολύ χαδιάρα, θέλει αγκαλιές και τον λαιμό μου γιατί είναι «ζεστός». Με το σχολείο δεν είχαμε ιδιαίτερα δράματα, σε αυτό έπαιξε ρόλο ότι είναι η δεύτερη χρονιά και ότι το καινούριο της σχολείο είναι σούπερ αλλά και ότι έχει κάποιους συμμαθητές και συμμαθήτριες που τους γνωρίζει ήδη από τη γειτονιά. Όταν πηγαίνουμε στο σχολείο με το αυτοκίνητο, μου ζητάει να μην βάζω στο ραδιόφωνο λυπητερά τραγούδια. 

Αυτές είναι μερικές ατάκες που πρόλαβα να σημειώσω, γιατί όλες οι άλλες τρέχουν και τις παίρνει το φθινοπωρινό αεράκι!

Αφήνουμε τη Δανάη στην πόρτα του σχολείου.

-Να περάσεις καλά, να έχεις καλό μάθημα και καλό διάλειμμα. Σε αγαπάμε πολύ!

-Μαμά, μπορούμε να πάμε ΣΤΟΝ ΙΚΕΑ;

 Μετά από μια διαφωνία μεταξύ τους, από ότι φαίνεται η Μιράντα είχε δίκιο!

-Στα έλεγα εγώ Δανάη!

Γυρνώντας από το σχολείο, μου λέει ότι για κάποια στιγμή, μέσα στην μέρα, της έλειπα και με ήθελε.

-Ήμουν στεναχωρημένη και για να νιώσω καλύτερα, σκέφτηκα μια πεταλούδα να πετάει.

Φοράει κάποια δικά μου παπούτσια με τακούνι και περπατάει στο σαλόνι.

-Ξυπνάω τον κόσμο;

Δανάη: Είδα ένα όνειρο, ότι ήμουν μητέρα αλλά δεν είχα παιδιά.

Μιράντα: Ήσουν η μητέρα Φύση;

Θέλω να τις βάλω κάποια videos στο YouTube στην τηλεόραση και πρέπει να ανοίξω το Wi-Fi. Οπότε εμφανίζεται το πληκτρολόγιο στην οθόνη για να πληκτρολογήσω το password.

-Θέλει κωδικό;

Συνήθως την πηγαινοφέρνω εγώ στο σχολείο, εκτός από τις ημέρες που ο Δημήτρης είναι εδώ και μοιραζόμαστε τις «αποστολές-παραλαβές». Ένα πρωί την πάω εγώ στο σχολείο και, στο σχόλασμα, την παίρνει ο μπαμπάς της.

-Α γιατί κάνατε ανταλλάξ;

Έξω από το Δημοτικό. Σήμερα.

Εγώ: Βλέπεις, Μιράντα, κάποια παιδιά έρχονται μόνα τους στο σχολείο.

Μιράντα: Μπορείς οι γονείς τους να έχουν πεθάνει.

Η εβδομάδα των αλλαγών

..... όχι όχι δεν είναι αυτό που νομίζεις... δεν είναι πολιτικό σχόλιο.... για τα δικά μας θα πω... τα σχολικά και τα σπιτικά....

Μια εβδομάδα μετά την έναρξη των σχολείων, μπορώ να πω ότι άνετα μπορώ να κάνω το επάγγελμα του ταξιτζή. Βρήκα διαδρομή να κόβω δρόμο για το σχολείο της Μιράντας που είναι πάνω στο βουνό (σαν τα καλά ιδιωτικά…) και φτάνω εκεί σε 10 λεπτά, περιμένοντας μόνο σε ένα φανάρι. Το καινούριο σχολείο είναι δημοτικός παιδικός σταθμός και είναι ΣΧΟΛΕΙΟ! Δηλαδή πραγματικά, που πηγαίναμε μέχρι τώρα; Είναι η ημέρα με την νύχτα. Η ψυχολογία της Μιράντας είναι τόσο καλή που τη δεύτερη μέρα που πήγα να την πάρω μου είπε ότι δεν ήθελε να φύγει. Κάτι πάει πολύ καλά εδώ.

Από την άλλη, το δημοτικό με τρομάζει λίγο. Οπότε μπαίνω στη θέση της Δανάης που ζει αυτό το χάος την ώρα πριν την προσευχή. Χτες που την άφησα στην αυλή πριν χτυπήσει το κουδούνι, για να προλάβω να πάω και την Μιράντα, έχασε λίγο τον προσανατολισμό της, και αγχώθηκε όταν χτύπησε το κουδούνι. Μου τα είπε μια μαμά το μεσημέρι. Το συζήτησα απ’ έξω, απ’ έξω το μεσημέρι. Της εξήγησα ότι είναι λογικό να μην ξέρει που είναι τι. Και της είπα πως κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ όταν είχαμε μετακομίσει σε αυτό το σπίτι. Άνοιγα όλα τα ντουλάπια της κουζίνας μέχρι να θυμηθώ που είχα βάλει τα ποτήρια. Ήταν όλα καινούρια, δεν θυμόμουν τίποτα. Άνοιγα να πάρω ένα ποτήρι και έβρισκα πιάτα. Κάπως έτσι είναι και το δημοτικό. Όλα καινούρια. Άγνωστες φάτσούλες, άγνωστες αίθουσες, λάθος στροφές. Μέχρι να βρεις το δρόμο σου, θα χαθείς πολλές φορές. Αλλά στο τέλος, δεν θα θυμάσαι καν πως γινόταν και χανόσουν.

Όταν γυρνάνε στο σπίτι, πέφτουν πάνω μου με τα μούτρα να μου πουν όλα τα νέα χωρίς ανάσα και μου ζητάνε να φάνε ό,τι υπάρχει στην κουζίνα. Η Δανάη πάει στην τουαλέτα για κατούρημα χωρίς να υπάρχει αύριο, γιατί μάλλον δεν έχει επισκεφτεί τις σχολικές τουαλέτες ούτε μια φορά. Η Μιράντα αντίθετα πάει μόνη της και αυτοεξυπηρετείται στο σχολείο ενώ στο σπίτι φωνάζει «έκαναααααα μαμαααααα».

Κάπως έτσι, θα περάσουν οι ημέρες και θα μπούμε σε μια αγαπημένη ρουτίνα. Να προλαβαίνω να γράφω τα κείμενα μου το πρωί, να συμμαζεύω το σπίτι, να ρίχνω ένα φαγητό στη φωτιά και να έχω χρόνο και για τα πέρα δώθε.

Μεταξύ άλλων, αυτή την πρώτη εβδομάδα της προσαρμογής στα σχολεία, μείναμε δυο τρεις ημέρες χωρίς καναπέ γιατί τον πουλήσαμε! Το δώσαμε κοψοχρονιά γιατί ήθελα πραγματικά να τον ξεφορτωθώ και πήραμε τον Ektorp του Ikea, που τον έχω ερωτευτεί. Ήδη ονειρεύομαι τα μαξιλαράκια που θα φτιάξω και λατρεύω την αίσθηση ελευθερίας και …άπλας που απέκτησε το σπίτι μας.

Επίσης, αλλάξαμε τα δωμάτια μας και το παιδικό απέκτησε πάγκο γραφείου και άπλετο χώρο για παιχνίδι. Το δικό μας βάφτηκε γκρι και είναι τέλειο! Πραγματικά, έχω όρεξη να πάω να διαβάσω ένα βιβλίο πριν κοιμηθώ, ενώ πριν πήγαινα για ύπνο με κλειστό το φως και φυσικά περπατώντας στις μύτες.

Τα παιδιά κοιμούνται το αργότερο 9:30 καμιά φορά και 9, γεγονός που άλλαξε δραματικά τη βραδινή ζωή στο σπίτι.

Και να πάνω που συνηθίζαμε στις νέες καταστάσεις, έχουμε, λέει, εκλογές, και κλείνουν τα σχολεία για ένα τετραήμερο. Αν και πρόκειται για τις πιο βαρετές εκλογές του αιώνα και καμία αλλαγή δεν θα βγει αυτή την Κυριακή, πραγματικά εύχομαι να είμαστε πιο δυνατοί ως γονείς να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που θα βρούμε μπροστά μας. Γιατί πραγματικά, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία από το να έχεις χαμογελαστά παιδιά. Και αυτή την εβδομάδα είχα, οπότε δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω κι εγώ!

Back to new beginnings

«Μιράντα πάμε για ύπνο, είναι πολύ σημαντική ημέρα για μένα αύριο». Κοιμήθηκαν από τις 9. Που για τα δικά μας δεδομένα, είναι ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ. Κοιμήθηκαν με τη θέλησή τους. Που για τα δικά μας δεδομένα, είναι ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟ.

Ξέρω κι εγώ, μάλλον μεγαλώνουν. Και τα πράγματα γίνονται πιο απλά στην πράξη αλλά πιο πολύπλοκα στη θεωρία, στις σκέψεις και στο μυαλό.

Δεν με τρομάζει το δημοτικό. Δεν του δίνω και πολύ σημασία μάλλον. Αν με προβληματίζει κάτι είναι οι τούρκικες τουαλέτες και το πρωινό ξύπνημα. Κατά τα άλλα, την νιώθω έτοιμη να μπει στην κοινωνία όπου εκτάκια τρέχουν, πεμπτάκια συζητούν πριβέ, τεταρτάκια κρύβονται στις τουαλέτες, τριτάκια παίζουν βόλεϊ, δευτεράκια το παίζουν μεγάλα και πρωτάκια είναι ψαράκια στον ωκεανό.

Δεν ξέρει καθόλου το σχολείο και σκέφτηκε να πει στη δασκάλα της να φτιάξουν έναν χάρτη. Που είναι οι τουαλέτες, το γραφείο του διευθυντή κλπ κλπ. Να μια απόδειξη ότι ήδη σκέφτεται διαφορετικά. Και τη λατρεύω.

Το μικράκι μεγαλώνει απότομα και οι μπούκλες στο κατά τα άλλα κοντό μαλλί πληθαίνουν. Φέτος θα πάει σε ένα υπέροχο σχολείο, εκ πρώτης όψεως και θα τα περάσει περίφημα.

Αγαπώ και το λουλούδι αυτό που συνεχώς πετάει ατάκες και κάνει γκριμάτσες. Ένα μικρό δείγμα για καλή αρχή στη σχολική χρονιά!

Στο μπαμπά της (!)

-Θα πρέπει να μου λες και μένα μπράβο, γιατί μας έχεις γεννήσει και τις δυο.

-Θα πάρουμε παγωτό;

-Θα δούμε.

-Είδαμε, θα πάρουμε.

-Μαμά βάλτη τιμωρία για εκατοντάδες.

=Ξέρεις πώς φεύγει η αηδιαστική σάλτσα από το στόμα; Με παγωτό.

Ατάκες ατάκες ατάκες

Προσπαθώ να κρατάω σημειώσεις αλλά δεν προλαβαίνω πάντα. Επίσης πλέον δεν είναι μόνο ατάκες, είναι ολόκληρες συζητήσεις μεταξύ τους, που δεν προλαβαίνω να καταγράψω. Ό,τι πρόλαβα λοιπόν, σε αυτό το ποστ.

 

 

Μιράντα, 3 χρονών και 5 μηνών.

-Αυτή τη ζωή θέλω, να μη μαζεύουμε τα παιχνίδια...

 

-Έχει και Toy Story 34;

 

Γράφουμε λίστα για το σούπερ μάρκετ.

Λέω: ψωμί.

Λέει: Παιδεία.

 

 

-Μαμά, πότε παντρευτήκατε;

-Παλιά.

-Πόσο παλιά; Όταν υπήρχαν δεινόσαυροι;

 

-          Όταν μεγαλώσω θέλω να φτιάχνω γλυκά κανονικά για τους άνθρωπους

 

 

-Μαμά να σου πω τις Δευτέρες;

-Ναι

-Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

 

 

-          Δανάη έχεις μαύρους κύκλους;

 

 

Έκανες μπάνιο και δεν έκλαψες καθόλου

Ναι δεν ακούστηκε ούτε χικ.                   

 

 

 

 

Ατάκες Δανάης, 5 χρονών και 7 μηνών

 

-Να φάω παγωτό;

-Όχι , μόλις ήπιες γάλα.

-Αφού και το παγωτό από ασβέστιο φτιάχτηκε.

 

 

Παίζει με τις κούκλες της και μου λέει:

-Επειδή το μωρό μου ξέρεις πόσο κλαίει, αποφάσισα τη μέρα που ήρθε στο σπίτι να κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο με το μωρό γιατί είναι πάρα πολύ μωρό και τότε αποφάσισα να κοιμάμαι στο ίδιο κρεβάτι. (co sleeping)

 

 

-Εννοείς τη γιορτή που είχαμε πάει τις προάλλες;

-Δεν ήταν τις προάλλες, ήταν καλοκαίρι!

 

 

 

 

Η Μιράντα δεν της δίνει το τηλεκοντρόλ. Περιμένω να δω τι θα γίνει. Έρχεται η Δανάη και μου λέει

-Μαμά, δεν μπορώ να το χειριστώ.

 

-          Μιράντα εγώ θα πάρω τη λεμονίτα μου και θα  πάω να κάτσω έξω. ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ

 

Έχει πάρει το παλιό μου κινητό να παίξει. Τη ρωτάω αν θέλει να της το ξεκλειδώσω.

-          Δεν έχει κλείδωμα. Αναγνωρίζει αν είναι χέρι παιδιού!

 

Mess(α) ή (π)αί(ξω);

Διχαστήκαμε. Και διχάσαμε και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μπήκαν από τη μία πλευρά οι μισοί κι ας μην συμφωνούν σε τίποτα άλλο εκτός από το ναι, και από την άλλη αυτοί του ΟΧΙ, οι κακοί, που θέλουν την Ελλάδα εκτός Ευρώπης.

Στο σπίτι επικρατεί σχετική ηρεμία. Βέβαια, επειδή δεν είχαμε κρύψει στα σεντούκια χρήματα, ούτε στηθηκαμε στην ουρά την Παρασκευή στις 3 η ώρα το βράδυ, τα μετρητά είναι λίγα. Οπότε υποθέτω κάτι πρέπει να τους πω για να μην μου ζητάνε πράγματα που δεν είναι και πρώτης ανάγκης. «Είναι κλειστές οι τράπεζες». Έτσι τους είπα. «Και πότε θα ξαναανοίξουνε» με ρώτησε η Μιράντα. Δεν ήξερα. Υποθέτω θα εξαρτηθεί από το τι θα ψηφίσω την Κυριακή. Ή έτσι με έχουν κάνει να πιστεύω. «γιατί δεν τυπώνουμε δικά μας;» ρώτησε η Δανάη. Γιατί δεν έχουμε εκτυπωτή. Τόσο απλά.

Χτες φεύγοντας από τη βιβλιοθήκη σκέφτηκα να πάμε λίγο στη μαμά μου, όμως όλοι οι δρόμοι ήταν κλειστοί προς το κέντρο. Απογοήτευση. «τι κάνουν στη Βουλή;» «Τι είναι η Βουλή;» «Τι είναι διαδήλωση;» «Δεν μπορούμε να τους πούμε να κάνουν λίγο στην άκρη να περάσουμε;» Το τι άκουσα δεν περιγράφεται.

Δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τι συμβαίνει, εδώ μεγάλοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Έχει πέσει και στο τραπέζι η λέξη δραχμή, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα υπήρχε καν στο λεξιλόγιο τους. Δραχμή, βουλή, ευρώ, Τσίπρας, τράπεζες. Μικρά παιδιά, 3 και 5, τι δουλειά έχετε εσείς με όλα αυτά;

Κι όμως, το μέλλον τους έχει να κάνει και με αυτά. Με το αν θα ταξιδεύουν με την ίδια ευκολία όπως μέχρι τώρα, αν θα έχουν ανοιχτές πόρτες για δουλειά και για σπουδές παντού στην Ευρώπη, αν η Ελλάδα θα δέχεται ευρωπαϊκά πακέτα χρηματοδότησης για να ζουν τη ζωή που ονειρεύονται.

Τι είναι η Ευρώπη; Μια ήπειρος. Με χώρες που χρωστάνε η μία στην άλλη, σαν εμάς. Γίνεται να σταματήσει αυτό; Να εκμηδενιστούν τα χρέη, με μνημόνια έστω, με συμφωνίες, αλλά κάποια στιγμή να μην υπάρχουν άλλα χρήματα που χρωστάμε; Υποθέτω πως όχι. Γιατί σε κάθε δίλημμα, σε κάθε εκλογική στιγμή, οι Έλληνες θα διχάζονται. Ποτέ μα ποτέ δεν θα είμαστε μια γροθιά. Δημοκρατία έχουμε εξάλλου.

Σκέφτομαι τον μικρόκοσμό μας, και ξέρω πως μπορώ να προστατέψω τα παιδιά μου, όχι οικονομικά, αλλά ηθικά τουλάχιστον. Μπορεί σε λίγες μέρες να μην έχω πρόσβαση σε χρήματα κι αυτό θα αλλάξει την καθημερινότητα αλλά ξέρω ότι μπορώ να ανταπεξέλθω αλλιώς. Όμως αυτή η κατάσταση δεν αφορά το μέλλον των δικών μου παιδιών ΜΟΝΟ. Δεν θα βγάλω χρήματα για να σώσω το δικό μου σπίτι. Δεν γίνεται και αυτή τη φορά να κοιτάμε τον εαυτούλη μας. Θα ψήφιζα όχι αν ήξερα ότι πράγματι πρόκειται για τη συμφωνία και όχι για το ευρώ/δραχμή. Θα ψήφιζα ναι αν ήξερα ότι η συμφωνία, όσο σκληρή κι αν είναι, θα μας βγάλει για πάντα από το χρέος, σύντομα. Όμως, τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Και κανείς δεν μου λέει υπεύθυνα τι θα γίνει την επόμενη μέρα!

Την επόμενη Δευτέρα, θα ξυπνήσουμε, θα φάμε πρωινό και θα παίξουμε. Θα έχουμε ρεύμα, ίντερνετ, γάλα στο ψυγείο και δημητριακά στο ράφι. Ελπίζω και μια καλή εξήγηση από επίσημα χείλη.

Epic fail day

Ετοιμαζόμαστε να πάμε σε ένα πάρτυ. Η Μιράντα κοιμάται στον καναπέ, την ξυπνάω και δεν θέλει να ξυπνήσει. Γκρινιάζει κανένα δεκάλεπτο που την ξύπνησα και κανέναν δεκάλεπτο επειδή δεν συμφωνεί με το φόρεμα που διάλεξα. Η Δανάη ντύνεται, ο Δημήτρης της φτιάχνει τέλεια τα μαλλιά αλλά την πονάει λίγο στο χτένισμα και γενικά η προετοιμασία δεν πάει ρολόι.

Τσεκάρω το κινητό μου για να δω που ακριβώς είναι η διεύθυνση του πάρτυ και συνειδητοποιώ 5 ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΦΥΓΟΥΜΕ, ότι το πάρτυ είναι το άλλο Σάββατο.

Λιποθυμώ λιγάκι και μετά πρέπει να ανακοινώσω το νέο και στους υπόλοιπους.

Το ξεστομίζω, οι αντιδράσεις δεν είναι τόσο έντονες όσο περίμενα. Εγώ τραβάω τα μαλλιά μου και νιώθω τόσο άσχημα γιατί μεταξύ άλλων ο Δημήτρης θα ήθελε να πάει σε ένα night run και του είπα να μην πάει γιατί είχαμε το πάρτυ.

Αποφασίζουμε να πάμε Smart park και να τα ξετινάξουμε στο τραμπολίνο για να νιώσω εγώ καλύτερα βασικά. Αλλάζουμε ρούχα, παίρνουμε πατίνια και φεύγουμε.

Δεν έχω βενζίνη, έχει ανάψει λαμπάκι. «Έχουμε για να πάμε δυο φορές και να γυρίσουμε» αποφαινεται ο Δημήτρης.

Δεν έχουμε πάρει λεφτά, μόνο τη χρεωστική μου και έχω σκοπό να βγάλω από το ΑΤΜ εκεί.

Φτάνουμε. Συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τα κράνη τους.

Το παραβλέπω.

Βγάζω την κάρτα από την τσάντα και κατευθύνομαι στο ΑΤΜ. Με φωνάζει ένας κύριος να μου πει ότι μου έπεσε το κλειδί του αυτοκινήτου από την τσάντα. Οριακό.

Προσπαθώ να βγάλω χρήματα αλλά τελικά το μηχάνημα δεν μου δίνει. Το διαθέσιμο υπόλοιπο είναι μικρότερο από το λογιστικό ή κάτι τέτοιο, ή μάλλον είμαι ταπί.

Ο Δημήτρης δεν έχει πάρει πορτοφόλι.

Απελπίζομαι.

Προσφέρομαι να γυρίσω σπίτι να φέρω το πορτοφόλι του. Είναι σχετικά κοντά.

«Να σου αφήσω την τσάντα με τα νερά, ζακέτες κλπ;» «ναι».

Φεύγω σφαίρα και φτάνω σπίτι, πάω να βγω από το αυτοκίνητο και συνειδητοποιώ ΟΤΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑ.

Πανικοβάλλομαι.

Παίρνω τηλέφωνο την αδερφή μου που μένει κοντά και πάντα μας σώζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Ευτυχώς είναι στο σπίτι.

Πάω. Μου δίνει δεύτερα κλειδιά και λεφτά. Μεγάλη η χάρη της!

Πηγαίνω ξανά σπίτι να πάρω για σιγουριά πορτοφόλι και κράνη.

Στην επιστροφή θυμάμαι το «μας φτάνει δυο φορές να πάμε και να γυρίσουμε» και βάζω βενζίνη.

Ας μη μείνω κι από βενζίνη.

Φτάνω στο Smart Park. Τους βρίσκω.

Προσφέρομαι να βάλω το κράνος στη Μιράντα.

ΤΗΣ ΠΙΑΝΩ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΕ ΤΟ ΚΛΙΠ.

Σφαδάζει στον πόνο.

Της δίνω νερό. Έχω θυμηθεί να πάρω νερό. Παίρνω βαθμούς bonus.

Πάμε τραμπολίνο, περιμένουμε υπερβολική ποσότητα χρόνου μέχρι να έρθει η σειρά μας.

Ήταν τα καλύτερα 6 ευρώ για 10 λεπτά που έχω ξοδέψει ποτέ στη ζωή μου.

 

Γυρίζουμε σπίτι ασφαλείς, λέω να το γυρίσω στην πλάκα και να γράψω ποστ.

Ιδού.

Y.Γ. I am a loser baby so why don't you kill me. μου το αφιερώνω.

Εκείνες

 

Άφησα στα χέρια τους τις μικρές. Τις εμπιστεύτηκα χωρίς να τις ξέρω. Τρεμόπαιξε η καρδιά μου το βράδυ πριν. Και όλα τα πρώτα βράδια. Δεν τις ήξερα, δεν με ήξεραν. Δεν είχε και τόση σημασία.

Τις ξυπνούσα, τις έβγαζα από το ζεστό τους κρεβατάκι, γάλα γρήγορα και τις πετούσα κυριολεκτικά στα χέρια αγνώστων. Άλλες φορές να κλαίνε με λυγμούς, άλλες να με κοιτάνε με αυτά τα puppy eyes.

Ποιες ήταν; Τι τους έλεγαν; Τους έδιναν σημασία; Τους μιλούσαν γλυκά; Γιατί το έκανα εγώ αυτό στα παιδιά μου; Πώς μπορούσα να τις εμπιστευτώ; Δεν θα πω ψέματα. Το μισούσα αυτό. Πάλεψα πολύ για να το δεχτώ. Και να σταματήσω να βλέπω τις δασκάλες σαν μάγισσες με τρία κεφάλια.

Όμως τις άφηνα. Σε ένα περιβάλλον άγνωστο. Για μένα. Όχι για εκείνες. Με δασκάλες που με την πρώτη ματιά φαίνονταν οικίες, καλές αλλά δεν ήξερα, πραγματικά δεν ήξερα τίποτα. Και ούτε έπρεπε να μάθω.

Μετά το άφησα στον αυτόματο πιλότο. Δεν είχα σκοπό να αναλύω τα πάντα. Ούτε τα καρεκλάκια σκέψης, ούτε τις τιμωρίες, ούτε τον τρόπο διδασκαλίας. Ούτε αν αερίζουν τα παράθυρα, ούτε αν τις σκουπίζουν στην τουαλέτα, ούτε αν τους δίνουν χαρτομάντιλο όταν οι μύξες έφταναν στο σαγόνι. Ούτε, ούτε.  Ήθελα να πάρουν ό,τι μπορούσαν. Να το απολαύσουν. Να το δοκιμάσουν.

Και μαζί τους κι εγώ.

Και κάθε ημέρα, με την επιστροφή τους στο σπίτι έβλεπα πόσο καλό τους έκανε το σχολείο. Πόσο καλό τους έκαναν εκείνες.

Δεν μου χτύπησε ποτέ κάτι άσχημα. Μια λέξη, μια φράση, ένα μισόλογο. Κι αυτή η απόσταση ασφαλείας που (τυχαία ή έτσι είναι τελικά ο ρόλος των δασκάλων;) κράτησαν και οι τέσσερίς τους, μου άρεσε. Δεν ήθελα να γίνουμε κολλητές. Ήθελα να ακούω αλήθειες. Να ακούω τη γνώμη τους. Να βοηθάνε τα λουλούδια μου να ανθίσουν. Μαζί τους κι εγώ τα ποτίζω λίγο λίγο.

Μάθανε πολλά φέτος. Ήταν η μεγάλη πρώτη φορά και για τις δύο.

Κι εκείνες ήταν άψογες. Δεν ξέρω αν ήταν τύχη που ήταν κι οι τέσσερίς τους αυτό που πραγματικά ήθελα, κι ας μη το ήθελα. Κι ας μη το ήξερα. Εκεί, κρυφοί παρατηρητές, σαν κι εμένα. Κι όλα αυτά δεν τα ξέρω με αποδείξεις, δεν πετούσα σαν μικρή Tinkerbel κατασκοπεύοντας τις τάξεις, αλλά τα εισπράττω καθημερινά από τα παιδιά μου!

Τώρα που τελειώνει η χρονιά, ξέρω πως είμαι τυχερή που αυτές ήταν οι πρώτες τους δασκάλες. Η κυρία Μαρία, η κυρία Έφη, η κυρία Ειρήνη και η κυρία Νίκη.

Σας ευχαριστώ!

Αντιβίωση-επιβίωση

Τελευταία εβδομάδα του σχολείου και εμείς φυσικά είμαστε για άλλη μια φορά με αντιβίωση. Μας τσάκισε το σχολείο φέτος. Και τις δυο τις τρέλανε στις αρρώστιες, εναλλάξ, εβδομαδιαία. Αλλά αν κάποια έπαιρνε το χρυσό μετάλλιο είναι η μεγάλη. Που βήχει και βαράει συναγερμός. Που άλλες φορές πραγματικά κάνουμε πως δεν ακούμε, γιατί όχι δεν είναι δυνατόν να ΞΑΝΑΑΡΡΩΣΤΗΣΕ πάλι;

Και τι έχουμε κάνει λάθος; Έχει λάθος προσανατολισμό το σπίτι; Λάθος feng shui; Έχει υγρασία στα υπνοδωμάτια; Δεν τα ντύνουμε καλά; Δεν θήλασα 10 μήνες σερί; Δεν τρώνε τα φρούτα τους, τις βιταμίνες τους και τις εχινάκεες τους; Τι κάνουμε στραβά; Αυτή η αγάπη δεν τους βάζει χοντρή ασπίδα μπροστά κάθε φορά που ένα άρρωστο παιδάκι φταρνίζεται στην τάξη;

Μήπως δεν τα βγάζουμε πολύ έξω; Στον καθαρό αέρα; Μήπως τα βγάζουμε πάρα πολύ έξω; Στον αέρα;

Μήπως δεν σιδερώνω καλά τα ρούχα; Μήπως δεν αλλάζω συχνά σεντόνια;

Πόσες αρρώστιες μας έχουν μείνει; Έχουμε κάνει σχεδόν όλα τα τσεκ στη λίστα!

Έχουμε γίνει κολλητοί με τη γιατρό μας, που ούτως ή άλλως όμως την αγαπάμε τρελά!

Αλλά θα προτιμούσαμε να τη βλέπουμε λίγοοοοο πιο αραιά!

Αν ο χειμώνας μας ήταν πανωλεθρία με πνευμονίες, βρογχίτιδες, ωτίτιδες, πυρετούς ανεξήγητους, μύξες, βήχα, γαστρεντερίτιδες και όλα αυτά εις διπλούν, με το που αναρρώνει η μια να κολλάει η άλλη, τα καταφέραμε και πήγαμε ταξίδι στο Λονδίνο τον Μάιο! Και δεν αρρωστήσαμε! Ούτε πριν ούτε μετά! Και κρατάγαμε τις αναπνοές μας. Και ο πιλότος ήταν μια χαρά στα μυαλά του. Και δεν χάσαμε βαλίτσα. Και δεν χαθήκαμε και δεν χτυπήσαμε!

Και είχε και καλό καιρό!

Γιατί το είχαμε ανάγκη! Ένα καλό για τόσο στενάχωρες στιγμές μέσα στον χειμώνα!

Το θέλαμε!!!! Και τα καταφέραμε!

Και μας λείπουν ήδη οι νονοί της Μιράντας!!!

Και να, αυτές οι στιγμές είναι που αξίζουν, σαν διαλείμματα ανάμεσα στις αρρώστιες και τις κακές στιγμές. Και τις στεναχώριες.

Τις κοίμισα λέγοντας τους να σκέφτονται μόνο θετικά, έναν λαμπερό ήλιο πάνω από το κεφάλι τους, κι αυτές να παίζουνε ανέμελα με τα κουβαδάκια τους. Να λιώσουν στον ήλιο, χωρίς βήχα ρε φίλε, χωρίς Aerolin, χωρίς Flixotide, χωρίς αμπούλες για τη μύτη.

Και να περπατήσουν σε μια ευθεία, στο τεντωμένο σχοινί μέχρι την Α΄δημοτικού. Όλο ευθεία είναι.

Και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο! Μόνο υγεία! Μόνο ευτυχισμένα ενσταντανέ στο instagram, μόνο γλυκές αγκαλιές και φιλιά από γρανίτες.