Michelangelo Art Lab

Τα καταφέραμε και κάναμε πολύ σύντομα και το δεύτερο Art Lab με τους ζωγράφους. Έχω επιλέξει κάποιους συγκεκριμένους διάσημους ζωγράφους με τους οποίους μπορώ να "παίξω" αφού έχουν κάτι εντελώς ξεχωριστό στον τρόπο που ζωγράφιζαν.
Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του Michelangelo.

Και φυσικά η παρουσίαση δεν μπορούσε να μην ξεκινήσει με αυτή τη φωτογραφία.

Στην πραγματικότητα και τα τέσσερα χελωνονιντζάκια έχουν ονόματα Ιταλών ζωγράφων της Αναγέννησης: Donatello, Leonardo, Michelangelo και Raphael.

Μιλήσαμε λίγο για τη ζωή του. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν 6 και έζησε με μια άλλη οικογένεια με έναν πατέρα που η δουλειά του ήταν να κόβει πέτρες. Αυτό τον ενέπνευσε να γίνει γλύπτης.

Έγινε διάσημος για τα γλυπτά του (του έδειξα ορισμένα και φυσικά εισέπραξα γέλια για τα γυμνά αγάλματα) αλλά το έργο που έμεινε στην ιστορία ήταν η ζωγραφική του στην οροφή της Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό.

Εκεί τον προσκάλεσε ο ίδιος ο Πάπας και του ανέθεσε την εικονογράφηση. Ο Michelangelo ζωγράφισε επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέχρι να ολοκληρώσει την οροφή. Ήταν ξαπλωμένος πάνω σε δοκάρια.

Συζητήσαμε πόσο δύσκολο ήταν αυτό. Αν πήγαινε τουαλέτα (!), αν έτρωγε, αν κοιμόταν, είχε φως για να βλέπει ή κεριά, αν ήταν κουραστικό να ζωγραφίζεις ξαπλωμένος.

Ένας τρόπος υπήρχε για να το μάθουμε! Να ζωγραφίσουν και τα κορίτσια ξαπλωμένα!
Είχα προνοήσει και είχα κολλήσει κάτω από τις καρέκλες τους λευκές σελίδες, του έδωσα μαρκαδόρους και ένα μαξιλάρι και ξάπλωσαν στο πάτωμα για να ζωγραφίσουν!

Ρίξαμε πολύ γέλιο!

Μπορούσαν να ζωγραφίσουν ότι θέλουν και μετά έπαιρνα τις ζωγραφιές τους και τις κολλούσα στο κανονικό ταβάνι για να κάνουμε άλλο ένα simulation!

Στη συνέχεια, τους έδειξα μια από τις πιο διάσημες τοιχογραφίες του στο έργο της Καπέλα Σιξτίνα, τη Δημιουργία του Αδάμ. 

Τους ζήτησα να αναπαράγουν το στιγμιότυπο με τα χέρια με τον δικό τους τρόπο! Ο Θεός δίνει ζωή στον Αδάμ. Δεν ήταν εύκολο!

Και για το τέλος, επειδή ο Michelangelo ήταν πάνω από όλα γλύπτης, κάναμε γλυπτική!

Χρησιμοποιήσαμε μερικά σαπούνια και ξυλάκια που είχα κάνει μυτερά στην άκρη αλλά και οδοντογλυφίδες. Νομίζω ότι το σαπούνι ήταν πιο κοντά στη γλυπτική από την πλαστελίνη και τον πηλό. Το σαπουνάκι έγινε δωράκι για το σπίτι!

Picasso Art Lab

Είμαι η πρώτη που θα πει "άφησε τα παιδιά να παίξουν", μην τα φορτώνεις με εξωσχολικές δραστηριότητες, δεν προλαβαίνουν να παίξουν ούτε για μια ώρα όταν είναι 6 χρονών, δεν προλαβαίνουν καν να βαρεθούν και να ανακαλύψουν κάτι καινούριο μόνοι τους.
Τότε το ερώτημα θα έρθει φυσιολογικά; Γιατί τα φορτώνεις με τόσες γνώσεις; Τι τα νοιάζει τα παιδιά ο Πικάσο και ο Νταλί; Τι σχέση έχει η τέχνη με ένα 4χρονο; Να ζωγραφίσει, το καταλαβαίνω αλλά αν δεν έχει ιδιαίτερη κλίση στη ζωγραφική, που κολλάνε όλα αυτά τα υπερβολικά.
Στον προβληματισμό βάλε επίσης και το γεγονός ότι η "δασκάλα" είμαι εγώ που από τέχνη δεν έχω σχεδόν καμία σχέση, αν εξαιρέσεις ότι η μαμά μου ζωγραφίζει και ότι στο ΕΑΠ, στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, υπήρχε ένα μάθημα για τις Τέχνες (το αγαπημένο μου btw).

Ε λοιπόν, κόντρα σε όλα αυτά κάναμε ένα Art Lab για τον Πικάσο. Και επειδή δεν μου φτάνουν τα δικά μου παιδιά, καλέσαμε και τρεις φίλες.



Αρχικά, είχα ετοιμάσει ένα powerpoint για να τους πω μερικά πράγματα για τον Πικάσο.

• Ότι ο πατέρας του ήταν δάσκαλος εικαστικών, οπότε λογικά αυτό θα τον επηρέασε. 
• Ότι στην περίοδο της ζωής του που ήταν λυπημένος επειδή είχε πεθάνει ο καλύτερός του φίλος επέλεξε να ζωγραφίσει με μπλε χρώματα. Ενώ όταν ερωτεύτηκε, του άρεσαν τα ροζ. 
• Ανέφερα λίγα πράγματα για τον κυβισμό και τους έδειξα σχετικούς πίνακες. 
• Τους μίλησα για τα "τρελά" πρόσωπα του. Ζωγράφιζε το πρόσωπο, όχι όπως όταν βγάζουμε μια φωτογραφία αλλά και αμφάς και προφίλ στην ίδια εικόνα. Μύτες, μάτια, αυτιά, στόμα όπου να 'ναι. Τους έκανα εγώ αναπαράσταση: αν με κοίταζαν από το πλάι φαινόταν μόνο ένα ρουθούνι της μύτης, ένα μάτι, ένα αυτί. Έπρεπε να μπει και αυτή η οπτική στη ζωγραφιά. 
• Τέλος,τους είπα ότι ο Πικάσο είχε πει ότι "κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης, αλλά το θέμα είναι να μην το ξεχνάει, όταν μεγαλώνει"

Έχω ανεβάσει το PowerPoint εδώ και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν, αν κάνετε κάτι παρόμοιο. 

Και μετά περάσαμε στη δράση.
Τους ζήτησα να ζωγραφίσουν δυο πρόσωπα, ένα σε κάθε χαρτί. Είχαμε ένα "σκονάκι" και τα κορίτσια ακολούθησαν πολύ καλά τις οδηγίες. Στη συνέχεια, θα έπρεπε να ζωγραφίσουν το ένα σαν να ήταν η μπλε περίοδος του Πικάσο και το άλλο σαν να ήταν η ροζ.

Ενώ υπήρχαν έτοιμα χρώματα ροζ και μπλε σε πολλές αποχρώσεις, πειραματιστήκαμε και με το να αναμείξουμε κόκκινο με άσπρο αλλά και μπλε με άσπρο.

Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό:

Η Μιράντα (4,5 χρονών) πήρε φυσικά μέρος στο Art Lab αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά να ζωγραφίσει τη μπλε περίοδο του Πικάσο. Και επειδή εμείς δεν πιέζουμε τον καλλιτέχνη, έκανε και τα δυο ροζ! Με πολλά μοτίβα και binary codes.

Στη συνέχεια, τους ζήτησα να ζωγραφίσουν μια καρδιά και να την χωρίσουν σε τετραγωνάκια τραβώντας γραμμές. Μετά, να ζωγραφίσουν διαφορετικά χρώματα τα κουτάκια. "εύκολος" κυβισμός!

Ομολογώ ότι είχα αγωνία επειδή εκτός από τα δικά μου παιδιά, θα υπήρχαν και άλλα τρία και θα είχε τη μορφή "μαθήματος" αλλά τα πήγαμε όλοι εξαιρετικά και είμαστε ήδη έτοιμοι για την επόμενη συνάντηση.

Έχω πολλά και διάφορα ωραία στο μυαλό μου και ο σκοπός μου δεν είναι να μάθουν να ζωγραφίζουν αλλά να μάθουν χιλιάδες άλλα πράγματα μέσα από τη ζωγραφική.

Να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά

Σταματήστε ό,τι κάνετε και δείτε Black Mirror. Κάθε επεισόδιο είναι αυτοτελές και δεν έχετε ξαναδεί τίποτα σαν αυτό. Υπάρχουν ένας νέος κύκλος που βγήκε τώρα στο Netflix αλλά έχει και 3 προηγούμενες σεζόν με επτά συνολικά επεισόδια.

Αυτόν τον καιρό μας έχει πιάσει μια μανία με τις σειρές και βλέπουμε 3-4 χωρίς κανέναν προγραμματισμό. Προφανώς κάτι καλό έχουμε κάνει με το πως κοιμίζουμε πλέον τα παιδιά μας, αλλά αυτό είναι το Μπεν Χουρ και να μην το ξεκινήσω. 

Βέβαια, τίποτα δεν θα συγκριθεί ποτέ με την αγωνία για το καινούριο επεισόδιο του Lost αλλά αυτό ήταν πριν σαράντα χρόνια και τα πράγματα προχωράνε. Εγώ είδα μόνη μου τη δεύτερη σειρά του Narcos και πιστεύω ότι είναι κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ή. Ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον Εσκομπάρ είναι όλα τα λεφτά. Και ο τρόπος της αφήγησης μέσω του αστυνομικού, δεν ξέρω, μου άρεσε πολύ και σε μένα δεν μου αρέσουν συνήθως αυτά!Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Βλέπεται και μπαμ και κάτω σε ένα ΣΚ, αν έχεις όρεξη.

Δεν μου αρέσουν γενικά τα σκοτωτά. Ας πούμε δεν θέλω να δω με τίποτα Games of Thrones. Το βλέπει μόνος του ο Δημήτρης οπότε no prob.

Μαζί ξεκινήσαμε να βλέπουμε και το This is Us, βασικά παίζει να τον έβαλα με το ζόρι να το δει, αλλά τελικά είναι ωραίο και αγαπησιάρικο. Για τις ώρες που δεν θέλεις να δεις κάτι τρομερό ή sci-fi ή τρελό. Όταν θέλεις κάτι feel good και να νιώσεις καλύτερος άνθρωπος.

Και μια και είπα τρελό, βλέπουμε και το WestWorld γιατί είναι ό,τι να ναι και πολύ πρωτότυπο και βασικά μου αρέσει το τραγούδι στους τίτλους. Α! Παίζει και ο Anthony Hopkins και ο Ed Harris και η κοπελίτσα η πρωταγωνίστρια είναι πολύ καλή! Είναι και καλά το νέο Lost λέει, ελπίζω να μην τα μπερδέψουν κι εδώ και στο τέλος δεν ξέρουν πως να το μαζέψουν.

Έχω αφήσει στη μέση και το Orange is the New Black και κάποια στιγμή θα επιστρέψω γιατί ήταν πολύ δυνατό κι αυτό! Και τρελό κόλλημα με το τραγούδι στους τίτλους!

Εντωμεταξύ, οι σειρές είναι και ένα κολπάκι να δεις 40-45 λεπτά κάτι χωρίς να νυστάξεις.

Μια φορά αυτόν τον μήνα καταφέραμε και είδαμε ταινία ολόκληρη αλλά ήταν μεσημέρι, οπότε είναι λογικό και δεν το πιάνω σαν μπόνους. Είδαμε το Captain Fantastic, ένα πολύ ιδιαίτερο έργο. Η πρώτη σκηνή πχ μπορεί να σε απωθήσει και να μη δεις το υπόλοιπο. Αλλά θα χάσεις, γιατί έχει ωραία μηνύματα και φύση, και οικογενειακές σχέσεις που είναι δύσκολες και λίγο homeschooling και ακραίες καταστάσεις. Όμως είναι ωραίο. Εμένα μου άρεσε δηλαδή. Και παίζει και ο Viggo Mortensen. 

Εντωμεταξύ πρέπει να έχει ξεκινήσει ο τρίτος κύκλος του The Affair όπου περνάει τα πάνδεινα ο Joshua Jackson, που εξελίχθηκε σε μεγάλο ταλεντάκι και δεν του το είχα ρε παιδί μου από το Dawson’s Creek. Αλλά δεν έχω ασχοληθεί ακόμη με αυτό γιατί είναι το αγαπημένο μου και το κρατάω να το ευχαριστηθώ!

Δεν θα σχολιάσω ότι τον Ιανουάριο έρχεται το Trainspotting 2, θα κλάψω από συγκίνηση μόνο, που, ξέρω κι εγώ, ήμουν μόλις 17 χρονών όταν είδα το πρώτο! Choose Life!

Εσείς βλέπετε σειρές; 

Ένα μισό-ολόκληρο μεσημέρι

Από την ώρα που μπήκε η σελίδα τους στην τσάντα της Δανάης τρίβανε τα χέρια τους. Δεν είναι ότι ήταν πολύ κακά παιδιά αλλά τους άρεσε να καταστρέφουν μεσημέρια, κι αν τραβήξει πολύ, τα δάκρυα να φτάνουν μέχρι το απόγευμα. Στο τετράδιο, μπήκαν αυτή τη φορά σαν το μισό και το διπλάσιο. Δεν μεταμφιέζονται πια σε πρόσθεση ή αφαίρεση, αυτά τα ξέρει η Δανάη και κανένα πρόβλημα δεν της δημιουργούν. Όμως τα μισά και τα διπλάσια με τις ωραίες τους παρενθέσεις και τους διαφορετικούς τρόπους για λύση είναι ό,τι πρέπει για ολική καταστροφή του μεσημεριού.

Περιμένανε υπομονετικά μέσα στην σκοτεινή τσάντα, μέχρι να φάει το κορίτσι και μετά να ακούσουν το φερμουάρ να ανοίγει. Κάτι μικρά παιδικά χεράκια τα μετέφεραν στο γραφείο, μολύβια αραδιάστηκαν γύρω τους και μια γόμα! Χα χα, αυτή θα την χρειαστούμε σίγουρα, σκέφτηκαν. Θα κάνουμε το κορίτσι να κλαίει τόσο πολύ που θα βουλιάξει η σελίδα από τα δάκρυα. Θα χαθεί στις παρενθέσεις μας, δεν θα βρίσκει το δρόμο για την άλλη πλευρά της ισότητας. Θα μουτζουρωθούν τα γράμματα, θα χάσει τη σειρά της, θα φωνάξει τη μαμά της, θα κλαίνε κι οι δυο μαζί. Πω πω, τι ωραίο μεσημέρι που θα περάσουμε!

Πράγματι, με το που τα είδε η Δανάη χλόμιασε, έκανε να τρέξει προς την πόρτα, δάγκωσε τα χείλη της και φώναξε «μαμαααααά μου». Εκεί που το ηθικό της ήταν στα ύψη, εκεί που ήταν τρελά χαρούμενη γιατί για μεσημεριανό η τρελομαμά της είχε φτιάξει χοτ ντογκ, εκεί που μόλις είχαν κανονίσει να πάνε για αλλαγή βιβλίων στη βιβλιοθήκη το απόγευμα, να σου τα μισά και τα ολόκληρα. Δυο τρεις μέρες τώρα πηγαινοέρχονται στην τσάντα της, μια εβδομάδα τώρα της κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Όταν κοίταξε τις ασκήσεις πιο προσεκτικά της φάνηκε πως άκουσε τις εκφωνήσεις να γελάνε πίσω από τις γραμμές τους. Της φάνηκε πως ήθελαν να την κάνουν να κλαίει, να τη στριμώξουν ανάμεσα στις παρενθέσεις και να της μιλήσουν άσχημα. Να τη βάλουν να ξαπλώσει ανάμεσα στις δυο γραμμούλες του ίσον και να την κλειδώσουν εκεί μέσα. Να την ανεβάσουν στο πιο ψηλό σημείο του “και” της πρόσθεσης και να μην την αφήνουν να κατέβει. Να την βάλουν πάνω στο πλην και να τη ρίξουν στη θάλασσα σαν να είναι σε σχεδία. Το μισό, αδύνατο όπως ήταν, θα έτρωγε όλο το απογευματινό της κέικ, ενώ το ολόκληρο θα κοιμόταν χορτασμένο στο κρεβάτι της.

Πήρε βαθιά ανάσα, έξυσε με θάρρος το μολύβι της και έπεσε στη μάχη. Διάβασε το παράδειγμα. Μμμμμ, το κατάλαβε μάλλον. Έλυσε την πρώτη άσκηση. Έλυσε και τη δεύτερη.

Το μισό και το ολόκληρο άρχισαν να φοβούνται. Θα προλάβαινε να τα λύσει όλα χωρίς να ρίξει ένα δάκρυ; Η Δανάη συνέχισε. Έσβησε μια φορά και έγραψε το σωστό. Γύρισε σελίδα. Έκανε μερικούς υπολογισμούς στο μυαλό της και μερικούς με τα δάκτυλα. Αλλά δεν φοβόταν πια. Τα αποτελέσματα στις ασκήσεις έβγαιναν σχεδόν αμέσως.

Έκλεισε το ντοσιέ και αναστέναξε.

Κάτι σκούρο κύλησε στο γραφείο.

Το μισό και το διπλάσιο κλαίγανε με μαύρο δάκρυ.

Τα σχέδια τους για πλήρη καταστροφή των μεσημεριών της Δανάης αναβάλλονταν. Κάτσε να έρθει ο πολλαπλασιασμός, σκέφτηκαν και αναθάρρησαν.

*αφιερωμένο στο δευτεράκι μου

Στο ράφι (Οκτώβριος 2016)

Είπα να φτιάξω στήλη για το τι διαβάζουμε στο σπίτι και να την ονομάσουμε "τι διαβάζουμε" αλλά μεταξύ ύπνου και ξύπνιου χτες, σκέφτηκα να την πω 'στο ράφι" και τι σκ...α κειμενογράφος είμαι, αν δεν υπάρχει και ένα μικρό αστειάκι και υπονοούμενο. Στο κάτω κάτω, δική μου στήλη είναι, δικό μου blog, αυτά είναι τα βιβλία του μήνα μας.



Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας κανόνας για το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων στο σπίτι μας, αλλά υπάρχουν παντού βιβλία και ερεθίσματα για διάβασμα, οπότε κάτι θα σημαίνει όλο αυτό. Κάπως έτσι μεγάλωσα κι εγώ και δεν θυμάμαι καμία περίοδο της ζωής μου, από μια ηλικία και μετά, που δεν διάβαζα ένα βιβλίο. Για εμάς, είναι μια όμορφη συνήθεια, συνήθως κοντά στην ώρα του ύπνου. Πολλές φορές βέβαια και η Δανάη διαβάζει στη Μιράντα, που είναι ακόμη πιο γλυκό και θέλω να μπω στη μέση και να τις αποτελειώσω στα φιλιά.


Είναι πλέον και τόσο εύκολο να βρεις αυτό που θέλεις, στο internet, στις βιβλιοθήκες κλπ.


Από τότε που ανακάλυψα το Bookdepository το έχω ερωτευτεί. Έχει και μηδέν μεταφορικά, έρχεται και γρήγορα, έχει και αυτόν τον τέλειο χάρτη που δείχνει τις αγορές σε πραγματικό χρόνο, είναι τέλειο!! Συνήθως αγοράζω παιδικά βιβλία, δεν έχω συνηθίσει να διαβάζω τα δικά μου βιβλία σε άλλη γλώσσα από τα ελληνικά. Πριν από λίγες ημέρες, κάπου πήρε το μάτι μου για το βιβλίο αυτό και το ήξερα ότι το ήθελα στη βιβλιοθήκη μας.
Λέγεται THE DARK του Lemony Snicket, του γνωστού συγγραφέα (με ψευδώνυμο) των σούπερ βιβλίων A Series of Unfortunate Events (τα τρία πρώτα βιβλία θα γίνουν σειρά από το Netflix).

Το θέμα του ύπνου ήταν πάντα φλέγον θέμα στο σπίτι μας και ψάχνοντας λίγο σε αυτό το blog υπάρχουν και τα πειστήρια, ιδιαίτερα σε όσα έγραφα από το 2009 έως και πέρυσι (!).

Το βιβλίο είναι τόσο τρυφερό και πρωτότυπο. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

Η Μιράντα, εξ ακοής, το έμαθε σχεδόν απ' έξω, στη δική μου ελληνική πρόχειρη μετάφραση και το διαβάζει μόνη της.

Τα τελευταία χρόνια κάνουμε πολλά πέρα δώθε στη βιβλιοθήκη, φορτωμένες βιβλία. Τον τελευταίο καιρό, δεν επεμβαίνω σχεδόν καθόλου στο ποια βιβλία θα διαλέξουν, απολαμβάνω την ώρα που είμαστε εκεί και αν δω κάτι που μου αρέσει, τους το δείχνω. Έχουν δικαίωμα να πάρουν 4 βιβλία η καθεμία και φυσικά να διαβάσουν όσα θέλουν όσο είμαστε εκεί.

Αυτή τη φορά, επέλεξαν αυτά:
Τα αγαπημένα του Αλέξανδρου

Αυτό που ταίριαξε με το THE DARK. Εξηγεί τι γίνεται όταν τα παιδιά κοιμούνται. (κάποιοι δουλεύουν, οι γονείς μπορεί να πάνε σινεμά, στα νοσοκομεία πάνε οι άρρωστοι κλπ).

Και αυτό που μοιάζει λίγο με spotting book και είμαι σίγουρη ότι η Δανάη το διάλεξε για αυτή τη σελίδα.

Πήραμε και αυτά

Εγώ διαβάζω το "Η υπέροχη φίλη μου" της Elena Ferrante, πάνω στην κατάλληλη στιγμή που έσκασε η αποκάλυψη του ποια είναι στην πραγματικότητα. (,Εν τάχει, το Ferrante είναι ψευδώνυμο και η συγγραφέας έχει κάνει τεράστια επιτυχία ενώ κανείς δεν γνωρίζει την πραγματική της ταυτότητα. Ένας δημοσιογράφος έκανε μια ολίγον τι κίτρινη αποκάλυψη, βγάζοντας στη φόρα όλα τα οικονομικά μιας μεταφράστριας που ούτε λίγο ούτε πολύ έχει γίνει πάμπλουτη τα τελευταία χρόνια, έχει αγοράσει σπίτια κλπ, και όλως τυχαίως συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο της Ferrante). Το βιβλίο είναι page turner, πολύ καλή αφήγηση αλλά το πάω πολύ αργά γιατί δεν προλαβαίνω να διαβάσω πολύ το βράδυ.



Επίσης, αφού το έκανα στήλη για διαβάσματα, να και δυο εξαιρετικές σελίδες για ιδέες και νέα για το βιβλίο γενικότερα.
Don't ever read me με παρουσία και στο FB εδώ
So Little Sleeping and So much Reading 

Από το τελευταίο κέρδισα και ένα βιβλίο πρόσφατα σε ένα διαγωνισμό, το "Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο" της Shirley Jackson. Εκδόθηκε πρόσφατα από το Μεταίχμιο γιατί θα γίνει ταινία μέσα στο 2017. Θα μπει στα μελλοντικά διαβάσματά μου γιατί προηγούνται άλλα προς το παρόν.


Και μια αγαπημένη ιντερνετική φίλη, η Θάλεια, μεγάλη έμπνευση για μένα στα διαβάσματα και στα reading challenges, γράφει δύο φορές τον μήνα το All kids bookish στην Κόκκινη Αλεπού. Αν σας αρέσει έστω και ελάχιστα το διάβασμα με τα παιδιά, θα βρείτε τον εαυτό σας κάπου εκεί.


Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο Jonathan Coe, all time favorite, που με απογοήτευσε οικτρά με το 11 φέτος και ντροπή του, θα έρθει στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου, να είμαστε καλά, να στηθούμε σε καμιά ουρά να τον συναντήσουμε!

Mind games

Υπάρχουν μερικές στιγμές στις οποίες καταφεύγω με το μυαλό μου όταν είμαι κακόκεφη.

Μια από αυτές είναι όταν πήγαμε στη Βενετία και περάσαμε με καραβάκι στο Lido, ένα νησί εκεί απέναντι. Από το λιμάνι, περπατήσαμε έναν δρόμο με μαγαζιά, σχετικά μικρός μας φάνηκε και ακριβώς στο τέλος του, ανοίχτηκε μπροστά μας μια τεράστια παραλία. Ήταν τεράστια έκπληξη, το ότι είχαμε διασχίσει κατά μήκος το νησί τόσο γρήγορα. Στην παραλία ήταν πολύς κόσμος που λιαζόταν και έκανε μπάνιο, ήταν Μάιος από ότι θυμάμαι.

Κάθε φορά που ξαναφέρνω αυτή την ανάμνηση στο μυαλό μου, αισθάνομαι τρελή από αισιοδοξία και χαρά. Παίζω με τους συμβολισμούς, κάνω overthinking αν και δεν πρέπει. Αλλά μπορεί ο δρόμος να σου φαίνεται συνηθισμένος ή μεγάλος και ατέλειωτος, αλλά κοίτα, εκεί που δεν το περιμένεις, πιο γρήγορα από ότι νόμιζες, έφτασες στο τέλος του. Και δες, μπροστά σου απλώνεται μια υπέροχη παραλία.

Η δεύτερη ανάμνηση είναι φετινή και πάει το μυαλό μου κατευθείαν εκεί, όταν νιώθω ανάγκη να μας προστατεύσω και να μας κρατήσω ενωμένους. Είμαστε στη Μονεμβασιά, ανεβαίνουμε για πρώτη φορά στην Καστροπολιτεία και φτάνουμε, περπατώντας στα επιβλητικά σοκάκια, σε ένα άνοιγμα. Είναι η καφετέρια ενός ξενοδοχείου, ο δρόμος τελειώνει εκεί. Καθόμαστε λοιπόν στο ύψωμα και πίνουμε τους χυμούς μας και τους καφέδες μας και είμαστε όλοι μαζί και γελάμε και είμαστε διακοπές. Και κατηφορίζουμε από ένα κακοτράχαλο μονοπάτι, μέσα στα ερείπια τείχη της πόλης και βγάζουμε φωτογραφίες και ποζάρουμε.

Αυτά είναι τα mind games μου. Μου αρέσουν σε αυτά στηρίζομαι, όταν καμιά φορά, άνθρωπος είμαι κι εγώ, χάνω την πίστη μου και κυρίως τη διάθεσή μου.

Έχω κι άλλα, αλλά αυτά μπορώ και θέλω να μοιραστώ.

Κι αυτό για το overthinking πραγματικά το παλεύω, γιατί νομίζω ότι χαλάω τη ζαχαρένια μου συχνά, από το τίποτα, επειδή κάθομαι και σκέφτομαι πιο πολύ από όσο πρέπει. Κι εγώ δεν είμαι έτσι καθόλου. Είμαι του στυλ «κανονίζω ραντεβού στον παιδίατρο και ψάχνω να βρω που να πάμε για καφέ εκεί κοντά νωρίτερα».

Ατάκες Μιράντας

Μιράντα ετών 4 και μισό

Ατάκες από παντού, οπότε ό,τι προλάβω σημειώνω.

Το πρωί, επαναλαμβάνω συνεχώς τις εντολές (πήγαινε τουαλέτα, φάε τα δημητριακά, θα ντυθείς, έβαλες παπούτσια) αλλά οι ρυθμοί είναι πολύ αργοί.

-Μαμά, γιατί δεν έχεις μάθει να υπομονείς;

-Να σου πω τι σημαίνει αρρωστημένη ζέστη;

-Όταν μεγαλώσω θα μένω εγώ σε αυτό το σπίτι.

-κι εμείς τι θα γίνουμε παιδί μου;

-Πρόσφυγες.

Είμαστε στην πλατεία και κυνηγάει κάτι περιστέρια μέσα στην πρασινάδα.

-Λατρεύω τη φύση.

Ακούμε Onirama στον υπολογιστή με Spotify. Διακόπτει για διαφημίσεις.

-Ρε μαμά, γιατί δεν παίρνεις ένα σποτιφάι πριμ;

Για μία φίλη της στο σχολείο.

Η Μ. δεν έχει ιδέα τι είναι το World Party.

Αϋπνία

Ξύπνησα ξαφνικά στις 5 το πρωί. Ίσως ένας θόρυβος από έξω, ένα μηχανάκι με χαλασμένη εξάτμιση από ένα αγόρι σαν εκείνα που θα κλέβουν για ραντεβού τα κορίτσια μας σε λίγα χρόνια. Άνοιξα τα μάτια και ήμουν χορτάτη. Διπλής ερμηνείας. Είχα κοιμηθεί σίγουρα μετά τις 12, διαβάζοντας απογοητευμένη το τελευταίο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου που δεν μου τον θυμίζει καθόλου και στην ουσία, λίγες ώρες μετά, ήμουν ξύπνια. Δεν αντιστάθηκα, ούτε σηκώθηκα, όμως, στο λιγοστό φως, κατάφερα να βλέπω τις σκιές τους και να ακούω τις αναπνοές τους.

Και έκανα σχέδια για τον χειμώνα. Μου πήρε μόνο δύο με δυόμιση ώρες να τακτοποιήσω κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου κι όταν άρχισε να χαράζει βγήκα στο μπαλκόνι και είδα την ανατολή. Η Δανάη με πήρε είδηση, ήρθε για λίγο και κάθισε μαζί μου και μετά ξαπλώσαμε μαζί για έναν μικρό ύπνο που ήρθε πολύ εύκολα.

Τελειώνοντας το μακρύ κεφάλαιο των διακοπών μας εδώ πάντα μας περιμένει κάτι στην Αθήνα. Πέρυσι ήταν η πρώτη δημοτικού, πρόπερσι η πρωτιά στο νήπιο και στον παιδικό. Πριν χρόνια, ήταν το happy mail. Φέτος, έχω παρασυρθεί από την όρεξή μου και θέλω να δημιουργήσω δυο ολοκαίνουρια και φρέσκα πράγματα στη ζωή μας.

Θέλω να κάνω αγγλικά στη Δανάη, να αποφύγουμε τη σουπερμαρκετοποίηση του φροντιστηρίου, τη γραμματική και τα companion και να αφεθούμε στην εξερεύνηση της γλώσσας, μέσα από παιχνίδια. Είναι μεγάλη ευθύνη και τεράστιο ρίσκο αλλά νιώθω ότι μπορώ να το αναλάβω. Χωρίς να σνομπάρω τα πτυχία στην πορεία, θέλω να καταφέρω να την μάθω να μιλάει αγγλικά, που είναι μεν το ζητούμενο αλλά όχι πάντα το αποτέλεσμα στο φροντιστήριο.

Το δεύτερο είναι ότι θέλω να φτιάξω μια μικρή ομάδα παιδιών στα οποία θα κάνω μάθημα για την τέχνη. Χωρίς περγαμηνές και πτυχία, παρά μόνο με την τεράστια αγάπη μου να μάθω περισσότερα και να δείξω τον τρόπο και στους άλλους να αγαπήσουν τους καλλιτέχνες και να βάλουν στη ζωή τους τις τέχνες. Δεν θα είναι όμως δημιουργικό εργαστήρι, το φαντάζομαι λίγο πιο συγκεκριμένο το πρόγραμμα. Με συγκεκριμένους μεγάλους ζωγράφους αρχικά, αντιγράφοντας το στυλ τους, με επιφανειακές πινελιές για αυτό και το γενικότερο πλαίσιο. Θα τα καταφέρω; Δεν ξέρω. Θα κερδίσουν κάτι από όλο αυτό; Άγνωστο. Όμως, το ζητάει η ψυχή μου και θα το προσπαθήσω. Θέλω να φτιάξω ένα blog και μια σελίδα στο facebook αποκλειστικά για αυτό, ώστε να ανεβάζω όλο το υλικό και τις ιδέες για να το αντιγράψει όποιος θέλει στη δική του μικρή ομάδα παιδιών.

Οπότε, ξεδιαλέγοντας ξεχασμένα από το χρόνο αντικείμενα από τις ντουλάπες της μαμάς μου εδώ, παίρνοντας στην Αθήνα πολλά βιβλία από το δικό μου παιδικό δωμάτιο, κάνοντας τα τελευταία μπάνια και απολαμβάνοντας κάθε λεπτό των ολοένα επαναλαμβανόμενων αϋπνιών μου, ξεκινάει σιγά σιγά η αντίστροφη μέτρηση της επιστροφής μας στη βάση.

All the Happiness

Μερικές φορές απλά λατρεύω κάθε στιγμή. Ειδικά το καλοκαίρι, αυτό το χύμα και οι ώρες που ξαπλώνουμε και διαβάζω στη δροσιά. Που τις αφήνω να κάνουν ό,τι θέλουν, σχεδόν χωρίς ένα μη, αν και ξέρουν πολύ καλά, τελικά, που να σταματάνε. Πώς έγινε αυτό; Πώς βρήκαν δικά τους όρια; Πώς ξέρουν; Γιατί φιλοσοφούν; Που και που, κάνουν παύσεις τα παιδιά μου και φιλοσοφούν.

Έτσι να τρώμε τη ζωή μας, κάνοντας παύσεις και απολαμβάνοντας. Εκτιμώντας, χωρίς βιασύνη. Τρώγοντας αργά ένα καρπούζι, βγάζοντας τα κουκούτσια. Ή βουτώντας με τη μάσκα και βρίσκοντας ψάρια, ώ τι μαγικό, στη θάλασσα έχει ψάρια και με τη μάσκα μπορείς να τα παρατηρήσεις.

Βγάλε την άμμο σιγά σιγά από τα δάκτυλα και μπες στο αυτοκίνητο. Βάλε ζώνη και μετά τον Μαραντίνη μαμά. Αν ήταν πολλοί, θα ήταν Μαραντίνιδες. Αν ήταν πολλές, θα ήταν Τάμταδες. Παγωτό για βραδινό, άπειρες παιδικές ταινίες και λίγοι Ολυμπιακοί αγώνες.

Και για μένα, η θέα από το παράθυρο, κάθε πρωί και κάθε απόγευμα. Το αεράκι. Όλη η οικογένεια τριγύρω, ξαδέρφια, αδέρφια, η μαμά μου. Όχι για να εξαρτάσαι, για το φαγητό, για το μπάνιο, απλά για να συναντάς και να γίνεσαι συνοδοιπόρος στο καλοκαίρι. Στην πόλη που μεγάλωσες. Αυτή την ελευθερία που χρειαζόμαστε, να διασταυρώνουμε απλά τους δρόμους μας με ανθρώπους που αγαπάμε.

Και φυσικά δημιουργική βαρεμάρα εκατέρωθεν. Άδειες ώρες, τις θυμάμαι κι εγώ τόσο ζωντανά. Να σου λείπουν οι φίλοι σου, η παρέα σου, η Αθήνα, το σπίτι σου, οι αγαπημένοι σου εκεί που βρίσκονται κι αυτοί σε δικές τους διακοπές.

Να τρώνε μακαρόνια με κιμά, τέσσερα πιτσιρίκια από ένα πιάτο και η Δανάη να τρώει ένα παγωτό μέχρι το μπόι της και να δίνει την άκρη από το χωνάκι, το καλύτερο, με αγάπη στην ξαδέλφη της. Αγάπη μόνο. Και παιχνίδι. Μαγιό και αντηλιακό. Και η δουλειά να προσαρμόζεται μαζί μου και να την λατρεύω κι αυτή. Και να καταβροχθίζω βιβλία. Αυτό το καλοκαίρι θέλω. Και το έχω. Και το αντέχω.

Η ανταπόδοση

Όταν ήμουν μικρή δεν ήμουν ιδιαίτερα τολμηρό και θαρρετό παιδί. Δεν ήμουν ούτε ιδιαίτερα δημοφιλής, άσχετα αν ο πατέρας μου κατείχε εξέχουσα θέση στην τοπική μας κοινωνία. Και μετά στη σχολή και στις δουλειές που ακολούθησαν, ήμουν πάντα η ήρεμη δύναμη, χωρίς να «πετάγομαι».

Απέκτησα αυτοπεποίθηση όταν γέννησα τη Δανάη, γιατί ένιωσα δυνατή και «τεράστια», σαν να είχα κάνει μαγικά και είχα καταφέρει να βγάλω ένα μωρό από μέσα μου και ναι, αυτό ήταν το εύκολο κομμάτι.

Όσο προχωρούσε ο καιρός, γινόμουν ακόμη πιο σίγουρη για τον εαυτό μου και πιο δυνατή. Μπορούσα να τα καταφέρω και έβλεπα τον εαυτό μου με άλλο μάτι. Σε αυτό το μικρό πλασματάκι που με έκανε μαμά, οφείλω την όποια δύναμή μου. Την άνεσή μου, τη σιγουριά για τον εαυτό μου. Ότι μπορώ να τα καταφέρω. Σε ό,τι κι αν θέλω να κάνω, είμαι δυνατή. Μπορεί να λυγίζω, να συγκινούμαι αλλά ξέρω ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω. Η Δανάη μου το χάρισε αυτό. Και στη συνέχεια, ήρθε η Μιράντα να μου το επιβεβαιώσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι γύρω μου τρομάζουν να με γνωρίσουν και λένε ότι έχω αλλάξει. Ούτε ότι περπατάω στον δρόμο και γυρνάνε όλοι να με κοιτάξουν. Όμως βαθιά μέσα μου, είμαι διαφορετική, σκέφτομαι αλλιώς και νιώθω δυνατή.

Και τώρα η δουλειά μου είναι να τους το δώσω πίσω. Να ανταποδώσω το δώρο.

Καμιά φορά, κοιτάνε τις φωτογραφίες που τις έχω βγάλει με το κινητό μου και δεν τους αρέσουν, ακούω σχόλια «πω πω χάλια είμαι». Και για μένα, ίσως, είναι μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες.

Αυτό που πρέπει να κάνω είναι να τις βοηθήσω να είναι σίγουρες για τον εαυτό τους. Να συμφιλιωθούν με την εικόνα τους στον καθρέφτη, να αγαπήσουν το μυαλό τους, να πατάνε γερά στα πόδια τους, να γνωρίζουν το μέσα τους και τη δύναμή τους. Και το πιο σκληρό; Να μη με χρειάζονται άλλο.  

Αυτό θα είναι το δώρο μου. Η ανταπόδοση της αυτοπεποίθησης. 

Τα παιδιά στο σπίτι (+ Art Lab)

Το γεγονός ότι δουλεύω από το σπίτι και ότι έχω ελεύθερο ωράριο είναι αυτό που λέμε "δίκοπο μαχαίρι". Σημαίνει ότι πολύ άνετα μπορούμε να κοιμηθούμε ως τις δέκα, να πάμε για μπάνιο και όταν γυρίσουμε να στρωθώ στη δουλειά ή ότι μπορώ να ξυπνήσω νωρίς να δουλέψω ενώ βλέπουν παιδικά και να συνεχίσουμε την υπόλοιπη ημέρα μαζί. Από την άλλη, αν βρίσκομαι στον ίδιο χώρο μαζί τους, πρέπει οπωσδήποτε να φορέσω ακουστικά και να βάλω μουσική από το Spotify και κατά κάποιο τρόπο να απομονωθώ, χωρίς να απομακρυνθώ.

Μερικές φορές, φυσικά, δεν είναι εύκολο. Πρέπει να διακόψω για να κάνω τον διαιτητή, να μαγειρέψω, να σφουγγαρίσω και να απαντήσω στο τηλέφωνο. Όμως, είμαι σπίτι μαζί τους και αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό. Συχνά, νομίζω ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί μου, τη στιγμή που σχεδόν όλα τα παιδιά που ξέρουμε α) έχουν πάει σε camp β) συνεχίζουν τον παιδικό σταθμό μέχρι τον Ιούλιο (όχι απαραίτητα επειδή εργάζονται οι γονείς).

Προσπαθώ να θυμηθώ τα δικά μου καλοκαίρια και την ατέλειωτη βαρεμάρα τις πρώτες ημέρες. Με θυμάμαι να κάνω λίστες με ημερήσιο πρόγραμμα για να μην βαριέμαι, να παίζω με τη γειτόνισσα φίλη, να παίζω μαλώνω με τον αδερφό μου, να κάνω ποδήλατο στο πάρκο απέναντι. Δεν θυμάμαι να βλέπω πολύ τηλεόραση αλλά θυμάμαι να λιώνω στο Tetris και στο Sega Master System Two.

Δεν θυμάμαι τους γονείς μου να δυσανασχετούν, που ήμασταν εκεί, μέσα στα πόδια τους και να περιμένουν με αγωνία τον Σεπτέμβριο να ανοίξουν τα σχολεία. Ούτε τους ενοχλούσαμε, ούτε μας ενοχλούσαν. Συμβιώναμε στο σπίτι, με μοναδικό κανόνα να κοιμόμαστε τα μεσημέρια.

Φυσικά, εδώ δεν υπάρχουν τέτοιοι κανόνες. Το μόνο που παλεύουμε είναι να μην πηγαίνουμε εξαιρετικά ακατάλληλες ώρες για ύπνο.

Σήμερα, λοιπόν, ξύπνησα με διάθεση για δημιουργία και ενώ είχα ετοιμάσει τα υλικά από χτες, εγώ με τη Δανάη, καθίσαμε μαζί να φτιάξουμε χρωματιστό τσαλακωμένο χαρτί.
Την ιδέα την πήρα από εδώ και με ενθουσίασε γιατί δεν χρειάζεται απολύτως τίποτα εκτός από χαρτί και νερομπογιές και πινέλα.
Το χαρτί, καλό θα ήταν, να είναι λίγο πιο παχύ από το κανονικό της ζωγραφικής. Αν είναι σε ρολό, κόψτε το σε μικρότερο κομμάτια.
Αυτό κάναμε κι εμείς. Μετά τσαλακώσαμε το χαρτί και το κάναμε σαν μια μικρή μπάλα. Ξεκινήσαμε να βάφουμε το χαρτί με ένα χρώμα. Μετά το ανοίξαμε και το τεντώσαμε για να δούμε τι είχαμε κάνει. Στη συνέχεια, ξανατσαλακώναμε το χαρτί και βάφαμε με άλλο χρώμα. Τέσσερις φορές τσαλακώματος-ξετσκαλακώματος είναι αρκετές, νομίζω. Μετά, αφήσαμε τα χαρτιά να στεγνώσουν. Το αποτέλεσμα είναι άκρως δημιουργικό! Το χαρτί μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε άλλα project, για κολάζ κλπ!

Αν και τα δικά σου παιδιά είναι στο σπίτι και έχεις που και που τα νεύρα σου, κάνε το art project με το τσαλακωμένο χαρτί. Θα σου φύγουν αμέσως, σαν να κράταγες εκείνα τις αγχολυτικές μαλακές μπάλες για ζούπηγμα.