True Lies

Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι. Βαριέμαι να γράψω στο blog, να κάνω το οτιδήποτε, με έχει πιάσει μια μελαγχολία και μια θλίψη ανεξήγητη, καλά κάνει και μου τη λέει ο αδερφός μου. Θέλω να ξεφορτωθώ αυτόν που μου έχει κάτσει στο στέρνο και κάθε βράδυ με κάνει και νιώθω έναν κόμπο στον λαιμό. Να τον πιάσω από το μαλλί και να τον πετάξω από το μπαλκόνι. Δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος ο κύριος, είναι η όλη αίσθηση της αναμονής που παρακράτησε, της ανικανοποίητης αίσθησης. Ευτυχώς το ρίχνω στη μαγειρική και ξεχνιέμαι. Να θυμηθώ να μην παχύνω όμως. Χτες πήρα κάτι μήλα αλλά επειδή μου βγήκαν λίγο μαλακά είπα να τα κάνω μηλόπιτα. Κι έγινε τέλεια. Για ερασιτεχνική πολύ καλή. Το βλέπετε εξάλλου ότι η μισή εξαφανίστηκε.

Το πρώτο μάθημα στα σεμινάρια κινηματογράφου ήταν λίγο απογοητευτικό, εγώ νόμιζα ότι θα είναι κάτι σαν ιστορία του κινηματογράφου αλλά αυτός θέλει να μας βάλει να συνεργαστούμε και να κάνουμε ταινία ή ντοκιμαντέρ. Το κάνουν κάθε χρόνο, λέει και με μεγάλη επιτυχία. Δεν έχω και τόσο όρεξη να το κάνω αυτό. Το θέμα τώρα είναι άλλο; Τι ψηφίζουμε;

ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΛΙΓΟ ΚΡΥΟ

My escape

Σε μια υπαρξιακή αναζήτηση που περίεργα με τριγυρνάει σαν γρίπη αυτές τις τελευταίες μέρες είπα να κάνω το μεγάλο βήμα και να πάρω μέρος σε κοινωνικές δραστηριότητες, να βγω από το σπίτι δηλαδή, να κάνω πιο εποικοδομητικά πράγματα από το να βλέπω πρωινάδικα και να ψάχνω να βρω τα όμοια τετράγωνα στο νέο, πρωτότυπο παιχνίδι της Ελένης Μενεγάκη.

Έτσι πήρα τον κατήφορο, τη Βασιλίσσης Σοφίας, τον πιο όμορφο δρόμο της Αθήνας και στρίβοντας στη Σόλωνος κατέβηκα στην Νομική. Όχι για να πάρω φρέντο από το Everest ούτε να δώσω κατατακτήριες για Νομική (εξάλλου γι’ αυτό θα μου χρειαζόταν ένα πρώτο πτυχίο) αλλά για να περάσω απέναντι στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και να κατευθυνθώ στο τρίτο γραφείο δεξιά, να κάνω αίτηση για δωρεάν (τζάμπα) σεμινάριο για τον Κινηματογράφο που προσφέρει ο Δήμος στους κακόμοιρους πολίτες αυτής της πόλης. Πέρασα κι από το πρωτόκολλο όπως ορίζει ο νόμος και το μεθεπόμενο Σάββατο ξεκινάω. Ελπίζω να είναι ενδιαφέρον, νεότερα για αυτό σε δύο εβδομάδες.

Το απόγευμα είπα να ανηφορίσω για το Μέγαρο Μουσικής, αρχίζουν οι ομιλίες στο Megaron Plus και πέρσι δεν πήγα ούτε μια φορά. Φέτος είπα να το καθιερώσω και πήγα από τις 5 και μισή να πιάσω σειρά γιατί έτσι γίνεται εκεί, πολιτισμός και ουρά μαζϊ. Να περιμένεις να πάρεις δελτίο προτεραιότητας για να μπεις. Αλλά άξιζε. Μίλησε ο κύριος που έφτιαξε το γήπεδο Μπράγα στην Πορτογαλία, εκεί που έπαιξε κι Ελλαδίτσα στο Euro και κέρδισε. Ο κύριος Eduardo Souto Moura ήταν γλυκύτατος και έδειξε και είπε καταπληκτικά πράγματα ακόμη και για μένα που δεν ήμουν φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής (όπως τα 2/3 του κόσμου εκεί). Ήταν μια ωραία βραδιά, είναι ωραία εκεί έξω. Αύριο πάω Νύχτες Πρεμιέρας επιτέλους…

On the horns of dilemma

Να πάω ή να μην πάω στις Νύχτες Πρεμιέρας; Για πες.
Να πάρω διαρκείας ή να μην πάρω;

Soundtrack

Έβαλα μερικά τραγουδάκια στο κινητό και τώρα κυκλοφορώ με ακουστικά στην πόλη… Αυτό που κορόιδευα μερικά χρόνια πριν, το κάνω κι εγώ τώρα. Περπατώ και φτιάχνω το soundtrack, δεν νιώθω αποκομμένη, νιώθω πιο ζωντανή την πόλη. Αγαπημένο τραγούδι; Jem-24, σε ταξιδεύει…
Είχα και μια καλή υπόσχεση, την βάζω στο τσεπάκι μου και προχωρώ…

Τι θα ήθελα

Θα ήθελα να μου τελειώνει η μπαταρία από το laptop
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα είμαι διαρκώς σε κίνηση και δεν θα το αφήνω να αραχνιάζει στο γραφείο του σπιτιού συνεχώς συνδεδεμένο και στην πρίζα να κατεβάζει αβέρτα επεισόδια του Lost, Prison Break, Nip Tuck και ταινίες, τραγούδια, φωτογραφίες.


Θα ήθελα να χρησιμοποιώ πιο συχνά τα ταπεράκια μου
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα τρώω κάπου έξω, σε μια άλλη κουζίνα, με συναδέλφους, συζητώντας για το χτεσινοβραδινό δελτίο του Αντ1, σχολιάζοντας την ψύχρα στο στούντιο.


Θα ήθελα να βάζω βενζίνη πιο συχνά
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα κάνω χιλιόμετρα κάθε μέρα και θα ψάχνω να παρκάρω και θα ακούω Best στο δρόμο και το απογευματάκι η Κηφισίας, πνιγμένη στην κίνηση, θα μου αρέσει.


Θα ήθελα να βάλω το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις 8
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα έχω πέντε λεπτά να σκεφτώ τι θα φορέσω, άλλα πέντε να πλύνω δόντια, κρέμες, μεικάπια και λιπγκλος.


Θα ήθελα να έχει νόημα το κάθε 15
Γεγονός που θα σημαίνει ότι κάτι θα «μπαίνει» και θα «βγαίνει» εκείνες τις μέρες και θα μου αρέσει πολύ χωρίς να πηγαίνει το μυαλό μου στο πονηρό.


Θα ήθελα να αγοράσω ημερολόγιο για το 2007
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα έχω λευκές σελίδες να γεμίσω, αβγδ τηλέφωνα να συμπληρώσω και τον σελιδοδείκτη να γυρνάω στη σωστή σελίδα κάθε μέρα και να ενημερώνομαι για τη δύση και την ανατολή του ηλίου.


Θα ήθελα να ξαναφάω πενιρλί του Ελευθεριάδη
Γεγονός που θα σημαίνει ότι με ένα τηλέφωνο θα μου τα φέρνουν, εδώ δεν κάνουν delivery, είναι μακριά.


Θα ήθελα να βλέπω χαμογελαστές φατσούλες
Γεγονός που θα σημαίνει ότι δεν θα βλέπω Μενεγάκη, ούτε La sousourela, ούτε το ξεκίνημα του Πρωινού Καφέ με την Ελεονόρα Μελέτη.


Θα ήθελα να μην ξέρω ποιόν θάβει η Τατιάνα
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα μπαίνω μόνο στο www.medianews.gr για να ενημερώνομαι.



Θα ήθελα να βρω μια δουλειά.

YET

Λευκάδα, Χίος, Σμύρνη, Εύβοια, Lost 2, μαύρισμα όπως στα 16, βιβλία στην αμμουδιά, φαγητό της μαμάς, δεύτερο ποτό, daquiri, καφές, αναποδιές με το αυτοκίνητο, ποδήλατο, πεζοπορία, βόλτα, ηλιοβασίλεμα, καμία αγγελία, κανένα τηλεφώνημα, μόνο βουτιές και κόκκινα μάτια, που και που από το κλάμα, μια ανάμνηση, εδώ που βρίσκεσαι είναι αναπόφευκτο να μη θυμηθείς, κι όμως θα γυρίσεις πίσω μια μέρα, θα βάλεις το λαπτοπ στη θέση του και θα ξεκινήσεις τη δουλειά σου, μέχρι να σε προλάβει η έκπληξη...

ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΑ

ΜΙΚΡΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ

The Moment Britney Didnt Want You To See - video powered by Metacafe

Έρχονται οι διακοπές, φεύγουν τα κιλά

Πεινάω, η δίαιτα συνεχίζεται για πέμπτη εβδομάδα. Πεινάω και κανονίζω διακοπές, τελικά θα πάμε Λευκάδα, είχαμε ξεκινήσει απο Μπανκόνγκ (αλλά σόρρυ λάθος εποχή, έχει μουσώνες), μετά Ντουμπάι, εδώ και 5 χρόνια λέμε να πάμε (αλλά σόρρυ λάθος εποχή, έχει 40 βαθμούς, feels like 44), οπότε πάμε Πόρτο Κατσίκι και βλέπουμε. Κλείσαμε ήδη δωμάτιο και θα φορτώσουμε πάλι το micra και ζουμ ζουμ.
Ουφ. Όποιος ξέρει Hints and tips για Λευκάδα να μιλήσει τώρα.

Φάε μια κουτουλιά Ζιντάν...

Αν είναι δυνατόν, ο παίκτης πρότυπο, τι πράγματα είναι αυτά.
Ο σπορκάστερ στον κόσμο του, να λέει ότι η Ιταλία βγήκε πρωταθλήτρια... Ευρώπης και να σχολιάζει τα χρωματιστά χαρτάκια που έπεφταν στα κεφάλια τους, αλλά ήταν ολόλευκα, άσπρα χαρτάκια. Και ο διπλανός, δεν λέω καλός, αλλά ας έβαζαν την Αμαλία να τα πει, πιο καλά και χτες και σήμερα. Και ούτε ένα σχόλιο, έλειπε ο αρχηγός της ομάδας από την απονομή, ο Ζιντάν να κουτουλιέται στα αποδυτήρια και ο σπορκάστερ να έχει χαθεί στις κορδέλες, να ζει το δικό του καρναβάλι. Όσο για τους Ιταλούς είδαμε και το βρακί τους και καταλάβαμε γιατί βλέπαμε τόσο καιρό ΜΟυντιάλ. Πάω να δω Goalywood, να γελάσω τελευταία φορά με Λάλα και Ταγματάρχη γιατί αυτή η εκπομπή είναι για γυναίκες αν δεν το έχετε καταλάβει ακόμη....
Έχε γεια Ζιντάν και μπράβο σου που με απογοήτευσες!

Exotic dreams

Ονειρευόμαστε εξωτικές παραλίες...
Είναι κοντά;

Μια ατάκα

"Μαμά αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που παίρνεις."
Ατάκα μπόμπιρα προς τη μαμά του στο σούπερμαρκετ.

Μπορείτε να μου πείτε

Πώς μαζεύονται κάθε βράδυ γύρω στα δέκα άπλυτα ποτήρια στον νεροχύτη ενώ είμαστε δύο άτομα στο σπίτι;
Από πού έρχεται η μουσική του πιάνο κάθε απόγευμα;
Που βρίσκονται όλη μέρα οι απέναντι και γιατί υπάρχουν συνεχώς απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι τους;
Γιατί παίζω isketch μαζί με δεκαπεντάχρονα αμερικανάκια και με κερδίζουν;

239 ευρώ για κλιματιστικό (αγορά, μεταφορά και εγκατάσταση) είναι απελπιστικά λίγα ή δεν θα εκραγεί όταν το ανάψω;

Πόσα live έχει βγάλει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης φέτος;

Να είχα χρόνο για μια ζωή…

Να πηγαίνω ταξίδια μαζί σου εξωτικά, κοντινά, μακρινά, μέχρι απέναντι

Να ξυπνάω στην αγκαλιά σου και να βλέπω την αγάπη σου να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα

Να σου χαρίζω μικρές στιγμές που θα θυμόμαστε για πάντα

Να μου μαγειρεύεις πεντανόστιμα φαγητά κι εγώ μετά να κάνω δίαιτα

Να πλατσουρίζουμε στη θάλασσα και να μοιραζόμαστε το ίδιο αντηλιακό

Να απολαμβάνουμε τη όμορφη βεράντα κάνοντας σχέδια για εκείνο το μέλλον

Να σε βλέπω να διαβάζεις την κυριακάτικη ψάχνοντας για το επόμενο ταξίδι μας

Να σε φιλάω τρυφερά κάθε φορά που γυρίζεις στο σπίτι

Να σε γλυκαίνω με ζελέ φράουλας τα απογεύματα

Να κάνουμε μαζί σχέδια ζωγραφίζοντας καρδούλες

Να σε κοιτάζω και να ξέρω τι σκέφτεσαι

Να σε κοιτάζω και να νιώθω πόσο πολύτιμος είσαι για μένα

Να σε αγαπώ για 5, 7, 10, 30, 50, 100 χρόνια ακόμη και να μη μου φτάνει

Να βρίσκω μικρές αφορμές για να σου δείχνω την αγάπη μου

Να περπατάμε μαζί σε άγνωστες πόλεις με ταξιδιωτικούς χάρτες

Να απογειωνόμαστε χωρίς να μου αφήνεις το χέρι ούτε στιγμή

Να γελάς με τα χαριτωμένα αστεία μου κι εγώ με τα δικά σου

Να κάνουμε πρόβα τζενεράλε με την Παναγιώτα στο κρεβάτι μας

Να στρίβεις το κλειδί στην πόρτα και να σε περιμένω

Να σε παρακινώ να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα

Να είσαι πάντα το άλλο μισό που πάντα ήταν δίπλα μου

Να πάμε θερινές βολτίτσες, νοερά ή πραγματικά

Να ξοδεύουμε χρήματα μαζί σε χαζομάρες που μας αρέσουν

Να πιστεύουμε στα ίδια πράγματα με την ίδια υπομονή

Να είμαστε ένα και τόσο ευτυχισμένοι για πάντα

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΚΠΕΜΠΕΙ S.O.S, ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ?

Φθορά

Πως χάνω τον έλεγχο
Και πέφτω πάλι στη μάχη
Ενώ δεν πρέπει πια
Σκαλίζω πάλι τη στάχτη
Πως χάνω τον έλεγχο
Και στο μυαλό και στο σώμα
Κι ενώ δεν πρέπει πια
Εγώ σε θέλω ακόμα

Το ξέρω. Θα είναι από εκείνα τα καλοκαίρια που κάνει αφόρητη ζέστη, μου τελειώνουν τα τσιγάρα και βαριέμαι να βγω έξω, που κάνω δίαιτα και πεινάω και θέλω να σε φάω και να μην αφήσω κοκαλάκι.
Δεν έχω ιδέα γιατί βαριέμαι τόσο πολύ, νομίζω πως η ανία θα μου φάει τα σωθικά, θα με καταπιεί ολόκληρη και θα χαθώ.
Φαντάσου, βλέπω μουντιάλ, θα σου πω για τη Γκάνα, την ομάδα που κέρδισε την Τσεχία, έχει συνταγματική δημοκρατία για πολίτευμα και μέσο όρο ζωής τα 58,87χρόνια.
Νυστάζω, κλείνουν τα μάτια μου σε άσχετες ώρες, προγραμματίζω δουλειές και τις αφήνω, μόνο κοιλιακούς κάνω, αυτοί θα μου χρειαστούν άμεσα.
Αυτό είναι που λένε «είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας»;

Περιμένοντας

Άλλοι περιμένουν ένα μωρό...


...άλλοι το καλοκαίρι...

...κι εγώ να χτυπήσει το τηλέφωνο

να με θέλουν για δουλειά!


Άλλα που τέτοια τύχη!

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΥΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΑΔΕ...

...ένα σχόλιο από τον αδερφό μου, που επειδή μπαίνει όποτε του καπνίσει και διαβάζει τα γραμμένα μου, έκανε comment στο ποστ σήμερα και είναι τόσο καλό (να μην πέσει να μας πλακώσει) που θα χαθεί εκεί κάτω, ποιός να ανατρέξει σε παλιές ιστορίες... read it please! Έχει το δίκιο του ο νέος, εκκολαπτόμενος χημικός.

ωραίο το κείμενο... κι επειδή είμαι γεννημένος στο όριο αυτόν τον 2 χρονολογιών '81 λογικά αφορά κι εμένα... αλλά πολύ κλάψα ο δικός σου... κι όλοι εσείς που συγκινηθήκατε και θέλετε να τα ζήσουν και τα παιδιά σας... σταματήστε να διαβάζετε blog...πιάστε το χαρτί και το μολύβι και αρχίστε να στέλνετε γράμματα και κάντε και συλλογή γραμματοσήμων... φύγετε από οποιαδήποτε πολύ είστε πουλήστε το pc σας χαρίστε την adsl σας.. και πάτε στα χωριά σας...όπου σας πληροφορώ ακόμα τα παιδιά παίζουν με μπάλες, κάνουν μπάνια, κατουράνε τους φράχτες και διασκεδάζουν... όλα είναι θέμα επιλογών! όπως είπα ωραίο το κειμενάκι αλλά μην ψαρώνετε...ειδικά εσείς που θέλετε να γίνετε συγγραφείς ξέρετε ότι όταν κάτι το γράψεις όμορφα μπορεί να σε πείσει ακόμα κι αν δεν είναι αλήθεια! κι όποιος κατάφερε να κάνει αυτά που λέει το κείμενο στην "κολοαθήνα" πριν το 80 πριν το 90 πριν το 1821 μάλλον ζούσε σε μια άλλη Αθήνα που τότε ήταν επαρχία! ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ...ΙΣΩΣ ΠΑΛΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ!