Dali Art Lab

Αχ πόσο μου άρεσε αυτό το μάθημα για τον Νταλί! Μερικές φορές νιώθω ότι εκμεταλλεύομαι τα παιδιά μου (και τα παιδιά των άλλων) για να περνάω εγώ καλά! Να νιώθω τύψεις; Όλη αυτή η διαδικασία να ξετρυπώσω τα στοιχεία του κάθε καλλιτέχνη που θα τους τραβήξουν την προσοχή και να βρω ευφάνταστους τρόπους να ασχοληθούμε με το έργο τους ανεβάζει τη διάθεση στα ύψη.

Παρένθεση. Πολλές μαμάδες μου λένε μπράβο και τα λοιπά, ότι αυτές δεν μπορούν να κόψουν με το ψαλίδι, ούτε να τραβήξουν ίσια γραμμή και γίνονται ρεζίλι στα παιδιά τους. Ε λοιπόν δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι χειροτέχνες. Η κάθε μια έχει το δικό της ταλέντο και το ειδικό σημείο επαφής με τα παιδιά της. Σε μένα μπορεί να είναι αυτό, σε κάποια άλλη να φτιάχνει παζλ, σε άλλη να παίζει με τις ώρες ηλεκτρονικά παιχνίδια μαζί του, σε άλλη να βγαίνει βόλτα στα μαγαζιά, στην άλλη τα Playmobil, στην άλλη τα βιβλία, στην άλλη τα τραγούδια. Το θέμα είναι να το ανακαλύψεις αυτό το σημείο. Και κυρίως να θέλεις να το ανακαλύψεις.


Ο Νταλί, λοιπόν, ήταν διασκεδαστικός τύπος.
Δεν ζωγράφιζε απλώς, αλλά μετέτρεπε τα όνειρα σε πίνακες.
Πώς όταν ξυπνάμε και έχουμε μια θολούρα και μισοθυμόμαστε αυτό που είδαμε στον ύπνο μας. Κάπως έτσι.
Οι πίνακές του δεν βγάζουν νόημα. Είναι σύνθεση διαφόρων πραγμάτων, περίεργων, αστείων, τρομακτικών. Κάπου εδώ κολλάει και ο υπερεαλισμός αλλά δεν είχε και πολύ νόημα να το αναλύσουμε παραπάνω. Και μόνο που είδαν τα κορίτσια μερικά από τα έργα του κατάλαβαν.

Αλλά και ο Νταλί ήταν λίγο τρελούτσικος.

Βρήκα κάποια αστεία πράγματα για αυτόν και τους τα είπα:

• φοβόταν τις ακρίδες
• δεν ήθελε να βγάζει έξω τα πόδια του γυμνά
• χοροπηδούσε για να τον προσέξουν
• δεν ήξερε να μετράει τα χρήματα
• η γυναίκα του άλλαζε ρούχα τρεις φορές την ημέρα

Και μετά ξεκινήσαμε!!
Αλλά πριν φορέσαμε τα μουστάκια μας για να μπούμε στο ρόλο!

Άρχισαν να ζωγραφίζουν πρόσωπα που θα κάλυπταν όλη τη σελίδα με μαύρο μαρκαδόρο, ώστε να μην καλυφθεί το περίγραμμα μετά από τις νερομπογιές. Γύρω από το κεφάλι του κάθε ανθρώπου τους πρότεινα να ζωγραφίσουν διάφορα φανταστικά δημιουργήματα σαν αυτά που έφτιαχνε κι ο Νταλί.

Προσέθεσαν ερωτηματικά και κάτι πολύ περίεργα ζώα.

Νομίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία! Στο τέλος τους έδωσα και μαύρη κλωστή ώστε να κολλήσουν κι ένα μουστάκι! Σαν του Νταλί!

Είμαι απίστευτα συγκινημένη για το αποτέλεσμα!

Στη συνέχεια, τους έδειξα έναν από τους πιο γνωστούς πίνακες του Νταλί, αυτόν με τα ρολόγια που λιώνουν. Σαν το χρόνο που φεύγει;

Είχα ήδη κόψει στρογγυλά χαρτιά και έβαλαν τα νούμερα και τους δείκτες στα ρολόγια και μετά τα δίπλωσαν έτσι ώστε να μοιάζουν με αυτά του πίνακα.

Όποιος τελείωνε και είχε όρεξη, μπορούσε να φτιάξει ένα δικό πλάσμα, με πολύ πολύ φαντασία.

P.S. Με αφορμή τα Art Lab μας, μου προτάθηκε από την αγαπημένη μου Άσπα και τους Μικρούς Μεγάλους να γράψω ένα κείμενο για ένα καλλιτεχνικό διαγωνισμό της Kinder, όπου τα παιδιά μπορούν να στείλουν τις ζωγραφιές τους και τις χειροτεχνίες τους.
Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενό μου εδώ και γιατί όχι να πάρετε μέρος και στον διαγωνισμό πατώντας στο link.
Εννοείται νομίζω ότι η χαρά μου είναι τεράστια για όλο αυτό!


PS 2 Αν ανατρέξει κανείς στις φωτογραφίες αυτού του ποστ θα αναγνωρίσει σίγουρα τα έργα της Μιράντας. Θέλω να δώσω ένα τόσο μεγάλο μπράβο στο κορίτσι μου που παρακολουθεί μαζί με τις μεγάλες και κάνει τη δική της προσπάθεια κάθε φορά! Είναι μαγικό πόσο εύκολο είναι για τα παιδιά να παρασυρθούν από τη μαγεία της τέχνης και να ξεχάσουν την ηλικία τους. Απλά να ακολουθήσουν το μονοπάτι. Και σε συνδυασμό με τα υπέροχα λόγια που άκουσα χτες στη συνάντηση με τη δασκάλα της, θέλω να της δώσω χίλια μπράβο ακόμη.

Και 38 και στο ράφι

Μπήκε ο Δεκέμβριος και γίνεται χαμός!
Καταρχάς σήμερα έχω γενέθλια. Νομίζω ότι γίνομαι 38 αλλά δεν είμαι και σίγουρη και δεν θέλω να κάτσω να κάνω τους υπολογισμούς. Δεν έχω φτιάξει τούρτα αλλά σκέφτομαι να κάνω ένα trifle που τελικά δεν έφτιαξα στο πάρτυ της Δανάης.

Α! Είχαμε πάρτυ το Σάββατο! Τροπικό και χαβανέζικο. Με ανανάδες και φούστες και λέι, ενώ τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια του απέναντι αναβοσβήνουν σαν τρελά (για πείτε ρε παιδιά, γιατί τα αφήνετε στο τρελό mode και δεν τα βάζετε σκέτο ανοικτά ή τουλάχιστον να αναβοσβήνουν λιγότερο ψυχεδελικά;)

Το πάρτυ δεν θα το ξεπετάξω έτσι στα γρήγορα, θέλει το ποστ του απλά θα βάλω μια φωτογραφία έτσι για το καλό.

Επίσης, χρωστάω ποστ για τα βιβλία του Νοεμβρίου.
Δεν είμαι εγώ για οργανωμένο blog όμως οπότε θα τα γράψω σε αυτό το εορταστικό.
Διαβάσαμε το .... Μικρό σπίτι στο λιβάδι! Το πρώτο βιβλίο γιατί έχει και συνέχειες! Το δανειστήκαμε από τη βιβλιοθήκη. Τα κορίτσια ξετρελάθηκαν! Νομίζω ότι ταυτίστηκαν κιόλας, η Δανάη με τη Μαίρη τη μεγάλη και η Μιράντα με τη Λώρα τη μικρή. Το βιβλίο είναι πολύ ωραίο για την ηλικία τους νομίζω. Μόνο που είχε κάποιες πολύ μεγάλες περιγραφές με κάτι διαδικασίες-εργασίες και τις περνούσα στα γρήγορα.

Στα γρήγορα διαβάσαμε κι άλλο ένα που δανειστήκαμε από τη βιβλιοθήκη το "Χαμένοι στο τροπικό δάσος"  και ήμασταν και το mood του πάρτυ!

Τώρα διαβάζουμε τη Μαύρη Καλλονή, που είναι πολύ στενάχωρο νομίζω (για μένα τουλάχιστον που διαβάζω όλα αυτά τα άσχημα πράγματα που περνάει το αλογάκι). Στα κορίτσια αρέσει πάντως.

Δεν έχω λόγια για το εξαιρετικό εξώφυλλο από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος. Όλη η σειρά ΤΟΞΟ έχει καταπληκτικά εξώφυλλα.

Τα κορίτσια δεν έχουν πρόβλημα και νομίζω ότι η όλη διαδικασία με τα κεφάλαια και τις συνέχειες κάθε βράδυ τους αρέσει πολύ!

Εγώ τον προηγούμενο μήνα τελείωσα τη Ferrante και νομίζω ότι για δώρο γενεθλίων η μαμά μου μου προορίζει τη συνέχεια της τετραλογίας.
Τώρα διαβάζω το Ζούσαμε πάντα σε ένα Κάστρο, το οποίο είναι πολύ καλό τελικά!

Χρωστάω κι άλλο ποστ για το προηγούμενο ΣΚ που πήγαμε στο Καρπενήσι. Νομίζω ότι δεν έχουμε ξαναπεράσει τόσο ωραία, όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος του. Θέλω να γράψω πολλά και για το ξενοδοχείο στο οποίο μείναμε, οπότε πραγματικά χρειάζεται τον δικό του χώρο.
Τη φωτογραφία την έβγαλα με self timer σε μια βόλτα στο Μεγάλο Χωριό. Είχα ακουμπήσει το κινητό σε ένα πεζουλάκι ενώ .....ψιχάλιζε και στηθήκαμε σε 10 δευτερόλεπτα! Βγήκε απίστευτα καλή!

Κατά τα άλλα, οι δουλειές προχωράνε ομαλά, αν και περιμένουμε κάτι μεγάλα μπαμ, θετικά και αρνητικά. Την προηγούμενη εβδομάδα δεν κάναμε Art Lab, αλλά θα κάνουμε την επόμενη, οπότε stay tuned.

Μου άρεσε αυτό το πολυσυλλεκτικό ποστ τελικά. Γιατί όλο λέω θα γράψω κάτι και δεν γράφω και μου αρέσουν τα bits και pieces να καταγράφονται για να τα διαβάζω στα γεράματά μου και να χαμογελώ!

Mondrian Art Lab

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι τα Art Lab και έχω να ανοίξω μια παρένθεση.

Δεν είμαι εγώ για δασκάλα!!!
Γιατί αλλιώς είναι να μιλάς σε δυο, που είναι και τα παιδιά σου και τα ξέρεις και άλλο είναι να απευθύνεσαι και σε τρία άλλα παιδιά, να τους κερδίσεις το ενδιαφέρον και να τους δώσεις ένα κίνητρο να σε ακούσουν.
Βάζω τα δυνατά μου πάντα να έχει ενδιαφέρον για αυτές αυτό που κάνουμε, ώστε να μη κάνει "κοιλιά" το "μάθημα". Δεν είναι εύκολο!!!
Μπράβο στις δασκάλες γενικά όχι μόνο για το έργο τους αλλά και για την υπομονή τους.

Κλείνει η παρένθεση.


Αυτή τη φορά μιλήσαμε για τον Μοντριάν! Ο τόνος στο άν!!!Μοντριααααααάν!
Τους έδειξα που είναι η Ολλανδία από όπου και καταγόταν και τους εξήγησα ότι ενώ αρχικά ζωγράφιζε τοπία και "κανονικούς" πίνακες μετά άρχισε να βλέπει τα αντικείμενα και τη φύση με σχήματα. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει με τα τρία βασικά χρώματα και γεωμετρικά σχήματα, τετράγωνα, παραλληλόγραμμα.
Μάλιστα τις γραμμές του δεν τις τραβούσε με χάρακα αλλά με το χέρι.

Ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό που ενέπνευσε τον κόσμο της μόδας και όχι μόνο.

Πριν ξεκινήσουμε ακούσαμε και το This is how we do της Katy Perry που έχει σκηνές με ρούχα στο στυλ του Μοντριάν.

Η παρουσίαση τελείωσε με αυτή τη γελοιογραφία. Ποιο είναι το σπίτι του Μοντριάν;

Αρχικά, ξεκινήσαμε με ένα απλό χαρτί απεικονίζοντας το στυλ. Μόνο με μαρκαδόρους. Το θέμα είναι κάποια κουτάκια να έμεναν λευκά.

Στη συνέχεια, τους έδωσα κομμάτια από χαρτί στα τρια βασικά χρώματα (τα είχα ήδη κόψει μαζί) με μαύρες λωρίδες για να κάνουν κολάζ, πάλι στο ίδιο στυλ.

Νομίζω αυτό τους άρεσε πιο πολύ από όλα σαν διαδικασία!

Τέλος είχα κόψει καρδούλες για να αποτυπώσουν κι εκεί το στυλ του Μοντριάν!

Το χαρτόνι είναι το πίσω μέρος από το κουτί με τα δημητριακά. 

Είναι η αγαπημένη μου φωτογραφία!

Michelangelo Art Lab

Τα καταφέραμε και κάναμε πολύ σύντομα και το δεύτερο Art Lab με τους ζωγράφους. Έχω επιλέξει κάποιους συγκεκριμένους διάσημους ζωγράφους με τους οποίους μπορώ να "παίξω" αφού έχουν κάτι εντελώς ξεχωριστό στον τρόπο που ζωγράφιζαν.
Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του Michelangelo.

Και φυσικά η παρουσίαση δεν μπορούσε να μην ξεκινήσει με αυτή τη φωτογραφία.

Στην πραγματικότητα και τα τέσσερα χελωνονιντζάκια έχουν ονόματα Ιταλών ζωγράφων της Αναγέννησης: Donatello, Leonardo, Michelangelo και Raphael.

Μιλήσαμε λίγο για τη ζωή του. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν 6 και έζησε με μια άλλη οικογένεια με έναν πατέρα που η δουλειά του ήταν να κόβει πέτρες. Αυτό τον ενέπνευσε να γίνει γλύπτης.

Έγινε διάσημος για τα γλυπτά του (του έδειξα ορισμένα και φυσικά εισέπραξα γέλια για τα γυμνά αγάλματα) αλλά το έργο που έμεινε στην ιστορία ήταν η ζωγραφική του στην οροφή της Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό.

Εκεί τον προσκάλεσε ο ίδιος ο Πάπας και του ανέθεσε την εικονογράφηση. Ο Michelangelo ζωγράφισε επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέχρι να ολοκληρώσει την οροφή. Ήταν ξαπλωμένος πάνω σε δοκάρια.

Συζητήσαμε πόσο δύσκολο ήταν αυτό. Αν πήγαινε τουαλέτα (!), αν έτρωγε, αν κοιμόταν, είχε φως για να βλέπει ή κεριά, αν ήταν κουραστικό να ζωγραφίζεις ξαπλωμένος.

Ένας τρόπος υπήρχε για να το μάθουμε! Να ζωγραφίσουν και τα κορίτσια ξαπλωμένα!
Είχα προνοήσει και είχα κολλήσει κάτω από τις καρέκλες τους λευκές σελίδες, του έδωσα μαρκαδόρους και ένα μαξιλάρι και ξάπλωσαν στο πάτωμα για να ζωγραφίσουν!

Ρίξαμε πολύ γέλιο!

Μπορούσαν να ζωγραφίσουν ότι θέλουν και μετά έπαιρνα τις ζωγραφιές τους και τις κολλούσα στο κανονικό ταβάνι για να κάνουμε άλλο ένα simulation!

Στη συνέχεια, τους έδειξα μια από τις πιο διάσημες τοιχογραφίες του στο έργο της Καπέλα Σιξτίνα, τη Δημιουργία του Αδάμ. 

Τους ζήτησα να αναπαράγουν το στιγμιότυπο με τα χέρια με τον δικό τους τρόπο! Ο Θεός δίνει ζωή στον Αδάμ. Δεν ήταν εύκολο!

Και για το τέλος, επειδή ο Michelangelo ήταν πάνω από όλα γλύπτης, κάναμε γλυπτική!

Χρησιμοποιήσαμε μερικά σαπούνια και ξυλάκια που είχα κάνει μυτερά στην άκρη αλλά και οδοντογλυφίδες. Νομίζω ότι το σαπούνι ήταν πιο κοντά στη γλυπτική από την πλαστελίνη και τον πηλό. Το σαπουνάκι έγινε δωράκι για το σπίτι!