Αέρας αισιοδοξίας από το σπασμένο παράθυρο;

Κατεβαίνουμε την Μεσογείων με το αυτοκίνητο. Λίγο πριν τη στάση του Μετρό στο Νομισματοκοπείο, υπάρχει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο σε πολύ κακή κατάσταση.

Το βλέπει η Μιράντα και λέει: «πω πω κοιτάξτε ένα χάλια σπίτι»

Η Δανάη: «ε, εντάξει με λίγο βαψιματάκι και καινούρια παράθυρα,

 μια χαρά θα είναι».

Είναι αυτό που λέμε,, ο αισιόδοξος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο.

Βλέποντας το σόου την ορκωμοσία του Τραμπ την Παρασκευή, έχασα για λίγο την δική μου αισιοδοξία αλλά θέλω να ελπίζω πως τα πράγματα δεν θα γίνουν χειρότερα.

Το να είσαι αισιόδοξος είναι μόνο το πρώτο βήμα, βέβαια. Έτσι, αποκτάς την ηρεμία να αντιμετωπίσεις οποιοδήποτε πρόβλημα σου προκύψει: από ένα χαμηλό βαθμό στο σχολείο μέχρι έναν Πρόεδρο της Αμερικής που απεχθάνεσαι. Μπορείς να συζητήσεις τις λεπτομέρειες, να μιλήσεις για τα συναισθήματά σου και να επικοινωνήσεις. Να μην κλειστείς στον εαυτό σου, να ψάξεις για λύσεις: «ένα βαψιματάκι και καινούρια παράθυρα».

Θέλω να δώσω το καλό παράδειγμα για να έχω αισιόδοξα παιδιά δίπλα μου, με θετική αύρα, να κάνουν μεγάλα όνειρα για το μέλλον, με αυτοπεποίθηση και μια σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά.

Νομίζω το πρώτο βήμα είναι η παρατηρητικότητα και αυτό το mindfulness που διαβάζω παντού (μα παντού!). Υπάρχουν και καλές λεπτομέρειες σε μια γενική κακή κατάσταση και αν ζούμε την κάθε στιγμή, θα κάνουμε την αισιοδοξία δεύτερη φύση μας. Τοξότης speaking. 

P.S. Τη φωτογραφία την έβγαλα λίγες ημέρες μετά, επειδή ήξερα ότι θα έγραφα αυτό το κείμενο. Οδηγούσα και ζήτησα από τον Δημήτρη να μου τη βγάλει, αλλά τελικά την έβγαλα μόνη μου και νιώθω ότι πρόδωσα τον εαυτό μου που σχολιάζω όλους όσους οδηγούν και ανεβάζουν stories στο Instagram. Pitty to us all!

Life is short, buy the shoes

Δεν έχω καταλάβει πως πέρασε ένας χρόνος από τότε που έκανα το τελευταίο μου τσιγάρο. Τόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για τον καπνό του και την φούρια του καπνιστή και εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ καν πως ήταν να ψάχνεις τον αναπτήρα. Δεν ξέρω πως τα κατάφερα, αν θέλετε εμψύχωση να το κάνετε ας πούμε. Ξέρω ότι απλά το σταμάτησα, μάλλον επειδή ήθελα να ζήσω λίγο παραπάνω, γιατί μου άρεσε όλο αυτό που ζω και δεν ήθελα να το χάσω.

Έχω διαγράψει ελάχιστα πράγματα από τη ζωή μου, το κάπνισμα είναι ένα από αυτά. Δυο ανθρώπους. Κάποιες σκέψεις. 

Στην πορεία, όμως, μου άρεσε να προσθέτω πολλά. Και τώρα που μεγάλωσα, νιώθω μια μεγάλη ανάγκη να διαβάσω όλα τα βιβλία του κόσμου, να ταξιδέψω σαν τρελή παντού, να μείνω για πάντα, αν τα καταφέρω, μια WHAM (work at home mum), να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου χωρίς να με νοιάζει τι λένε οι άλλοι, να ανεβάζω φωτογραφίες στο instagram, να το παίζω γραφίστας στο etsy. 

(παρεμπιπτόντως, άρχισα να φτιάχνω εκτυπώσιμα στο etsy, ως ψηφιακά αρχεία. Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο μαγαζάκι μου στο etsy που έχει περάσει τα χίλια κύματα και έχει κάνει τέσσερα sales: ένα Αμερική, ένα Γερμανία, ένα Αυστραλία και ένα στον Δημήτρη (!) όταν δοκιμάζαμε αν δουλεύει το paypal. Τώρα θα ήθελα λίγο να δοκιμάσω με αυτά τα digital prints κι αν τρελαθείτε από τη χαρά σας μόλις τα δείτε, να μου το πείτε, μην ντραπείτε!)

Θέλω να ανοίξει ο καιρός να ξεκινήσω πάλι το περπάτημα γιατί τώρα δεν μου κάνει κέφι, αφού αφήσω τα παιδιά στο σχολείο. Τώρα μου κάνει μόνο για καφέ, τζάκι και αυτό που μου αρέσει πραγματικά: να γράφω (και να μπορώ να συνεισφέρω στον οικογενειακό προϋπολογισμό). 

Έφτιαξα και μια ωραία λίστα στο Spotify, δεν είναι κουλτουριάρικη αλλά εμένα μου αρέσει. Αν χρησιμοποιείτε το Spotify, μπορείτε να την ακούσετε με αυτό το link 

Ένα από τα πρώτα που έφτιαξα και λέω να το τηρήσω το γενικότερο mood φέτος!

2017, να σου γνωρίσω το 2016

Είχα σκοπό να γράψω ποστ πριν ξεκινήσει η νέα χρονιά αλλά δεν το έκανα.

Είχα σκοπό να γράψω κάτι και μόλις ξεκίνησε η νέα χρονιά αλλά ούτε αυτό το κατάφερα.

Δεν είναι ότι δεν πρόλαβα, είναι ότι είχα βουλιάξει σε αυτό το μελιστάλαχτο των γιορτών που τίποτα ιδιαίτερα δεν έγινε, ούτε κάποιο ταξίδι κάναμε, ούτε τρέξαμε σε χριστουγεννιάτικα τοπία, ούτε καν όλα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια δεν βγάλαμε από την αποθήκη.

Δεν χρειάστηκε να κάνουμε τίποτα, ούτε μισό σχέδιο. Διάβασα βιβλία, δούλεψα (γράφω κείμενα ακόμη και τώρα Κυριακή απόγευμα), ήρθε ο Αι Βασίλης για έναν στους τέσσερις, οι πιθανότητες να μην έρθει καν του χρόνου είναι ανησυχητικές. Κλείσαμε εισιτήρια για τέσσερις για το Mamma Mia λίγες ημέρες πριν πάμε. Αφήσαμε τα παιδιά στη μαμά μου ένα βράδυ και πήγαμε σινεμά. Είδαμε όλες τις χριστουγεννιάτικες ταινίες στην τηλεόραση. Είδαμε φίλους, μας έλειψαν φίλοι που ήταν μακριά. ΔΕΝ ΑΡΡΩΣΤΗΣΑΜΕ. Πήγαμε στην εκκλησία το πρωί των Χριστουγέννων και μετά για έναν καφέ όλοι μαζί. Κοιμόμασταν οικογενειακώς πολύ αργά και ξυπνούσαμε εξίσου αργά. Είδαμε τα ξαδέρφια μας, τα αδέρφια μας μας και φάγαμε 4-5 όλοι μαζί, σε διαφορετικές συνθέσεις, σε διαφορετικά σπίτια, με αυτή τη βαβούρα που στα 7 δεν την προσέχεις, στα 16 σε ενοχλεί, στα 25 την αποφεύγεις και στα 35 την θέλεις πίσω γιατί ξέρεις πως τικ τακ κάνει το ρολόι. Κάθε χρόνος που έρχεται δίνει και παίρνει.


Χαράζει, λοιπόν, αύριο νέο ξεκίνημα και αν και δεν έχω ιδέα πως θα καταφέρουμε να ξυπνήσουμε στις 7 και τέταρτο (7 ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΟ, χριστέ μου), μου αρέσει που το απόγευμα θα ξεστολίσω το δέντρο και τα λιγοστά χριστουγεννιάτικα που έχουμε στο σαλόνι, θα τραβήξω γραμμή και θα προχωρήσω για να ολοκληρώσω κάποια μισοτελειωμένα σχέδια του 16. Δεν προλάβαμε καινούριε χρόνε, δεν πειράζει. 2017 να σου γνωρίσω τα τελευταία bullets του 2016.

Καρπενήσι, hit the road

Η ζωή, με τους κανόνες της, τις υποχρεώσεις της, και τις ελευθερίες της, είναι σαν ένα σονέτο. Σας δίνεται η μορφή, αλλά θα πρέπει να γράψετε το σονέτο μόνοι σας.
Madeleine L'Engle, A Wrinkle in Time

Το αποφασίσαμε σχεδόν μια εβδομάδα πριν, λίγο βιαστικά, χωρίς να υπολογίσουμε σχεδόν τίποτα και we hit the road για ένα Σαββατοκύριακο στο Καρπενήσι. Φύγαμε από την Παρασκευή το πρωί, χαρίζοντας μια πονηρή ανάμνηση στα κορίτσια: μια μέρα χωρίς σχολείο, μια μέρα για εξερεύνηση με τους γονείς.
Ανέλαβα την οδήγηση για 5 ώρες περίπου, με καμία στάση τελικά γιατί δεν χρειάστηκε. Φυσικά, πλησιάζοντας, χαθήκαμε, ανεβήκαμε και κατεβήκαμε ένα βουνό και συναντήσαμε τον ευθύ δρόμο που θα έπρεπε να είχαμε ακολουθήσει.

Ευτυχώς το ξενοδοχείο μας ήταν δύσκολο να το χάσει κανείς, αφού βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο πριν φτάσεις στον Καρπενήσι (αν έρχεσαι από Λαμία).

Είχαμε επιλέξει να μείνουμε στο Oniropetra και πραγματικά δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο καταπληκτικό είναι από ΟΛΕΣ τις απόψεις.

Προφανώς και το είχαμε μεγάλη ανάγκη αυτό το Σαββατοκύριακο. Να βρεθούμε όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά μόνος του, να μιλήσουμε, να γελάσουμε, να "πάμε σαν οικογένεια" που έλεγε παλιά η Δανάη. Να χορτάσουν τον μπαμπά τους τα κορίτσια, να διαβάσω το βιβλίο μου, να περπατήσουμε στο φθινοπωρινό τοπίο. Το ξενοδοχείο, κατά κάποιο τρόπο, συνωμότησε σε αυτές μας τις επιθυμίες.

Πολλές στιγμές ησυχίας και ηρεμίας και παιχνιδιού και πολύ φαγητού. Πραγματικά, το πρωινό είναι κορυφαίο μέσα στην απλότητά του. Σαν να έχεις πάει στο σπίτι μιας φίλης σου για καφέ και έχει όλα εκείνα τα ωραία κεικ που τα κόβεις εσύ με το κομμάτι και δεν είναι τυποποιημένα, κομμένα σε φέτες για να εξυπηρετηθείς πιο εύκολα. Απίστευτη ποικιλία αλλά με μια σπιτική αίσθηση, τα μπολ, τα πιάτα, οι πιατέλες, το ψωμί και η απίστευτη κατασκευή-βιβλιοθήκη για background. Φαντάζομαι ότι όσοι έχουν επισκεφτεί την Oniropetra έχουν ανεβάσει φωτογραφία στο Instagram με αυτή τη βιβλιοθήκη.

Ο παιδότοπος του ξενοδοχείου είναι ένας από τους καλύτερους που έχουμε επισκεφτεί. Πρόκειται για πλήρως εξοπλισμένο χώρο με παιχνίδια από Plan Toys και με παιδαγωγό, η οποία βρισκόταν στον χώρο τα απογεύματα. Υπήρχε επίσης και κάτι σαν "μουσείο Barbie", ηλεκτρονικά παιχνίδια, χώρος για ζωγραφική, παζλ κλπ.

Το προσωπικό; Άψογο, διακριτικό και πάντα εκεί για να σε εξυπηρετήσει. Ούτε για μια στιγμή δεν ένιωσα ότι δεν μας είχαν το νου τους, αλλά συγχρόνως περίμεναν το δικό μας νεύμα. Ευγενικές οι κοπέλες στο σέρβις και πολύ γλυκιά και με χιούμορ η κοπέλα στη ρεσεψιόν. Άνθρωποι, με χαμόγελο, που σε φιλοξενούν. Πραγματικά αυτό δεν έχει σημασία σε ένα ξενοδοχείο.

Το δωμάτιο τεράστιο! Με ένα διπλό και δυο μονά κρεβάτια, μας κράτησε για αρκετές ώρες εκεί γιατί και ο καιρός δεν βοήθησε ιδιαίτερα τις βόλτες.

Διάβασα βιβλίο μόνη μου στο σαλόνι του ξενοδοχείου, ενώ τα κορίτσια έπαιζαν και ο Δημήτρης ήταν στο γυμναστήριο. Το βράδυ του Σαββάτου φάγαμε εκεί, επιλέγοντας burger και club sandwich. Η ίδια αίσθηση ότι κάποιος που σε φροντίζει, τα έφτιαξε για εσένα. Μαγικό.

Υπήρχαν, επίσης, τρία σκυλάκια, πολύ ΦΙΛΙΚΑ, μέχρι παρεξηγήσεως, που μας κυνηγούσαν παντού, με το που ξεμυτίζαμε από το δωμάτιο. Την Κυριακή το πρωί, ο ένας μας περίμενε έξω από την πόρτα.

Το ίδιο το Καρπενήσι ήταν ακριβώς όπως το περίμενα. Νομίζω ότι ο πεζόδρομος που έγινε σχετικά πρόσφατα το έχει βοηθήσει να αποκτήσει λίγο χαρακτήρα. Γενικά, είχε ερημιά. Επισκεφτήκαμε την εκκλησία στην πλατεία και μια μικροσκοπική παιδική χαρά.

Στο Μεγάλο Χωριό, που είναι πολύ κοντά, πήγαμε στο Λαογραφικό Μουσείο. Ήταν πραγματικά ενδιαφέρον και για τα κορίτσια.


Η επιστροφή στη βάση μας ήταν εύκολη γιατί τώρα ξέραμε που πηγαίναμε. Μας έμειναν οι φωτογραφίες και οι αναμνήσεις και η σκέψη πως μια μικρή απόδραση είναι μια απόφαση αλλά μπορεί να σου χαρίσει τόσα πολλά.

Hawaii Party

Πρέπει να προλάβω να ανεβάσω την ανάρτηση για το χαβανέζικο πάρτυ γιατί μετά θα έρθουν τα Χριστούγεννα και θα είμαστε εντελώς εκτός θέματος!

Ως γνωστόν, τα παιδιά μου έχουν γεννηθεί καταχείμωνο, οπότε όλα τα πάρτυ μας πρέπει να γίνονται εντός λόγω καιρού. Βέβαια, στην Ελλάδα ζούμε και το προηγούμενο Σάββατο πήγαμε σε ένα εκπληκτικό πάρτυ σε ανοιχτό χώρο με 20 βαθμούς! Αλλά εμείς προτιμάμε πάντα στο σπίτι με όχι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ κόσμο και με λίγο mix and match: και φτιαγμένα από εμένα και λίγα αγορασμένα. 

Και φυσικά πάντα με CONCEPT. Μα που πάω χωρίς CONCEPT;

Φέτος είχαμε τη Χαβάη! Οπότε είχαμε φούστες χαβανέζικες για όλες τις φίλες της Δανάης φτιαγμένες από δυο πλαστικά τραπεζομάντηλα μιας χρήσης και πιασμένα στη μέση με μια παραμάνα. 

Μετά έπεσε πολύ χαρτοκοπτική και επίσης έβαψα τα πλαστικά πιρούνια με χρώμα. 

Έφτιαξα τροπικά πουλιά από τον κύλινδρο του χαρτιού τουαλέτας και μεταμόρφωσα τα Ferrero σε ανανάδες! Τα marshmallows τα έκανα φλαμίνγκο. 

Τα ντόνατς έγιναν κι αυτά ανανάδες και το μενού είχε από όλα: αλμυρό κέικ και κέικ σοκολάτα, τυρόπιτες, ανανά με ζαμπόν, φρούτα, γιαουρτοζελέ, μπράουνις, μπουγάτσα, τοστάκια. 

Από δραστηριότητες είχαμε μερικές που νομίζω πέτυχαν στην υλοποίησή τους. 

Τα ονόματά τους στα χαβανέζικα. Και μια λίστα με διάφορες εκφράσεις όπως το Αλόχα κλπ. 

Τα τροπικά πουλιά μπήκαν στο χεράκι τους και πιάσανε την κουβέντα. 

Σούπερ ντούπερ σταυρόλεξο με θέμα τη Χαβάη (για μικρούς και μεγάλους)

Και μεγάλες σελίδες χαρτιού για να ζωγραφίσουν μαζί το δικό τους σύμπλεγμα νησιών. 

 Σε αυτά τα σακουλάκια που κάπως έμοιαζαν με ανανάδες ήταν το δωράκι για το τέλος, ένα μπλοκάκι που είχα κολλήσει φλαμίνγκο ένα ζαχαρωτό.
Ο ασπρόμαυρος ανανάς ήταν η πρόσκληση που τυπώσαμε για το πάρτυ. Από πίσω είναι το κείμενο.

Αυτό το πολύ εύκολο (και δεν του φαίνεται) το είχα φτιάξει και κολλήσει πάνω από το τζάκι!

Η τούρτα ήταν πολύ απλή και από πάνω είχε ομπρελίτσες. Δεν έχω μια φωτογραφία της αλλά νομίζω ότι έχει ο Δημήτρης, οπότε θα την ανεβάσω σύντομα!

Μέχρι τότε Aloha!!

Και του χρόνου!