London - Μέρος 2ο - Kids friendly

Στο Λονδίνο έχουμε πάει και οι δυο πολλές φορές και μαζί και ξεχωριστά. Εγώ με τους γονείς μου είχα πάει αρκετές φορές με τον παλιό και δοξασμένο Manos Tours. Τότε που οι γονείς μου ήταν τόσο χαλαροί και μας άφηναν με τον αδερφό μου να παίζουμε nintendo στο τμήμα με τα ηλεκτρονικά στα πολυκαταστήματα και ψώνιζαν ανενόχλητοι. Αφού δεν χαθήκαμε τότε, δεν θα χαθούμε ποτέ.

Οπότε έχουμε δει το Λονδίνο σαν τουρίστες. Αυτή τη φορά θα πηγαίναμε με δυο παιδιά που αν προσέθετες την ηλικία τους θα έφτανες με το ζόρι στο νούμερο 10, οπότε τα πράγματα έπρεπε να έχουν άλλους ρυθμούς και γενικά να μην έχουμε μεγάλες απαιτήσεις.

Θα μας φιλοξενούσαν οι νονοί της Μιράντας, οπότε αυτό και από μόνο του θα ήταν μια περιπέτεια (ε Χάρη;)

Οπότε πριν πάμε, είχα ξεσκονίσει το internet για child friendly places to go in London κλπ κλπ και είχα καταλήξει σε δυο τρία μουσεία, τα πάρκα φυσικά και μέρη χωρίς εισιτήριο.

Πάνω από όλα όμως αυτό που με απασχολούσε ήταν το ταξίδι με το αεροπλάνο. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Μας έσωσαν αυτά τα κόλλα ξεκόλλα αυτοκόλλητα με ρουχαλάκια. Τα συνιστώ ανεπιφύλακτα για κοριτσάκια σχεδόν για όλες τις περιπτώσεις.

Μεγάλη επιτυχία είχαν και αυτές οι ζελεδοειδείς καρδούλες που κολλάνε στα παράθυρα. Τις κολλάγαμε και τις ξεκολλάγαμε στο παράθυρο του αεροπλάνου και ήταν πραγματικά μαγικό το θέαμα. Οι αεροσυνοδοί είχαν ξετρελαθεί!

Η Μιράντα και κοιμήθηκε και τουαλέτα πήγε και γενικά ο χρόνος πέρασε ευχάριστα.
Για τη Δανάη είχα πάρει ένα βιβλίο με διάφορες σελίδες για ζωγραφική και ενώστε τις τελείες και τέτοια.

Από την Αθήνα φύγαμε με κοντομάνικα (Μάιος) και ευτυχώς ο καιρός ήταν πολύ καλός κι εκεί. Δεν χρειάστηκε μπουφάν καν, βέβαια δεν κυκλοφορήσαμε μέχρι πολύ αργά (μέχρι τις 9 το πολύ).

Πήγαμε στο Science Museum και το Natural History Museum που είναι δίπλα δίπλα. Το δεύτερο τους άρεσε πάρα πολύ για το είχαμε δει στην ταινία Paddington που είναι μια από τις αγαπημένες τους. Και τα δυο μουσεία είναι πραγματικά ιδανικά για τα παιδιά, για μικρά και μεγάλα.

Πήγαμε επίσης και στο Disney Store και στο M&M's store, όπου όπως ήταν φυσικό τα παιδιά ξετρελάθηκαν.

Highlight του ταξιδιού μας ήταν η επίσκεψη στη Trafalgar Square όπου υπάρχουν κάποιοι "άνθρωποι" μεταμφιεσμένοι σε μάγισσες και περίεργους τύπους που υποτίθεται ότι στέκονται στον αέρα και πετάνε. Υπάρχει μια ολόκληρη κατασκευή από κάτω και αυτοί απλά μπαίνουν μέσα και μιλάνε στους περαστικούς. Ε λοιπόν η Μιράντα ερωτεύτηκε τον Χρυσό. Ο Χρυσός φορούσε χρυσά ρούχα και την χαιρετούσε συνέχεια, της έδινε το χέρι του και της μιλούσε. Ε τον Χρυσό δεν τον έβγαλα ούτε μια φωτογραφία, τι να πω, το ξέχασα εντελώς! Πάντως καθίσαμε καμιά ωρίτσα εκεί να τους χαζεύουμε και ακόμη μιλάμε για αυτούς και όταν ξαναπάμε στο Λονδίνο θα είναι το πρώτο μέρος που θα επισκεφτούμε. Επίσης ανέβηκαν πάνω στα λιοντάρια και γενικά ήταν μεγάλο hit η Trafalgar!

Κάναμε κι άλλες βόλτες, πολύ χαλαρές και είδαμε το Big Ben και άλλα πολλά! To be continued.....

London - Μέρος 1ο - Οι περιπέτειες

Αν με ρωτήσεις δεν ξέρω γιατί έχω καθυστερήσει τόσο πολύ αυτή την ανάρτηση για το ταξίδι στον Λονδίνο. Οι φωτογραφίες υπήρχαν, οι εμπειρίες είχαν καταγραφεί στον εγκέφαλο και οι περιπέτειες (κυρίως πριν) ήταν πολλές και διασκεδαστικές.
Όμως πέρασε σχεδόν ένας χρόνος και δεν έχω γράψει τίποτα, οπότε ήρθε καιρός να ξεσκονίσω τις φωτογραφίες και να ξαναθυμηθώ το πρώτο μας ταξίδι στο εξωτερικό με δυο παιδιά.

Επειδή είναι τόσα πολλά όλα αυτά και θέλω να τα καταγράψω κυρίως για να τα διαβάσουν τα κορίτσια μετά από χρόνια, θα "σπάσω" την ανάρτηση σε κομμάτια. Οπότε, το πρώτο είναι αυτό, οι περιπέτειες. Σε γενικές γραμμές, πήγαν όλα καλά, αλλά δεν γινόταν να μη μας συμβούν και μερικά τραγελαφικά. Read on.



Το ταξίδι έγινε τον Μάϊο του 2015, όταν η Δανάη ήταν 5,5 και η Μιράντα 3.
Επειδή ήταν το πρώτο τους ταξίδι στο εξωτερικό, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε ήταν να βγάλουμε διαβατήρια. Και πριν από αυτό να μαζέψουμε όλα τα δικαιολογητικά και να βγάλουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες ειδικού τύπου. Για να κάνουμε αίτηση για διαβατήριο παιδιού θα έπρεπε να είμαστε παρόντες και οι δύο γονείς, αλλά ευτυχώς τα γραφεία της αστυνομίας για αυτό τον σκοπό λειτουργούν και απογεύματα και Σάββατα. Όλα καλά, λοιπόν, καταθέσαμε τα δικαιολογητικά και περιμέναμε τα διαβατήρια. Θα ήταν έτοιμα σε 4-5 εργάσιμες.

Εδώ πρέπει να πω ότι θέλαμε πρώτα να εκδοθούν και να τα έχουμε στα χέρια μας και μετά να κάνουμε κράτηση στα αεροπορικά εισιτήρια γιατί δεν ξέραμε πώς να αναγράψουμε τα ονόματα των παιδιών. Π.χ. το Δανάη στο διαβατήριο θα το έγραφαν Danai ή Danah;Το Μιράντα; Miranta ή Miranda; Και για να μη γίνει κανένα λάθος, πρώτα κάναμε την αίτηση (όπου είδαμε πως γράφτηκαν τα ονόματα). Και εδώ άρχισε ο Γολγοθάς μας, οι πρώτες άσπρες τρίχες μου κλπ κλπ. Βέβαια, τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά, γελάω, αλλά τότε, είχα πάθει εγκεφαλικό! Και το λάθος ήταν όλο δικό μου!

Τα εισιτήρια τα κλείσαμε με τη Ryan Air. Ήταν πολύ φθηνά, είχαμε κλείσει 4 άτομα (2 ενήλικες +2 παιδιά)  μετ' επιστροφής για Λονδίνο με 350 ευρώ, μετ' επιστροφής. Μόλις έκανα την κράτηση και μου ήρθε η επιβεβαίωση στο email, μένω με το στόμα ανοικτό! Δεν μπορώ να αναπνεύσω, βλέπω τα ονόματα και τρέμω, Αντί για Danai Margari είχα γράψει Danai Maragari, δηλαδή είχα προσθέσει ένα επιπλέον α στο επίθετο. Σοκ. Μπαίνω στο site να δω πόσο κοστίζει η αλλαγή ονόματος και νομίζω έκανε 100 λίρες! Σοκ. Ευτυχώς γκουκλάρω και βλέπω ότι η αλλαγή ονόματος είναι για πλήρη αλλαγή, όχι για mispelling και τέτοια. Και επίσης ότι έχεις ούτως ή άλλως 24 ώρες να αλλάξεις κάτι στην κράτηση χωρίς χρέωση. Όμως είναι βράδυ και η εξυπηρέτηση της Ryan Air έχει κλείσει. Γκουγκλάρω ξανά και διαβάζω ότι η καλύτερη και η πιο άμεση εξυπηρέτηση στη Ryan Air γίνεται από το Twitter. Τότε όμως στο Twitter δεν μπορούσες ακόμη να στείλεις direct message αν ο άλλος δεν ήταν follower. Οπότε στέλνω φάτσα κάρτα στη Ryan Air μήνυμα απελπισίας και την επόμενη ημέρα το πρωί, με το που ξυπνάει το customer service, ακολουθεί ο εξής διάλογος.

Πιο ρεζίλι δεν γίνεται δηλαδή!

Στέλνω πριβέ τον αριθμό της κράτησης και το ΛΑΘΟΣ και η κράτηση διορθώνεται asap. Μου αποστέλλουν και νέο email με τη σωστή κράτηση. Γυρνάει η καρδιά μου από την Κούλουρη.


Δυο βράδια μετά κι εκεί που είμαστε χαλαροί στον καναπέ, ο Δημήτρης πετάγεται πάνω τρελαμένος και τρέχει στο γραφείο. Το μυαλό μου πάει στο κακό. Το ένστικτο μου λέει ότι κάτι έχει σχέση με το ταξίδι.
Επανέρχεται και ξεκινάμε το κλάμα. Στην ταυτότητά του γράφει φυσικά "Dimitrios" ενώ η κράτηση έχει γίνει σε "Dimitris". Και καλά εδώ, μπορεί να μην μας πουν τίποτα στο αεροδρόμιο. Εκεί όμως; Ποιος Dimitris και ποιος Dimitrios μίστερ;


Κάπου εκεί έχω κατασταλάξει ότι αν είχα αφήσει τη Δανάη να κάνει την κράτηση θα την είχε κάνει πιο σωστά.


Είναι όμως πάλι βράδυ, έχουν περάσει αρκετές ημέρες από την πρώτη κράτηση και είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε για την αλλαγή ονόματος και να κλαίμε τα λεφτά μας για τη χαζομάρα μας.

Αυτή τη φορά στέλνει ο Δημήτρης μήνυμα στο Twitter στη Ryan Air και ως δια μαγείας, το "ορθογραφικό" διορθώνεται χωρίς καμία χρέωση!
Λιποθυμώ και απλά εύχομαι να σταματήσει εδώ το κακό.




Όμως, φτάνει η ημέρα να παραλάβουμε τα διαβατήρια των παιδιών.
Όταν πάμε, μας δίνουν μόνο το ένα, αυτό της Δανάης.
Της Μιράντας οι φωτογραφίες δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές και θα πρέπει να ξαναβγούν.
Ο αστυνομικός μου λέει ότι πρέπει να πάω στο ίδιο φωτογραφείο με ένα χαρτί που μου δίνει και να ζητήσω επανάληψη χωρίς να πληρώσω τίποτα, αφού το λάθος είναι δικό τους.
Πηγαίνω λοιπόν και ο φωτογράφος μου ζητάει λέει όλες τις φωτογραφίες πίσω για να μου βγάλει καινούριες αλλά εγώ δεν έχω αυτές που κράτησε η αστυνομία.
Με κάνει να αισθάνομαι ότι μου κάνει χάρη. Τις βγάζει ξανά.Τις ξαναπάμε για δεύτερη αίτηση για το διαβατήριο της Μιράντας και μετά περνάμε 4 ημέρες αγωνίας για το αν θα βγει επιτέλους κι αυτό.

Το διαβατήριο βγαίνει σωστό και το βάζουμε στην άκρη για λίγο καιρό μέχρι να φτάσει η ημέρα του ταξιδιού. Παίρνουμε βαθιά ανάσα και περιμένουμε.



----------------------------------------------


Στην επιστροφή από Λονδίνο για το αεροδρόμιο, κατεβαίνουμε με ένα λεωφορείο κάπου για να πάρουμε το airport bus. Όσες ημέρες είμαστε στο Λονδίνο έχει λιακάδα, την τελευταία ημέρα ρίχνει καρέκλες, κουβαλάμε αποσκευές, δυο παιδιά και ομπρέλες και χάνουμε τον προσανατολισμό μας για να φτάσουμε από τη μια στάση στην άλλη. Τελικά, ενώ γινόμαστε μούσκεμα, φτάνουμε στη στάση και κουτσά στραβά φτάνουμε στο αεροδρόμιο.

Φορτώνουμε όλα τα πράγματα σε ένα καροτσάκι μέχρι να περάσουμε από τον έλεγχο. Όμως εκεί ο πρώτος έλεγχος γίνεται αυτόματα. Στην ουσία περνάς το boarding pass σου από ένα μηχάνημα και μετά ανοίγει η πόρτα για να περάσεις. Αυτό έπρεπε να το κάνει ο καθένας μόνος του. Το κάνω πρώτη, περνάω, κλείνουν οι μπάρες, Το κάνει η Δανάη, έρχεται μαζί μου, κλείνουν οι μπάρες, Το κάνει η Μιράντα, περνάει κι αυτή, κλείνουν οι μπάρες. Και ενώ πριν από αυτό το σημείο υπάρχουν μεγάλες πινακίδες, αφήστε το καροτσάκι εδώ, δεν περνάει, δεν χωράει, εμείς δεν έχουμε πάρει χαμπάρι και ο Δημήτρης βάζει το boarding pass του, ανοίγουν οι μπάρες, πάει να περάσει το καροτσάκι πρώτα, φυσικά δεν χωράει, οι μπάρες κλείνουν. Ο Δημήτρης μένει από πίσω. Αφήνει το καρότσι στην άκρη, φορτώνεται όλα τα πράγματα, μπουφάν, σακ βουαγιάζ κλπ και πάει να ξανακάνει τη διαδικασία. Όμως αυτό δεν γίνεται. Γιατί το σύστημα δείχνει ότι ο Δημήτρης έχει ήδη περάσει. Δεν γίνεται να περάσει και δεύτερη φορά. Οι μπάρες δεν ανοίγουν!

Οπότε φανταστείτε σκηνικό, εγώ με τα κορίτσια από τη μια πλευρά και ο Tom Hanks από την άλλη να μην μπορεί να περάσει και να ζητάει βοήθεια από ένα υπεύθυνο, ενώ κρατάει την Άρτα και τα Γιάννενα και έχει σκάσει α) από τη ζέστη β) από το κακό του.

Ο υπεύθυνος πάει σε άλλο υπεύθυνο, ο οποίος έρχεται, βλέπει κι εμάς που ξεροσταλιάζουμε, η Δανάη είναι έτοιμη να βάλει τα κλάματα, κι εγώ επίσης μάλλον. Μας λυπάται; Μας βλέπει για τρομοκράτες με βιτρίνα τα παιδιά; Ποιος ξέρει; Του παίρνουν το boarding pass και κάπου πάνε όλοι μαζί. Τον χάνω από το οπτικό μου πεδίο και πραγματικά έχω εγκλωβιστεί εκεί και δεν ξέρω τι να κάνω. Κανένα δεκάλεπτο αργότερα, έρχεται, έχω κενά μνήμης, δεν θυμάμαι από ποιο σημείο τον άφησαν να περάσει. Έπρεπε να του εκδώσουν άλλο boarding pass. Νομίζω ότι πιο πολύ δεν έχω φοβηθεί στη ζωή μου! Τελικά, τα καταφέρνουμε, επιβίβαση, απογείωση και φύγαμε για επιστροφή στην Ελλάδα.

ΣΕΠ

Πριν από πολλά πολλά χρόνια,όταν έδινα πανελλήνιες δεν ήξερα τι μου γινόταν γενικά αλλά ήξερα ότι ήθελα να γράφω. Το μάθημα του ΣΕΠ ήταν σαν διάλειμμα για την τάξη μου, δεν μας ένοιαζε καν να γνωρίσουμε τις εναλλακτικές που υπήρχαν. Έτσι την πρώτη χρονιά δήλωσα αρκετές σχολές (ήμουν τέταρτη δέσμη) και πέρασα στο ΤΕΙ Τουριστικών Επιχειρήσεων στην Πάτρα. Δεν σκέφτηκα ούτε ένα λεπτό να πάω, δεν με ενδιέφερε καν, δεν υπήρχε λόγος να είναι στις επιλογές μου. Όμως ήταν κι αν το σκεφτείς, περνώντας στέρησα μια θέση από κάποιον που μπορεί να ήθελε να περάσει εκεί. Πήρα το πάσο μου μου όμως για ένα χρόνο και ξαναέδωσα εξετάσεις δηλώνοντας μόνο 5-6 σχολές. Σκάνδαλο! Ήθελα να περάσω Δημοσιογραφία ή τίποτα. Φυσικά, δεν πέρασα πουθενά, έτσι συμφωνήσαμε με τους γονείς μου ότι δεν υπήρχε λόγος να δώσω εξετάσεις για άλλη μια χρονιά. Πήγα στην Αθήνα και σπούδασα σε μια σχολή δημοσιογραφίας και μετά, μέχρι σήμερα, κάνω φιλότιμες προσπάθειες και έχω δουλέψει ικανοποιητικά για εμένα, χωρίς να έχω κυνηγήσει τίποτα. Μου αρέσει αυτό που κάνω και δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Ειδικά τώρα που τα κείμενά μου για το ired τα γράφω από τον καναπέ του σπιτιού μου, συνδυάζοντας τα σχολεία, το μαγείρεμα, τα ψώνια και τις βόλτες, αγαπώ τη δουλειά μου και δεν θα την άλλαζα με τίποτα.


Τι θα είχε συμβεί όμως αν είχα φοιτήσει σε εκείνο το ΤΕΙ; Αν με πίεζαν να πάω; Ή να δώσω για τρίτη φορά; Τι θα είχε συμβεί αν είχα δηλώσει Παιδαγωγικό που τότε ήταν εξαιρετικά δημοφιλές αφού από παντού ακούγαμε "να γίνεις δασκάλα, υπάρχουν πολλές θέσεις άδειες, θα διοριστείς αμέσως". Αν ήμουν δασκάλα σήμερα, θα ήμουν πολύ χαρούμενη, γιατί όλο αυτό έχει προκύψει στην πορεία. Όμως τότε, δεν με ενδιέφερε καν, τα πάντα ήταν μονόδρομος και γενικά ο διορισμός και το "βόλεμα" για τον μισθό δεν μου καθόταν καλά στο νου.

Σκεφτόμουν λοιπόν πρόσφατα πόσα παιδιά σαν κι εμένα, πριν από 20 χρόνια (συν πλην πέντε) αποφάσισαν να δηλώσουν παιδαγωγικά και πέρασαν. Επειδή απλά θα έβρισκαν δουλειά αμέσως. Επειδή θα ήταν μια δουλειά στο δημόσιο. Μπορεί να μην τους άρεσε καν, να μην αγαπούσαν καν τα παιδιά ούτε τη διδασκαλία, ούτε το διάβασμα. Αλλά αυτοί μπορεί σήμερα να είναι οι δάσκαλοι των παιδιών μου. Και των δικών σας παιδιών.

Βαριεστημένοι άνθρωποι που σπούδασαν για να σπουδάσουν για να έχουν μια δουλειά που δεν τους αρέσει.

Να πηγαίνουν χωρίς όρεξη κάθε μέρα στο σχολείο για να κάνουν μάθημα σε παιδιά που περιμένουν να μάθουν. Να μην τους νοιάζει, να μη ξέρουν πώς προσεγγίζεις ένα παιδί, γιατί απλά έτυχε να περάσουν σε μια σχολή και να την τελειώσουν. Κουτσά στραβά.
Να μη σκύβουν ποτέ στο ύψος τους να τους μιλήσουν. Να βγάζουν τσιρίδες, να βάζουν τιμωρίες, να στιγματίζουν παιδιά, να μην κάνουν σεμινάρια για να βελτιωθούν, να μορφωθούν κι άλλο, να δοκιμάσουν εναλλακτικές μεθόδους και να μην μένουν κολλημένοι με τις οδηγίες του Υπουργείου.


Δεν πίστευα ποτέ ότι θα με απασχολήσει κάτι τέτοιο. Δεν θεωρώ πως το ιδιωτικό σχολείο είναι καλύτερο από το δημόσιο. Απλά στο πρώτο, ο διευθυντής ελέγχει, παρέχει, τσεκάρει το προσωπικό του γιατί αν αυτό δεν κάνει καλά τη δουλειά του, το μπούμερανγκ θα γυρίσει στον τραπεζικό του λογαριασμό. Στο δημόσιο, ένας αδιάφορος δάσκαλος που πηγαινοέρχεται απλά για να κάνει τη δουλειά του δεν θα ελεγχθεί ποτέ από κανένα κράτος. Το θέμα είναι να καλυφθούν τα κενά. Τι γράφει το πτυχίο σου; Είσαι απόφοιτος; Εντάξει, διορίζεσαι. Και τα ψυχολογικά τεστ είναι το λιγότερο. Δεν επαναλαμβάνονται, δεν αρκούν για να δείξουν πόσο αγαπάς τη δουλειά σου.


Κρατάω επιφυλακτική στάση γενικά, χωρίς να θέλω να το ψάξω ιδιαίτερα. Είμαι πολύ ευχαριστημένη από τη δασκάλα της Δανάης, που δίνει το χρόνο στο κάθε παιδί να ανθίσει, όπως μπορεί το καθένα. Που βάζει επαναλήψεις, που εξηγεί, που ακούει. Είμαι γενικά ευχαριστημένη από το σχολείο της, δεν είναι τέλειο, αλλά έχει πολλά καλά, δεν θέλω να γκρινιάζω πραγματικά, θέλω απλά να δώσω ερεθίσματα και ευτυχώς και θέλω και μπορώ.

Έτσι μετά τις 2, όταν το σχολείο τελειώνει, είμαι εδώ να συνεχίσω. Όχι φυσικά να μάθω στη Δανάη το πάτημα στη δεκάδα, αλλά να της δώσω ό,τι εγώ πιστεύω ότι θα την κάνει να έχει σωστή κρίση κι όταν φτάσει στα δεκαοχτώ να μη διαλέξει κάτι στην τύχη. Ή να μη διαλέξει καν. Να δώσει χρόνο στον εαυτό της να καταλάβει ποιά είναι η θέση της σε αυτό τον κόσμο.

Για το σχολείο της Μιράντας, το φετινό, απλά δεν έχω λόγια. Δεν ξέρω πραγματικά πώς να χειριστώ τη βλακεία. Την αμόρφωτη συμπεριφορά, τις άκυρες διαδικασίες, το καθόλου "έξω" για τόσους μήνες, τις συνεχείς πρόβες για την παράσταση του Ιουνίου, για το θεαθήναι. Και μετά σκέφτομαι πολλά. Και γίνομαι κακιά. Και βλέπω γονείς να μην τους νοιάζει τίποτα άλλο από μια φαντασμαγορική παράσταση στο τέλος, και μπράβο στη δασκάλα, και "είδες, αυτό το σχολείο κάνει εξαιρετικές παραστάσεις". Θα κάνω υπομονή μέχρι το τέλος για ένα και μοναδικό λόγο. Η Μιράντα θέλει να πηγαίνει. Δεν κλαίει στα πατώματα αλλά να τώρα που λίγες ημέρες δεν έχει πάει λόγω βήχα, μου το συζητάει συνέχεια. Και για να καταλάβετε το επίπεδο και το πόσο τραβάω τα μαλλιά μου, μετά από μια εβδομάδα, το τηλεφώνημα που έγινε από το σταθμό ήταν ότι θα γίνει μια θεατρική παράσταση την Παρασκευή και πως αν είναι να πάει η Μιράντα είναι πέντε ευρώ και καλύτερα να το ξέρουν από αύριο. Δικό σας.

Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί αγαπημένοι εκπαιδευτικοί και δάσκαλοι, που δεν χρειάζονται τίποτα άλλο εκτός από τη φαντασία τους για να κάνουν τα παιδιά να περάσουν καλά. Που αγκαλιάζουν, ακούνε, δίνουν τον λόγο, αφήνουν τα παιδιά να λερωθούν, να παίξουν, να μάθουν μέσα από το παιχνίδι. Που πέτυχαν διάνα όταν σπούδαζαν παιδαγωγικά. Αλλά ας μην τα αφήνουμε όλα στην τύχη. Γιατί η τύχη δεν είναι πάντα με το μέρος μας.


Όταν με πιάνουν τα φιλοσοφικά μου, το πρωί, λέω στις δικές μου, "κοιτάξτε όλον αυτόν τον κόσμο στα αυτοκίνητα, πάει στη δουλειά του, κοιτάξτε πόσο μουτρωμένοι είναι όλοι. Ένα πράγμα σας ζητάω κορίτσια, ό,τι δουλειά κι αν διαλέξετε, σας παρακαλώ να κάνετε μια δουλειά και να σηκώνεστε κάθε πρωί με χαμόγελο για να πάτε." Πόσο ουτοπικό ακούγεται δεν ξέρω, αλλά αν είχαμε καλύτερο Σχολικό Επαγγελματικό προσανατολισμό ίσως σήμερα να ήμασταν πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι και όλα να ήταν αλλιώς.

Ατάκες Δανάης

Το κοριτσάκι αυτό λάμπει. Στα δικά μου μάτια τουλάχιστον.
Μεγαλώνει και ψηλώνει (μα πως γίνεται αυτό; τι τα ταΐζουμε τέλοσπάντων;)
Η καρδιά της είναι χρυσή και το ξέρω ότι είναι το παιδί μου και τα λοιπά αλλά πραγματικά θέλω το καλύτερο για εκείνη και θα κάνω ό,τι μπορώ να της χαρίσω στιγμές ανέμελες να έχει να θυμάται.
Στο σχολείο τα πάει περίφημα και η δασκάλα της μου κάνει πάντα σχόλια για τη συμπεριφορά της και το λόγο της.

Ατάκες Δανάης για να γελάσουμε και να προβληματιστούμε.


-Μαμά, έχω δει κάτι γραμμένο σε έναν τοίχο του σχολείου και νομίζω ότι είναι κακιά λέξη και δεν θέλω να στην πω.
-Πες μου καλέ τι γράφει (τι γράφει Θέε μου στον τοίχο του σχολείου;)
-Καλά θα σου πω. Θύρα 13.



Τρώμε σουβλάκια.
-Μέχρι πότε θα νηστεύουμε;



Βάζω βενζίνη στο βενζινάδικο και έχω κάτι χαρτάκια που θέλω να τα πετάξω. Επειδή βαριέμαι να βγω, λέω στον υπάλληλο να μου τα πετάξει αυτός και του τα δίνω από το παράθυρο. Συγκεκριμένα του λέω:
-Μπορείς να τα πετάξεις αυτά;
Η Δανάη μου κάνει παρατήρηση.
-Μαμά έπρεπε να του πεις "μπορείτε να τα πετάξετε;"


Παίζουμε Μονόπολη. Χαζεύω λίγο το κινητό μου (αυτή η μάστιγα!)
- Μαμά θα έρθεις κι εσύ στη σημασία του παιχνιδιού;



Βλέπουμε ειδήσεις στο MEGA, με την Τρέμη.
- Αυτή δεν είναι σαν να γέρασε λιγάκι;


Μαμά, ξέρεις γιατί έχασα βάρη; Γιατί κάνω τσίσα.

Στο αυτοκίνητο
Εγώ: Μιραντέι; (η Μιράντα κοιμάται)
Δανάη: Παραπαίει.


Κάποια ημέρα της Μιράντας της είχε κολλήσει το τραγούδι που λέει "μιλάμε για το μπλε" και το επαναλάμβανε συνέχεια. Της Δανάης της είχε σπάσει τα νεύρα και λέει:
- Μιλάμε για το σουτ.


Τελευταία ημέρα του τριημέρου (25η Μαρτίου)
-Καλημέρα.
-Καλημέρα.
-Αύριο έχουμε σχολείο;
-Ναι. Τι να σας φτιάξω (εννοώ για πρωινό)
-Ξέρω εγώ; Τη διάθεση;


(όταν είχαν κλείσει οι αγρότες τους δρόμους)

Μ:-Δανάη, θέλεις να πάμε να ζήσουμε στη Λαμία;
Δ:-Όχι.
Μ:-Γιατί; Κι εκεί μιλάνε ελληνικά. 
Δ:-Γιατί εδώ είναι η τέλεια ζωή.
Μ:-Εντάξει, αν δεν σου αρέσουν τα ταξίδια...
Δ:-Ε τώρα και με τους αγρότες.



Σε τμήμα εσωρούχων με τη Δανάη
-μαμά, τι νόημα έχει τα εσώρουχα να είναι ωραία αφού δεν τα βλέπει κανείς;
-εεεεεεεεεεεεεεεε


Την ξυπνάω το πρωί: Δανάη, είσαι σαν ένα ζεστό ψωμάκι που μόλις βγήκε από το φούρνο. 
Προφανώς νυστάζει και μου λέει:
Ναι αλλά είχα να ψήσω αλλά δυο κεκάκια ακόμη.

Τις άφησα να ζωγραφίζουν για να κάνω ένα γρήγορο μπάνιο και όταν γύρισα η Μιράντα μου είπε: "η Δανάη λέει ότι είναι μια αποτυχημένη". Και μετά είδα αυτό. 

Μια ημέρα του Μαρτίου που ήταν καλοκαίρι.

Είμαι φαν της Carolyn Gavin και της έδειξα αυτές τις κοπελίτσες και τις αντέγραψε.

το κοριτσάκι μου!!

Art Lab - Ζωγραφίζοντας ...με το στόμα και τα πόδια

Στις αναμνήσεις που δεν διαλέγεις να κρατήσεις απλά σε σημαδεύουν για χρόνια μέχρι να σου φανούν χρήσιμες σε κάτι είναι και το γεγονός ότι κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, ο μπαμπάς μου παραλάμβανε ταχυδρομικώς έναν φάκελο γεμάτο κάρτες ζωγραφισμένες με το στόμα από καλλιτέχνες με κινητικά προβλήματα. Με θυμάμαι να τις κοιτάω με περιέργεια και αρκετό τρόμο και άλλες τόσες απορίες. Οι άνθρωποι που για κάποιο λόγο δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους ζωγραφίζουν με το στόμα; Και γιατί ζωγραφίζουν; Δεν έχουν αρκετά προβλήματα ήδη για να ασχοληθούν;

Πριν από λίγες ημέρες και ενώ είχα δει κάτι σχετικό στο timeline μου (και λατρεύω τα social media, τουλάχιστον αυτά που ακολουθώ εγώ...) όταν εντόπισα την κατάλληλη διάθεση στο πλήθος, έβαλα το σχέδιο σε δράση.


Πρώτα κόλλησα χαρτί στον τοίχο και μετά τους έδωσα τους μαρκαδόρους.
Το challenge ήταν να ζωγραφίσουν με τα δάκτυλα των ποδιών, με όποιον τρόπο τους βόλευε καλύτερα.
Η Δανάη δοκίμασε να γράψει γράμματα και αποδείχτηκε πολύ δύσκολο.

Στη συνέχεια, προσπάθησαν να ζωγραφίσουν με το στόμα. Ήταν πολύ πιο εύκολο αλλά και πάλι δεν είχαν τον πλήρη έλεγχο.

 Διασκέδασαν αρκετά και το τελικό αποτέλεσμα ήταν μια αφηρημένη τέχνη.
Στο τέλος, έβαλαν πινελιές και με το χέρι και το δικό μας έργο τέχνης έμεινε για κάποιες ημέρες κολλημένο στον τοίχο για να το χαζεύουμε.





Μετά είδαμε κάποια videos στο YouTube με καλλιτέχνες που ζωγραφίζουν με τα πόδια ή με το στόμα. Αυτά που φτιάχνουν είναι πραγματικά αριστουργήματα.

Δεν δέχτηκα παράξενες ερωτήσεις, ούτε έκανα μεγάλη ανάλυση στο θέμα.
Τους είπα απλά ότι ό,τι κι αν συμβεί σε κάποιον, δεν πρέπει ποτέ να σταματήσει να κάνει αυτό που του αρέσει ή να ανακαλύψει ότι μπορεί να υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει και τον γεμίζει χαρά!

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για καλλιτέχνες που αντιμετωπίζουν κάποιο κινητικό ή νοητικό πρόβλημα βρίσκεται εδώ.

Καθαρή μέρα

Δεν έχω φούρνο. Χάλασε. Εντάξει σιγά το πράγμα. Αλλά χτες που είχα όρεξη να φτιάξω λαγάνα, δεν τα κατάφερα. Και έβρεχε τόσο πολύ και έβαλα τα μικρά μου στο αυτοκίνητο και πήγαμε να γιορτάσουμε τα σκοτεινά κούλουμα στη γιαγιά αφού ο Δημήτρης δούλευε.

Και όλη η ημέρα χτες ήταν μικρές στιγμές, σαν αυτά τα αγγίγματα από τους ερωτευμένους. Η Μιράντα στη διαδρομή να μου λέει ότι θα πάρει έναν μικρό υπνάκο. Και να λέει την Καθαρά Δευτέρα, Καθαρή μέρα. Η Δανάη να διαβάζει συνεχώς πινακίδες. Κι εγώ να της λέω πόσο καλό της κάνει αυτό, πώς θα μάθει τόσες πολλές λέξεις με αυτόν τον τρόπο. Ο δρόμος άδειος, ο ουρανός σκοτεινός, χωρίς κίνηση. Βρέχει δυνατά σε όλη τη Μεσογείων και μετά λίγες ψιχάλες. 

Νιώθω την καρδιά να τσιμπάει, σαν συγκίνηση από το πουθενά. Η μαμά μου, κλασικά πελαγωμένη, με άγχος αν τηγανίζει καλά τους γαριδοκεφτέδες. Αν θα φτάσει για όλους το ρύζι με το καλαμάρι. Έχει στήσει το τραπέζι όμορφα, έχει ξεπατωθεί στην κούραση. Ζει για αυτή την κούραση όμως. Για να έρθουμε εμείς. Ο αδερφός μου με την οικογένειά του απόντες, λόγω αυτών των διαβολικών ιώσεων που χωρίζουν τις οικογένειες τέτοιες ωραίες ημέρες.

Τα κορίτσια πλακώνονται στη λαγάνα. Το ίδιο κι εγώ. Έχει κάτι το τόσο οικείο αυτό το σπίτι. Κι ας μην είναι το σπίτι που μεγάλωσα. Είναι το σπίτι που έζησα κι εγώ μόνη. Το ίδιο, τα ίδια έπιπλα σχεδόν, όμως αλλιώς τώρα, με την αύρα της μαμάς.

Βάζουμε ταινία να δούμε και μετά έρχονται η αγαπημένη τους ξαδέρφη και η αδερφή μου. Γελάμε. Τρώμε. Περιμένουμε το ζελέ με τις φράουλες.

Αυτό που είσαι απλά με την οικογένειά σου και δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, ούτε να κάτσεις με κάποιον πολύ καθωσπρέπει τρόπο στον καναπέ. Που απλά μιλάτε. Που ακούς για θεατρικές παραστάσεις και βιβλία, που σου αρέσει που η μαμά σου ζει σε αυτόν τον κόσμο και μοιράζει τον χρόνο της σε όλα αυτά τα ωραία.

Λίγο τσιμπάει η καρδιά, οι μικρές ξεροσταλιάζουν, περιμένοντας την ξαδέλφη τους να παίξουν. Πόσο μεγάλωσε, πόσο καλή είναι που παίζει ακόμη μαζί τους, παρόλο που τους χωρίζουν τόσα χρόνια, και όλη η ζωή είναι μπροστά της, μετά από αυτές τις βαρετές οικογενειακές συνευρέσεις.

Δεν αχνοφαίνεται καθόλου ήλιος όλη την ημέρα πίσω από τα σύννεφα. Όμως συνεχώς νιώθω συγκινημένη. Ευλογημένη. Για το σπίτι, τα πρόσωπα, τα παιδιά.

Είναι σκοτάδι έξω, είμαστε όλοι μαζί κι αν ήταν ο Δημήτρης εδώ, θα ήταν όλα ακόμη καλύτερα. Νιώθω τύψεις για την ευτυχία, για τη ζέστη, για τη θαλπωρή. Νιώθω ενοχές για το φαγητό, για τα ρούχα, τα μπουφάν, τις μπότες. Νιώθω πώς δεν κάνω τίποτα για να βοηθήσω, πως η καρδιά μου δεν θα σταματήσει να νιώθει τσιμπήματα αν δεν κάνω κάτι.

Δεν έχω φούρνο. Χάλασε. Εντάξει σιγά το πράγμα.

Art Lab - Kandinsky

Όταν εγώ ήμουν 6 χρονών, φυσικά και δεν ήξερα τον Kandisky, ούτε είχα δει το διάσημο πίνακά του με τους κύκλους. Όμως, χρόνια αργότερα, είχα ζητήσει από τη μαμά μου να μου τον ζωγραφίσει και έτσι συντροφεύει τους τοίχους μου, από το παλιό σπίτι στους Αμπελόκηπους μέχρι και το σημερινό μας σπίτι.

Πριν από αρκετό καιρό, κάποιος, που προφανώς δεν γνώριζε τον πίνακα (και πραγματικά κάτι τέτοιο είναι θεμιτό, παρόλο που ο πίνακας είναι αρκετά διάσημος) με ρώτησε αν τον έφτιαξε η Δανάη. Και τότε μου ήρθε φαεινή ιδέα.

Μπορεί ο Kandisky να ήταν ένας πολύ μεγάλος ζωγράφος, να μπορούσε να αποδώσει με μεγάλη λεπτομέρεια εκπληκτικά θέματα, όμως επέλεξε την αφηρημένη τέχνη και μάλιστα ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της. Ένας από τους σπουδαιότερους ή μάλλον πιο διάσημους πίνακές του ήταν χρωματιστοί κύκλοι μέσα σε κουτάκια. Κάτι που θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε, πόσο μάλλον ένα παιδί!

Ο πίνακας ονομάζεται "Squares with Concentric Circles" και χρονολογείται το 1913.

• 
  

Το πείραμα με φόντο τον πίνακα του Kandisky για έμπνευση είναι από τον περασμένο Οκτώβριο, εξ ου και τα κοντομάνικα.

Η Δανάη προτίμησε να φτιάξει και σύμβολα στα κουτάκια, η Μιράντα παρέμεινε στο γνωστό μοτίβο αλλά χωρίς κύκλους, κι εγώ έκανα τα δικά μου!

Λερναία Ύδρα mode

“Μαμά, όταν γυρίσω από το σχολείο, να ψάξουμε στο YouTube αν έβγαλαν καινούριο τραγούδι οι Boys n Noise.». Της Μιράντας της έχει στοιχίσει πολύ που διαλύθηκαν οι Boys n Noise. Δεν μπορεί να καταλάβει πως «ξεκόλλησαν» και που γιατί, ίσως, μάλωσαν. Ελπίζει κάθε ημέρα ότι θα βγάλουν καινούριο τραγούδι και θα είναι ξανά μαζί.

Σήμερα είναι η πρώτη ημέρα που επιστρέφει στο σχολείο μετά από διάστημα 2-3 εβδομάδων περίπου. Δεν ήταν άρρωστη απλά μετά από 4 συνεχόμενους μήνες που τα παιδιά δεν έβγαιναν καμία ημέρα στην αυλή, αποφάσισα να κάνω κάτι πιο δραστικό από το να ζητάω εξηγήσεις. Έκανα αποχή. Και ήμουν (είμαι;) στο τσακ να την σταματήσω τελείως, να κάνω γρήγορα γρήγορα τη δουλειά μου το πρωί και να εκδράμουμε στις παιδικές χαρές. Κανονικό μποϋκοτάζ στον εαυτό μου δηλαδή.

Όμως, πραγματικά έβγαινα από τα ρούχα μου και λυπόμουν συγχρόνως, όταν έβλεπα να περνάνε ημέρες με 25 βαθμούς και καμία τάξη να μην βγαίνει στην αυλή ούτε για δέκα λεπτά γιατί: κάνανε πρόβα (για τον Ιούνιο:!), δεν είχαν απαρτία (πάντα είναι καλύτερα 20 παιδιά στην αυλή παρά πέντε!), υπάρχουν ιώσεις (βέβαια, έξω στο καθαρό αέρα πολλές), η αφρικανική σκόνη προκαλεί πονοκεφάλους (με συνταγή γιατρού), κάποιοι γονείς μας το ζήτησαν (bingo).

Οι ίδιοι γονείς που έβλεπα να φέρνουν τα παιδιά τους κάθε πρωί χύμα στο πίσω κάθισμα και οι ίδιοι να καπνίζουν μπροστά να υποθέσω; Που φοβούνται μήπως το παιδάκι τους κρυώσει από τις ιώσεις που κυκλοφορούν …έξω, στην αυλή, και όχι που η τάξη δεν αερίζεται σωστά και τα παιδιά βήχουν το ένα πάνω στο άλλο και φταρνίζονται.

Φυσικά, εδώ δεν θα τα βάλουμε με αυτούς τους γονείς γιατί αυτά τα μυαλά δεν αλλάζουν. Η ένστασή μου ήταν πάντα με το σχολείο που προφανώς μετά από κάτι που έγινε (ένα παιδί βγήκε χωρίς μπουφάν και …κρύωσε) την πλήρωσε η δασκάλα και μαζί και όλη η τάξη.

Ήμουν (είμαι) σε πραγματικό δίλημμα. Μίλησα πριν από λίγες ημέρες με τη δασκάλα της και μου είπε ότι τώρα που ανοίγει ο καιρός (ντοινγκ ως τώρα ήταν απλά Φεβρουάριος στο ημερολόγιο λέω εγώ) θα βγαίνουν και πράγματι χτες και προχτές βγήκαν έξω. Την έστειλα σήμερα επειδή είναι Παρασκευή και ίσως της έρθει πιο καλά. Η Μιράντα δεν έχει ζητήσει να πάει στο σχολείο ούτε στιγμή. Δεν είχαμε δράματα, έχει ωριμάσει τόσο αυτό το παιδί, που καμιά φορά με τρομάζει. Ξέρω όμως ότι θα προτιμούσε να μείνει μαζί μου, αν την ρωτούσα.

Το να κόβεις αυτά που σε ενοχλούν, από ανθρώπους, πράγματα, συνήθειες δεν ήταν πάντα το φόρτε μου. Αλλά προφανώς όταν φτάνεις σε μια ηλικία και ξέρεις τι σου γίνεται ή νομίζεις ότι ξέρεις, μπορείς να κόψεις, να κάνεις δραστικές αλλαγές και να μιλάς για όλα όσα σε απασχολούν. Όμως στον κατάλληλο άνθρωπο, μήπως βρεθεί και μια λύση.

Γενικά είμαι στη φάση που έχω την τάση να θέλω να «κόψω» πράγματα.

Το πισωγύρισμα στον παιδικό νομίζω ότι είναι για καλό.

Όμως έκοψα το κάπνισμα μετά από 15 ξέρω κι εγώ χρόνια. Είναι βλέπεις που είχα αργήσει να το ξεκινήσω. Το είχα κόψει και στις δύο εγκυμοσύνες μου + τους 10 μήνες του θηλασμού έκαστη, μαχαίρι, μια κι έξω. Αλλά ήξερα ότι θα το ξανάρχιζα. Τελευταία όμως άρχισε να μην μου αρέσει. Σαν να ήταν ένα «πρέπει», ένα υποχρεωτικό πράγμα, που δεν το ήθελα πια. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου, σκεφτόμουν κάτι μαύρες σκέψεις, και μια ημέρα ξύπνησα και πήγα για περπάτημα. Πριν ένα μήνα περίπου νομίζω. Και δεν το έχω «χρειαστεί» από τότε αλλά ούτε έχω κάνει στροφή 180 μοιρών, να το παίζω vegan και αθλητικός τύπος. Αλλά νιώθω περήφανη που το κατάφερα, χωρίς καν να «ιδρώσω» και νομίζω ότι αν έχεις παιδιά, σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά κάτι τέτοιες λεπτομέρειες.

Και κάπου εκεί που ξεκινούσα την καινούρια μου ζωή, άρχισα να ζωγραφίζω κάτι ακαταλαβίστικους πίνακες, που δεν με κάνουν ακριβώς καλλιτέχνη αλλά μου βγάζουν όλον το καλό μου εαυτό και συνήθως τους ξεκινάω σε collaboration με τα κορίτσια και όταν αυτές βαριούνται και παίζουν με τα playmobil σαν να μην υπάρχει αύριο, τους τελειώνω μόνη μου. Και άκου θράσος, τους κρεμάω και στους τοίχους του σπιτιού μου και σκέφτομαι να τους βάλω και στο etsy για να κάνουν διεθνή καριέρα.

Και κάπως έτσι κόβω ένα ένα τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας και σαν θαύμα δεν βγαίνουν άλλα. Στη θέση τους φυτρώνουν λουλούδια πολύχρωμα σαν τους πίνακές μου.