9/7/15

Ατάκες ατάκες ατάκες

Προσπαθώ να κρατάω σημειώσεις αλλά δεν προλαβαίνω πάντα. Επίσης πλέον δεν είναι μόνο ατάκες, είναι ολόκληρες συζητήσεις μεταξύ τους, που δεν προλαβαίνω να καταγράψω. Ό,τι πρόλαβα λοιπόν, σε αυτό το ποστ.
 
 
Μιράντα, 3 χρονών και 5 μηνών.
-Αυτή τη ζωή θέλω, να μη μαζεύουμε τα παιχνίδια...
 
-Έχει και Toy Story 34;
 
Γράφουμε λίστα για το σούπερ μάρκετ.
Λέω: ψωμί.
Λέει: Παιδεία.
 
 
-Μαμά, πότε παντρευτήκατε;
-Παλιά.
-Πόσο παλιά; Όταν υπήρχαν δεινόσαυροι;
 
-          Όταν μεγαλώσω θέλω να φτιάχνω γλυκά κανονικά για τους άνθρωπους
 
 
-Μαμά να σου πω τις Δευτέρες;
-Ναι
-Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
 
 
-          Δανάη έχεις μαύρους κύκλους;
 
 
Έκανες μπάνιο και δεν έκλαψες καθόλου
Ναι δεν ακούστηκε ούτε χικ.                   
 
 
 
 
Ατάκες Δανάης, 5 χρονών και 7 μηνών
 
-Να φάω παγωτό;
-Όχι , μόλις ήπιες γάλα.
-Αφού και το παγωτό από ασβέστιο φτιάχτηκε.
 
 
Παίζει με τις κούκλες της και μου λέει:
-Επειδή το μωρό μου ξέρεις πόσο κλαίει, αποφάσισα τη μέρα που ήρθε στο σπίτι να κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο με το μωρό γιατί είναι πάρα πολύ μωρό και τότε αποφάσισα να κοιμάμαι στο ίδιο κρεβάτι. (co sleeping)
 
 
-Εννοείς τη γιορτή που είχαμε πάει τις προάλλες;
-Δεν ήταν τις προάλλες, ήταν καλοκαίρι!
 
 
 
 
Η Μιράντα δεν της δίνει το τηλεκοντρόλ. Περιμένω να δω τι θα γίνει. Έρχεται η Δανάη και μου λέει
-Μαμά, δεν μπορώ να το χειριστώ.
 
-          Μιράντα εγώ θα πάρω τη λεμονίτα μου και θα  πάω να κάτσω έξω. ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ
 
Έχει πάρει το παλιό μου κινητό να παίξει. Τη ρωτάω αν θέλει να της το ξεκλειδώσω.
-          Δεν έχει κλείδωμα. Αναγνωρίζει αν είναι χέρι παιδιού!
 

1/7/15

Mess(α) ή (π)αί(ξω);


Διχαστήκαμε. Και διχάσαμε και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μπήκαν από τη μία πλευρά οι μισοί κι ας μην συμφωνούν σε τίποτα άλλο εκτός από το ναι, και από την άλλη αυτοί του ΟΧΙ, οι κακοί, που θέλουν την Ελλάδα εκτός Ευρώπης.

Στο σπίτι επικρατεί σχετική ηρεμία. Βέβαια, επειδή δεν είχαμε κρύψει στα σεντούκια χρήματα, ούτε στηθηκαμε στην ουρά την Παρασκευή στις 3 η ώρα το βράδυ, τα μετρητά είναι λίγα. Οπότε υποθέτω κάτι πρέπει να τους πω για να μην μου ζητάνε πράγματα που δεν είναι και πρώτης ανάγκης. «Είναι κλειστές οι τράπεζες». Έτσι τους είπα. «Και πότε θα ξαναανοίξουνε» με ρώτησε η Μιράντα. Δεν ήξερα. Υποθέτω θα εξαρτηθεί από το τι θα ψηφίσω την Κυριακή. Ή έτσι με έχουν κάνει να πιστεύω. «γιατί δεν τυπώνουμε δικά μας;» ρώτησε η Δανάη. Γιατί δεν έχουμε εκτυπωτή. Τόσο απλά.

Χτες φεύγοντας από τη βιβλιοθήκη σκέφτηκα να πάμε λίγο στη μαμά μου, όμως όλοι οι δρόμοι ήταν κλειστοί προς το κέντρο. Απογοήτευση. «τι κάνουν στη Βουλή;» «Τι είναι η Βουλή;» «Τι είναι διαδήλωση;» «Δεν μπορούμε να τους πούμε να κάνουν λίγο στην άκρη να περάσουμε;» Το τι άκουσα δεν περιγράφεται.

Δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τι συμβαίνει, εδώ μεγάλοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Έχει πέσει και στο τραπέζι η λέξη δραχμή, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα υπήρχε καν στο λεξιλόγιο τους. Δραχμή, βουλή, ευρώ, Τσίπρας, τράπεζες. Μικρά παιδιά, 3 και 5, τι δουλειά έχετε εσείς με όλα αυτά;

Κι όμως, το μέλλον τους έχει να κάνει και με αυτά. Με το αν θα ταξιδεύουν με την ίδια ευκολία όπως μέχρι τώρα, αν θα έχουν ανοιχτές πόρτες για δουλειά και για σπουδές παντού στην Ευρώπη, αν η Ελλάδα θα δέχεται ευρωπαϊκά πακέτα χρηματοδότησης για να ζουν τη ζωή που ονειρεύονται.

Τι είναι η Ευρώπη; Μια ήπειρος. Με χώρες που χρωστάνε η μία στην άλλη, σαν εμάς. Γίνεται να σταματήσει αυτό; Να εκμηδενιστούν τα χρέη, με μνημόνια έστω, με συμφωνίες, αλλά κάποια στιγμή να μην υπάρχουν άλλα χρήματα που χρωστάμε; Υποθέτω πως όχι. Γιατί σε κάθε δίλημμα, σε κάθε εκλογική στιγμή, οι Έλληνες θα διχάζονται. Ποτέ μα ποτέ δεν θα είμαστε μια γροθιά. Δημοκρατία έχουμε εξάλλου.

Σκέφτομαι τον μικρόκοσμό μας, και ξέρω πως μπορώ να προστατέψω τα παιδιά μου, όχι οικονομικά, αλλά ηθικά τουλάχιστον. Μπορεί σε λίγες μέρες να μην έχω πρόσβαση σε χρήματα κι αυτό θα αλλάξει την καθημερινότητα αλλά ξέρω ότι μπορώ να ανταπεξέλθω αλλιώς. Όμως αυτή η κατάσταση δεν αφορά το μέλλον των δικών μου παιδιών ΜΟΝΟ. Δεν θα βγάλω χρήματα για να σώσω το δικό μου σπίτι. Δεν γίνεται και αυτή τη φορά να κοιτάμε τον εαυτούλη μας. Θα ψήφιζα όχι αν ήξερα ότι πράγματι πρόκειται για τη συμφωνία και όχι για το ευρώ/δραχμή. Θα ψήφιζα ναι αν ήξερα ότι η συμφωνία, όσο σκληρή κι αν είναι, θα μας βγάλει για πάντα από το χρέος, σύντομα. Όμως, τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Και κανείς δεν μου λέει υπεύθυνα τι θα γίνει την επόμενη μέρα!

Την επόμενη Δευτέρα, θα ξυπνήσουμε, θα φάμε πρωινό και θα παίξουμε. Θα έχουμε ρεύμα, ίντερνετ, γάλα στο ψυγείο και δημητριακά στο ράφι. Ελπίζω και μια καλή εξήγηση από επίσημα χείλη.

21/6/15

Epic fail day


Ετοιμαζόμαστε να πάμε σε ένα πάρτυ. Η Μιράντα κοιμάται στον καναπέ, την ξυπνάω και δεν θέλει να ξυπνήσει. Γκρινιάζει κανένα δεκάλεπτο που την ξύπνησα και κανέναν δεκάλεπτο επειδή δεν συμφωνεί με το φόρεμα που διάλεξα. Η Δανάη ντύνεται, ο Δημήτρης της φτιάχνει τέλεια τα μαλλιά αλλά την πονάει λίγο στο χτένισμα και γενικά η προετοιμασία δεν πάει ρολόι.

Τσεκάρω το κινητό μου για να δω που ακριβώς είναι η διεύθυνση του πάρτυ και συνειδητοποιώ 5 ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΦΥΓΟΥΜΕ, ότι το πάρτυ είναι το άλλο Σάββατο.

Λιποθυμώ λιγάκι και μετά πρέπει να ανακοινώσω το νέο και στους υπόλοιπους.

Το ξεστομίζω, οι αντιδράσεις δεν είναι τόσο έντονες όσο περίμενα. Εγώ τραβάω τα μαλλιά μου και νιώθω τόσο άσχημα γιατί μεταξύ άλλων ο Δημήτρης θα ήθελε να πάει σε ένα night run και του είπα να μην πάει γιατί είχαμε το πάρτυ.

Αποφασίζουμε να πάμε Smart park και να τα ξετινάξουμε στο τραμπολίνο για να νιώσω εγώ καλύτερα βασικά. Αλλάζουμε ρούχα, παίρνουμε πατίνια και φεύγουμε.

Δεν έχω βενζίνη, έχει ανάψει λαμπάκι. «Έχουμε για να πάμε δυο φορές και να γυρίσουμε» αποφαινεται ο Δημήτρης.

Δεν έχουμε πάρει λεφτά, μόνο τη χρεωστική μου και έχω σκοπό να βγάλω από το ΑΤΜ εκεί.

Φτάνουμε. Συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τα κράνη τους.

Το παραβλέπω.

Βγάζω την κάρτα από την τσάντα και κατευθύνομαι στο ΑΤΜ. Με φωνάζει ένας κύριος να μου πει ότι μου έπεσε το κλειδί του αυτοκινήτου από την τσάντα. Οριακό.

Προσπαθώ να βγάλω χρήματα αλλά τελικά το μηχάνημα δεν μου δίνει. Το διαθέσιμο υπόλοιπο είναι μικρότερο από το λογιστικό ή κάτι τέτοιο, ή μάλλον είμαι ταπί.

Ο Δημήτρης δεν έχει πάρει πορτοφόλι.

Απελπίζομαι.

Προσφέρομαι να γυρίσω σπίτι να φέρω το πορτοφόλι του. Είναι σχετικά κοντά.

«Να σου αφήσω την τσάντα με τα νερά, ζακέτες κλπ;» «ναι».

Φεύγω σφαίρα και φτάνω σπίτι, πάω να βγω από το αυτοκίνητο και συνειδητοποιώ ΟΤΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑ.

Πανικοβάλλομαι.

Παίρνω τηλέφωνο την αδερφή μου που μένει κοντά και πάντα μας σώζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Ευτυχώς είναι στο σπίτι.

Πάω. Μου δίνει δεύτερα κλειδιά και λεφτά. Μεγάλη η χάρη της!

Πηγαίνω ξανά σπίτι να πάρω για σιγουριά πορτοφόλι και κράνη.

Στην επιστροφή θυμάμαι το «μας φτάνει δυο φορές να πάμε και να γυρίσουμε» και βάζω βενζίνη.

Ας μη μείνω κι από βενζίνη.

Φτάνω στο Smart Park. Τους βρίσκω.

Προσφέρομαι να βάλω το κράνος στη Μιράντα.

ΤΗΣ ΠΙΑΝΩ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΕ ΤΟ ΚΛΙΠ.

Σφαδάζει στον πόνο.

Της δίνω νερό. Έχω θυμηθεί να πάρω νερό. Παίρνω βαθμούς bonus.

Πάμε τραμπολίνο, περιμένουμε υπερβολική ποσότητα χρόνου μέχρι να έρθει η σειρά μας.

Ήταν τα καλύτερα 6 ευρώ για 10 λεπτά που έχω ξοδέψει ποτέ στη ζωή μου.
 

Γυρίζουμε σπίτι ασφαλείς, λέω να το γυρίσω στην πλάκα και να γράψω ποστ.

Ιδού.

Y.Γ. I am a loser baby so why don't you kill me. μου το αφιερώνω.

10/6/15

Εκείνες

 
Άφησα στα χέρια τους τις μικρές. Τις εμπιστεύτηκα χωρίς να τις ξέρω. Τρεμόπαιξε η καρδιά μου το βράδυ πριν. Και όλα τα πρώτα βράδια. Δεν τις ήξερα, δεν με ήξεραν. Δεν είχε και τόση σημασία.
Τις ξυπνούσα, τις έβγαζα από το ζεστό τους κρεβατάκι, γάλα γρήγορα και τις πετούσα κυριολεκτικά στα χέρια αγνώστων. Άλλες φορές να κλαίνε με λυγμούς, άλλες να με κοιτάνε με αυτά τα puppy eyes.
Ποιες ήταν; Τι τους έλεγαν; Τους έδιναν σημασία; Τους μιλούσαν γλυκά; Γιατί το έκανα εγώ αυτό στα παιδιά μου; Πώς μπορούσα να τις εμπιστευτώ; Δεν θα πω ψέματα. Το μισούσα αυτό. Πάλεψα πολύ για να το δεχτώ. Και να σταματήσω να βλέπω τις δασκάλες σαν μάγισσες με τρία κεφάλια.
Όμως τις άφηνα. Σε ένα περιβάλλον άγνωστο. Για μένα. Όχι για εκείνες. Με δασκάλες που με την πρώτη ματιά φαίνονταν οικίες, καλές αλλά δεν ήξερα, πραγματικά δεν ήξερα τίποτα. Και ούτε έπρεπε να μάθω.
Μετά το άφησα στον αυτόματο πιλότο. Δεν είχα σκοπό να αναλύω τα πάντα. Ούτε τα καρεκλάκια σκέψης, ούτε τις τιμωρίες, ούτε τον τρόπο διδασκαλίας. Ούτε αν αερίζουν τα παράθυρα, ούτε αν τις σκουπίζουν στην τουαλέτα, ούτε αν τους δίνουν χαρτομάντιλο όταν οι μύξες έφταναν στο σαγόνι. Ούτε, ούτε.  Ήθελα να πάρουν ό,τι μπορούσαν. Να το απολαύσουν. Να το δοκιμάσουν.
Και μαζί τους κι εγώ.
Και κάθε ημέρα, με την επιστροφή τους στο σπίτι έβλεπα πόσο καλό τους έκανε το σχολείο. Πόσο καλό τους έκαναν εκείνες.
Δεν μου χτύπησε ποτέ κάτι άσχημα. Μια λέξη, μια φράση, ένα μισόλογο. Κι αυτή η απόσταση ασφαλείας που (τυχαία ή έτσι είναι τελικά ο ρόλος των δασκάλων;) κράτησαν και οι τέσσερίς τους, μου άρεσε. Δεν ήθελα να γίνουμε κολλητές. Ήθελα να ακούω αλήθειες. Να ακούω τη γνώμη τους. Να βοηθάνε τα λουλούδια μου να ανθίσουν. Μαζί τους κι εγώ τα ποτίζω λίγο λίγο.
Μάθανε πολλά φέτος. Ήταν η μεγάλη πρώτη φορά και για τις δύο.
Κι εκείνες ήταν άψογες. Δεν ξέρω αν ήταν τύχη που ήταν κι οι τέσσερίς τους αυτό που πραγματικά ήθελα, κι ας μη το ήθελα. Κι ας μη το ήξερα. Εκεί, κρυφοί παρατηρητές, σαν κι εμένα. Κι όλα αυτά δεν τα ξέρω με αποδείξεις, δεν πετούσα σαν μικρή Tinkerbel κατασκοπεύοντας τις τάξεις, αλλά τα εισπράττω καθημερινά από τα παιδιά μου!
Τώρα που τελειώνει η χρονιά, ξέρω πως είμαι τυχερή που αυτές ήταν οι πρώτες τους δασκάλες. Η κυρία Μαρία, η κυρία Έφη, η κυρία Ειρήνη και η κυρία Νίκη.
Σας ευχαριστώ!

8/6/15

Αντιβίωση-επιβίωση


Τελευταία εβδομάδα του σχολείου και εμείς φυσικά είμαστε για άλλη μια φορά με αντιβίωση. Μας τσάκισε το σχολείο φέτος. Και τις δυο τις τρέλανε στις αρρώστιες, εναλλάξ, εβδομαδιαία. Αλλά αν κάποια έπαιρνε το χρυσό μετάλλιο είναι η μεγάλη. Που βήχει και βαράει συναγερμός. Που άλλες φορές πραγματικά κάνουμε πως δεν ακούμε, γιατί όχι δεν είναι δυνατόν να ΞΑΝΑΑΡΡΩΣΤΗΣΕ πάλι;

Και τι έχουμε κάνει λάθος; Έχει λάθος προσανατολισμό το σπίτι; Λάθος feng shui; Έχει υγρασία στα υπνοδωμάτια; Δεν τα ντύνουμε καλά; Δεν θήλασα 10 μήνες σερί; Δεν τρώνε τα φρούτα τους, τις βιταμίνες τους και τις εχινάκεες τους; Τι κάνουμε στραβά; Αυτή η αγάπη δεν τους βάζει χοντρή ασπίδα μπροστά κάθε φορά που ένα άρρωστο παιδάκι φταρνίζεται στην τάξη;

Μήπως δεν τα βγάζουμε πολύ έξω; Στον καθαρό αέρα; Μήπως τα βγάζουμε πάρα πολύ έξω; Στον αέρα;

Μήπως δεν σιδερώνω καλά τα ρούχα; Μήπως δεν αλλάζω συχνά σεντόνια;

Πόσες αρρώστιες μας έχουν μείνει; Έχουμε κάνει σχεδόν όλα τα τσεκ στη λίστα!

Έχουμε γίνει κολλητοί με τη γιατρό μας, που ούτως ή άλλως όμως την αγαπάμε τρελά!

Αλλά θα προτιμούσαμε να τη βλέπουμε λίγοοοοο πιο αραιά!

Αν ο χειμώνας μας ήταν πανωλεθρία με πνευμονίες, βρογχίτιδες, ωτίτιδες, πυρετούς ανεξήγητους, μύξες, βήχα, γαστρεντερίτιδες και όλα αυτά εις διπλούν, με το που αναρρώνει η μια να κολλάει η άλλη, τα καταφέραμε και πήγαμε ταξίδι στο Λονδίνο τον Μάιο! Και δεν αρρωστήσαμε! Ούτε πριν ούτε μετά! Και κρατάγαμε τις αναπνοές μας. Και ο πιλότος ήταν μια χαρά στα μυαλά του. Και δεν χάσαμε βαλίτσα. Και δεν χαθήκαμε και δεν χτυπήσαμε!

Και είχε και καλό καιρό!

Γιατί το είχαμε ανάγκη! Ένα καλό για τόσο στενάχωρες στιγμές μέσα στον χειμώνα!

Το θέλαμε!!!! Και τα καταφέραμε!

Και μας λείπουν ήδη οι νονοί της Μιράντας!!!

Και να, αυτές οι στιγμές είναι που αξίζουν, σαν διαλείμματα ανάμεσα στις αρρώστιες και τις κακές στιγμές. Και τις στεναχώριες.

Τις κοίμισα λέγοντας τους να σκέφτονται μόνο θετικά, έναν λαμπερό ήλιο πάνω από το κεφάλι τους, κι αυτές να παίζουνε ανέμελα με τα κουβαδάκια τους. Να λιώσουν στον ήλιο, χωρίς βήχα ρε φίλε, χωρίς Aerolin, χωρίς Flixotide, χωρίς αμπούλες για τη μύτη.

Και να περπατήσουν σε μια ευθεία, στο τεντωμένο σχοινί μέχρι την Α΄δημοτικού. Όλο ευθεία είναι.

Και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο! Μόνο υγεία! Μόνο ευτυχισμένα ενσταντανέ στο instagram, μόνο γλυκές αγκαλιές και φιλιά από γρανίτες.

22/4/15

Κάτι που θα ήθελα να βρω στη σχολική τσάντα των παιδιών μου!

Τον Σεπτέμβριο που μας έρχεται η Δανάη θα πάει Δημοτικό. Από ότι ψυχανεμίζομαι ήδη τα πράγματα είναι σκούρα! Διάβασμα, ασκήσεις και όλα καινούρια. Αντιστέκομαι σε όλα αυτά και προσπαθώ να την κάνω να δει το σχολείο σαν "μέσο". Εκεί θα μάθει πράγματα που θα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει εκτός του σχολείου. Δηλαδή όλες οι γνώσεις που θα τις κάνουν κλικ θα μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη μόλις βγαίνουμε από την αυλή του σχολείου. Φυσικά θα υπάρχουν και βαθμοί και τεστ και εξετάσεις. Υποθέτω πως θα πρέπει να κρατήσει ένα επίπεδο αλλά πόσο σημαντικό είναι να γράφεις κάτι που δεν το έχεις καταλάβει; Και δεν θα το θυμάσαι καν τα επόμενα χρόνια; Θυμάμαι ακόμη φράσεις από την Ιστορία Δέσμης, το βιβλίο που κατάπια 2 φορές για να γράψω 19 και τελικά να μην καταφέρω να περάσω εκεί που ήθελα.
Σήμερα έπεσα πάνω σε αυτό το γράμμα μιας δασκάλας. Στην Αμερική γράφουν κι εκεί κάτι τεστ αυτή την εποχή. Τρελάθηκα! Χίλια μπράβο στη δασκάλα! Μακάρι να βρίσκαμε κάτι παρόμοιο μέσα στις τσάντες όλων των παιδιών που ξεκινάνε σύντομα εξετάσεις. Το μετέφρασα πρόχειρα. Στην φωτογραφία υπάρχει το πρωτότυπο. Υπάρχει ελπίδα!


Την επόμενη εβδομάδα θα πάρεις μέρος στο τεστ Μαθηματικών και Ανάγνωσης. Ξέρω πόσο σκληρά έχεις δουλέψει αλλά υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να ξέρεις:

Το τεστ δεν έχει να κάνει με όλα αυτά που σε κάνουν ιδιαίτερο και μοναδικό. Οι άνθρωποι που φτιάχνουν αυτά τα τεστ και τα βαθμολογούν δεν σε γνωρίζουν όπως σε γνωρίζω εγώ και σίγουρα δεν σε γνωρίζουν όπως σε ξέρει η οικογένειά σου.

Δεν ξέρουν ότι κάποιοι από εσάς μιλάνε δυο γλώσσες ή ότι σου αρέσει να τραγουδάς και να ζωγραφίζεις. Δεν έχουν δει το φυσικό ταλέντο που έχεις στο να χορεύεις. Δεν ξέρουν ότι οι φίλοι σου βασίζονται πάνω σου, ότι το γέλιο σου φωτίζει την πιο σκοτεινή ημέρα ή ότι το πρόσωπό σου γίνεται κόκκινο όταν ντρέπεσαι. Δεν ξέρουν ότι ασχολείσαι με τον αθλητισμό, αναρωτιέσαι για το μέλλον και καμιά φορά βοηθάς τον μικρό σου αδελφό ή αδελφή μετά το σχολείο. Δεν ξέρουν ότι είσαι καλός, αξιόπιστος, προσεκτικός και κάθε ημέρα προσπαθείς για το καλύτερο.

Η βαθμολογία που θα πάρεις στις εξετάσεις θα σου πει κάτι αλλά δεν θα σου πει τα πάντα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να είναι κανείς έξυπνος. Είσαι έξυπνος. Είσαι το φως που φωτίζει την ημέρα μου. Γι’ αυτό όσο προετοιμάζεσαι για το τεστ, θυμήσου ότι δεν υπάρχει τρόπος να τεστάρει κανείς όλα τα υπέροχα πράγματα που σε κάνουν να είσαι ΕΣΥ!

21/4/15

Η νεράιδα


Μαμά εσύ τα έγραφες; Τα σημειώματα της νεράιδας εσύ τα έγραφες;

Πες μου την αλήθεια.

Νιώθω τύψεις σε όλο μου το κορμί.

Δεν ήθελα να ρωτήσω, αλλά κάτι μέσα μου μου το έλεγε.

Όλος ο οργανισμός μου.

Ένιωθα έναν πιεσμό που μου έλεγε ‘ρώτα, ρώτα’.

Τις έχεις κρατήσει τις ζωγραφιές που έστειλα στη νεράιδα;

Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου.

Η καρδιά μου έχει σπάσει.

Καλύτερα να μη σε είχα ρωτήσει.

 

*κάποια στιγμή σύντομα θα ανακαλύψει ότι δεν υπάρχει και Αι Βασίλης

*της εξήγησα πως μεγαλώνει (5+) και το μυαλό της μεγαλώνει κι αυτό και σκέφτεται περισσότερα πράγματα, γι΄αυτό έφτασε στο σημείο να με ρωτήσει αν υπάρχει τελικά στα αλήθεια αυτή η νεράιδα. Τώρα που θέλει να μάθει την αλήθεια, θα πρέπει να ξέρει ότι η αλήθεια δεν είναι πάντα καλή. Αλλά τουλάχιστον δεν σου λέει κανείς ψέμματα.

* δεν πειράζει που χάλασε η μαγεία, αλλά κάτι άλλαξε. Μεγαλώνει. Αλλάζει το μυαλό της. Γίνεται ένας υπέροχος άνθρωπος. Τρομάζω. Τρομάζει κι αυτή.
 
*η νεράιδα προέκυψε από ένα δώρο που μας έκανε η ξαδέλφη μου από την Ιρλανδία.