Πέφτω κι απόψε στα σκαλοπάτια σου

I'd rather have champagne than real pain...

Χτες το βράδυ στα δύο τελευταία σκαλιά, κατεβαίνοντας τη σκάλα, έφαγα σούπα. Πώς παραπάτησε ο καπετάνιος του Costa Concordia και έπεσε κατά λάθος στη σωστική λέμβο; Κάπως έτσι. Πίσω μου ερχόταν ο Δημήτρης κρατώντας τη Δανάη, κι εγώ μπροστά κρατώντας το γάλα της. Έπεσα φαρδιά πλατιά στο πάτωμα, προλαβαίνοντας να χτυπήσω τον γοφό μου στη γωνία του σκαλιού. Κάθισα εκεί ένα λεπτό μέχρι να καταλάβω τι έγινε και να ακούσω τη Δανάη να κλαίει από την τρομάρα της. Πέρασαν πέντε λεπτά, από εκείνα που σου φαίνονται αιώνες για να κλοτσήσει το μωρό, που αφού ξεπέρασε την τρικυμία, άρχισε να κουνάει χέρια πόδια για να με βρίσει προφανώς που δεν κρατιόμουν από πουθενά και φόραγα κάτι χαζοjumboπαντόφλες.

Πήραμε το γιατρό, είπε ότι αφού δεν έπεσα με την κοιλιά να μην φοβάμαι, να πάρω depon και να κάτσω ξάπλα.

Πέρασα το βράδυ στο κρεβάτι μου, κάνοντας ολόκληρη συμφωνία με το σημείο που χτύπησα κάθε φορά όταν ήθελα να αλλάξω πλευρό. Το πρωί περίμενα να δω μαυρίλα ή έστω απόχρωση του μπλε αλλά δεν είδα τίποτα.

Μετά έβαλα τα κλάματα για διάφορους λόγους.

Που δεν φύγαμε τελικά για τριήμερο, γιατί αν είχαμε φύγει δεν θα είχε συμβεί.

Που δεν μπορούσα να αλλάξω την πάνα της Δανάης, πονούσα φρικτά.

Που δεν θα πάω στο πάρτυ γενεθλίων το απόγευμα.

Που είχε ήλιο έξω.

Που για να σηκωθώ θέλω χέρι βοηθείας.

Που δεν μπορώ να κάνω τίποτα από το να μείνω ακίνητη για να μην πονάω.

Που πονάω.

Κατά τα άλλα, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, σε ένα μήνα γεννάω, θα μπορούσε να είναι χειρότερο, σε δύο μέρες θα έχει (;) περάσει κλπ κλπ.

Last minute fear

Καθυστερούσα αυτό το ποστ στο μυαλό μου αρκετά, ήθελα να γράψω κάτι για τις Απόκριες, γιατί τις μισώ και τέτοια (ίσως επειδή είχα ντυθεί τηλεόραση όταν ήμουν στο δημοτικό, και γαμώ τις χειροποίητες στολές) αλλά χτες όταν βάλαμε ένα δεύτερο κρεβάτι στο δωμάτιο της Δανάης έπαθα ένα μικρό σοκ. Είδα μια λάμψη. Τζακ Νίκολσον και τέτοια. Μετά κοίταξα τα 2 κουτιά με μωρουδιακά ρουχαλάκια της Δανάης που μέσα σε 2 χρόνια έχει μαζέψει τόσα ρούχα που θα μας βγάλουν από το σπίτι. Έπαθα κι άλλο σοκ. Αυτό που με κλοτσάει τα βράδια στην κοιλιά έρχεται από μέσα. Είναι ένα μωρό το οποίο θα γεννήσω σύντομα, δηλαδή σε δύο μήνες από τώρα θα κοιμάται στο παλιό κρεβάτι της αδερφής του και θα φοράει τα προπέρσινα ρούχα της. Τρομακτικό. Και ναι, οι 8 μήνες πέρασαν πραγματικά τόσο αθόρυβα που δεν κατάλαβα πότε φτάσαμε μέχρι εδώ. Δεν κάνω πλάκα, κάθε φορά που σκέφτομαι ότι έχω ένα μωρό στην κοιλιά μου συγκλονίζομαι υπερβολικά. Πιο πολύ από την πρώτη φορά. Ενώ το έχω ζήσει και το θυμάμαι και το ξέρω. Είναι πραγματικά απίστευτο. Και χαίρομαι αλλά φοβάμαι πιο πολύ αυτή τη φορά. Κοριτσάκι εσύ μη φοβάσαι. Η μαμά δειλιάζει λίγο πριν το τελικό σπριντ.

Scroll to Top

Το δωμάτιο ή πόσα μπορεί να καταφέρει η αγάπη

Πριν από δυο ημέρες τελειώσα να διαβάζω ένα βιβλίο, "Το Δωμάτιο" της Έμα Ντόναχιου που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Το τι συναισθήματα μου ξύπνησαν οι σελίδες του δεν περιγράφονται. Η ιστορία, εν ολίγοις, είναι η ζωή ενός πεντάχρονου αγοριού ο οποίος ζει με τη μητέρα του μέσα σε ένα δωμάτιο. Εκεί γεννήθηκε, αυτός είναι ο κόσμος του. Η μητέρα του ήταν θύμα απαγωγής και συνεχόμενων βιασμών (εξού και η γέννηση του μικρού) και βρίσκεται εκεί τα τελευταία επτά χρόνια. Ο απαγωγέας επισκέφτεται το δωμάτιο και τους προσφέρει τα απαραίτητα προς το ζην όμως του κρατά φυλακισμένους εκεί, σε έναν κόσμο χωρίς παράθυρα, μόνο με ένα φεγγίτη ψηλά στο ταβάνι.
Σε αυτόν τον μικρόκοσμο λοιπόν βασιλεύει η αγάπη. Μιας μάνας για το παιδί της. Η φαντασία. Η δημιουργικότητα. Η έμπνευση. Από το τίποτα, από ευτελή υλικά, από φανταστικές ιδέες και μόνο, ο Τζακ ζει την καθημερινότητα του χωρίς να βαριέται, χωρίς να γκρινιάζει, χωρίς να θυμώνει και κυρίως μαθαίνει πράγματα, όχι μόνο γραφή και ανάγνωση, αλλά ρουφάει σαν σφουγγάρι ό,τι του μαθαίνει η μαμά του. Ό,τι δηλαδή θα έκανε και ένα παιδί στην ηλικία του στον έξω κόσμο. Βέβαια υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν ξέρει την όλη αλήθεια. Η τηλεόραση και οι κόσμοι της δεν είναι αληθινοί. Η μητέρα δίνει την δική της εξήγηση για την απόκρυψη της αλήθειας προς το τέλος του βιβλίου.
Η συγγραφέας εμπνεύστηκε την ιστορία μετά την αποκάλυψη της πολύκροτης υπόθεσης στην Αυστρία το 2008. Η σχέση γιου μάνας, παιδιού μάνας σε ένα τόσο άθλιο περιβάλλον μπορεί να ανθίσει. Ένα από τα καλύτερα στοιχεία του βιβλίου είναι ότι την ιστορία την διηγείται ο ίδιος ο μικρός Τζακ και μέσα από τα μάτια του και την παιδική αθωότητα διαβάζουμε πιο εύκολα αυτό το τόσο δύκολο και κλειστοφοβικό βιβλίο. Και τι μου δίδαξε η ιστορία εμένα; Να σκέφτομαι αυτή τη μανούλα κάθε φορά που βαριέμαι να σηκωθώ από τον καναπέ για να παίξω με την κόρη μου, να βρίσκω δημιουργικές ιδέες για να μη βαριέται εκείνη ποτέ, να της μαθαίνω τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου, να ξέρω πως για την κόρη μου εγώ είμαι ο ήρωάς της και το πρότυπό της και είτε είμαστε κλεισμένες σε 10 τετραγωνικά είτε σε ένα μεγάλο σπίτι, η αγάπη μου για εκείνη θα μεγαλώνει και θα μεγαλώνει.....


Υπάρχει το site του βιβλίου το οποίο είναι υπέροχο εδώ  και το site της συγγραφέα εδώ.
Το βίντεο του βιβλίου μεταφρασμένο από τις εκδόσεις Ψυχογιός εδώ.

Eleni Dimitris Barcelona

Καθόμουν στην ταράτσα του Μουσείου της Ιστορίας της Καταλονίας ενώ έδυε ο ήλιος στη Βαρκελώνη και χάζευα το λιμάνι. Τελευταία μέρα ατέλειωτου περπατήματος και αμέτρητων τάπας. Ό,τι πρέπει δηλαδή για μια έγκυο με διαβήτη. Και σανγκριά, και κατέβασμα των σκαλιών της Sagrada Familia, που σου κόβει ούτως ή αλλως την ανάσα με το που τη βλέπεις, που να κατέβεις και τις ελικοειδείς σκάλες. Και ψώνια σε zara, mango και αλλα ισπανόφερτα μαγαζιά που είχαν 70% έκπτωση. Και παντού Gaudi, και μουσείο Πικάσο που δεν βαρέθηκες, και βρωμερό μετρό, ξέρεις με αυτή τη μυρωδιά που την αντέχεις λόγω σεβασμού που η πόλη έχει μετρό εδώ και τόσα χρόνια. Και μια φωνούλα στο τηλέφωνο «να ΄ρθεις μαμά. Τώρα.» Και κάτι μαχαιριές στην καρδιά. Και τύψεις και ανάμεικτα συναισθήματα. Και παντού σοκολάτες και ψωμοτύρια και ζαμπονάκια. Και μπύρες και κρασιά. Και να λες ότι ήρθες στην ιδανική πόλη τη λάθος στιγμή! Και που και που να χτυπάει κάτι τιμές το ζάχαρο που να θες να κρυφτείς σε κανένα φούρνο και να φας με τη σειρά όλα τα γλυκά και μετά τα αλμυρά! Και να λες, να τώρα που θα πάει, θα τον πετύχω τον Guardiola σε κανένα στενό να του ζητήσω αυτόγραφο! Και πολύ περπάτημα, και μια κοιλιά να αναπηδά που και που. Μάνα με το που θα γεννηθώ θα πω Hola και θα ζητήσω σανγκριά! Και μετά μια απέραντη, σφικτή αγκαλιά χωρίς λόγια, σαν αυτές στις ταινίες. Και δάκρυα! Και «τα δώρα μου, μαμά»!

Crafting

-Δεν τρελαίνεται να βλέπει τηλεόραση.

-Και τι κάνετε όλη μέρα;

Πού θα βρω μια να μου μοιάζει;

All I Need

Μπα δεν έχω όρεξη για απολογισμό φέτος. Βασικά αυτές τις μέρες το μυαλό μου είναι στο τι έχω να κάνω και όχι στο τι έχω κάνει. Έχω να γράψω δύο εργασίες, τη μία σε μία εβδομάδα, να πάω στον γυναικολόγο, να πάω ταξίδι στη Βαρκελώνη (μη βαράτε, βρήκαμε εισιτήρια με 100 ευρώ το άτομ ο πήγαινε έλα), να πάω έναν Ρουβά πριν γεννήσω, να ανοίξω το etsy-μάγαζο που έχω στα σκαριά και κάπου εκεί στο τέλος του timeline να ρίξω μια καισαρική, έτσι γιατί μας αρέσει. Και να γυρίσω σπίτι, να βρω ισορροπίες, να ξαναθυμηθώ πως θηλάζουν, πώς αντέχουν τα ξενύχτια, πως αγαπάνε από την αρχή, ακόμη πιο δυνατά.

Προχτές, πήγα με τη Δανάη στo mall και γινόταν χαμός. Και επειδή το καρότσι το έχουμε κόψει προ πολλού επειδή μου φαίνεται λίγο αστείο ένα παιδάκι δύο χρονών να το πηγαίνω βόλτα με καρότσι, οπλίστηκα με υπομονή και ευχαριστήθηκα τα ψώνια μου. Η μικρή ήταν γενικά συνεργάσιμη εκτός από δυο τρεις φορές που είχε κολλήσει σε κάτι αυτοκινητάκια και μετά θύμωσε και δεν κουνιόταν από τη θέση της μουτρωμένη. Δεν της φώναξα καθόλου, απλά προσπαθούσα με το μπούρου μπούρου να την πείσω να συνεχίσει. Ούτε κι εγώ δεν ξέρω τι έλεγα, ότι έχω κουραστεί, ότι θα πάμε να βρούμε την ξαδέρφη της, ότι έχει πολύ κόσμο και φοβάμαι μη τη χάσω, ότι να πάμε παρακάτω που έχει κι άλλα παιχνίδια, κάποια στιγμή την έπειθα και συνεχίζαμε. Κάπως έτσι την κοιμίζω και τα μεσημέρια, τώρα που κόψαμε την πιπίλα και είναι λίγο πιο δύσκολο να κοιμηθεί μόνη της. Με την πειθώ. Πάω για δικηγόρος κάθε μεσημέρι.

Και μετά ξέρεις τι σκέφτηκα; Ότι δεν βιάζομαι. Γι’ αυτό και δίνω χρόνο στη Δανάη να ξεσπάσει, να κλάψει, να κάνει το καπρίτσιο της και μετά να έχω χρόνο ήρεμα να της εξηγήσω κάτι, με επιχειρήματα. Αστείο ακούγεται αν σκεφτείς ότι μιλάω για δυο χρονών παιδί. Κι όμως της μιλάω καιρό τώρα σαν να είναι μεγάλη. Με την έννοια ότι δεν την γράφω όταν μου λέει μαμά κι εγώ μιλάω στη φίλη μου, επειδή είναι μωρό και δεν καταλαβαίνει. Φαντάζεσαι να σου μιλάω εγώ  κι εσύ να με γράφεις; Να σε φωνάζω κι εσύ να κάνεις ότι δεν με ακούς;  Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν είχα δουλειά να πάω κάθε πρωί και π.χ. η Δανάη δεν ήθελε να ντυθεί ή να πιεί το γάλα της κι εγώ βιαζόμουν. Ίσως είχα γίνει υστερική κι εγώ ή λιγότερο ήρεμη. Όμως, αν δεν κάνω τεράστιο λάθος και μεγαλώνω με τον πιο κακομαθημένο τρόπο ένα παιδί, ότι δίνοντας της χρόνο, χωρίς να βιάζομαι, κάνω καλό και στα δικά μου νεύρα αλλά και στη δική της διάθεση. Δεν είναι terrible twos  αν δεν θέλεις να είναι.

Δεν ξέρω πως θα είναι η ζωή με δύο παιδιά. Ίσως θα δοκιμάσει τις αντοχές μου και τις αυτοσχέδιες θεωρίες μου περί ανατροφής. Μπορεί όσα σκέφτομαι σήμερα σε τρεις μήνες να τα λούζομαι και να τρέχω φωνάζοντας πανικόβλητη μέσα στο σπίτι.  Μπορεί η ζωή να συνεχιστεί έτσι ακριβώς. Με παύσεις για να ακούω, να βλέπω, να μην χάνω ούτε λεπτό από τις εκφράσεις που παίρνουν τα πρόσωπά τους. Να μην προσπερνάω καμία στιγμή. Στο κάτω κάτω, αυτή είναι η περιουσία μου, ό,τι έχω μάθει τα τελευταία δυο χρόνια.

βροχή μου

Βρέχει σήμερα
όλη μέρα
όπως έξι χρόνια πριν
έτσι για να μην ξεχνάω