2/4/14

Κι άλλα μικρά σπίτια στο λιβάδι

Έκτός από αυτό το blog το οποίο έχω χρόνια τώρα... πρόσφατα έχω φτιάξει και το Happy Mail και ήδη έχω οργανώσει 3 ανταλλαγές φακέλων μεταξύ αγνώστων! Πόσο το ευχαριστήθηκαν οι συμμετέχοντες δεν λέγεται; Τα μηνύματα ήταν συγκινητικά και για αυτό συνεχίζουμε.... Για αυτό είπα να το γράψω κι εδώ, για να το δείτε, κι αν σας ενδιαφέρει να λάβετε μέρος. Αυτή τη φορά το θέμα είναι ένα τραγούδι. Εδώ περισσότερες πληροφορίες.
Για την πρώτη ανταλλαγή δείτε εδώ.
Για τη χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή εδώ.
Για την παραμυθένια ανταλλαγή εδώ.
 
Και ακολουθήστε το Happy Mail στο fb
 
 
Μέρος δεύτερο, παράλληλα με όλα φτιάχνω πράγματα. Αντιγράφω, εμπνέομαι, δημιουργώ και ενίοτε πουλάω. Το My Little Corner είναι η πλατφόρμα για να προβάλω ό,τι κάνω, είτε πρόκειται για πάρτυ, χειροτεχνίες, καλλιτεχνικές ανησυχίες, ραψίματα και πειράματα.
Μέχρι τις 20/4 έχω έκπτωση 10% στο etsy shop μου και φυσικά δέχομαι και custom orders για οτιδήποτε χειροποίητο. Αν λοιπόν σκέφτεστε να κάνετε ένα πάρτυ ή χρειάζεστε βοήθεια για μια βάπτιση ή αν θέλετε κάτι για το σπίτι ή για το παιδικό δωμάτιο, δώστε μου μια ευκαιρία.... και δεν θα σας απογοητεύσω!
 
 
 
 
 

24/3/14

Δύο


 
Όταν η καρδιά μου έγραφε παντού Δανάη, έσκασε μύτη το μικρό. Και εκεί που νόμιζα πως είμαι ολόκληρη, κατάλαβα πως ήμουν μισή. Πως υπήρχε τόσος χώρος στη καρδιά μου για να γράψω με μεγάλα κεφαλαία γράμματα Μιράντα.
Η αγάπη δεν διαιρείται, αλλά πολλαπλασιάζεται.
Δύο χρόνια μετά τη γέννησή σου, ξέρω πως η καρδιά μου είχε πολύ περισσότερο χώρο από όσο νόμιζα.
Ο δεύτερος χρόνος σου, Μιράντα μου, ήταν τόσο διαφορετικός από τον πρώτο. Περπάτησες και άρχισες να μιλάς. Βασικά πρέπει να είσαι το μοναδικό παιδί που ξέρω που μιλάει τόσο πολύ, όχι μόνο στους άλλους αλλά και μόνο του, στον εαυτό του,  όταν παίζεις, όταν σκέφτεσαι δυνατά, όταν περπατάμε στο δρόμο και παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου. Ρωτάς και απαντάς μόνη σου, επαναλαμβάνεις τους κανόνες, «δεν τρέχουμε, περπατάμε», «δεν κλαίω, γελάω», «όχι στις σκάλες με τον ποπό, μπάνιο έκανα».
Έρχεσαι δεύτερη, από τη φύση σου γεννήθηκες δεύτερη, παίρνεις τα ρούχα, τα παπούτσια και τα παιχνίδια από δεύτερο χέρι, κοιμάσαι στο πρώτο κρεβάτι της αδερφής σου και ακολουθείς τα χνάρια της, θέλεις δεν θέλεις. Όμως αυτό σε κάνει τόσο εύκολο παιδί, προσαρμοστικό και χαρούμενο, που συμβιβάζεται εύκολα και δεν πέφτει σε tantrum ή αδιέξοδα. Ακούς. Καταλαβαίνεις,αντιλαμβάνεσαι, κατανοείς κι ας είσαι μια σταλιά.
Την αγαπάς. Την αντιγράφεις. Τρέχεις στην αγκαλιά της. Της κάνεις τη δύσκολη, της χαλάς τους πύργους αλλά ξέρεις να λες συγνώμμη. Και «σ’αγαπάω». Δεν ξέρω αν ξέρεις τι είναι η αγάπη αλλά νομίζω πως αυτό το μαγικό συναίσθημα που νιώθεις για την αδερφή σου, πρέπει να το κρατήσεις για πάντα στην καρδιά σου. Θα την έχεις για μια ζωή. Μίλα της. Και άκου την. Αυτή είναι το άλλο σου μισό, όχι εγώ, όχι ο μπαμπάς σου. Για αυτό φτιάχτηκαν οι αδερφές.
. Ξέρω πως ξέρεις ότι σε προστατεύω. Είσαι μωρό ακόμη και η αγκαλιά μου είναι η ασφάλειά σου. Δεν θα μπορούσα να σε μεγαλώσω αλλιώς. Η αγκαλιά μου σας χωράει και τις δύο, όμως το ξέρω, πως μερικές φορές τη θέλεις αποκλειστικά για σένα. Δεν θα έχεις ποτέ την αποκλειστικότητα που είχε η αδερφή σου. Μαζί κοιμάστε, μαζί κάνετε μπάνιο, μαζί βγαίνουμε στο πάρκο κάθε μέρα. Το ξέρω πως απολαμβάνεις τις λίγες στιγμές της εβδομάδας που είμαστε οι δυο μας. Κι εγώ!
Κάνω τα ίδια «λάθη» γιατί μόνο έτσι ξέρω να μεγαλώνω παιδιά. Σε κοιμίζω κάθε βράδυ και μετά από λίγες ώρες ξυπνάς και έρχεσαι στο κρεβάτι μας. Κοιμάσαι γαλήνια ανάμεσά μας και σε ακούω να παραμιλάς στον ύπνο σου. Κάποιος πάντα δεν σου δίνει κάτι. Του μιλάς θυμωμένη. Σε χαιδεύω και ηρεμείς. Δεν θα μπορούσα να σε στείλω στο δωμάτιο σου και να σου κλείσω την πόρτα. Καμιά φορά κοιμόμαστε και οι τέσσερις μαζί, βασικά εσείς κοιμάστε κι εμείς αγκαλιάζουμε τα κομοδίνα. Όμως ξέρω πως έχω χρόνο να κοιμηθώ στο μέλλον, ξέρω πως αυτό που κάνω λάθος είναι το πιο σωστό πράγμα που θα μπορούσα να κάνω.
Σε κρατάω από το χέρι και με χτυπάει σαν ηλεκτρικό ρεύμα η σκέψη του πόσο σε αγαπώ και πόσο σε θαυμάζω για την εξυπνάδα σου! Είσαι το δεύτερο μου και γίνεσαι δύο χρονών. Σε λατρεύω, είσαι το μοναδικό μου νο2. Χρόνια πολλά μικρό μου! Να είσαι πάντα υγιής και χαρούμενη.
Υ.γ. κι ευχαριστώ τον μπαμπά σου που με αυτή τη μαγική σύμπνοια που μας συνδέει σε ΟΛΑ, προχωράει δίπλα μου σε αυτό το καταπληκτικό ταξίδι της γονεικότητας και είναι πάντα ΕΔΩ, για σένα, για την αδερφή σου και για μένα.

11/3/14

Α-συνεπής


Πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, έδινα ραντεβού για βόλτα με μια από τις καλύτερες μου φίλες (γεγονός που ισχύει ακόμη) σε ένα κεντρικό σημείο της επαρχιακής πόλης όπου μέναμε. Εγώ έφτανα δέκα λεπτά νωρίτερα στο ραντεβού, εκείνη τουλάχιστον μισή ώρα αργότερα. Αυτό συνέβαινε συνεχώς, στην ουσία η ώρα του ραντεβού ήταν φιάσκο. Πάντα περίμενα και πάντα αργούσε. Ένιωθα αρκετά ριγμένη, σε σημείο να σηκωθώ να φύγω, αλλά δεν το έκανα. Δεν χαλούσα τη φιλία μας για αυτή τη λεπτομέρεια. Ως προς αυτό, ήμουν το θύμα και εκείνη δεν ήταν συνεπής.
Φυσικά δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι συνεπής. Αν δεν είσαι ψυχαναγκαστικά συνεπής, αν δεν το έχεις στο dna σου, συνήθως θα απογοητεύεις τους άλλους για μικρά και μεγάλα πράγματα καθημερινά. Από το να αργήσεις σε ένα ραντεβού έως και γενικότερα να αθετήσεις τις υποσχέσεις σου, να πάρεις πίσω τις αποφάσεις σου.
Να παλεύεις με νύχια και με δόντια να απαγκιστρωθείς από το παρελθόν σου και μετά να το πασάρεις στους γύρω σου με νέο περιτύλιγμα και να περιμένεις να το δεχθούν. Να κανονίζεις επιχειρηματικά σχέδια με φιλενάδα σου, να της δίνεις το βήμα να ψάξει για ονόματα και ιδέες και μετά να το ξεκινάς μόνη σου. Να λες στα παιδιά σου ότι θα τους δώσεις γλυφειτζούρι μετά το φαγητό και μετά να τους λες όχι, πως τους κορόιδεψες μόνο και μόνο επειδή ήθελες να φάνε. Να πεις πως θα έρθεις και να μην έρθεις, να μην πάρεις τηλέφωνο, να μην πεις μια συγνώμη. Να δίνεις υποσχέσεις και να τις παίρνεις πίσω. Να γεννάς παιδιά για να τα μεγαλώσεις και μετά να αποφασίζεις ότι μετά τις εννιά δεν διανυκτερεύεις ως μάνα, τα θέλεις στα κρεβάτια τους και γρήγορα, δεν είσαι 24ωρη μαμά.
(οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική αλλά αν καθρεφτίστηκες κάτι θα σημαίνει)
Εσένα λοιπόν, που δεν είσαι συνεπής και καθημερινά απογοητεύεις τους γύρω σου, τουλάχιστον παραδέξου το. Κοίταξε τον εαυτό σου στον καθρέφτη και πες την αλήθεια. Οι συνεπείς πάντα χάνουν. Αλλά τουλάχιστον κοιμούνται με ήσυχη τη συνείδησή τους τα βράδια.  

19/2/14

Φτιάξε κολάν σε 5 λεπτά

Κοίτα για να φτιάχνω εγώ ποστ με τουτόριαλ ραψίματος πάει να πει ότι δεν είμαι και πολύ καλά ή ότι έχω ξετρελαθεί με τη ραπτομηχανή μου....

Λοιπόν πρόκειται για τον πιο εύκολο τρόπο να φτιάξεις κολάν με υπέροχο σχέδιο που το διαλέγεις εσύ. Ψάχνεις και βρίσκεις κάλτσες γυναικείες μέχρι το γόνατο, υπάρχουν καταπληκτικά σχέδια και αρκετά φθηνά στην αγορά. Το tutorial είναι από το how does she.

Λοιπόν έχουμε και λέμε, υλικά;
Ένα ζευγάρι ψηλές γυναικείες κάλτσες μέχρι το γόνατο.
Λάστιχο
Ραπτομηχανή (υποθέτω ότι δεν γίνεται και στο χέρι)
Ψαλίδι
 Κόβουμε τις μύτες (συνήθως είναι σε άλλο χρώμα και αυτό βοηθάει να τις κόψουμε σωστά)
 Κόβουμε στο πλάι μέχρι εκεί που αρχίζει ο αστράγαλος.
 Θα μοιάζουν κάπως έτσι.
 Γυρίζουμε τη μία κάλτσα ανάποδα.
 Βάζουμε τη κάλτσα που είναι από την καλή μεριά μέσα σε αυτή που είναι στην ανάποδη. Έτσι οι δύο καλές πλευρές θα είναι μαζί.
 Ευθυγραμμίζουμε τα ίδια σημεία, τον αστράγαλο και τις άκρες.
 και ράβουμε γύρω γύρω.
 Σε αυτή τη φάση δεν το πίστευα, ήμουν σίγουρη ότι έχω κάνει κάτι λάθος, αλλά αν βγάλετε τη μια κάλτσα και τη γυρίσετε από την καλή, το κολάν σας θα είναι σχεδόν έτοιμο!!

 Μετράτε το λάστιχο στη μέση του παιδιού και το ράβετε.


 Μετά με το γνωστό τρόπο, καρφιτσώνετε το λάστιχο σε τέσσερις μεριές για να ραφτεί σωστά και ράβετε.





Έχω φτιάξει ήδη τρία κολάν για τη Μιράντα..... έχω ξετρελαθεί..... είναι πανεύκολο!!!!

Οι φωτογραφίες είναι από το How does she.


Υποτίθεται ότι η ηλικία που απευθύνεται το τελικό μέγεθος είναι από 12-18 μηνών και ίσως για 3.5-4 χρονών αδυνατούλι όμως.

27/1/14

Mum calling cards (πόσο ψώνιο είσαι μαμά;)

Τις προάλλες έψαχνα σε κάτι site για business cards για να τυπώσω καινούριες για το etsy shop μου, γιατί ως ψώνιο, που πάω χωρίς business cards... Και έπεσα πάνω στις mum calling cards. Και έπαθα μεγάλο κοκομπλόκο, μέχρι να σιγουρευτώ τι ακριβώς είναι.
 
 
 
 
 
 
 
Είναι λοιπόν επαγγελματικές κάρτες για ...μαμάδες (και μπαμπάδες υποθέτω). Πες παράδειγμα ότι είσαι σε μια παιδική χαρά (φαντάζομαι όχι της γειτονιάς σου γιατί εκεί θα τους ξέρεις όλους ε;) και ξαφνικά γνωρίζεις μια άλλη μαμά και τα παιδιά σου παίζουν μια χαρά μαζί. Την ώρα που φεύγετε της λες "τι ωραία που τα είπαμε, ίσως να ξανασυναντηθούμε μια μέρα" και της δίνεις μια κάρτα με τα στοιχεία σου, π.χ. όνομα δικό σου, των παιδιών σου και το τηλέφωνο σου, ή και το email. Τη βάζει στο πορτοφόλι της και σε ταράζει στα chain letters. Ή σε παίρνει ένα μήνα μετά και σου λέει "είμαι η μαμά του Δημητράκη που γνωριστήκαμε στην παιδική χαρά του Μουστάκα, τι κάνεις;".
Μου φαίνεται πραγματικά καλό, μεγάλη αμερικανιά βεβαίως βεβαίως, αλλά αρκετά πρακτικό αν πραγματικά θέλεις να κρατήσεις επαφή. Είναι λίγο φανταχτερό βέβαια γιατί κάλλιστα της ζητάς το κινητό της και το γράφεις στο δικό σου. Όμως στη θεωρία ακούγεται ενδιαφέρον.
Βέβαια θα μας την πέσουν όσοι πιστεύουν ότι μια μαμά δεν είναι μόνο μαμά, οπότε κάτι τέτοιο μας υποβαθμίζει κάπως. Είμαι μαμά, τέλος και τίποτα άλλο.
Αλλά θα έδινες τα στοιχεία σου σε έναν ξένο; Προφανώς δεν της μοιράζεις από εδώ κι από εκεί αλλά σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Ίσως θα μπορούσες ας πούμε να της δώσεις σε μαμάδες συμμαθητών για να κανονίσετε playdates.
Μεταφράζω από ένα site τους δέκα λόγους για να βγάλεις mum calling card
1. Για μαμάδες που γνωρίζεις και θέλεις να κανονίσεις playdates
2. Για να δώσεις τα στοιχεία σου στη babysitter
3. Για τους γείτονες
4. Για φίλους επειδή είναι χαριτωμενιά
5. Για να βάλεις σε ευχετήριες κάρτες
6. Αν το παιδί σου πάει μόνο του σε ένα παιδικό πάρτυ
7. Για να βάλεις μία στην τσάντα με τις πάνες, σε περίπτωση που χαθεί
8. Για να τις δώσεις στον παππού και τη γιαγιά
9. Για πλάκα
10. Αν το παιδί σου χαθεί, να έχεις εκτυπώσει κάρτες με τη φωτογραφία για να βρεθεί.
 
Σας πείσανε; Εμένα όχι, μάλλον είναι πεταμένα λεφτά. Ή που θα γίνεις ο περίγελος της παιδικής χαράς ή που το παιδί σου θα αποκτήσει χιλιάδες νέους φίλους!!
Εδώ ένα υπέροχο χιουμοριστικό κείμενο που τις θάβει!

 

18/1/14

Ο στόχος, η «δουλειά» και μια βαλεριάνα

Πολλές φορές ενθουσιάζομαι με κάτι και μετά το αφήνω. Το ξεκινάω με πολύ όρεξη και μετά λόγω συνθηκών, πάει πίσω και ξεχνιέται. Τα τελευταία χρόνια, χάρη στα παιδιά, το έχουμε ρίξει πολύ στη χειροτεχνία, χρησιμοποιώντας διαφορετικά υλικά που περισσεύουν στο σπίτι σε σημείο που η Δανάη προχτές που έβαλε ένα χανζαπλάστ με ρώτησε αν τα πλαστικά χαρτάκια που είναι για πέταμα να τα κρατήσουμε για καμιά κατασκευή.
Και επειδή δεν έχω δουλειά, ξεκίνησα δουλειά. Ξεκίνησα να φτιάχνω διάφορα πράγματα με τη ραπτομηχανή, με την οποία ξεπεράσαμε τη σχέση μίσους που μας είχε απομακρύνει και τώρα έχουμε γίνει οι καλύτερες φίλες. Έφτιαξα μαξιλάρια διακοσμητικά για το παιδικό δωμάτιο και μαξιλαροθήκες για τις μικρές γιατί δεν έχουν αρκετές. Φτιάχνω άπειρες κορδέλες για τα μαλλιά των κοριτσιών (γκούχου γκούχου, η Μιράντα δεν έχει μαλλιά) και λαστιχάκια με φιόγκους κλπ. Δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα, το μισό ίντερνετ αυτό κάνει αλλά μου κάνει τόσο καλό αυτή η «δουλειά», μέσα στα διαλλείμματα της ημέρας, τα λεπτά που με αφήνουν να δουλέψω, είναι η ψυχοθεραπεία μου.
Θέλω λοιπόν να ξεκινήσω να ανεβάζω μερικές από τις πιο προσεγμένες δημιουργίες μου στο μαγαζάκι μου που είχε αραχνιάσει στο etsy και να γίνω πάμπλουτη (μπου χα χα). Βασικά, θα ήθελα απλά να φτιάχνω πράγματα για άλλους με το μικρότερο δυνατό κέρδος, μόνο και μόνο για την«δουλειά» και τη δημιουργικότητα και την υπέροχη διάθεση που μου προσφέρει ο «δικός μου χρόνος» μέσα στο σπίτι. Θέλω για το 2014 να φτιάχνω κάτι κάθε μέρα. Μόνη μου ή μαζί τους. Έχουν αρχίσει και σέβονται την ανάγκη μου να μείνω λίγο μόνη μου, ακόμη και το μικρό και παίζουν αρκετά μαζί. Οπότε υπάρχει χρόνος και λιγοστεύουν οι τύψεις μου, όταν τις αφήνω. Σήμερα, π.χ. παίζανε τόσο καλά μαζί και το μυαλό αυτού του μικρού θα με τρελάνει, γιατί παίζει κανονικά roleplaying (έλεγε σε κάτι playmobil  μπροστά από ένα αυτοκίνητο «μπείτε μπείτε μέσα, όλοι!!!)
Επίσης, επειδή «σε δουλειά να βρισκόμαστε», θα ξεκινήσω σιγά σιγά την προετοιμασία του πάρτυ της Μιράντας, η οποία κλείνει τα δυο το Μάρτη. Και της ετοιμάζω τρελό πάρτυ με θέμα τον ύπνο, βασικά την έλλειψή του. Κρεββατάκια, μαξιλάρια και μια βαλεριάνα για τη μαμά.
 

30/12/13

Ατάκες Δανάης (ή μάλλον Μπέσσυς)

Νομίζω πως η χρονιά σε αυτό το blog δεν μπορεί να κλείσει καλύτερα παρά με.... ατάκες Δανάης (4 χρονών και 1 μήνα). Καλή χρονιά σε όλους!!
 
 
 
-Ο μπαμπάς τα πιάνει όλα με την πρώτη.
-Έχει μια λίρα και ένα μυαλό.
 
 Η Μιράντα έρχεται προς τα εμάς και τρώει τούμπα.
-Μπράβο Μιράντα.
-ειρωνικά το λες;
 
Στο αυτοκίνητο.
-Δανάη, κοιμάσαι;
-Όχι, είμαι λίγο ήρεμη.
-Πώς κι έτσι;
-Γιατί πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι όταν οδηγούμε. Να μη λέμε συνέχεια "φτάνουμε, φτάνουμε;"
 
 
Παίζει στον υπολογιστή. Ξαφνικά ο υπολογιστής κάνει μια ενημέρωση και κάνει επανεκκίνηση από μόνος του. Της λέω να μην πατήσει τίποτα και να περιμένει.
Μετα από λίγο.
-Δανάη, πάτησες τίποτα;
-ΟΧΙ, ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ.
 
 
-Μαμά να σου πω ένα νανούρισμα να μας πεις όταν πάμε για ύπνο;
"Παιδάκια μου καλά, να έχετε όνειρα γλυκά, δεν θα βγω ποτεεεεεεε από το δωμάτιοοοοοοο"
 
 
Βλέπει το λογότυπο της Fischer Price.
-Είναι Eurobank για παιδιά.
 
 
-Γιατί έρχεσαι κάθε βράδυ στο κρεβάτι μας;
-Γιατί φοβάμαι ότι θα πραγματοποιηθούν τα κακά μου όνειρα.
 
 
 
-Μπαμπά έλα να δεις μαζί μας την ταινία.
Έρχεται στον καναπέ και την παίρνει αγκαλιά.
-Εντάξει, μη στριμωχτούμε κιόλας.
 
 
Βλέπουμε τηλεόραση. Της λέω να μου φέρει κάτι από το άλλο δωμάτιο. Όταν γυρνάει έχει διαφημίσεις.
-Μόνο με εμένα δουλεύει η τηλεόραση;
 
 
-Η δασκάλα μας ρώτησε τι δώρο θέλουμε να μας φέρει ο Αι Βασίλης.
-Κι εσύ τι είπες;
-Μια ραπτομηχανή.
-Και τα άλλα παιδια;
-Δεν είπαν.
-Μήπως δεν πρόσεχες;
-Όχι, μου είπε η δασκάλα να κλείσω τα αυτιά μου.
 
Βάζει χανζαπλάστ. Περισσεύουν τα άσπρα πλαστικά χαρτάκια.
-Μήπως να τα κρατήσουμε για καμία κατασκευή.
 
 
Απομακρύνομαι ένα μέτρο από το καρότσι για να δω κάτι σε ενα ράφι και όταν γυρνάω μου λέει με θυμωμένο ύφος "βλέπεις τι λέει εδώ;"
 
 



Βλέπουμε στην τηλεόραση ρεπορτάζ για την πρώτη δοκιμαστική βολή του αντιαεροπορικού οπλικού συστήματος S300 που έγινε στην Κρήτη.

-Μαμά, οι στρατιώτες πολεμάνε;
-Όχι, στην Ελλάδα δεν γίνεται πόλεμος.
-Κάνουν μόνο παρέλαση;
-Ναι.
-Είναι διακοσμητικοί δηλαδή.

 
Προσπαθώντας να μάθει κι η Μιράντα να λέει "ευχαριστώ", της δίνει κάτι η Δανάη και φωνάζω εγώ "Ευχαριστούμε Δανάη".
-Ευχαρίστησή μου, λέει η Δανάη.

 
(παραλήρημα)
"Αν είχα χάσει τη μαμά μου δεν θα ήξερα αν θα πρέπει να χτυπάω την αδερφή  μου ή όχι.

Γιατί οι μαμάδες μας λένε τι να κάνουμε σωστά.

Αν δεν είχα μαμά, μπαμπά, αδερφή, σπίτι, αν ήμουν φτωχή και ζούσα στο δρόμο, δεν θα ήξερα τι να κάνω.

Για αυτό δεν σκοπεύω να σε χάσω, μαμά."

 

 
Μαμά, τώρα που είμαι μεγάλη, θέλω να αλλάξω το ονομά μου, να με λένε Μπέσσυ.