Ταχυδρόμε που πας;

Μπήκαμε και στο you tube

Perspective

Απλά τέλειο.

Διακοπή...

Οκτώ παρά πέντε εισέρχομαι στον χώρο εργασίας μου και ακούγεται το τσαφ, κλείνουν τα φώτα, έπεσε το ρεύμα. Προγραμματισμένη διακοπή. Πιάνουμε ψιλή κουβέντα, μαθαίνω για όλα τα διαζύγια και τις αδικοχαμένες σχέσεις των διπλανών μου που ως σήμερα δεν γνώριζα αφού οι διαπροσωπικές μας σχέσεις περιορίζονταν στο καλημέρα, καλησπέρα και σε ένα ημίωρο διάλειμμα ανάμεσα στο πληκτρολογώ, πληκτρολογείς, πληκτρολογούμε. Κι ενώ έχω ενθουσιαστεί με τις ιστορίες και σκέφτομαι να γράψω σενάριο για τη Δεκάτη Εντολή, παρατηρώ ότι η ώρα έχει πάει εννιά και τα αφεντικά κάνουν δεήσεις στη ΔΕΗ να ξαναφέρει το ρεύμα πίσω, γιατί χάνονται εργατοώρες και όχι τίποτα άλλο όση ώρα καθόμαστε θα πρέπει να μας πληρώσουν. Κατά τις εννιά και είκοσι κάποιος πάει στη ΔΕΗ να μάθει τι γίνεται και μας στέλνουν για μια βόλτα μέχρι τις δέκα νταν. Στην πλησιέστερη καφετέρια οι ιστορίες για αγρίους συνεχίζονται, καφές μόνο με σέικερ, τσιμπολογώ το κουλουράκι μου. Επιστρέφουμε και μας ανακοινώνουν πως το ρεύμα αργεί ακόμη και πως μπορούμε να αποχωρήσουμε. Ωραία, θα πάω σπίτι να διαβάσω για το ΕΑΠ.

Από τις δέκα και μισή που έχω φτάσει στο σπίτι…

Έχω δει τηλέοραση, Μενεγάκη, Αρναούτογλου, Μελέτη, Χίο κλπ κλπ.

Έχω πάρει ένα δεκάλεπτο υπνάκο στον καναπέ αλλά κατέβηκε η θερμοκρασία του σώματος μου και αναζητώντας την κουβερτούλα μου ξύπνησα.

Έχω κάνει ένα τσιγάρο.

Με έχει πιάσει ο πόνος και έχω πάει στο ταχυδρομείο να πληρώσω ΟΤΕ και Cosmote που λήγουν το τέλος του μηνός.

Έχω πάρει φρέντο από το Everest.

Έχω πάρει Lifo, Athens Voice και Real Simple.

Έχω ψάξει στο driveme και στο oasa.gr για το πώς θα πάω το απόγευμα σε ένα ραντεβού που έχω για δουλειά.

Έχω μπει στο skai.gr για να δω τη σύγκρουση με τα τραμ.

Έχω σερφάρει σε όλα τα blogs που έχω στα favorites.

Έχω κολλήσει λίγο με το facebook.

Και τώρα γράφω αυτό το ποστ.

Η ώρα είναι 2 και σε κανένα δίωρο θα πρέπει να ξεκινάω σιγά σιγά για το ραντεβού μου. Εντάξει μωρέ, διαβάζω και το απόγευμα!

Living Darfur

ΈΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ κομμάτι των Mattafix για το Darfur
και κάποια στοιχεία εδώ

See the nation through the people's eyes,
See tears that flow like rivers from the skies.
Where it seems there are only borderlines
Where others turn and sigh,
You shall rise

There's disaster in your past
Boundaries in your path
What do you desire will lift you higher?
You don't have to be extraordinary, just forgiving.
And those who never heard your cries,
You shall rise
And look toward the skies.
Where others fail, you prevail in time.
You shall rise.

Awu indoda yam
Hayi bayibulele bo
Hayi indoda yam
Hayi ababanda bam

Ukubu izi ingane zabo zodlala zibuzuswa
Ingane ezindane zabo zodlala zibuziswa

(You may never know,
If you lay low, lay low)
You shall rise

Sooner or later we must try... Living
(You may never know,
If you lay low, lay low)

See the nation through the people's eyes,
See tears that flow like rivers from the skies.
Where it seems there are only borderlines
Where others turn and sigh,
You shall rise

(You may never know,
If you lay low, lay low)

Sooner or later we must try... Living

Ψάξε βρες

Ανοίγω τα μάτια μπροστά σε μια οθόνη

Εκεί βρίσκεται η αλήθεια

Στο περιθώριο ενός πεζοδρομίου

Μαζεύω τα κομμάτια μου

Σε βρίσκω στους δείκτες του ρολογιού

Και παίρνω μια βαθιά ανάσα

Κάνω σερφ σε σελίδες

Και αλλάζω εικόνες

Με ταχύτητα που δε μπορείς να φανταστείς

Γιατί είμαι άνθρωπος

Και θέλω να βρω τα όρια μου

Όταν το χιόνι λιώνει

Πρέπει να βρω έναν τρόπο

Να το διατηρήσω παγωμένο

Να μη χαθεί

Να τελειοποιήσω τις αρετές μου

Να ελαττώσω τις φοβίες μου

Να ψάξω εκεί που δεν έχει ψάξει ποτέ κανείς

Και να βρω την πραγματική αλήθεια

Αστείο δεν είναι;

Μόνο αστείο δεν είναι.

Πες μου τι διαβάζεις.... βαριέμαι

Βαριέμαι σου λέω να το κάνω αλλά τελοσπάντων..... με προκάλεσε η Naf


Οδηγίες

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 [αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο].
3. Βρες την πέμπτη περίοδο [=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι] της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους [δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη].
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Διαβάζω Ιστορία της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και δίπλα μου βρίσκεται ο δεύτερος τόμος από τα Ευρωπαϊκά Γράμματα, για να καταλάβετε το μέγεθος έχει γύρει το τραπέζι και βρίσκεται στον αέρα από τη μια πλευρά. Έχει 658 σελίδες οπότε το 123 είναι παιχνιδάκι.

Είναι ικανός επίσης να καινοτομεί, επινοώντας την κωμωδία-μπαλέτο, που συνδυάζει τα θέλγητρα του κωμικού με το κύρος του "μεγάλου" θεάματος. Από τους Facheux (Οι ανυπόφοροι, 1661) έως τον Κατά Φαντασίαν ασθενή, το έργο του Μολιέρου περιλαμβάνει αρκετά κομμάτια που ανήκουν σε τούτο το σύνθετο είδος. Το λειτούργημα αυτό που επιτελεί ο συγγραφέας μάς φανερώνει εξάλλου τη φύση των σχέσεων του με το βασιλιά.


Δεν προσκαλώ κανέναν άλλο, βαριέμαι είπαμε!

Χιόνισε κοπάνα

Do you feel lucky?

Γράψε στο google.gr :" Βρές τον Μάκη " και πάτα το " Αισθάνομαι τυχερός "

Chance

Μπράβο παιδιά που μπαίνετε και τσεκάρετε (άλλες φορές διπλοτσεκάρετε) αν έχω γράψει κάτι. Μπράβο χίλια μπράβο. Είμαι απασχολημένη και εξάλλου είναι γνωστό, όταν έχεις τις μαύρες σου έχεις περισσότερη όρεξη να γράψεις, να μιζεριάσεις πάνω από ένα χαρτί με ένα Ρέμο στο cd και μια Νικολούλη στην tv. Όμως όταν είναι όλα cool τα λόγια είναι περιττά. Δεν έχω λόγους να γκρινιάζω, δεν έχω κάτι να πω. Οι ημέρες περνάνε γρήγορα αλλά όμορφα, χωρίς άγχος. Τη δημιουργικότητα μου την βάζω όλη στο διάβασμα για το πανεπιστήμιο και τη δύναμη μου στη γυμναστική. Αναδιαμόρφωσα το βιογραφικό μου και το έστειλα από δω κι από εκεί στα κουτουρού. Πριν το αναλυτικό κείμενο για τα «προσόντα» μου, αναλογίες ξέρετε… έγραψα το εξής:

Αν σήμερα δεν πέρασες τη γριούλα απέναντι

έχεις ακόμη μια ευκαιρία

να κάνεις μια καλή πράξη

Wanna give me a chance?

Το πατήσαμε

Μια ηλιόλουστη ημέρα, λίγο πριν η διαβολική κακοκαιρία χτυπήσει την Αθήνα, εμείς πατήσαμε… χιόνι.

Από την μονοήμερη (αναγκαστικά αφού τα Τρίκαλα Κορινθίας το προηγούμενο ΣΚ ήταν overbooked) εκδρομή μας.

Πρίβιουσλι ον λοστ

Κρατάω την αναπνοή μου (θα το έχω κολλήσει από το πολύ Pilates που κάνω τελευταία, κορμάρα θα γίνω και δεν θα με γνωρίζετε) και περιμένω να έρθει εκείνη η συγκλονιστική ημέρα που θα κάτσω αναπαυτικά στον καναπέ μου για να δω το πρώτο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του LOST! Στις 31 Ιανουαρίου θα δείξουν ένα recap (damn it) και μετά θα ξεκινήσουν κανονικά. Άντε, άντε, δεν αντέχω άλλο, και απορώ πως άντεξα τόσους μήνες. Που να γεννούσα κιόλας, ακόμη θα περίμενα.

Συγκλονίστηκα και από το θάνατο του Heath Ledger, κρίμα το παιδί, αληθινά κρίμα.

Και μην ξεχνάτε ότι…. Πιάσαμε την καλή!!! (ο νοών νοείτο).

p.s εννοείται ότι δεν θα αναφερθώ για τη ζαχοπουλιάδα, σας προτείνω όμως να δείτε την "εξιλέωση". Ένα μάθημα ζωής για τη συγνώμη και πως να τη ζητάς.

Ο σεισμός

Στον από κάτω όροφο μένει μια οικογένεια με τρία παιδιά, τρία αγόρια. Κατά καιρούς γίνονται ομηρικοί καβγάδες, του στυλ βρίζω, φωνάζω και πετάω πράγματα. Μερικές φορές είναι τόσο έντονοι που τους φαντάζομαι αιμόφυρτους στο πάτωμα, αλλά την επόμενη μέρα τους βλέπω χαμογελαστούς και ευγενικούς στο ασανσέρ. Όταν καυγαδίζουν, τρίζουν τα πατώματα, σπάνε πράγματα, χτυπάνε πόρτες. Με λίγα λόγια κάθε φορά αλλάζουν έπιπλα στο Ικεα. Και κατά πάσα πιθανότητα, οι αφορμές πρέπει να είναι τελείως χαζές, του στυλ γιατί κοιμάσαι ακόμη, είναι Σάββατο μεσημέρι, ή κάτι άλλο για το αυτοκίνητο κλπ. Anyway, σήμερα στις επτά και τέταρτο όταν ξυπνήσαμε από τον σεισμό, τους ακούσαμε να μιλάνε δυνατά. Και αφού ξεπεράσαμε την τρομάρα μας, αρχίσαμε να φτιάχνουμε φανταστικούς διαλόγους (που την βρήκαμε την όρεξη πρωινιάτικα;;;)

- Έγινε σεισμός ρε ξύπνα.

- Τι θες ρε μαλάκα, δεν ξυπνάω.

- Σου λέω έγινε σεισμός!

- Δεν ήταν το εστιακό βάθος του εδώ ρε, κοιμήσου.

- Μαγκιές; Σε μένα μαγκιές;

- Ναι ρε, αφού δεν ξέρεις τίποτα.

- 6,7 ήταν ρε μαλάκα. (χαστούκι)

- 6,2 ρε φλώρε. (χαστούκι)

Και μέσα στα γέλια μας ξαναπήρε ο ύπνος.

CHASING LIBERTY*

*δανείζομαι τον τίτλο από την ανάλαφρη ταινιούλα που πρόβαλε χτες το βράδυ το star και μας ταξίδεψε σε Πράγα, Βενετία, Βερολίνο και Λονδίνο, θυμίζοντας μας μερικά από τα ωραιότερα ταξίδια μας.

Βρίσκομαι στριμωγμένη ανάμεσα σε δυο εργασίες για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και ξεκινάει το δημιουργικό μου άγχος. Στις προηγούμενες δυο πήρα καλούς βαθμούς, 8 στη Λογοτεχνία και 9 στην Ιστορία. Περάσαμε από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μας πιστεύω, μια εβδομάδα και κάτι, ξεκουραστήκαμε, ήπιαμε τους καφέδες μας και φάγαμε του σκασμού. Ένα περίεργο συναίσθημα, γυρνάω για δουλειά και δεν με νοιάζει, δεν βαρυγκωμώ, αντίθετα, έχω όρεξη και δεν με νοιάζει. Νομίζω πως ζω μια καλή περίοδο στη ζωή μου. Από εκείνες που καταλαβαίνεις κάθε στιγμή και την εκτιμάς. I’ll be back. Καλή χρονιά!!

photo από flickr, atsuo

My Milan

Μιλάνο λοιπόν, το παίξαμε κοσμοπολίτες και ζήσαμε στην ιταλική πόλη του βορρά από την Παρασκευή μέχρι τη Δευτέρα. Κάθε ταξίδι είναι ωραίο, θέλει πολύ περπάτημα, άντε και καμιά επιστραγαλίδα για τον πόνο. Τα συμπεράσματα.

1. Στο Μιλάνο θα πας για ψώνια. Έχει φυσικά αρκετά μουσεία και το Duomo όμως όταν η ουρά για την είσοδο κάνει το γύρο της πλατείας θα προτιμήσει να κατηφορίσεις προς τις βιτρίνες που σου κόβουν την ανάσα, όχι για την ομορφιά τους αλλά για τα καρτελάκια κάτω από τα ρούχα.
2. Στο Μιλάνο δεν καπνίζουν. Για αυτό θα δεις ένα τσούρμο νέους να κάθονται έξω από τα μπαρ, όρθιοι ή στα πεζουλάκια για να καπνίσουν πίνοντας το ποτό τους, ξεπαγιάζοντας από το κρύο.
3. Στο Μιλάνο δεν μιλάνε αγγλικά. Ή τουλάχιστον δεν θέλουν να μιλάνε. Κι εμείς δεν μιλάμε ιταλικά. Πάντως με τη γλώσσα του σώματος μια χαρά συνεννοηθήκαμε.
4. Στο Μιλάνο, τα τρένα φεύγουν στην ώρα τους. Για αυτό αν χάσεις το τρένο των 9:57 θα πρέπει να περιμένεις το τρένο των 10:27.
5. Στο Μιλάνο έχεις πολλούς ξένους, από ξένα κράτη, όπως είναι η Ομόνοια τα βράδια στην Αθήνα. Μάλιστα ένας πανέξυπνος Μπαγκλαντέζος μας κατάλαβε με τη μία και μας είπε καλησπέρα και μετά μιλούσε φαρσί τα ελληνικά, επειδή είχε μείνει για δυο μήνες στην Ελλάδα. Και μετά σου λέει ταχύρυθμα μαθήματα.
6. Στο Μιλάνο έχει πάρα πολύ κόσμο. Αν έχεις πάει στην Ερμού Σάββατο πριν την Πρωτοχρονιά πολλαπλασίασε το επί 50.
   
7. Στο Μιλάνο δεν έχεις πάει αν δεν πας και στο Como. Μια υπέροχη λίμνη, μια ώρα από το Μιλάνο όπου αν και δεν ανακαλύψαμε το σπίτι του George Clooney κάναμε από τις ωραιότερες βόλτες μας και απολαύσαμε υπέροχη θέα στις Άλπεις.
8. Στο Μιλάνο θα πας με easyjet. Κλείσαμε τα εισιτήρια δυο μήνες πριν και πληρώσαμε μόνο 150 ευρώ και για τους δυο, μετ’επιστροφής. Πάμε άλλη μια, πληρώσαμε μόνο 150 ευρώ και για τους δυο, μετ’επιστροφής. Θα σου έχει μια μικρή καθυστέρηση και στο πήγαινε και στο έλα αλλά έχεις περισσότερο χρόνο να αποτελειώσεις το πορτοφόλι σου στα duty free του Malpensa.

don't know any better

Δευτέρα πρωί, επτά και μισή διασχίζω την Κηφισίας με τα ακουστικά στα αυτιά τα οποία δεν θα βγάλω μέχρι τις 4 και μισή που θα επιστρέψω σπίτι. Ο τροχονόμος άργησε πάλι να μας δώσει το σινιάλο να περάσουμε απέναντι οπότε ξεκλέβω λίγο χρόνο και τρέχω στο everest να πάρω μια Athens Voice. Εκνευρισμένη, πάλι θα χάσω το μετρό που θα με κάνει να είμαι στην ώρα μου στη δουλειά περπατώ με μικρά αλλά γρήγορα βήματα. Ο κόσμος στο βαγόνι αδημονεί. Δεν βρίσκω να καθίσω πάλι και μένω όρθια προσπαθώντας να μην ακουμπήσω με την παλάμη μου κάπου, να μη πιαστώ, με πιάνουν οι σιχασιές μου που και που, όλοι γκούχου γκούχου είναι, αν είναι να αρρωστήσω, κάθομαι και σπίτι μου με ανοιχτά τα παράθυρα, να μπαίνει όλο το κρύο μέσα.

Στη δουλειά επικρατεί σιγή. Δεν επιτρέπεται ούτε κιχ. Νομίζω πως έχουν αδυνατίσει τα δάκτυλα μου από την πολύ-πληκτρολόγηση. Αφού το δαχτυλίδι μου γυρνάει πέρα δώθε. Ακούω σταθμούς στο ραδιόφωνο. Best 8 με 10 Γιαννούτσο Βαμβακάρη, μετά λίγο από όλα και τα Mp3 μου. Εντωμεταξύ έχω γράψει 3.000 καταχωρίσεις. Και σωστά. Μάλλον. Στις 12 μύγα τσε τσε τσιμπά τις συναδέλφους μου και ο γυναικωνίτης αδειάζει. Τσιγαράκι στην ταράτσα σαν τους κατάδικους που τους έδωσαν άδεια, βολτίτσα στη γειτονιά για καφεδάκι ή καμιά τυρόπιτα. Στις δωδεκάμισι όλες στη θέση τους. Αρχίζω και στραβώνομαι, με τσούζουν τα ματάκια μου. Ακούω Κωστόπουλο στο Nitro και μετά Μάκη Τριανταφυλλόπουλο στον Ant1, μιλάμε για συνδυασμό που σκοτώνει. Τουλάχιστον με κρατάνε ξύπνια! Γράφω, γράφω, δε με νοιάζει τίποτα. Ο νους μου ταξιδεύει. Κάνω σχέδια για το απόγευμα, για τα σαββατοκύριακα. Στις τέσσερις η μύγα τσε τσε επανέρχεται και το παρθεναγωγείο αδειάζει πάλι. See you tomorrow. Τρέχω να γυρίσω σπίτι, δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.

Δεν μου φτάνει η γκαβομάρα που έχω από το πρωί κάθομαι και ένα δίωρο για κάτι κασέτες που απομαγνητοφωνώ, πως θα βγει το παραδάκι; Με μαλακίες. Κάπως έτσι είπα να πάω και για χειρίστρια στο ΠΑΣΟΚ, για 60 ευρώ και το μόνο που κέρδισα είναι ότι με έβαλε ο Σκανδαλίδης στη λίστα του και με έχει ταράξει στα email. Ψυχούλα!

Φέρνω στο μυαλό μου τη φράση του Lester Burnham από το American Beauty: “This isn't life, it's just stuff. And it's become more important to you than living. Well, honey, that's just nuts.” Είναι περίεργο να διαπιστώνεις ότι μπορείς να αρκεστείς με τα λίγα και να νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, και να μην θέλεις τίποτα άλλο, μόνο να ζητάς λίγες περισσότερες ώρες ύπνου.

Και μετά να χάνεσαι στο μαγικό τραγούδι των puressence.

Μια εβδομάδα μετά

Μου πήρε σχεδόν μια εβδομάδα για να ξεπεράσω τις εκλογές του ΠΑΣΟΚ, όχι για το αποτέλεσμα, μην πάει ο νους σας στο κακό αλλά για την ταλαιπωρία που τράβηξα επειδή είχα την τύχη να με επιλέξουν για χειρίστρια υπολογιστή! Σήμερα κάπως ηρέμησα αλλά αύριο πάλι Δευτέρα και δεν πρόλαβα να κοιμηθώ όσο ήθελα!!!!!!! Λεπτομέρειες για την απερίγραπτη κατάσταση στις εκλογές σε επόμενο ποστ!

Έκθεση ιδεών

Τι έκανα το Σαββατοκύριακο

Αυτό το ΣΚ πέρασα τέλεια, δηλαδή εποικοδομητικά. Τελειώνει η Κυριακή και νιώθω μια πληρότητα. Δεν είναι ότι έκανα πολλά πράγματα, είναι ότι έκανα και τα σωστά πράγματα. Πήγα στα γενέθλια της ανιψιάς του Δημήτρη, η οποία έσβησε το πρώτο της κεράκι. Εκεί πέρασα ανέλπιστα ωραία, είναι από τις στιγμές που λες πώ πω θα βαρεθώ σίγουρα με τόσα παιδάκια να τρέχουν πάνω κάτω και τη μικρή Σταυρούλα να κάνει κολιές με την περπατούρα, αλλά όχι πέρασα πάρα πολύ ωραία, φάγαμε, γελάσαμε, ξαναφάγαμε, γιατί τα παιδιά είχαν ετοιμάσει φαγητό για ένα λόχο, ο λόχος δεν ήρθε οπότε, αφήσαμε τα six packs για αργότερα. Η βραδιά έκλεισε με καταπληκτικό brownies από τα χεράκια του νονού. Το Σάββατο το πρωί ξύπνησα με μια έννοια, ότι το σπίτι δεν ήταν καθαρό. Με πιάνουν κατά καιρούς κάτι τέτοιες εμμονές και μετά από λίγο με βρίσκουν να γλύφω τα πατώματα και τις γωνίες. Αυτό συμβαίνει σπάνια, οπότε στο ετήσιο καθάρισμα του σπιτιού ανακαλύπτεις πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Στο καθάρισμα βοήθησε και ο αγαπητός love of my life, αφού με είδε έτσι αλαφιασμένη και τρόμαξε. Μέσα στον όλο πανικό έκανα δουλίτσες που είχα μήνες να κάνω, για να μην πω χρόνια… Ξεκαθάρισα κάτι ντουλάπια με προίκα στο σαλόνι, το ντουλαπάκι του μπάνιου, ό,τι βρισκόταν (προσωρινά τα τελευταία χρόνια) κάτω από το τραπέζι. Αφού το σπίτι έλαμψε, επανήλθε το χαμόγελο στα πρόσωπά μας. Μιλάμε για την αληθινή ευτυχία! Και επειδή η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά, έκανα ένα γρήγορο ντουσάκι και πήγα και….. στη λαϊκή. Όπου ψώνισα πολύ καλά πραγματάκια σε καλές τιμές, η ώρα είχε πάει ήδη τέσσερις. Μπροκολάκι στο δισάκι μου και πάμε. Γυρίζοντας σπίτι, κατάφερα να υπνωτίσω την αγάπη και να του αποσπάσω την προσοχή από τον υπολογιστή με μια τέλεια σαλάτα που έφτιαξα από τα ζαρζαβατικά που μόλις είχα αγοράσει. Το σημαντικότερο, τελείωσα και τη δεύτερη εργασία μου που έχει να κάνει με την Ιστορία της Ευρώπης και ησύχασα. Το βράδυ φάγαμε μετά του αδερφού και της παρέας του σε γνωστό ταβερνοειδές στη Νέα Σμύρνη και στο τέλος μπουκώθηκα στους λουκουμάδες. Όλα καλά κι όλα ωραία. Κυριακή πρωί ξύπνησα με την έννοια ότι δεν έχω πληρώσει το γκαράζ και μετά από τις φωνές. Εκατομμύρια απεγνωσμένοι οδηγοί φτάνανε στο τέλος του δρόμου και προσπαθούσανε να καταλάβουν ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΗ Η ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ; ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ, ΕΧΕΙ ΒΟΥΙΞΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ, ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ ΜΟΥ; Τον μόνο που λυπήθηκα, έναν έξαλλο μπαμπά που ήθελε να πάει το παιδί του στο Παίδων και δεν μπορούσε με τίποτα αφού δεν μπορούσε να περάσεις απέναντι με το αυτοκίνητο στη Μεσογείων. Χαμός! Εμείς το μεσημεράκι τα καταφέραμε και φτάσαμε στο σπίτι της μαμάς για σπιτική μακαρονάδα με κιμά και λίγο καφεδάκι μετά. Γυρίζοντας το απόγευμα στο σπίτι έβαλα κάτι τελευταίες πινελιές στην καθαριότητα, ξεκαθαρίζοντας τα ντουλάπια της κουζίνας που τώρα μοιάζει σαν να βγήκε από περιοδικό διακόσμησης! Τέλεια τέλεια. Είδα το δεύτερο μισό του προτελευταίου επεισοδίου heroes το οποίο είχα χάσει επειδή με είχε πάρει ο ύπνος και τώρα νιώθω πλήρης. Έτσι είναι τα Σαββατοκύριακα, γεμίζεις τα κενά και νιώθεις πλήρης. Και πτώμα. Και δεν θέλεις καν να σκέφτεσαι πως θα σηκωθείς αύριο το πρωί για να πας να πληκτρολογήσεις ξανά και ξανά, τα ίδια και τα ίδια. Never mind, My house is Clean.

εγώ επί τω έργω

Το τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Οι ημέρες μου περνάνε, τυφλά, με τυφλό σύστημα, πληκτρολογώ τόσο πολύ που τα ακροδάχτυλα μου πονάνε. Στο μετρό μυρίζει ναφθαλίνη, είναι τα παλτό που βγήκαν άρον άρον από τα χειμωνιάτικα. Πληρώνομαι με την ώρα, σε μια καινούρια δουλειά που δεν χαλάει ούτε γραμμάριο από τη φαιά μου ουσία, όμως κάτι χαλάει, γιατί όταν γυρίζω σπίτι είμαι κουρέλι, δεν έχω κέφι να διαβάσω, με περιμένει άλλη μια εργασία. Η πρώτη πήρε την έγκριση της sister. Η δεύτερη φτιάχνει το σκελετό της. Άλλη μια απόρριψη για δουλειά σε διαφημιστική εταιρεία σήμερα επειδή είμαι άπειρη. Δεν πειράζει, δεν το βάζω κάτω. Το τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Πειράζει;

Φθινοπώριασε για τα καλά και κάνει ψύχρα.
Έβαλα μακρυμάνικο και έκλεισα τα παράθυρα.
Διαβάζω τα πρωινά και άρχισα να πίνω ζεστό καφέ.
Μ' αρέσει. Πειράζει;

Study at home

Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσεις την Κυριακή το βράδυ που μου κακοφάνηκε που θα μπορούσα να κοιμηθώ ό,τι ώρα ήθελα αφού τη Δευτέρα δεν θα πήγαινα για δουλειά, οι επόμενες ημέρες κυλούν πολύ ευχάριστα. Έχω αρχίσει το διάβασμα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, τυπώνω σαν τρελή παραπομπές και συμπληρωματικά κείμενα, προχτές μου έστειλε email και ο καθηγητής της μιας από τις δύο ενότητες που έχω για φέτος και μου ανακοίνωσε το θέμα της πρώτης εργασίας. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα, είναι αρκετά δύσκολα μάλιστα, ειδικά για μένα που δεν έχω πάει ποτέ στο Πανεπιστήμιο (ο Χάγιος ήταν απλά πέταμα χρημάτων, έτσι για το θεαθήναι). Διαβάζω λοιπόν και κρατάω σημειώσεις, δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό αλλά είναι κάτι πολύ εποικοδομητικό, με κάνει και βγάζω φτερά! Όπως πολύ πετυχημένα μου είπε η Naf όταν μιλάγαμε στο Msn και της έλεγα για τους Ούνους, τους Βουργουνδούς και τους Φρίσιους «Πολύ καλά παιδιά; Πού τραγουδάνε φέτος;» Κάπως έτσι είναι τα πράγματα, άγνωστα. Μαθαίνω Ευρωπαϊκή ιστορία από την αρχή και Ευρωπαϊκή λογοτεχνία επίσης. Δεν έχω καταλάβει αν έχω αρχίσει να αφομοιώνω κάποια πράγματα αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη, μόλις τρεις ημέρες. Στο κάτω κάτω, το ταξίδι είναι που μετρά και όχι το αποτέλεσμα. Πάντως πιστεύω ότι θα τα πάω καλά και στις εργασίες και στις εξετάσεις. Γενικά είναι πιο χαλαρά από οποιοδήποτε Πανεπιστήμιο, 2 μαθήματα σε ένα χρόνο αλλά με δεδομένο ότι δεν είσαι μόνο φοιτητής εδώ, μπορεί να είσαι και μάνα και εργαζόμενη. Εγώ προς το παρόν παραμένω άνεργη φοιτήτρια. Φιλιά.