Καινούρια σελίδα

Ήμουν έτοιμη να γυρίσω σπίτι και να τα χώσω, να γράψω ένα κατεβατό στο blog για όλα όσα μου τη δίνουν αυτή την εποχή. Από τον καιρό και το ότι δεν ξέρω τι να φορέσω κάθε πρωί, από τη βαρετή δουλειά μου, από το άγχος για το διάβασμα, από την καθημερινότητα που μας έχει φάει τη ζωή, από το Πάσχα που δεν θα συνοδεύεται από κάποια εξόρμηση, από το ότι δεν έχω πάει να ανάψω ένα κεράκι στην εκκλησία και δεν έχω νιώσει τίποτα από την πασχαλινή προετοιμασία, από το μάτι που γλαρώνει κάθε βράδυ στις 11 και μερικές φορές δεν προλαβαίνω να σου πω ούτε καληνύχτα, από πολλά που με αγχώνουν και από άλλα που θέλω να διορθώσω.

Όμως τα πράγματα ήρθαν λίγο διαφορετικά σήμερα. Τελικά αν περιμένεις και ελπίζεις, κάτι καλό θα σου συμβεί σε αυτή τη ζωή. Βρήκα μια δουλειά. Στο αντικείμενό μου. Γιατί έψαχναν κάποιον σαν εμένα. Και με βρήκαν. Και με προσέλαβαν από την πρώτη συνέντευξη. Τσακ μπαμ. Και ξεκινάω μετά το Πάσχα. Την Τρίτη. Και είναι ακριβώς αυτό που ξέρω να κάνω. Και θα μου αρέσει. Και θα αρχίζω να τσιρίζω τώρα, να σας πάρω όλους αγκαλιά και να χοροπηδάμε σαν τρελοί. Και μετά να κλαίμε. Από χαρά. Γιατί πραγματικά υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν ευκαιρίες. Μόνο που είναι κρυμμένοι. Και πρέπει να σκάψεις για να βρεις αυτό που υπάρχει. Γιατί υπήρχε και το ήξερα. Θα βάλω τα δυνατά μου. Είμαι τόσο μα τόσο ευτυχισμένη. Και σας αφιερώνω το τραγούδι της Λένας Αλκαίου που μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτές τις λίγες ώρες μετά το «θαύμα»!!!!

Καινούρια σελίδα

Στίχοι: Χάρης Ρώμας
Μουσική: Χριστόφορος Γερμενής
Πρώτη εκτέλεση: Λένα Αλκαίου

Εκεί που έγειρα και κάθησα στο χώμα
κι είπα δεν έχει ούτε μπρος ούτε και πίσω
εκεί που έπαψα να αισθάνομαι το σώμα
κι έγινε αδιάφορο το πού και πώς θα ζήσω
είδα ψυχή μου την ψυχή μου να σηκώνεται
είδα το χέρι σου στο χέρι μου ν' απλώνεται
εκεί που έπαψα να ψάχνω για ελπίδα
ήρθες και γύρισες αγάπη μου σελίδα

Εκεί που όλα είχαν χαθεί
είσαι για μένα η στροφή
είσαι η αφή
είσαι το χάδι που το δέρμα μου ζητούσε
μες στης ψυχής μου τη βροχή
ήρθες απρόσμενη ευχή
είσαι η αρχή
είσαι το άλφα που η ζωή μου απαιτούσε
εκεί που όλα είχαν χαθεί

Εκεί που νόμιζα πως μπήκε η τελεία
ήμουνα έτοιμη την πένα να αφήσω
εκεί που χάθηκε η πίστη στη φιλιά
κι ήταν αδιάφορο τον ήλιο ν' αντικρύσω
είδα ψυχή μου την ψυχή μου να σηκώνεται
είδα το χέρι σου στο χέρι μου ν' απλώνεται
εκεί που έπαψα να ψάχνω για ελπίδα
ήρθες και γύρισες αγάπη μου σελίδα

Εκεί που όλα είχαν χαθεί
είσαι για μένα η στροφή
είσαι η αφή
είσαι το χάδι που το δέρμα μου ζητούσε
μες στης ψυχής μου τη βροχή
ήρθες απρόσμενη ευχή
είσαι η αρχή
είσαι το άλφα που η ζωή μου απαιτούσε
εκεί που όλα είχαν χαθεί

The gadget house

Τις κους κους λεπτομέρειες θα τις έχετε μάθει από αλλού, από εδώ και από εδώ. Εγώ όμως θα θίξω ένα άλλο θέμα του πολύ επιτυχημένου καφέ που έλαβε χώρα την προηγούμενη Πέμπτη κάπου στα Ανατολικά της Αθήνας (μη σε καρφώσω και στον κλέφτη Naf)!

Θα έπρεπε να το είχα καταλάβει από την πρώτη στιγμή όταν η φίλη Naf άνοιξε την πόρτα και πάτησε τον εξαψήφιο (ή μήπως πενταψήφιο) κωδικό για να απενεργοποιήσει τον συναγερμό. Welcome στο the gadget house.

Τους φαντάζομαι και τους δύο, Naf και σύζυγο, με μαύρες πλερέζες, να κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια στις διακοπές της ΔΕΗ. Αλλά ποιος ξέρει, μπορεί να έχουν και γεννήτρια.

Λοιπόν έχουμε και λέμε γιατί έχω εντυπωσιαστεί τα μάλα.

Τα στόρια άνοιγαν με τηλεκοντρόλ. Το φως στο δωμάτιο που είχα αφήσει το σακάκι μου άνοιγε με καθυστέρηση, με αποτέλεσμα να ψάχνω μία ώρα στα τυφλά, γιατί δεν είχα πατήσει το σωστό κουμπί. Μέτρησα τρεις οθόνες plasma εκ των οποίων η μία στο πάτωμα γιατί μάλλον περίσσευε, ψηφιακές κορνίζες, dvd και δεν συμμαζεύεται, σούπερ ντούπερ δωμάτιο για ηχογράφηση με την Καλομοίρα, έξι συνθεσάιζερ ή κάτι ανάλογο, aircondition σε κάθε δωμάτιο εκ των οποίων το ένα LG, το γνωστό με τον πίνακα. Ξεφυτρώνανε από παντού ψηφιακές μηχανές, εσπρεσσιέρες, εντοιχισμένες συσκευές στην κουζίνα, μίξερ, υπολογιστές, Jacuzzi και δεν συμμαζεύεται. Έχω την εντύπωση ότι ο Lupo δεν είχε κανένα κουμπάκι (του στυλ τώρα χέζουμε, τώρα κατουράμε, τώρα κοιμόμαστε, τώρα γαβγίζουμε) και επίσης να επισημάνω ότι έκανα άλλη μια ώρα στην τουαλέτα για να βρω πώς ανοίγει η βρύση να πλύνω τα χέρια μου. Για το design θέλει τον κόπο του.

Το σπίτι είναι καταπληκτικό με φοβερό διακοσμητικό touch, μεγάλη εντύπωση μου έκανε η ταπετσαρία στο σαλόνι και στα άλλα δωμάτια και το φοβερό μοβ χαλί. Δεν θα σταθώ σε τιποτένιες λεπτομέρειες όπως carrot cake όπως μερικές μερικές (αν και το καταβρόχθισα και πήρα και για το σπίτι, είπε η κοιλιόδουλη)

Μετά από όλα αυτά ζητώ από τη Naf να γίνει η προσωπική μου διακοσμήτρια, τώρα που πάμε κι εμείς να αγοράσουμε σπίτι και να με ενημερώσει επίσης που είναι η άκρη του ουράνιου τόξου για να βρω τον πολυπόθητο κουβά με τις λίρες.

Ευφορία-Εφορία

Όταν παντρεύεσαι είναι όλα μέλι γάλα, όταν ένα χρόνο μετά συνειδητοποιείς ότι πρέπει να υποβάλλετε μαζί φορολογική δήλωση αρχίζουν τα παρατράγουδα. Έτσι λοιπόν μια ξένοιαστη μέρα πήρα τη λογίστρια μου να της ανακοινώσω ότι παντρεύτηκα (τι γκάφα, δεν την είχα καλέσει στο γάμο, αλλά που να τη θυμηθώ, μια φορά τον χρόνο τη βλέπω) και αυτή μου επισήμανε ότι πρέπει να καταθέσουμε μαζί Ε9, ΤΩΡΑ, νωρίτερα από τη δήλωση, κι ας μη έγινε μεταβολή ακινήτων (τόση προίκα πήρε ο κύριος, δεν είναι μεταβολή αυτό;) αλλά και μόνο ο γάμος θεωρείται μεταβολή.

Μας συμπληρώνει το ωραίο μας μπλε χαρτάκι, σε τρία αντίτυπα με τη μέθοδο «καρφιτσώνω τις σελίδες προσεκτικά, βάζω το καρμπόν, γράφω, ξεκαρφιτσώνω, βγάζω το καρμπόν». Ο γαμπρός λέει θα πρέπει να αλλάξει εφορία, τελικά πρέπει να αλλάξω κι εγώ (γιατί τόσο καιρό κάνω δήλωση στην εφορία κοντά στο παλιό μου σπίτι) και Θέε μου γιατί τέτοιοι μπελάδες στο κεφάλι μου;;;

Κάνω κοπάνα από τη δουλειά και ο γαμπρός έχει ρεπό οπότε το εκμεταλλευόμαστε. Ξυπνάμε χαλαρά κατά τις 10 και πάμε στην εφορία της περιοχής μας.

- Γεια σας ήρθαμε να αλλάξουμε εφορία, να έρθουμε στη δικιά σας που είναι πιο καλή.

- Που μένετε;

- Σπιτάκι γωνία αριθμός 3

- Α. Εμείς είμαστε από το σπιτάκι γωνία αριθμός 10 και πάνω. Πρέπει να πάτε στην άλλη εφορία που είναι αλλού και καθόλου κοντά στο σημείο που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή!!!!!

- Εντάξει.

Εντωμεταξύ παρατηρώ στο πίνακα ανακοινώσεων κάτι ρητά από διάσημους φιλοσόφους και μου κάνει εντύπωση!

Παίρνουμε ταξί. Πάμε στην εφορία Β’.

- Γεια σας ήρθαμε να αλλάξουμε εφορία, να έρθουμε στη δικιά σας που είναι καλύτερη κι από την προηγούμενη.

- Που μένετε;

- Σπιτάκι γωνία αριθμός 3.

- Εντάξει σωστά ήρθατε.

(ανακούφιση)

- Κύρια μου, εσείς εμφανίζεστε στο σύστημα με δύο ΑΦΜ.

- Ναι, είμαι η αδελφή του Ρωχάμη και είχα παντρευτεί κι ένα φεγγάρι τον Μπιν (Λάντεν), έχω και κάτι off-shore εταιρείες, καταλαβαίνετε, το χρήμα να ξεπλένεται.

- Ναι, υπάρχει πρόβλημα, θα πρέπει να πάτε εκεί που ανοίξατε το παλιό σας ΑΦΜ και να το διαγράψετε.

- Ναι αλλά εκείνη η εφορία είναι εκτός Αθηνών. Μήπως να κάνουμε κάτι από εδώ;

Τελικά επικρατεί ψυχραιμία και διαγράφω το ΑΦΜ από εκεί. Καταθέτουμε τα χαρτιά για την αλλαγή της εφορίας και μας μένει να καταθέσουμε το Ε9.

-Στον γκισέ απέναντι.

Περιμένω για δέκα λεπτά σε λάθος γκισέ. Ο νόμος του Μέρφυ.

Παρατηρώ κι άλλα ρητά με post-it. Φιλόσοφοι μας βγήκαν οι εφοριακοί.

Περιμένω για 30 λεπτά στον σωστό γκισέ με μόνο τρία άτομα στην ουρά.

Η κυρία που απασχολεί την υπάλληλο τριπλοτσεκάρει μαζί της στον υπολογιστή που έχει γίνει το λάθος και δεν περνάει κάτι. – Να το κάνουμε άλλη μια φορά;

-Οχιιιιιι!

Φτάνει η σειρά μου. Της το δίνω, το σφραγίζει. Πέντε δευτερόλεπτα.

- Που είναι το τρίτο αντίγραφο;

- Σπίτι μου, για μένα δεν είναι.

- Α, ναι!

Πάλι καλά που δεν μου ζήτησε να δει και το δαχτυλίδι αρραβώνων.

Εντάξει δεν ταλαιπωρηθήκαμε και πολύ. Αλλά αποζημιωθήκαμε μετά που περπατήσαμε από Ούλωφ Πάλμε μέχρι την πλατεία του Αγίου Θωμά (καίμε θερμίδες) για να πιούμε καφέ στην καφετέρια της πλατείας και να μας σερβίρουν το φρέντο αντί με κουλουράκι, εντελώς δωρεάν, με ντόνατς με σοκολάτα (παίρνουμε θερμίδες). Και όλα αυτά στην προνομιακή τιμή των 4,20 ευρώ ο καφές με ένα μπουκάλι νερό δώρο.

Μις σκισμένο μανίκι

Η δουλειά μου είναι χειρωνακτική, χαλάω τα όμορφα χεράκια μου στο πληκτρολόγιο και τα όμορφα ματάκια μου στην οθόνη του υπολογιστή. Όμως πρόσφατα ανακάλυψα ότι χαλάω και τα μανίκια μου… Λοιπόν, προσέξτε, κρατάω το αριστερό χέρι σταθερό και το δεξί πάει αριστερά δεξιά από τα νούμερα στα γράμματα. Χρατς χρουτς χρατς χρουτς, το μανίκι τρίβεται στο γραφείο. Έχω χαλάσει τρεις μπλούζες και μια ζακέτα.

Θέλω επίδομα ρούχων.

Θα γράψω ποστ

Καλό μήνα!

Ταχυδρόμε που πας;

Μπήκαμε και στο you tube

Perspective

Απλά τέλειο.

Διακοπή...

Οκτώ παρά πέντε εισέρχομαι στον χώρο εργασίας μου και ακούγεται το τσαφ, κλείνουν τα φώτα, έπεσε το ρεύμα. Προγραμματισμένη διακοπή. Πιάνουμε ψιλή κουβέντα, μαθαίνω για όλα τα διαζύγια και τις αδικοχαμένες σχέσεις των διπλανών μου που ως σήμερα δεν γνώριζα αφού οι διαπροσωπικές μας σχέσεις περιορίζονταν στο καλημέρα, καλησπέρα και σε ένα ημίωρο διάλειμμα ανάμεσα στο πληκτρολογώ, πληκτρολογείς, πληκτρολογούμε. Κι ενώ έχω ενθουσιαστεί με τις ιστορίες και σκέφτομαι να γράψω σενάριο για τη Δεκάτη Εντολή, παρατηρώ ότι η ώρα έχει πάει εννιά και τα αφεντικά κάνουν δεήσεις στη ΔΕΗ να ξαναφέρει το ρεύμα πίσω, γιατί χάνονται εργατοώρες και όχι τίποτα άλλο όση ώρα καθόμαστε θα πρέπει να μας πληρώσουν. Κατά τις εννιά και είκοσι κάποιος πάει στη ΔΕΗ να μάθει τι γίνεται και μας στέλνουν για μια βόλτα μέχρι τις δέκα νταν. Στην πλησιέστερη καφετέρια οι ιστορίες για αγρίους συνεχίζονται, καφές μόνο με σέικερ, τσιμπολογώ το κουλουράκι μου. Επιστρέφουμε και μας ανακοινώνουν πως το ρεύμα αργεί ακόμη και πως μπορούμε να αποχωρήσουμε. Ωραία, θα πάω σπίτι να διαβάσω για το ΕΑΠ.

Από τις δέκα και μισή που έχω φτάσει στο σπίτι…

Έχω δει τηλέοραση, Μενεγάκη, Αρναούτογλου, Μελέτη, Χίο κλπ κλπ.

Έχω πάρει ένα δεκάλεπτο υπνάκο στον καναπέ αλλά κατέβηκε η θερμοκρασία του σώματος μου και αναζητώντας την κουβερτούλα μου ξύπνησα.

Έχω κάνει ένα τσιγάρο.

Με έχει πιάσει ο πόνος και έχω πάει στο ταχυδρομείο να πληρώσω ΟΤΕ και Cosmote που λήγουν το τέλος του μηνός.

Έχω πάρει φρέντο από το Everest.

Έχω πάρει Lifo, Athens Voice και Real Simple.

Έχω ψάξει στο driveme και στο oasa.gr για το πώς θα πάω το απόγευμα σε ένα ραντεβού που έχω για δουλειά.

Έχω μπει στο skai.gr για να δω τη σύγκρουση με τα τραμ.

Έχω σερφάρει σε όλα τα blogs που έχω στα favorites.

Έχω κολλήσει λίγο με το facebook.

Και τώρα γράφω αυτό το ποστ.

Η ώρα είναι 2 και σε κανένα δίωρο θα πρέπει να ξεκινάω σιγά σιγά για το ραντεβού μου. Εντάξει μωρέ, διαβάζω και το απόγευμα!

Living Darfur

ΈΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ κομμάτι των Mattafix για το Darfur
και κάποια στοιχεία εδώ

See the nation through the people's eyes,
See tears that flow like rivers from the skies.
Where it seems there are only borderlines
Where others turn and sigh,
You shall rise

There's disaster in your past
Boundaries in your path
What do you desire will lift you higher?
You don't have to be extraordinary, just forgiving.
And those who never heard your cries,
You shall rise
And look toward the skies.
Where others fail, you prevail in time.
You shall rise.

Awu indoda yam
Hayi bayibulele bo
Hayi indoda yam
Hayi ababanda bam

Ukubu izi ingane zabo zodlala zibuzuswa
Ingane ezindane zabo zodlala zibuziswa

(You may never know,
If you lay low, lay low)
You shall rise

Sooner or later we must try... Living
(You may never know,
If you lay low, lay low)

See the nation through the people's eyes,
See tears that flow like rivers from the skies.
Where it seems there are only borderlines
Where others turn and sigh,
You shall rise

(You may never know,
If you lay low, lay low)

Sooner or later we must try... Living

Ψάξε βρες

Ανοίγω τα μάτια μπροστά σε μια οθόνη

Εκεί βρίσκεται η αλήθεια

Στο περιθώριο ενός πεζοδρομίου

Μαζεύω τα κομμάτια μου

Σε βρίσκω στους δείκτες του ρολογιού

Και παίρνω μια βαθιά ανάσα

Κάνω σερφ σε σελίδες

Και αλλάζω εικόνες

Με ταχύτητα που δε μπορείς να φανταστείς

Γιατί είμαι άνθρωπος

Και θέλω να βρω τα όρια μου

Όταν το χιόνι λιώνει

Πρέπει να βρω έναν τρόπο

Να το διατηρήσω παγωμένο

Να μη χαθεί

Να τελειοποιήσω τις αρετές μου

Να ελαττώσω τις φοβίες μου

Να ψάξω εκεί που δεν έχει ψάξει ποτέ κανείς

Και να βρω την πραγματική αλήθεια

Αστείο δεν είναι;

Μόνο αστείο δεν είναι.

Πες μου τι διαβάζεις.... βαριέμαι

Βαριέμαι σου λέω να το κάνω αλλά τελοσπάντων..... με προκάλεσε η Naf


Οδηγίες

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 [αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο].
3. Βρες την πέμπτη περίοδο [=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι] της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους [δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη].
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Διαβάζω Ιστορία της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και δίπλα μου βρίσκεται ο δεύτερος τόμος από τα Ευρωπαϊκά Γράμματα, για να καταλάβετε το μέγεθος έχει γύρει το τραπέζι και βρίσκεται στον αέρα από τη μια πλευρά. Έχει 658 σελίδες οπότε το 123 είναι παιχνιδάκι.

Είναι ικανός επίσης να καινοτομεί, επινοώντας την κωμωδία-μπαλέτο, που συνδυάζει τα θέλγητρα του κωμικού με το κύρος του "μεγάλου" θεάματος. Από τους Facheux (Οι ανυπόφοροι, 1661) έως τον Κατά Φαντασίαν ασθενή, το έργο του Μολιέρου περιλαμβάνει αρκετά κομμάτια που ανήκουν σε τούτο το σύνθετο είδος. Το λειτούργημα αυτό που επιτελεί ο συγγραφέας μάς φανερώνει εξάλλου τη φύση των σχέσεων του με το βασιλιά.


Δεν προσκαλώ κανέναν άλλο, βαριέμαι είπαμε!

Χιόνισε κοπάνα

Do you feel lucky?

Γράψε στο google.gr :" Βρές τον Μάκη " και πάτα το " Αισθάνομαι τυχερός "

Chance

Μπράβο παιδιά που μπαίνετε και τσεκάρετε (άλλες φορές διπλοτσεκάρετε) αν έχω γράψει κάτι. Μπράβο χίλια μπράβο. Είμαι απασχολημένη και εξάλλου είναι γνωστό, όταν έχεις τις μαύρες σου έχεις περισσότερη όρεξη να γράψεις, να μιζεριάσεις πάνω από ένα χαρτί με ένα Ρέμο στο cd και μια Νικολούλη στην tv. Όμως όταν είναι όλα cool τα λόγια είναι περιττά. Δεν έχω λόγους να γκρινιάζω, δεν έχω κάτι να πω. Οι ημέρες περνάνε γρήγορα αλλά όμορφα, χωρίς άγχος. Τη δημιουργικότητα μου την βάζω όλη στο διάβασμα για το πανεπιστήμιο και τη δύναμη μου στη γυμναστική. Αναδιαμόρφωσα το βιογραφικό μου και το έστειλα από δω κι από εκεί στα κουτουρού. Πριν το αναλυτικό κείμενο για τα «προσόντα» μου, αναλογίες ξέρετε… έγραψα το εξής:

Αν σήμερα δεν πέρασες τη γριούλα απέναντι

έχεις ακόμη μια ευκαιρία

να κάνεις μια καλή πράξη

Wanna give me a chance?

Το πατήσαμε

Μια ηλιόλουστη ημέρα, λίγο πριν η διαβολική κακοκαιρία χτυπήσει την Αθήνα, εμείς πατήσαμε… χιόνι.

Από την μονοήμερη (αναγκαστικά αφού τα Τρίκαλα Κορινθίας το προηγούμενο ΣΚ ήταν overbooked) εκδρομή μας.

Πρίβιουσλι ον λοστ

Κρατάω την αναπνοή μου (θα το έχω κολλήσει από το πολύ Pilates που κάνω τελευταία, κορμάρα θα γίνω και δεν θα με γνωρίζετε) και περιμένω να έρθει εκείνη η συγκλονιστική ημέρα που θα κάτσω αναπαυτικά στον καναπέ μου για να δω το πρώτο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του LOST! Στις 31 Ιανουαρίου θα δείξουν ένα recap (damn it) και μετά θα ξεκινήσουν κανονικά. Άντε, άντε, δεν αντέχω άλλο, και απορώ πως άντεξα τόσους μήνες. Που να γεννούσα κιόλας, ακόμη θα περίμενα.

Συγκλονίστηκα και από το θάνατο του Heath Ledger, κρίμα το παιδί, αληθινά κρίμα.

Και μην ξεχνάτε ότι…. Πιάσαμε την καλή!!! (ο νοών νοείτο).

p.s εννοείται ότι δεν θα αναφερθώ για τη ζαχοπουλιάδα, σας προτείνω όμως να δείτε την "εξιλέωση". Ένα μάθημα ζωής για τη συγνώμη και πως να τη ζητάς.

Ο σεισμός

Στον από κάτω όροφο μένει μια οικογένεια με τρία παιδιά, τρία αγόρια. Κατά καιρούς γίνονται ομηρικοί καβγάδες, του στυλ βρίζω, φωνάζω και πετάω πράγματα. Μερικές φορές είναι τόσο έντονοι που τους φαντάζομαι αιμόφυρτους στο πάτωμα, αλλά την επόμενη μέρα τους βλέπω χαμογελαστούς και ευγενικούς στο ασανσέρ. Όταν καυγαδίζουν, τρίζουν τα πατώματα, σπάνε πράγματα, χτυπάνε πόρτες. Με λίγα λόγια κάθε φορά αλλάζουν έπιπλα στο Ικεα. Και κατά πάσα πιθανότητα, οι αφορμές πρέπει να είναι τελείως χαζές, του στυλ γιατί κοιμάσαι ακόμη, είναι Σάββατο μεσημέρι, ή κάτι άλλο για το αυτοκίνητο κλπ. Anyway, σήμερα στις επτά και τέταρτο όταν ξυπνήσαμε από τον σεισμό, τους ακούσαμε να μιλάνε δυνατά. Και αφού ξεπεράσαμε την τρομάρα μας, αρχίσαμε να φτιάχνουμε φανταστικούς διαλόγους (που την βρήκαμε την όρεξη πρωινιάτικα;;;)

- Έγινε σεισμός ρε ξύπνα.

- Τι θες ρε μαλάκα, δεν ξυπνάω.

- Σου λέω έγινε σεισμός!

- Δεν ήταν το εστιακό βάθος του εδώ ρε, κοιμήσου.

- Μαγκιές; Σε μένα μαγκιές;

- Ναι ρε, αφού δεν ξέρεις τίποτα.

- 6,7 ήταν ρε μαλάκα. (χαστούκι)

- 6,2 ρε φλώρε. (χαστούκι)

Και μέσα στα γέλια μας ξαναπήρε ο ύπνος.

CHASING LIBERTY*

*δανείζομαι τον τίτλο από την ανάλαφρη ταινιούλα που πρόβαλε χτες το βράδυ το star και μας ταξίδεψε σε Πράγα, Βενετία, Βερολίνο και Λονδίνο, θυμίζοντας μας μερικά από τα ωραιότερα ταξίδια μας.

Βρίσκομαι στριμωγμένη ανάμεσα σε δυο εργασίες για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και ξεκινάει το δημιουργικό μου άγχος. Στις προηγούμενες δυο πήρα καλούς βαθμούς, 8 στη Λογοτεχνία και 9 στην Ιστορία. Περάσαμε από τις καλύτερες διακοπές της ζωής μας πιστεύω, μια εβδομάδα και κάτι, ξεκουραστήκαμε, ήπιαμε τους καφέδες μας και φάγαμε του σκασμού. Ένα περίεργο συναίσθημα, γυρνάω για δουλειά και δεν με νοιάζει, δεν βαρυγκωμώ, αντίθετα, έχω όρεξη και δεν με νοιάζει. Νομίζω πως ζω μια καλή περίοδο στη ζωή μου. Από εκείνες που καταλαβαίνεις κάθε στιγμή και την εκτιμάς. I’ll be back. Καλή χρονιά!!

photo από flickr, atsuo

My Milan

Μιλάνο λοιπόν, το παίξαμε κοσμοπολίτες και ζήσαμε στην ιταλική πόλη του βορρά από την Παρασκευή μέχρι τη Δευτέρα. Κάθε ταξίδι είναι ωραίο, θέλει πολύ περπάτημα, άντε και καμιά επιστραγαλίδα για τον πόνο. Τα συμπεράσματα.

1. Στο Μιλάνο θα πας για ψώνια. Έχει φυσικά αρκετά μουσεία και το Duomo όμως όταν η ουρά για την είσοδο κάνει το γύρο της πλατείας θα προτιμήσει να κατηφορίσεις προς τις βιτρίνες που σου κόβουν την ανάσα, όχι για την ομορφιά τους αλλά για τα καρτελάκια κάτω από τα ρούχα.
2. Στο Μιλάνο δεν καπνίζουν. Για αυτό θα δεις ένα τσούρμο νέους να κάθονται έξω από τα μπαρ, όρθιοι ή στα πεζουλάκια για να καπνίσουν πίνοντας το ποτό τους, ξεπαγιάζοντας από το κρύο.
3. Στο Μιλάνο δεν μιλάνε αγγλικά. Ή τουλάχιστον δεν θέλουν να μιλάνε. Κι εμείς δεν μιλάμε ιταλικά. Πάντως με τη γλώσσα του σώματος μια χαρά συνεννοηθήκαμε.
4. Στο Μιλάνο, τα τρένα φεύγουν στην ώρα τους. Για αυτό αν χάσεις το τρένο των 9:57 θα πρέπει να περιμένεις το τρένο των 10:27.
5. Στο Μιλάνο έχεις πολλούς ξένους, από ξένα κράτη, όπως είναι η Ομόνοια τα βράδια στην Αθήνα. Μάλιστα ένας πανέξυπνος Μπαγκλαντέζος μας κατάλαβε με τη μία και μας είπε καλησπέρα και μετά μιλούσε φαρσί τα ελληνικά, επειδή είχε μείνει για δυο μήνες στην Ελλάδα. Και μετά σου λέει ταχύρυθμα μαθήματα.
6. Στο Μιλάνο έχει πάρα πολύ κόσμο. Αν έχεις πάει στην Ερμού Σάββατο πριν την Πρωτοχρονιά πολλαπλασίασε το επί 50.
   
7. Στο Μιλάνο δεν έχεις πάει αν δεν πας και στο Como. Μια υπέροχη λίμνη, μια ώρα από το Μιλάνο όπου αν και δεν ανακαλύψαμε το σπίτι του George Clooney κάναμε από τις ωραιότερες βόλτες μας και απολαύσαμε υπέροχη θέα στις Άλπεις.
8. Στο Μιλάνο θα πας με easyjet. Κλείσαμε τα εισιτήρια δυο μήνες πριν και πληρώσαμε μόνο 150 ευρώ και για τους δυο, μετ’επιστροφής. Πάμε άλλη μια, πληρώσαμε μόνο 150 ευρώ και για τους δυο, μετ’επιστροφής. Θα σου έχει μια μικρή καθυστέρηση και στο πήγαινε και στο έλα αλλά έχεις περισσότερο χρόνο να αποτελειώσεις το πορτοφόλι σου στα duty free του Malpensa.

don't know any better

Δευτέρα πρωί, επτά και μισή διασχίζω την Κηφισίας με τα ακουστικά στα αυτιά τα οποία δεν θα βγάλω μέχρι τις 4 και μισή που θα επιστρέψω σπίτι. Ο τροχονόμος άργησε πάλι να μας δώσει το σινιάλο να περάσουμε απέναντι οπότε ξεκλέβω λίγο χρόνο και τρέχω στο everest να πάρω μια Athens Voice. Εκνευρισμένη, πάλι θα χάσω το μετρό που θα με κάνει να είμαι στην ώρα μου στη δουλειά περπατώ με μικρά αλλά γρήγορα βήματα. Ο κόσμος στο βαγόνι αδημονεί. Δεν βρίσκω να καθίσω πάλι και μένω όρθια προσπαθώντας να μην ακουμπήσω με την παλάμη μου κάπου, να μη πιαστώ, με πιάνουν οι σιχασιές μου που και που, όλοι γκούχου γκούχου είναι, αν είναι να αρρωστήσω, κάθομαι και σπίτι μου με ανοιχτά τα παράθυρα, να μπαίνει όλο το κρύο μέσα.

Στη δουλειά επικρατεί σιγή. Δεν επιτρέπεται ούτε κιχ. Νομίζω πως έχουν αδυνατίσει τα δάκτυλα μου από την πολύ-πληκτρολόγηση. Αφού το δαχτυλίδι μου γυρνάει πέρα δώθε. Ακούω σταθμούς στο ραδιόφωνο. Best 8 με 10 Γιαννούτσο Βαμβακάρη, μετά λίγο από όλα και τα Mp3 μου. Εντωμεταξύ έχω γράψει 3.000 καταχωρίσεις. Και σωστά. Μάλλον. Στις 12 μύγα τσε τσε τσιμπά τις συναδέλφους μου και ο γυναικωνίτης αδειάζει. Τσιγαράκι στην ταράτσα σαν τους κατάδικους που τους έδωσαν άδεια, βολτίτσα στη γειτονιά για καφεδάκι ή καμιά τυρόπιτα. Στις δωδεκάμισι όλες στη θέση τους. Αρχίζω και στραβώνομαι, με τσούζουν τα ματάκια μου. Ακούω Κωστόπουλο στο Nitro και μετά Μάκη Τριανταφυλλόπουλο στον Ant1, μιλάμε για συνδυασμό που σκοτώνει. Τουλάχιστον με κρατάνε ξύπνια! Γράφω, γράφω, δε με νοιάζει τίποτα. Ο νους μου ταξιδεύει. Κάνω σχέδια για το απόγευμα, για τα σαββατοκύριακα. Στις τέσσερις η μύγα τσε τσε επανέρχεται και το παρθεναγωγείο αδειάζει πάλι. See you tomorrow. Τρέχω να γυρίσω σπίτι, δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.

Δεν μου φτάνει η γκαβομάρα που έχω από το πρωί κάθομαι και ένα δίωρο για κάτι κασέτες που απομαγνητοφωνώ, πως θα βγει το παραδάκι; Με μαλακίες. Κάπως έτσι είπα να πάω και για χειρίστρια στο ΠΑΣΟΚ, για 60 ευρώ και το μόνο που κέρδισα είναι ότι με έβαλε ο Σκανδαλίδης στη λίστα του και με έχει ταράξει στα email. Ψυχούλα!

Φέρνω στο μυαλό μου τη φράση του Lester Burnham από το American Beauty: “This isn't life, it's just stuff. And it's become more important to you than living. Well, honey, that's just nuts.” Είναι περίεργο να διαπιστώνεις ότι μπορείς να αρκεστείς με τα λίγα και να νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, και να μην θέλεις τίποτα άλλο, μόνο να ζητάς λίγες περισσότερες ώρες ύπνου.

Και μετά να χάνεσαι στο μαγικό τραγούδι των puressence.