Ανάμεικτα

 Ένα παιδάκι 11 χρονών στη γειτονιά πέθανε από ανακοπή καρδιάς στο διάλειμμα. Δεν το ήξερα, μπορεί να το είχα δει καμιά φορά, ίσως, στην παιδική χαρά. Τις μέρες που έγινε το κακό, πολύς κόσμος στα μαύρα καθόταν σιωπηλός έξω από το σπίτι μας αφού μένουμε πολύ κοντά. Τρομακτικό. Δεν θέλω να σκέφτομαι πως κοιμάται η μαμά του αυτά τα πρώτα βράδια. Δεν το χωράει το μυαλό μου.

Λίγο πιο κάτω στρίβουμε με το αυτοκίνητο με τη Δανάη. Σιγοτραγουδώ το blister in the sun ενώ στο πίσω κάθισμα η μικρή φοράει κάτι τεράστια κόκκινα γυαλιά, δικά μου, που τα αφήνουμε στο αυτοκίνητο. Είναι αστεία και χαζεύει από το παράθυρο.

Έχω φάει τον κόσμο να βρω ψηλά, πολύ λεπτά κεριά για το πάρτυ. Λέγονται spaghetti candles και ή θα κάνουν όσο η τούρτα για να σου έρθουν από Αυστραλία ή δεν τα βρίσκω πουθενά στην Ελλάδα. Τα ήθελα για τη δική μου τούρτα, αφού λέω να σβήσω κι εγώ τα κεράκια μου τη μέρα του πάρτυ της Δανάης, που θα είναι ανάμεσα και στα δυο, τα δικά της και τα δικά μου.

Κατά τα άλλα το πάρτυ είναι εξαιρετικά χειροποίητο λόγω κρίσης και ο εκτυπωτής μου τυπώνει τόνους gingham paper και εγώ κόβω σημαιάκια και γιρλάντες. Το τι καρώ έχουν δει τα μάτια μου αυτές τις μέρες, δεν λέγεται. Σαν το πουά το περσινό ένα πράγμα. Βοηθάει και το πικ νικ πάρτυ αφού τα καταστήματα και τα site είναι γεμάτα καρώ ιδέες λόγω Χριστουγέννων.

Το λυπηρό είναι ότι θα φάω μισή μπουκιά από ό,τι γλυκό και ψωμένιο φτιάξω για το πάρτυ. Τι κρίμα. Απόψε έχω ραντεβού με τον ενδοκρινολόγο να του δείξω τις μετρήσεις μου. Τις έχω καθαρογράψει στον υπολογιστή μήπως του κάνω εντύπωση και με λυπηθεί. Και έχω αλλάξει το χρώμα των υψηλών μετρήσεων σε κόκκινο. Δεν είναι και πολλές πάντως. Πολλά είναι τα λεφτά που κάνουν οι ταινίες μέτρησης. Ελεήστε.

Το κοριτσάκι μου εξελίσσεται στο πιο καλό κορίτσι του κόσμου. Της λες «σ’αγαπώ» και σου λέει «πολύ». Κάθεται και μαγειρεύει όλη μέρα τα φαγητά της και την περιμένει μεγάλη έκπληξη με κουζίνα-δώρο στα γενέθλιά της. Ζωγραφίζει κάτι κουτσουλιές που τις λέει σπίτι, Βασίλης, παιδάκι που με μεγάλη μαμαδίστικη φαντασία είναι πράγματι όλα αυτά. Κράταμε τα μπλοκ αυτά για πάντα.

Τέλειωσα τις εργασίες μου τις πρώτες και τις απέστειλα να πάνε στο καλό. Τώρα θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο που το έχω μαράζι και μετά θα το ξαναρίξω στο φοιτητικό διάβασμα.

Τη Δεη δεν την πληρώσαμε. Αν μας κόψουν το ρεύμα θα πηγαίνω για wifi στην πλατεία. Και για φαγητό θα το γυρίσω στην ωμοφαγία. Ούτως ή άλλως με μαρούλια τη βγάζω.

Και κοιλιά ανύπαρκτη. Έχω γίνει ο περίγελος της παιδικής χαράς. Ούτε ένα κιλό δεν έχω πάρει. Ρεζίλι. :-P

Στο σορολό(Π)

Είμαι η Ελένη και είμαι καλά απλά τρέχω να γράψω δύο εργασίες και να ξεψαχνίσω το ίντερνετ για ιδέες για το 2ο πάρτυ της κόρης μου γιατί κρίση κρίση, αλλά μία κόρη την έχουμε (προς το παρόν). Α ναι, περιμένω να έρθει η Δεη και επίσης εξακολουθώ να είμαι έγκυος, όταν το θυμάμαι βεβαίως βεβαίως. Το οποίο συμβαίνει κάτι παράλογες ώρες, π.χ. κατά τις 11:30 που ξαπλώνω το κορμί μου στον καναπέ και μπήγω τα κλάματα βλέποντας grey’s anatomy. Επίσης, μπήκα ηδη στον τέταρτο μήνα και η κοιλιά ανύπαρκτη οπότε κάτσε με τις ώρες στις ουρές πάλι, σιγά μη σε πιστέψει κανείς και σου δώσει προτεραιότητα.

Κατά τα άλλα ο εγκέφαλος της Δανάης μεγαλώνει εξαιρετικά γρήγορα και πετάει διάφορες λεξούλες και εξυπνάδες σε ανύποπτο χρόνο και πέφτουμε κάτω από τα γέλια. Full time διασκέδαση δηλαδή.

Για το πάρτυ, το ξεκίνησα με θέμα κοκκινοσκουφίτσα αλλά επειδή δεν μου βγαίνει ακριβώς όπως το θέλω, θα κρατήσω το καρώ τραπεζομάντηλο και θα το κάνω πικ νικ. Εντός του σπιτιού, Νοέμβρη μήνα. Και εκεί που χαζεύω σελίδες ανά σελίδων βρίσκω κάτι απίστευτα πράγματα σε αυστραλιανά site και είμαι στο τσακ για μετανάστευση σου λέω… Οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά λέμε.

Episode 2: the one where Eleni gets pregnant (again!)

Να σας πω κάτι; Είμαι έγκυος. Και είμαι άνεργη και τα χαράτσια έρχονται κάθε μέρα στο γραμματοκιβώτιο. Και χέζομαι από το φόβο μου και πάει χαμένο το Activia. Και το 90% των γνωστών και αγνώστων στους οποίους ανακοίνωσα ότι είμαι έγκυος με ρώτησαν αν το θέλαμε. Κάποιοι ρώτησαν «πάλι;» Βασικά, μόλις το γεννήσω το πουλάω, το θέλεις; Ναι ρε φίλε, το θέλαμε. Αν δεν το θέλαμε, δεν θα το κάναμε, πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε και ξέρουμε τι εστί αντισύλληψη. Και ξέρουμε πως υπάρχει κρίση, άλλα ένα πιάτο φαγητό το παιδί μου έχει να φάει. Και εγώ στο κάτω κάτω, πάλι διαβήτη μάλλον θα έχω και δεν θα τρώω. Και μη με κάνεις να νιώθω άσχημα αν ζητάω που και που βοήθεια από τη μάνα μου ή την πεθερά μου. Δεν επέλεξα εγώ να μην έχω δουλειά. Δεν μου έδωσε κανείς την ευκαιρία. Και ξέρεις ότι προσπάθησα πολύ. Και στο τέλος ξέρεις τι κατάλαβα, ότι είμαι πολύ καλή μαμά. Αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα από οτιδήποτε στον κόσμο. Και είμαι υπερήφανη για το παιδί μου και γελάω μαζί της από το πρωί που ξυπνάμε μέχρι το βράδυ που πάμε για ύπνο. Η αμοιβή που εισπράττω στο τέλος της μέρας μπορεί να ξεπληρώσει όλες μου τις έκτακτες εισφορές. Και ζω σε ένα ωραίο σπίτι και ο άντρας μου με αγαπάει και θα κάνουμε κι άλλο ένα παιδάκι και θα βουλιάξω μέσα στην ευτυχία. Και δεν θα μου μαυρίσει την ψυχή τίποτα, ούτε εσύ που με κοιτάς με μισό μάτι, ούτε εσύ που με λυπάσαι. Αυτό το μωράκι που είδα το πρωί στον υπέρηχο σήκωσε ψηλά τα χέρια και περιμένει την αγκαλιά μου.

I'm Bad

Όταν διάβασα τον τίτλο του post της Γιολίνας, ήμουν σίγουρη ότι μιλούσε για μένα. Βασικά ότι μιλούσε και για μένα. Μετά το διάβασα μέχρι το τέλος, με λίγη δυσκολία, γιατί είχα το κινητό και δεν έχει και τόσο μεγάλη οθόνη και όταν τελείωσα αναφώνησα… την αγαπώ… την Γιολίνα. Τότε ήταν που με κοίταξε περίεργα ο Δημήτρης.

Anyway, στις τρεις εβδομάδες των διακοπών μας, με έκαναν να νιώσω πραγματικά κακός γονιός. Και ξέρετε ποιοι. Αυτοί που φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν, που έχουν άποψη για το πώς θα μεγαλώσεις εσύ το δικό σου παιδί, που είναι απλά περαστικοί και θέλουν να πουν τη γνώμη τους, που είναι σίγουροι ότι τα κάνεις όλα λάθος.

Η Δανάη προχωράει με γρήγορο βήμα προς τα κάγκελα, από κάτω θάλασσα. Εγώ πίσω της φυσικά. Μια κυρία πετάγεται «προσέξτε θα πέσει!». «Βασικά, λέω να την αφήσω να πέσει σήμερα, έτσι για αλλαγή.»

Μετράμε γατούλες σε μια αυλή. «Μια γατούλα κι άλλη μία γατούλα. Δύο γατούλες. Για πες δύο» Περαστική πετάγεται «Μη το βασανίζετε το παιδί, έχει χρόνο να μάθει ακόμη.» Βασανίζω το παιδί μου!

Η γιαγιά μας επειδή η Δανάη δεν πάει στην αγκαλιά της την προσελκύει με το απλό «έλα να σου δώσω ένα κουλουράκι που έχω στην τσάντα μου». Η Δανάη φυσικά πάει. Εμείς λέμε «όχι άλλα γλυκά έχει φάει πολλά σήμερα». «Πώς τα τρώει τα γλυκά, μόνη της; Εσείς της τα δίνετε. Δεν φταίει το παιδί».

Η Δανάη έχει κόψει το φαγητό για μέρες. «Σιροπάκι για την όρεξη πρέπει να της δώσουμε» αποφαίνεται η άλλη γιαγιά.

Περπατάμε με τη Δανάη χέρι χέρι, το ένα ο μπαμπάς το άλλο η μαμά. Κυρία που μας βλέπει αναφωνεί «την κουράζετε; Περπατάει πολύ;» Ναι, εξασκείται για μαραθωνοδρόμος.

Η Δανάη κολλάει ίωση και κάνει πυρετό τρεις μέρες. Φυσικά και φταίω εγώ που δεν την πρόσεχα και την πήγαινα στις κρύες θάλασσες που είναι γεμάτες ιώσεις.

Η Δανάη χτυπάει στην τσουλήθρα και πρήζεται το χείλι αλά Αντζελίνα Τζολί. «Μα κάθε βράδυ στις κούνιες;»|

Λίγο μέλι απ'της ελπίδας την κυψέλη

Μπαίνω στο μπάνιο για να απολαύσω τη μικρή πολυτέλεια που με περιμένει το βράδυ. Ο μπαμπάς έχει αναλάβει απόψε το γάλα και το νανούρισμα. Δεν ήταν δύσκολη μέρα σήμερα, ήταν μια μέρα απλή, με παιδική χαρά, με κυλίσματα στα πατώματα, με καβγαδάκι την ώρα του φαγητού για να φάμε τρεις μπουκιές, με βοήθεια στον πάγκο της κουζίνας όταν πλάθω τα κεφτεδάκια, με βόλτα με το καρότσι στην Αγία Παρασκευή, με καφεδάκι το πρωί με φίλες. Όμως, πείτε με αχάριστη, θέλω και δυο ώρες μόνο για μένα, με τη σιγουριά ότι το παιδί κοιμάται, με το αυτί τεντωμένο στην ενδοεπικοινωνία, χρόνο για μένα, να κάνω μπάνιο, να βάψω κανένα νύχι μωβ, να αράξω στον καναπέ να διαβάσω Στιγκ Λάρσον.

Βγαίνω από το μπάνιο. Ακούω τον Δημήτρη να της διαβάζει ένα βιβλίο. Τον Ήλιο της Λίζας, του Τριβιζά.. Με εμένα αυτό το βιβλίο δεν το αντέχει ούτε μέχρι τις δύο πρώτες σελίδες. Αν και είναι τόσο μαγικό, ίσως για ένα μεγαλύτερο παιδάκι, χαζεύει λίγο τις εικόνες και πάμε σε άλλο. Τώρα είναι στις τελευταίες σελίδες. Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να μπω μέσα, να μοιραστώ αυτή την υπέροχη στιγμή, αλλά κρατιέμαι. Νιώθω μαγικά, κλισέ, σαν ηρωίδα από κομεντί. Τον ακούω να τη ρωτά «και τι θα κάνουμε τώρα;» Μπαίνει στο κρεβάτι της και κοιμάται. Άλλη μια μέρα της ζωής της έφτασε στο τέλος της. Και διάβασε τον Ήλιο της Λίζας μέχρι το τέλος. Με τον μπαμπά της.

Βιάσου! Ο καιρός περνά!
Σε λίγο θα 'ναι αργά!
Γραμμή στη Λισαβόνα
κι απ' τη νεράιδα τη γοργόνα
με τις υγρές πλεξίδες
πάρε τη χρυσή κορόνα
και την αμάραντη ανεμώνα
με τις εφτά δροσοσταλίδες!
Ύστερα κάνε πατινάδα
την υπόλοιπη βδομάδα
κι όταν φτάσεις στη Γρανάδα
γρήγορα και μάνι μάνι
γέμισε με βυσσινάδα
ένα βυσσινί φλιτζάνι!
Τι άλλο μένει; Τι άλλο μένει;
Α, ναι! Πήγαινε στην Υεμένη!
Κάπου κει θα περιμένει
το άλογο το φτερωτό
να σε πάει στον Υμηττό,
για να κλέψεις λίγο μέλι
απ' της ελπίδας την κυψέλη!

30 hours to Mars

Σημείωση: ok έχω να πάω σε συναυλία από πέρυσι στους U2 αλλά σε αρένα χρόνια πολλά οπότε αν γίνω λίγο γραφική στις περιγραφές μου θα πει ότι μεγάλωσα…

Εδώ και μήνες είχαμε κλείσει τα εισιτήρια για τη συναυλία. Κανονίσαμε baby sitting στη γιαγιά και ξεκινήσαμε. Είχα σκεφτεί να πάμε με τραμ αφού ο τόπος διεξαγωγής ήταν η Πλατεία Νερού του Ολυμπιακού Πόλου Φαλήρου αλλά τελικά πήγαμε με το αυτοκίνητο και ευτυχώς υπήρχε πάρκινγκ για τη συναυλία, φτάσαμε 7 και κάτι, οπότε παρκάραμε άνετα και περιμέναμε να ανοίξουν οι πόρτες. Σε αυτή την αναμονή, ένιωσα πραγματικά γριά. Γύρω μου ήταν ένα πολύχρωμο πλήθος από δεκαπεντάχρονα αγόρια και κορίτσια, με σορτσάκια, βαμμένα μπλε νύχια και κοτσίδες. Τα περισσότερα φορούσαν φαρδιά μπλουζάκια των 30 seconds to Mars και κρατούσαν κινητά τηλέφωνα. Μερικά παιδιά είχαν έρθει με τους γονείς τους. Μάλιστα κατάφερα να βγάλω φώτο έναν μπαμπά ο οποίος είχε πάρει ένα σκαμνάκι μαζί του! Τι να είχε στο μυαλό του ο άνθρωπος! 

Από εκεί άρχισα να την ψιλιάζομαι. Έχοντας δει το Closer to the Edge μπορείς να καταλάβεις τι εστί συναυλία των 30STM. Και εντάξει δεν το παίζω υπέρτατη φαν, ξέρω 4-5 τραγούδια τους. Έχω, λοιπόν, την εντύπωση ότι είμαστε ξενέρωτοι για μια τέτοιου μεγέθους συναυλία. Θα επιχειρηματολογήσω, εντάξει;

Στις 7 και μισή, πράγματι άνοιξαν και μπήκαμε μέσα. Στο βάθος η σκηνή, αριστερά μια μίζερη εξέδρα. Το pitch A και την Αρένα τη χώριζαν μεταλλικά κιγκλιδώματα, αλλά στο πλάι αριστερά, ένας τεράστιος χώρος άδειος, για να περνάνε όσοι πήγαιναν στο pitch A. Καθίσαμε ακριβώς εκεί, στην ακρούλα χαζεύοντας την εξέδρα. Στα decks έπαιζαν οι Playmen, οι οποίοι ήταν πάρα πολύ καλοί αλλά ένιωθα ότι εκεί που ήμασταν ο κόσμος δεν συμμετείχε. Εγώ που πάντα φοβάμαι ότι θα με παρασύρουν στις συναυλίες σε αυτούς τους κύκλους που κάνουν αγκαλιασμένοι κάποιοι χορεύοντας. Στους vips ξεχωρίσαμε τους μεγάλου βεληνεκούς Κώστα Φραγκολιά και τον Γιώργο Χρήστου. Anyway, μετά ήρθαν στη σκηνή οι Marsheaux (μη νομίζεις ότι το κατάλαβα τότε, τώρα το googlαρα. Δεν τρελάθηκα, αλλά είχα και τους διπλανούς μου που βαριόντουσαν. Μετά ξαναήρθαν οι Playmen, πιο δυνατά αυτή τη φορά και κάπως ζεστάθηκε το πλήθος. Μετά, με το που τέλειωσαν, και είχε πάει ήδη 10 παρά, μια κυρία λιποθύμησε. Και όπως ήταν φυσικό, μέχρι να τη συνεφέρουν και να την απομακρύνουν η συναυλία δεν θα άρχιζε.

Οι 30STM ήρθαν στη σκηνή στις 10:05 περίπου. Και έκαναν μια απίθανη συναυλία μόνο που εγώ δεν κατάλαβα τίποτα γιατί είμαι πολύ κοντή για να πηγαίνω αρένα, δεν βοηθούσαν οι διπλανοί, τη μισή ώρα την πέρασα κρεμασμένη στα κάγκελα για να βλέπω ή στις μύτες. Μέχρι που ο securitas άρχισε να κάνει τα στραβά μάτια και άφηνε κόσμο να περάσει στο pitch A. Θα μου πεις, κοπελιά, εσύ πλήρωσες για να δεις τη συναυλία από εδώ, κάτι τέτοια κάνετε εσείς οι Έλληνες λαμόγια κλπ. Και θα έχεις και δίκιο. Αλλά ρε παιδί μου, δεν το ήξερα ότι θα είμαστε τόσο ξενέρωτα εδώ πίσω και δεν έδωσα τα επιπλέον 20 ευρώ. Όταν όμως ξεγλυστρίσαμε κι εμείς και πήγαμε μπροστά, τα τελευταία λεπτά (μην φανταστείς) ένιωσα πραγματικά σε ποια συναυλία είχα πάει. Είχε προηγηθεί ένας μονόλογος του Jared για το πόσο χαίρεται που ήρθαν στην Ελλάδα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για εμάς και πως μας συμπονάει και πως θα επιστρέψουν ξανά. Μετά άρχισε να ανεβάζει κόσμο στη σκηνή κι ένας του είπε να μας πει «είστε πολύ μαλάκες», οπότε μια χαρά. Και ξαφνικά είπε «γειά σου Athens» και έφυγε. Και ενώ έπρεπε να σειστεί ο χώρος για το encore, ρε συ ο κόσμος άρχισε να φεύγει… Και από το pitch A ακόμη. Είδε κι απόειδε ο Jared και η μπάντα και ξαναήρθαν οι άνθρωποι να κλείσουν με το Kings and Queens. Σε αυτή τη φάση πρέπει να ανέβασε πάνω από 100 άτομα στη σκηνή, κάτι που το συνηθίζει στις συναυλίες. Και έτσι, τελείωσε, μία ώρα μετά την έναρξη περίπου. Και ήταν τέλεια, γιατί τουλάχιστον τα τελευταία δέκα λεπτά, έβλεπα και χόρευα και έβγαζα φωτογραφίες και jumb jumb jumb.

Μετά πήγαμε να πάρουμε το αυτοκίνητο από το πάρκινγκ και η securitu μας είπε ότι μόλις αδειάσει θα το κλείσει, οπότε δεν θα μπορούσαμε να πάμε να τσιμπήσουμε κάτι με τη ησυχία μας απέναντι. Έτσι μείναμε αποκλεισμένοι για καμιά ώρα με σβηστή τη μηχανή, ακίνητοι σε μια ουρά που δεν είχε σκοπό να κουνηθεί, τρώγοντας βρόμικα στο αυτοκίνητο. Στο τέλος, κάναμε αναστροφή και βγήκαμε μαζί και άλλους από πίσω, καταλήγοντας σε άλλο μποτιλιάρισμα. Και παρκάραμε στην άκρη και κάναμε μια βόλτα στη Μαρίνα του Φλοίσβου μέχρι να αδειάσει ο δρόμος, γιατί δεν είχαμε και βενζίνη (ο νόμος του Μέρφυ, είχε ανάψει λαμπάκι). Κι έτσι τελείωσε η εμπείρια 30 Seconds to Mars που για κάποιο λόγο είχε γίνει 30 Hours to Mars... 2,5 ώρες μετά το τέλος της συναυλίας φτάσαμε σπίτι.

Συμπεράσματα

Είμαι πολύ κοντή για να πηγαίνω σε αρένα.

Ο μέσος όρος ήταν 15 χρονών, είμαι γριά.

Οι 30STM είναι ΤΟ συγκρότημα κι εμείς (κι εγώ μαζί) δεν ξέρουμε πώς να συμπεριφερθούμε σε τέτοιου είδους συναυλίες.

Οι διπλανοί μου ήταν ξενέρωτοι.

Έπρεπε να κλείσουμε εξ αρχής εισιτήρια για pitch A (τσιγκούνηδες)

Τα βρώμικα κάνουν 5 ευρώ έκαστο αλλά είναι νόστιμα τα άτιμα.

Ερωτήσεις

Η κυρία έπρεπε να λιποθυμήσει ακριβώς πριν ξεκινήσει η συναυλία;

Η διοργάνωση από τη spicy δεν θα έπρεπε να ήταν υπεύθυνη και για το χαμό που έγινε στο πάρκινγκ μετά;

Αν δεν μπορούσαμε εμείς να φύγουμε, 2 ώρες μετά τη συναυλία, το συγκρότημα με τι έφυγε; Με ελικόπτερο;

Η securitu πίστευε ότι θα πάει νωρίς στο σπίτι της;

Άραγε ο κύριος χρησιμοποίησε το σκαμνάκι;

Summer snapshots

Της είπα: Δανάη, φόρεσε το φόρεμά σου να φύγουμε!

Μου είπε: Μαμά αργεί ο freddocccino?

Μου είπε: Μαμά, θα πάμε για μπάνιο;

Μου είπε: θα πλατσουρίζω πιο σιγά γιατί κοιμάται το μωρό στη διπλανή ψάθα.

Μου είπε: Μισό λεπτό, παίρνω τη γιαγιά και έρχομαι.

Της είπα: Δανάη, σου αρέσουν τα βερίκοκα;

Σύγχιση προϊόντων

H Δανάη είδε αυτές τις τσίχλες και είπε "νάνι νάνι"

Παράφορα

Μπαίνω στο φεριμπότ μόνη. Στα χέρια κρατώ την τσάντα μου και δυο βιβλία. Πράσινα από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Πάω Αθήνα, αύριο γράφω μάθημα. Φοράω φούστα πουά και άσπρο φανελάκι, μοιάζω με φοιτήτρια αλήθεια. Ξεφυλλίζω τις σελίδες και ονόματα πετάγονται, Πικάσο, Μονέ, Μανέ, Ρενουάρ, Μπρουνελέσκι. Πίσω από τις λέξεις το μυαλό μου ταξιδεύει… στο ριγέ, πολύχρωμο φανελάκι που φόραγε ενώ κοιμόταν δίπλα στο μπαμπά της όταν εγώ έκλεινα την πόρτα κι έφευγα …στα πλατσουρίσματα εκεί που σκάει το κύμα γεμίζοντας τα κουβαδάκια με άμμο και πέτρες… πώς να συγκεντρωθώ… πρώτη φορά φεύγω μόνη μου… μετά από λίγο στο ρεύμα προς Αθήνα, η εθνική οδός άδεια. Πετυχαίνω το τραγούδι του Sakis που την ξετρελαίνει και το τραγουδάω δυνατά… μόνη μου… προσπαθώντας να μην κοιτάξω από το καθρεφτάκι στο πίσω κάθισμα… σε ζητώ παράφορα γλυκιά μου!

Είχα πάει Λαϊκή

Car seat από τα ξένα

Είπαμε να υποστηρίζουμε τα ελληνικά καταστήματα για να μην κλείσουν και μας πάρει όλους η μπάλα αλλά όταν πρόκειται για μεγάλα έξοδα γιατί να μην ρίξουμε μια ματιά στο ίντερνετ; Λοιπόν, σε αναζήτηση μεγαλύτερου καθίσματος αυτοκινήτου για τη μικρή Δανάη, έκανα μια βόλτα από διάφορα site. Καταλήξαμε στο Britax Evolva 123 (2011) – David, αν και θα ήθελα το Cowmooflage γιατί είναι πιο μουράτο, αλλά είναι και πιο ακριβό. Και θα σταθώ εδώ ακριβώς, στην τιμή. Το μαραφέτι, ονόματι καθισματάκι είναι απαραίτητο 100% και δεν θα αναλύσω εδώ τους λόγους. Το να βλέπω μικρά παιδάκια χύμα στο πίσω κάθισμα είναι εγκληματικό, τελεία και παύλα. 

 

Η τιμή του εν λόγω καθίσματος ξεκινά από €229.99 έως και €280.46 (πηγή skroutz.gr). Στο Λητώ κάνει €279,99 με δωρεάν μεταφορικά. Στο www.juniornet.gr κάνει €300 και το κόστος της μεταφοράς κυμαίνεται από 3€ έως 10€.

 

Εγώ το αγόρασα, λοιπόν, από το www.pramworld.co.uk με €161,4, μεταφορικά included. Είπατε κάτι;

Το δέμα ξεκίνησε από το Manchester στις 31 Μαίου και ήρθε οδικώς στην Ελλάδα. Μου έδωσαν tracking number και έβλεπα την πορεία του. Πέρασε από Αυστρία, Ουγγαρία, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Παλλήνη και σπιτάκι μας σήμερα, 10 μέρες μετά. Πολυταξιδεμένο το καθισματάκι μας.

Το έφερε η ACS και νωρίτερα με πήρε τηλέφωνο ο οδηγός να επιβεβαιώσει τη διεύθυνση και να μου πει πως το μόνο πρόβλημα είναι ότι θα το φέρει μεσημέρι και αν θέλω να του δώσω το κινητό μου να με πάρει για να μην χτυπήσει το κουδούνι! Τελικά όμως το φέρανε νωρίτερα και η Δανάη πρόλαβε να το δοκιμάσει πριν το μεσημεριανό της ύπνο.

Το κάθισμα Britax Evolva 123 είναι για παιδιά από 9 έως 18 κιλά και χρησιμοποιείται με την ενσωματωμένη ζώνη 5 σημείων, ενώ στη συνέχεια για παιδιά από 15 έως 36 κιλά η ζώνη αφαιρείται, το κάθισμα ανυψώνεται και το παιδί ασφαλίζεται στο κάθισμα με τη ζώνη 3 σημείων του αυτοκινήτου. Πράγμα που σημαίνει ότι θα μας κρατήσει μέχρι τα 12 τουλάχιστον. Μετά ή παίρνουμε booster ή θα είμαστε τόσο ψηλές που η ζώνη θα είναι μια χαρά από μόνη της. Περιττό να σας πω πόσο της άρεσε, τόσο που χέστηκε από τη χαρά της και αποκτήσαμε τον πρώτο λεκέ στο κάθισμα με αποτέλεσμα να ψάχνω τώρα στο google «how to clean britax evolva car seat».

 

Μάνα είσαι εσύ;

Κι  εκεί που μερικές στιγμές νιώθω ότι δεν είμαι καλή μάνα, όταν η Δανάη γκρινιάζει και τη μαλώνω ή όταν θέλει να κάνει κάτι και το ζητάει επίμονα κι εγώ δεν συμφωνώ γιατί είναι π.χ. επικίνδυνο, βλέπω κάποια πράγματα και λέω πως είμαι η καλύτερη μάμα του κόσμου. Στις παιδικές χαρές όπου κυλιέμαι τα πρωινά και τα απογεύματα, συναντώ μαμάδες με παιδάκια για όλα τα γούστα. Είναι ένα κοριτσάκι 6 χρονών που έχει ερωτευτεί τη Δανάη, της ζητάει συνέχεια να της κάνει αγκαλιές και να της δίνει φιλάκια, την πιάνει από το χέρι, την προσέχει και παίζουνε μαζί. Η μικρή έχει και μια μικρή αδερφούλα, μωρό στο καρότσι. Μια μέρα της είπα για πλάκα, αφού είναι τόσο καλή με τη Δανάη, να έρθει να μας κάνει baby sitting. Αυτή πήγε και το είπε στη μαμά της, η οποία της λέει «αν θες να κάνεις baby sitting, να κάνεις στην αδερφή σου» και μετά «πήγαινε και παίξε με τους συμμαθητές σου». Μπροστά μου όλα αυτά, με κανένα ίχνος χιούμορ. Το κοριτσάκι είναι τόσο τρυφερό και πανέξυπνο και η αντίδραση της μαμάς της με ξένισε. Προχτές, μια άλλη μαμά ανακοίνωσε στην κόρη της πως έρχεται στην παιδική χαρά και η τάδε, μια φίλη. Η μικρή στραβομουτσούνιασε σαν να μην ήθελε να έρθει. Και της λέει «αμέσως εσύ, σκύλα!» Οπότε εγώ που μιλάω με το σεις και με το σας στη Δανάη, που τη σέβομαι και ακούω κάθε της ανάγκη και όσο μπορώ της την κάνω πραγματικότητα, είμαι λάθος; Πώς γίνεται να κάνουμε παιδιά και μετά να τα πληγώνουμε τόσο εύκολα; Να θέτουμε τέτοιο παράδειγμα; Αν τόσο εύκολα λες «σκύλα» το παιδί σου, σε δημόσιο χώρο, φαντάσου πως μιλάς μέσα στο σπίτι, στον άντρα σου, στη μάνα σου, στον πατέρα σου; Δεν τσιμπιέσαι ούτε ένα λεπτό, να σκεφτείς ότι σε ακούει το παιδί και απορροφά σαν σφουγγάρι ό,τι λες; Διάβαζα κάπου, πως στα μάτια τους, επειδή τα αγαπάμε, είμαστε τέλειες. Και ότι κάνουμε είναι τέλειο για εκείνα. Είμαστε τα πρότυπά τους. Όμως δεν έχουμε επιλογή να είμαστε το κακό πρότυπο. Είναι το πιο δύσκολο και ιερό πράγμα που πρέπει να κάνουμε, από τη στιγμή που αποφασίσαμε να φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο. Κάνω λάθος;

Μεγαλώνει...

Και γίνεται ανεξάρτητη. Το συνειδητοποίησα πριν λίγες μέρες, τη μέρα της γιορτής μου. Καθόμουν και μιλούσα με τους φίλους μου και έβλεπα μια Δανάη να περιφέρεται στο χώρο, να παίζει με τα άλλα παιδάκια (ήταν λίγο παιδικό πάρτυ η γιορτή μου) και να μη με έχει ανάγκη. Που και που ερχόταν στο τραπέζι του σαλονιού και τσίμπαγε διάφορα μεζεδάκια (γιατί είναι και λιχούδα) και ξαναγύρναγε στη βάση της. Τη θαυμάζω όταν κάθεται μόνη της στο χώρο που είναι τα παιχνίδια της, μου γυρνάει την πλάτη και το ρίχνει στο διάβασμα. Καμιά φορά ξαπλώνει ανάσκελα και τραγουδάει.  

Και γίνεται απίστευτα χαδιάρα. Με παίρνει κάτι κανονικές αγκαλιές και με φιλάει κάθε φορά που χτυπάω χέρια, πόδια (γιατί είμαι και ατσούμπαλη) και περιμένει να δει αν πέρασε με το φιλί. Και μετά κάνει «πάει» με τα χεράκια της και μια αγωνία στο πρόσωπο αν είμαι καλά. Στην παιδική χαρά τρέχει και αγκαλιάζει όλα τα παιδάκια. Μερικά δεν το δέχονται και πάρα πολύ εύκολα και τότε νευριάζει.

Και γίνεται συζητήσιμη. Και συνεννοούμαστε πλήρως κι ας μη μιλάει ακόμη. Καταλαβαίνει τα πάντα και λέει για ψωμοτύρι «ναι» σε κάθε ερώτησή μου. Βρίσκω τρόπους να την καταφέρω αν π.χ δεν γουστάρει να της αλλάξω πάνα ή να της βάλω ρούχα ή να φάει άλλη μια μπουκιά. Δέχεται να κάνει κάτι αν της δώσεις να καταλάβει, γκρινιάζει ελάχιστα. Νομίζω πως με εμπιστεύεται. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα. 

http://www.youtube.com/watch?v=c0VnmKWUNaM&feature=artist 

Mother's Day

Μια μέρα ήταν και τελείωσε...

One of these days

Σαν τη σημερινή. Που δεν έχεις κέφια, θέλεις να κουρνιάσεις στον καναπέ και να μην κάνεις τίποτα απολύτως. Όμως δεν γίνεται. Ένα μικρό ζουζούνι ξύπνησε για να ζήσει άλλη μια μέρα από τη ζωή του. Σε θέλει εκεί όχι μόνο για τα βασικά θέματα της επιβίωσης του, φαγητό, νερό, πλύσιμο, άλλαγμα πάνας. Σε θέλει να είσαι χαμογελαστή, να της μιλάς και να παίζεις μαζί της. Δεν καταλαβαίνει ότι υπάρχουν ημέρες που δεν είναι τέλειες. Μέρες που η μαμά θέλει να είναι μόνη της, να μη σκέφτεται τίποτα και να ζήσει μια «άσχημη» μέρα. Δεν μπορείς να είσαι μουτρωμένη, πρέπει να προσπαθήσεις. Με νύχια και με δόντια. Για σένα μπορεί να είναι μια κακή μέρα, για εκείνη είναι άλλη μια μέρα χαράς και παιχνιδιού. Σε έχει ανάγκη, δεν πρέπει να της το χαλάσεις. Δεν το έχεις σκεφτεί αλλά ίσως αυτή είναι που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Πρέπει να το παλέψεις.

Παράλογο;

Συναγερμός του απέναντι βαράει από τις 12:30 το μεσημέρι. Φτάνει 6 το απόγευμα. Αποφασίζω να πάρω την αστυνομία.
-Γειά σας, να σας κάνω μια ερώτηση.
-Ναι.
-Χτυπάει ο συναγερμός του απέναντι από το πρωί και μάλλον λείπει. Μπορείτε να κάνετε κάτι;
- Που βρίσκεστε;
-Όδο τάδε στο Γέρακα.
-Μάλιστα, τώρα δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας άρα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.
-Δηλαδή να περιμένω να πάει 11 και να ξαναπάρω.
-Ναι, να πάρετε το 100 να έρθει ένα περιπολικό.
-Και τι μπορείτε να κάνετε;
-Θα δούμε στο κουδούνι το όνομα και θα τον εντοπίσουμε. Εξάλλου μέχρι εκείνη την ώρα θα έχει επιστρέψει και θα τον βρούμε.
-Μα αν επιστρέψει θα κλείσει ο ίδιος τον συναγερμό.


Παύση



- Ναι, πάντως τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πού είπατε ότι βρίσκεται το σπίτι;

Easter-ια

Κάπου πήρε το μάτι μου στην tv να πυροβολούν τον Χάρη Χριστόπουλο και στο backround να νιαουρίζει κάποιος, μπορείτε να με βοηθήσετε παρακαλώ; Κατά τα άλλα καλά, η Σεβαστουπόλεως ίδια και απαράλλακτη, έκανα μισή ώρα ψάχνοντας να παρκάρω και τελικά κατέληξα στο Carrefour το οποίο πήρε είδηση την «εξυπηρέτηση» που μας κάνει τόσα χρόνια και δεν ανοίγει την μπάρα αν δεν του προσκομίσεις απόδειξη που σου δίνουν στο ταμείο! Η μαμά της κοπέλας που νοίκιασε το παλιό μου σπίτι είναι η σωσίας της γυναίκας του Αλ Μπάντι. Όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στη φωνή. Επίσης, η Δανάη δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάτι ζυμαρικά που έχουν σχήματα αριθμών με αποτέλεσμα να την βάζω να κάνει πρόσθεση για να βρούμε τις θερμίδες που πήρε. Χτες μόνο που δεν έγλυψε το πιάτο! Το βράδυ της Ανάστασης και ενώ το σπίτι ήταν κάτω ακριβώς από την εκκλησία η κυρία δεν πήρε πρέφα καμία! Κι ας πέφτανε τα βαρελότα, κι ας άνοιξε ο παπάς τα ηχεία. Πάντως έμαθε να κάνει τον σταυρό της και τώρα… μη δει εικόνα ,σταυροκοπιέται η θεούσα! Μας ακολούθησε σχεδόν σε όλους τους καφέδες και ήταν και πολλοί, εκτός από έναν, ένα μεσημέρι που αυτή ξεράθηκε στον ύπνο αφού είχε πάει πίσω το πρόγραμμα λόγω αρνιού και εμείς αράξαμε σε κάτι καρέκλες με τα φρέντο καπουτσίνο μας στο χέρι και αγναντεύαμε τη θάλασσα. Φέτος βγάλαμε και πολύ καλές φωτογραφίες τις οποίες σήμερα κιόλας έστειλα για εκτύπωση, τέρμα η δικτατορία των ψηφιακών, θέλω να τις πιάσω στο χέρι μου! Να σημειώσω επίσης ότι τα τσουρέκια φούσκωσαν και φυσικά πήγαν σε μαμά και πεθερά για να τις καλοπιάσω! Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να νυστάζει πάρα πολύ και μετά σκέφτομαι ότι καθαρίζω τόσα φρούτα κάθε μέρα κι εγώ δεν τρώω ούτε ένα. Μόνο κάτι κουλουράκια και ψωμοτύρι τσακίζω. Να είμαστε καλά, και του χρόνου.

Ο,τι να 'ναι!!

Talking @ Skype

Το απόγευμα μίλαγα με τις ξαδέλφες μου στο skype. Η Μαρία έφτιαχνε ρεβύθια και ήταν λίγο ανήσυχη για το αποτέλεσμα. Η Κατερίνα μας έλεγε για μια δουλειά που θα κάνει σε μια υπαίθρια αγορά το Σαββατοκύριακο. Εγώ είχα τη Δανάη αγκαλιά και τους έστελνε φιλάκια και ξεκαρδιζόταν συνεχώς. 

Θα μπορούσε να είναι μια απλή συνομιλία στο skype. 

There is a catch my friends.

Εμείς ήμασταν Αθήνα, η Μαρία στη Χιλή και η Κατερίνα στην Ιρλανδία.

Για κάτι τέτοιες στιγμές (και για πολλές άλλες) το ίντερνετ δίνει ρέστα!!!!!

Pleasantville

Κάπου είχα διαβάσει για ένα bazaar με πρώην αγαπημένα ρούχα το οποίο γινόταν χθες και σήμερα στο Περιβολάκι στην Παιανία. Έτσι πήραμε τους δρόμους, εγώ και η κόρη μου και πήγαμε μια βόλτα. Τα ρούχα δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, όμως πήραμε παιδικά βιβλία με ένα ευρώ έκαστο, μια καρφίτσα με τσόχα και παραγγείλαμε μια λαμπάδα για τη βαφτιστήρα μου γιατί μας άρεσε και ήταν ήδη πιασμένη. 

Μετά πήγαμε στην πλατεία της Παιανίας, καθήσαμε για καφεδάκι και μπανάνα και ανακαλύψαμε ότι ο Δήμος έκανε κι άλλο bazaar στο Πνευματικό κέντρο. Πήγαμε μια βόλτα από εκεί, είχε πολύ ωραία πράγματα για δωράκια αλλά τελικά δεν πήραμε τίποτα. Στην αυλή, ήταν μια κυρία περιτρυγιρισμένη από κόσμο και μιλούσε για το πως μπορούμε να καλυτερεύσουμε τη ζωή μας, απαριθμώντας διάφορους λόγους, π.χ. να αγαπάμε το σώμα μας κλπ. Ο κόσμος την άκουγε ενώ παιδάκια έπαιζαν χαρούμενα τριγύρω.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, κατηφόριζαν τη Λεωφόρο Λαυρίου ένα μάτσο ποδηλάτες και ο μπροστινός οδηγός τους έκανε το σήμα της νίκης κι αυτοί τον χαιρέτησαν. 

Η λιακάδα θύμιζε καλοκαιράκι, η διάθεση είχε ανεβεί στα ύψη, δάκρυσα για λίγο από χαρά και ευτυχία, έχοντας περάσει ένα υπέροχο πρωινό με την κόρη μου. 

Κάτι από pleasantville αλλά με χρώματα!