26/6/09

New info!

Προχτές που είχαμε πάει στο γυναικολόγο, ο γιατρός είχε όρεξη και ώρα για κουβέντα. Έτσι μέχρι να φτάσουμε στο δωμάτιο με τον υπέρηχο, να ζυγιστώ (μπλιαχ), να μου πάρουν την πίεση, να ξαπλώσω, να ξεβρακωθώ (εντάξει τη μπλούζα σήκωσα λιγάκι) και να βάλει το μαραφέτι στην κοιλιά μου πέρασε κανένα τεταρτάκι. Δεν τρώγαμε τα νύχια μας, απλά συμμετείχαμε ενεργά και με αληθινό ενδιαφέρον στη συζήτηση που είχαμε ανοίξει, για το πόσο κάνει ο υπέρηχος και αν μπορούμε να πάρουμε κι εμείς ένα με leasing (κάνει όσο ένα Grand Cherokee, οπότε αν βρούμε τα λεφτά θα προτιμήσουμε το αυτοκίνητο), κάτι για σινεμά και πόσο μπορούν να σου χαλάσουν μια ταινία άντρες που βαριούνται μετά το πρώτο ημίωρο κλπ, κλπ. Ενδιαφέροντα όλα αυτά και αστεία, μόνο όμως αν πας για καφέ και όχι αν έχεις έρθει με την ελπίδα ότι (στην 17η εβδομάδα φτάσαμε αγκομαχώντας από την αγωνία ρε γαμώτο) θα δούμε κανένα φύλο ή να ξανάρθουμε σε κανένα μήνα;;

Η αλήθεια είναι πως ανησυχούσα για τη σωματική ακεραιότητα του σπορακίου περισσότερο παρά για το φύλο γιατί πριν δυο εβδομάδες είχα μπει σε ένα σκάφος, ατρόμητη κι ωραία (είμαστε και σκαφάτοι, τι να κάνουμε;) και σε κάτι κυματάκια έκανε ντάπα ντούπα και υπέθεσα ότι θα δούμε το μωρό να φορά σωσίβιο και να παίρνει δραμαμίνες στην καλύτερη περίπτωση, να φορά το μαγιό της Pamela Anderson στην χειρότερη!

Άνθρωπος στη θάλασσα!

Οπότε αφού φωτιστηκε η οθόνη και εμφανίστηκε το μωρό, χωρίς τίτλους αρχής, και μετά ακούσαμε και το soundtrack (γλυκιά καρδούλα να χτυπά σαν να καλπάζουν άλογα) ηρεμήσαμε και επανήλθε το θέμα του φύλου. Ο γιατρός είπε ότι είναι σε καλή θέση και αποφάνθηκε ότι μπορεί να μας διαφωτίσει, αν θέλουμε! Στο άκουσμα της αγγλιστί φράσης «Its a boy!» η *αγάπη* εξαφανίστηκε από το δωμάτιο πανηγύριζοντας κάποιο γκολ του Ολυμπιακού και επανήλθε μετά από κάποια δευτερόλεπτα τροπαιούχος…

Από εκείνη τη στιγμή, όλα μπήκαν σε ένα κουτάκι, το κουτάκι του αγοριού, του ξεχνάμε ροζ και άλλες αηδίες, ροζ θα βάλει μόνο όταν θα γίνει 30 χρονών και η τεστοστερόνη θα χτυπάει κόκκινο! Το προαίσθημα το είχα, και χάρηκα ακόμη πιο πολύ τώρα που το επιβεβαίωσα.

Πρώτη απορία: το αγοράκι καθαρίζεται πιο εύκολα στην ευαίσθητη περιοχή ή το κοριτσάκι; Χε χε.

Και δεύτερη: διακρίνω ένα ρατσισμό στην απόκριση «Μπράβο ρε… με την πρώτη!!» όταν ενημερώνω φίλους και συγγενείς και γνωστούς για το αγοράκι μου;

Και τρίτη: από ποια ηλικία πρέπει το παιδί να ξεκινήσει να βλέπει Lost; Πάντως απορώ με όσους επιλέγουν να μη μάθουν το φύλο, είναι μια τόσο ωραία πληροφορία καταμεσής της εγκυμοσύνης που σε κάνει να σκέφτεσαι διαφορετικά…

«Απόψε θα κοιμηθούμε με άλλες σκέψεις», είπε ο πατέρας το ίδιο βράδυ… Του στυλ το παιδί θα πάει οπωσδήποτε πόλο και θα τελειώσει τη σχολή πιλότων και μετά να κάνει ό,τι θέλει στη ζωή του!!!


Τρεμε Αφρουδάκη!!

4 σχόλια:

Naf είπε...

κοίτα...αν ο Αποστόλης γίνει σαν τα παιδάκια στη φωτό...εγώ σας την δίνω την κόρη μου...δεν το συζητώ!

Mirelen είπε...

Naf, αγάπη μου, αν ο Αποστόλης γίνει σαν τα παιδάκια στην φώτο, θα κλείσει και η Σπάτων και η Μαραθώνος από τις ουρές των κοριτσιών... Θα φροντίσουμε να έχετε καλό νούμερο στην αναμονή, λόγω γνωριμίας!

One Happy Dot είπε...

pardon αλλά αν ο Αποστόλης γίνει σαν τα αγοράκια στη φωτογραφία τότε μπάινω στον πάγο σαν άλλος Walt Disney και όταν φτάσει σε ηλικία γάμου ξεπαγώστε με μαζί με ενα πακέτο φρέσκα λαχανικά Μπαρμπα Στάθη! Ευχαριστώ και στα δικά μας...μητέρα!

Mirelen είπε...

Dotaki, βρε πέραση που είχαν τα αγόρια της φώτο... όχι ότι δεν το περίμενα! Οκ λοιπόν, θα σε περιμένουμε, θα είσαι φρέσκια φρέσκια όπως τώρα!!