Γράμμα στη Δανάη

Δανάη μου,

Κορίτσι μου γλυκό, σου γράφω αυτό το γράμμα τώρα που κοιμάσαι γαλήνια στο κρεβάτι σου μετά από μια μεγάλη Κυριακή με παιχνίδι, γέλιο και βόλτες. Σε έβλεπα σήμερα στην παιδική χαρά να προσπαθείς να σκαρφαλώσεις στα κάγκελα μιας τσουλήθρας, δίνοντας όλο σου το είναι, καταλαβαίνοντας πως κάνεις κάτι πέρα του συνηθισμένου, πάνω από τις δυνάμεις σου. Ήμουν δίπλα και με το ένα χέρι σε ετοιμότητα να σε κρατήσω μην πέσεις, σε χάζευα να προσπαθείς. Παραλίγο να σου πω «κατέβα και πήγαινε από τις σκάλες» αλλά σε έβλεπα πόσο πολύ το ήθελες. Σε άφησα να το κάνεις κι ας φοβόμουν. Κι ας έτρεμε η ψυχή μου ότι θα γκρεμοτσακιστείς και θα χτυπήσεις. Τελικά ανέβηκες και γύρισες και μου είπες, λάμποντας από χαρά «Μαμά, τα κατάφερα».

Και κάπου εκεί, εκείνο το δευτερόλεπτο κατάλαβα πως πρέπει να αρχίσω να σε αφήνω. Συνειδητά. Να σε αφήνω να τολμάς, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Να αφήσω το ένστικτό σου να λειτουργήσει και να απενεργοποιήσω το δικό μου, το μητρικό, που θέλει να προλάβει το κακό. Δεν είναι εύκολο να το κάνω. Όμως στα τρια σου χρόνια, όλος ο κόσμος είναι ακόμη καινούριος, κι ας νομίζεις πως τα ξέρεις όλα. Είναι όλα μπροστά σου για εξερεύνηση. Τα καλά και τα κακά. Κι όσο κι αν θέλω πραγματικά, δεν θα είμαι πάντα εκεί να σε προστατεύω. Δεν θα ζεις πάντα στον ιδανικό κόσμο που βλέπεις γύρω σου, όπως εμείς σου τον παρουσιάζουμε. Δεν υπάρχει παντού αγάπη. Υπάρχει ζήλεια, μίσος και κακία. Δυστυχώς υπάρχει αδικία. Υπάρχουν κακοί άνθρωποι που θα σε πληγώσουν. Θα ήθελα να συνεχίσεις να ζεις στο σελοφάν αλλά το ξέρω ότι δεν γίνεται. Θέλω να σε κάνω δυνατή. Θέλω όμως να κρατήσεις την αθωότητά σου. Θέλω να μείνεις για πάντα τόσο τρυφερή και χαδιάρα. Και συμπονετική. Και αγαπημένη με την αδερφή  σου.

Έρχονται τόσες στιγμές. Η πρώτη σου μέρα στο σχολείο. Ο πρώτος σου έρωτας. Η πρώτη σου βραδινή έξοδος με φίλες. Οι πρώτες σου διακοπές χωρίς τους γονείς. Η μέρα που θα πάρεις το δίπλωμα οδήγησης. Η μέρα που θα φύγεις από το σπίτι να ζήσεις μόνη σου. Σε όλα αυτά δεν θα είμαι εκεί. Θα είμαι ένα βήμα πίσω. Να σου δίνω δύναμη και κουράγιο. Να σε κάνω να πιστεύεις στον εαυτό σου με όλη μου τη δύναμη.

Είσαι ήδη το κορίτσι που πάντα ήθελα να έχω. Και μπορώ να φανταστώ τη γυναίκα που θα είσαι στο μέλλον. Κάθε βράδυ που σου ψιθυρίζω καληνύχτα, σε αγαπώ και μια στάλα παραπάνω.

 

Η μαμά σου

ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ την πόρτα για ένα μωρό που κλαίει

Λοιπόν μου ήρθε αυτό το email σήμερα και το διάβασα πολύ προσεκτικά!

Τρομερά προσεκτικά σας λέω. Ήθελα τόσο πολύ να το πάρω στα σοβαρά.

Όμως, δεν ξέρω πως, το μυαλό μου έκανε τις παρακάτω σκέψεις.

Επίσης μου ανέβασε το ηθικό γιατί διαβάζοντας το ένιωσα ότι είμαι πάρα πολύ πλούσια (πιο πολύ από το να μπορώ να πληρώσω τη δόση για το χαράτσι) και θέλουν όλοι να με κλέψουν. Επίσης ξυπνάω πάθη σε δολοφόνους και βιαστές κι αν γλυτώσω γράφω και το bestseller της χρονιάς. Αν τρέξω, όλες τις φορές που αναφέρει, γλυτώνω και το γυμναστήριο.

(τις σκέψεις μου τις διαβάζεις με κόκκινο)

 

Εξαιτίας των πρόσφατων απαγωγών ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ.
Αυτό είναι για σένα,
και για να το μοιραστείς
με τον/την σύζυγό σου,
τα παιδιά σου,
όλους όσους ξέρεις.
Αφού διαβάσεις αυτές τις 9 σημαντικές συμβουλές,
στείλτο σε κάποιον που νοιάζεσαι.
Δεν είναι κακό να είσαι προσεκτικός
σε αυτό τον τρελό κόσμο που ζούμε.

(μέχρι εδώ με είχε καθηλώσει ο συγγραφέας, μη σου πω ότι συγκινήθηκα κιόλας)

1. Συμβουλή από το Tae Kwon Do :
Ο αγκώνας είναι το πιο δυνατό σημείο στο σώμα σου.
Αν είσαι αρκετά κοντά, χρησιμοποίησέ τον!

(εγώ πίστευα ότι το πιο δυνατό σημείο της εμφάνισής μου είναι κάποιο άλλο, είναι και μαμαδίστικο το blog, μη το αναφέρω τώρα)

2. Αυτό το έμαθα από έναν τουριστικό οδηγό
στη Νέα Ορλεάνη
Αν ένας ληστής σου ζητήσει το πορτοφόλι και/ή την τσάντα,
ΜΗΝ ΤΟΥ ΤΟ ΔΩΣΕΙΣ .
Πέταξέ το μακριά από εσένα....
το πιο πιθανό είναι να ενδιαφέρεται περισσότερο για το πορτοφόλι σου
και/ή την τσάντα σου παρά για σένα,
και θα πάει να το πιάσει.
ΤΡΕΞΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ!

(πολύ διάβασμα έχει ρίξει ο κύριος. Αν μου έχει βάλει το πιστόλι στον κρόταφο, με το που θα πετάξω το πορτοφόλι μακριά, που ξέρω ότι δεν θα με πυροβολήσει. Επίσης, από το φόβο μου δεν θα μπορώ να πάρω τα πόδια μου..)

3. Αν σε πετάξουν ποτέ στο πορτπαγκάζ ενός αυτοκινήτου,
κλώτσα έξω τα καλύμματα από τα φώτα και βγάλε το χέρι σου από την τρύπα και κούνα το πολύ.
Ο οδηγός δε θα σε δει, αλλά θα σε δουν όλοι οι υπόλοιποι.
Αυτό έχει σώσει ζωές.

(εντωμεταξύ φαντάζομαι ότι είμαι σύζυγος κροίσου με πέντε γράμματα και μου φτιάχνει η διάθεση. Πολύ καλό το κόλπο με τα φανάρια, δεν είχα ιδέα ότι έχω πρόσβαση σε αυτά από το πορτ μπαγκάζ)

4. Οι γυναίκες έχουν τη συνήθεια να μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους
μετά από ψώνια, φαγητό, δουλειά, κλπ., και απλά κάθονται
(ελέγχοντας κάτι, κάνοντας μια λίστα κλπ.
ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!)
Το «αρπακτικό» θα σε παρακολουθεί, και αυτή είναι η τέλεια ευκαιρία να κάτσει στη θέση του συνοδηγού, να βάλει ένα όπλο στο κεφάλι σου,
και να σου πει που να πας.
ΑΜΕΣΩΣ ΜΟΛΙΣ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ,
ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕ.

(Δηλαδή να μη φάω τη σοκοφρετίτσα που πήρα από το σουπερμάρκετ; Να μην τσεκάρω αν έχω ειδοποίηση στο fb; Να μην ανοίξω λίγο twitter; Να μην ποστάρω φωτογραφία στο Instagram; Πότε θα τα κάνω αυτά καλέ μου ληστή; Στο σπίτι, με το που βγάλω το κινητό, δεν μου ανήκει.)

Αν κάποιος
είναι μέσα στο αυτοκίνητο
με ένα όπλο
στο κεφάλι σου
ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕΙΣ,
επαναλβάνω:
ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕΙΣ!
Αντίθετα γκάζωσέ το
και ρίχτο πάνω σε οτιδήποτε, διαλύοντας το αυτοκίνητο.
Ο αερόσακός σου θα σε σώσει.
Αν ο άλλος είναι στο πίσω κάθισμα
θα πάθει πολύ χειρότερα.
Αμέσως μόλις τρακάρει το αυτοκίνητο
βγες έξω και τρέχα.

(Ωραία, κι αν μου κάνουν surprise party και δεν είναι κλέφτης κι εγώ πάω και στουκάρω το αυτοκίνητο μου σε καμιά κολώνα, θα πληρώσεις εσύ την ασφάλεια;)

5 . Μερικές σημειώσεις για το πως να μπεις στο αυτοκίνητό σου σε ένα πάρκιν:
A.) Να είσαι σε εγρήγορση:
κοίτα τριγύρω σου,
κοίτα μέσα στο αυτοκίνητό σου,
στο πάτωμα του συνοδηγού ,
και στο πίσω κάθισμα

(όχι δεν θα μοιάζω καθόλου τρελή αν τα κάνω όλα αυτά)
B.) Εάν έχεις παρκάρει δίπλα σε ένα μεγάλο βαν,
μπες στο αυτοκίνητο από την πόρτα του συνοδηγού.
Οι περισσότεροι μανιακοί δολοφόνοι επιτίθενται στα θύματά τους
τραβώντας τα μέσα στα βαν τους ενώ οι γυαίκες προσπαθούν να μπουν στα αυτοκίνητά τους.

(ο Χριστός κι η Παναγία)

C.) Κοίτα το αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο δίπλα σου από την πλευρά του οδηγού ,
και του συνοδηγού.. Αν ένας άντρας κάθεται μόνος στη θέση κοντά στο αυτοκίνητό σου , καλό θα ήταν να γυρίσεις πίσω στο μαγαζί ή στη δουλειά και να πάρεις ένα αστυνομικό ή σεκιουριτά να σε συνοδεύσει στο αυτοκίνητο.
ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΑΠΟ ΟΤΙ ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΣ. (Και καλύτερα παρανοϊκός από ότι νεκρός.)

(Αν κάθεται ένα άντρας μόνος στη θέση κοντά στο αυτοκίνητο μου και είναι και ωραίος, πιο ωραίος από τον σεκιουριτά τουλάχιστον, θα πάω. Και το κρίμα στο λαιμό μου)

6. ΠΑΝΤΑ να παίρνεις το ασανσέρ
αντί για τις σκάλες.
(Οι σκάλες είναι φοβερά μέρη να είσαι μόνη
και το τέλειο σημείο για εγκλήματα.
Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό τη ΝΥΧΤΑ!)

(Δηλαδή να μην κάνω τζάμπα γυμναστική; Να γραφτώ γυμναστήριο; Οι σκάλες είναι φοβερά μέρη ναι και φοβιστικά, ιδιαίτερα όταν πρέπει να τα σφουγγαρίσεις)

7. Αν το «αρπακτικό» έχει όπλο
και είσαι υπό τον έλεγχό του,
ΠΑΝΤΑ ΤΡΕΞΕ!
Το «αρπακτικό» θα σε πετύχει (έναν κινούμενο στόχο)
μόνο 4 στις 100 φορές. Και ακόμα και τότε,
είναι πιο πιθανό ότι ΔΕ ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙ
ένα ζωτικό όργανο.
ΤΡΕΧΑ, καλύτερα σε ζιγκ ζαγκ!

(Ωραία, σε θέλω και για ένα τζόκερ που θέλω να παίξω. Σύμφωνα με τις στατιστικές, αν πετύχει την καρδιά μου, θα πεθάνω ή όχι;)

8. Καθώς οι γυναίκες, προσπαθούμε πάντα να είμαστε καλές:
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ
Μπορεί να οδηγήσει στο βιασμό σας , ή στο θάνατό σας.
Ο Ted Bundy, ο μανιακός δολοφόνος, ήταν ένας εμφανίσιμος,
μορφωμένος άντρας, που ΠΑΝΤΑ ποντάριζε στην καλοσύνη των ανυποψίαστων γυναικών.
Περπατούσε με ένα μπαστούνι, ή κούτσαινε, και συχνά ζητούσε «βοήθεια» μέσα στο αυτοκίνητό του ή με το αυτοκίνητό του,
με το οποίο απήγαγε το επόμενο θύμα του.

(Εγώ καλή; Επειδή είμαι γυναίκα; Μη διαβάζεις τα γλυκανάλατα που γράφω εδώ μέσα; Εγώ δεν έχω δώσει ευρώ σε ζητιάνο, ούτε έχω γυρίσει να δω αν μου ζητάει ο παππούς να τον περάσω απέναντι. Δεν έχω κάνει σε προσκόπους. Μόνο τον Κάιζερ Σόζε θα βοηθούσα επειδή μου αρέσει ο Κέβιν Σπέισι.)

9. Ένα ακόμα σημείο για ασφάλεια:
Κάποιος μόλις μου είπε ότι μία φίλη του άκουσε ένα μωρό να κλαίει έξω από την πόρτα της την περασμένη νύχτα,
και κάλεσε την αστυνομία επειδή ήταν αργά
και της φάνηκε περίεργο. Η αστυνομία της είπε:
«Ό,τι και να κάνετε, ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.»
Η κυρία τότε είπε ότι ακουγόταν σαν να μπουσουλούσε το μωρό δίπλα στο παράθυρο, και ανησυχούσε
μήπως μπουσουλούσε κι έβγαινε στο δρόμο.
Ο αστυνομικός της είπε, «Έχουμε ήδη μία μονάδα καθ`οδόν,
ό,τι κι αν κάνετε, ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.»
Της είπε ότι πίστευε ότι ένας μανιακός δολοφόνος έχει ηχογραφήσει το κλάμα μωρού και το χρησιμοποιεί για να βγάζει γυναίκες από τα σπίτια τους επειδή πιστεύουν ότι κάποιος έχει εγκαταλείψει ένα μωρό. Της είπε ότι δεν το έχουν επιβεβαιώσει ακόμα,
αλλά έχουν λάβει αρκετές κλήσεις από γυναίκες που έλεγαν ότι άκουγαν κλάμα μωρού έξω από τις πόρτες τους όταν ήταν μόνες την νύχτα.

Παρακαλώ στείλτο αυτό και ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ την πόρτα για ένα μωρό που κλαίει----
Αυτό το e-mail θα έπρεπε να το λάβουμε σοβαρά υπόψη γιατί
η θεωρία του μωρού που κλαίει αναφέρθηκε στο America 's Most Wanted όταν έφτιαχναν το προφίλ ενός μανιακού δολοφόνου στη Λουιζιάνα.

 

(εντάξει αυτό με το μωρό το επικροτώ! Μπορώ να το εφαρμόσω σας παρακαλώ και μέσα στο σπίτι; Να όταν ακούω ένα μωρό το βράδυ, στις 2, στις 4 στις 7, να παίρνω την αστυνομία και να ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ; Μπορεί να είναι μανιακός δολοφόνος. Ευχαριστώ. )

Ελέφαντες και φλαμίνγκο

Εντάξει προφανώς είμαι τρελή. Δηλαδή δεν μου φτάνουν δυο παιδιά, τα ξενύχτια, οι δουλειές του σπιτιού και το διάβασμα για το Ανοιχτό. Θέλω να βάζω κι άλλα στο κεφάλι μου. Από επιλογή. Θέλω να ζορίζομαι για να γίνομαι πιο δημιουργική και να βρίσκω τρόπους να αλλάζω τη μέρα μου, να μην είναι η μια ίδια με την άλλη. Και ναι, αντλώ τη δύναμη και την έμπνευση από τις μικρές αλλά ναι, υπάρχουν αυτές οι στιγμές που μου αρέσει να φτιάχνω κάτι, crafting, μουτζουρόνινγκ, ένα κέικ βρε αδελφέ και αμέσως νιώθω διαφορετικά.

Επειδή λοιπόν είμαι τρελή αλλά με φιλοσοφία, παρήγγειλα ραπτομηχανή, η οποία είναι καθ'οδόν και έχω τρελή όρεξη να αρχίσω να ράβω. Εννοείται ότι δεν έχω ράψει τίποτα, ποτέ, ούτε με το χέρι. Εδώ λοιπόν γελάνε.

Επίσης πήρα μέρος στο The Elevated envelope project. Μου το γνώρισε μια φίλη μου, η οποία έχει πάρει ήδη μέρος. Το ξέρετε; Λοιπόν, το οργανώνει μια κοπέλα από την Αμερική, η οποία ονομάζεται Tara Bliven. Σε αυτή λοιπόν δηλώνεις συμμετοχή και σε οργανώνει σε ομάδες, μικρές ή μεγάλες, τα μέλη των οποίων στέλνουν ο ένας στον άλλον ...γράμματα. Αλλά δεν είναι απλοί pen pals, όπως κάναμε παλιά. Η Τara προτείνει μια θεματολογία βάση της οποίας πρέπει να φτιάξεις με τα χεράκια σου τους φακέλους. Δηλαδή φουλ δημιουργικότητα και φαντασία. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αν θέλεις τον υπολογιστή σου αλλά όσο λιγότερο μπορείς, με την έννοια ότι δεν θα σχεδιάσεις κάτι και θα το τυπώσεις. Καλύτερα π.χ. να το ζωγραφίσεις απευθείας στον φάκελο. Από την άλλη δεν είναι και scrapbooking, του στυλ κολλάω πραγματάκια το ένα πάνω στο άλλο.

Μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε:

 

 

 

 

 

 

 

Δηλαδή, πείτε, δεν θα πετάγατε από τη χαρά σας αν λαμβάνατε έναν τέτοιο φάκελο; Χαλάλι κι ας ερχόταν μαζί και η ΔΕΗ με το χαράτσι δηλαδή.

Λοιπόν, κάτι τέτοιο θα κάνω κι εγώ. Εχω να στείλω 9 φακέλους σε όλο τον κόσμο. Αμερική, Αγγλία και Καναδά. Και Ελλάδα γιατί στη λίστα μου είναι και η φίλη μου!!!

Επέλεξα θέμα το ζωολογικό κήπο και κάθομαι και κλέβω ιδέες από παιδικά βιβλία και κάνω σχέδια και διάφορα ζώα για να δω τι ακριβώς θα κάνω στους φακέλους. Και για όσους με γνωρίζουν, εντάξει αυτό δεν είναι ακριβώς "Ελένη". Δηλαδή δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Κλέβω τους μαρκαδόρους της κόρης μου και ζωγραφίζω ελέφαντες και φλαμίνγκο. Περαστικά μου. Ξέρω ξέρω.

 

 

Χαρά. Παιδική.

Ξεκίνησα να γράφω αυτή την ανάρτηση ενώ μπροστά μου κάθόταν η μεγάλη τρομερή της προηγούμενης ανάρτησης, τάχα μου ζωγράφιζε barbie αλλά συνέχεια έλεγε αρλούμπες, γυρνούσε και μου μιλούσε και μου έκανε πλάκες. Του στυλ "δεν βάφηκε κανείς" ενώ έχει γίνει μπλε η μπλούζα της από το μαρκαδόρο. 

Τη χρειάζομαι πολύ αυτή τη χαζομαρίστικη ατμόσφαιρα αυτή τη στιγμή και νομίζω ότι μόνο τα μωρά μου μπορούν να μου την προσφέρουν. Τον τελευταίο καιρό, από τη βάπτιση και μετά, έρχονται στα αυτιά μου κακές ειδήσεις. Δεν αφορούν άμεσα εμένα ή εμάς αλλά με επηρρεάζουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Είναι όλες αναστρέψιμες (σχετικά) αλλά είναι δυσάρεστες, έχουν χαλάσει ψυχές, θέλουν χρόνο, υπομονή και αγάπη. Είναι κάποιες ιστορίες που δεν θέλω να συζητάω, άλλες που ξέρω πως ήταν μέσα στο πρόγραμμα κι άλλες αναπάντεχες, π.χ. ένα κρυολόγημα έστειλε το μωρό δύο μηνών μιας φίλης για νοσηλεία στο νοσοκομείο. Με κάνουν να σταματάω να γκρινιάζω για μικροπράγματα.

Αυτές τις μέρες έχει λιακάδα και μετά από μια ωτίτιδα που ταλάνισε και τις δυο αδερφούλες και ξεπεράστηκε με αντιβίωση, είπαμε να εκδράμουμε προς παιδική χαρά. Όπως έγραψα και στο fb, ήλιος πια σημαίνει παιδική χαρά, ο συνειρμός είναι απλός και ευθύς. Παλιά ίσως σήμαινε κοπάνα από το σχολείο, διάλειμμα για καφέ στη δουλειά, βόλτα κοντά στη θάλασσα, αλκυονίδες μέρες. Τώρα σημαίνει παιδική χαρά. Για αυτές και για μένα. 

 Και μετά επιστροφή στο σπίτι, χαμός παντού, για να γίνουν οι δουλειές επιστρατεύονται όλες οι λύσεις. Ακόμη κι αν χρειαστεί να ανέβει το μικρό πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Little kitchen helpers. 

 

Προχτές το βράδυ βλέπαμε τη Ζωή του Πι και εντάξει πείτε με χαζή αλλά νόμιζα ότι αυτό το λιοντάρι είναι η Μιράντα. Που θέλει να επικοινωνήσει μαζί μας και ακόμη δεν μπορεί. Που το βλέμμα της έχει τόση σπιρτάδα, που τα πιάνει όλα στον αέρα κι ας είναι μόλις 10 μηνών, που "πλάθει κουλουράκια" και χτυπάει παλαμάκια και στηρίζεται και τσου σε λίγο θα δεις ένα μωρό να περπατάει. Αυτό το μικρό το αγαπώ τόσο πολύ. Είναι ίσως λίγο πιο ατίθασο αλλά εξίσου αγαπησιάρικο. Και σίγουρα πιο κολλημένο με τη μαμά. Κι ας δέχεται τον αποθηλασμό εύκολα τελικά. Κι ας σκουντουφλάω τα βράδια να τρέχω να φτιάχνω γάλατα. Κάθε τρεις ώρες, Εγγλέζα στο ραντεβού της. Αλλά δεν φταίει κανείς, εγώ φταίω με τα κόνσεπτ βάπτισης.

Ζωή χωρίς ομπρέλες

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μαμά και δυο παιδιά, μικρά, τρυφερά και όμορφα. Ζούσαν στο δάσος και είχαν φτιάξει το μικρό σπιτάκι τους στα κλαδιά του αγαπημένου τους δέντρου, μιας καστανιάς. Όταν έβρεχε κρυβόντουσαν στο σπίτι τους, όταν είχε ήλιο στέκονταν στον παχύ ίσκιο που έκανε το δέντρο τους, όταν έρχονταν τα άγρια ζώα τους πετούσαν τα κάστανα κι αυτά φεύγανε χορτασμένα μόνο για λίγο.

Μια μέρα, η μαμά και τα παιδιά ξύπνησαν και είδαν γύρω τους φωτιά. Το δάσος καιγόταν και το σπίτι τους ήταν μέσα στις φλόγες. Η μαμά άρπαξε τα παιδιά της και έτρεξαν όλοι μαζί μακριά να σωθούν. Για καλή τους τύχη, δίπλα υπήρχε ένα βουνό και άρχισαν να σκαρφαλώνουν.

 Σιγά σιγά άρχισε να βρέχει. Η μαμά έβγαλε από την τσάντα της μια μεγάλη ομπρέλα και την άνοιξε. Όμως από κάτω χωρούσαν μόνο τα παιδιά της, αν έμπαινε αυτή θα έβγαινε ο γιος της και θα βρεχόταν, αν έμπαινε αυτή κι ο γιος της θα ήταν απροστάτευτη η κόρη της. Δεν υπήρχε λύση. Κάποιος έπρεπε να θυσιαστεί.

-Μαμά έλα θα στριμωχθούμε και θα χωρέσουμε. Έλα, δεν μπορούμε να σε βλέπουμε να βρέχεσαι.

-Προχωρήστε εσείς, εγώ αντέχω τη βροχή.

Όμως δεν την άντεχε. Τα ρούχα της άρχισαν να λιώνουν και κουραζόταν διπλά να περπατάει.

Για μια στιγμή ο γιος της πετάχτηκε και την τράβηξε κάτω από την ομπρέλα και έμεινε κάτω από την βροχή αυτός. Γδάρθηκε το πρόσωπο του, άστραψαν πάνω του κεραυνοί.

-Μη παιδί μου. Μπορώ, προχώρησε. Σε παρακαλώ.

Και το παιδί προχώρησε.

Και η βροχή, αλύπητη, συνεχιζόταν. Και τα παιδιά, προστατευμένα κάτω από την ομπρέλα, γύριζαν που και που και με δάκρυα στα μάτια κοιτούσαν τη μανούλα τους να παλεύει να σκαρφαλώσει, να μην τους χάσει, να μην χαθεί.

Και σιγά σιγά πλησίαζαν στην κορυφή. Και όσο έβλεπαν ότι πλησίαζαν τόσο μεγαλύτερες δυνάμεις αποκτούσαν.

Όταν φτάσανε, ως δια μαγείας, σταμάτησε και η βροχή.

Βγήκε ο ήλιος.

Κλείσανε την ομπρέλα. Δεν την χρειάζονταν πια.

Στην άλλη πλευρά του βουνού έβλεπαν μακριά μια μεγάλη πόλη, σαν μια μεγάλη αγκαλιά που τους περίμενε.

Βάλανε τα κλάματα όλοι μαζί, αυτή τη φορά από χαρά. Από την άλλη πλευρά του βουνού, δεν υπήρχε ούτε φωτιά, ούτε βροχή. Υπήρχε μόνο μια καινούρια ζωή χωρίς ομπρέλες.

http://youtu.be/AvBKlBhfgPc?t=1m15s

Αφιερωμένο.

Ατάκες Δανάης -Μαμά, μιλάω τούρκικα;

Έτσι για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας σας παραθέτω πρόσφατες, λαχαριστές ατάκες τρίχρονης Δανάης.


Εγώ: Μπράβο, φτιάχνεις τόσο εύκολα το παζλ.
Δανάη: Να σου πω κάτι; ΜΕΓΑΛΩΣΑ.
Εγώ: Δεν το περίμενα να μεγαλώσεις τόσο γρήγορα.
Δανάη: Αφού έπρεπε να το περιμένεις.


Κλείνει τον υπολογιστή αμέσως μόλις της το λέω.
-Είδες; Την ακούω την μανούλα μου.

Ακούμε ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο.
Μπαίνει το αγαπημένο της, το Rain over me.
-Θα βάλει και τον Σάκη. Γιατί ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.

Περνάμε έξω από το θέατρο με την παράσταση "Άντρες έτοιμοι για όλα"
Βλέπει την αφίσα.
-Τι είναι αυτό;
-Θέατρο.
-Εδώ πρέπει να έρθει ο μπαμπάς.

Βρέχει και ρίχνει κεραυνούς και βροντές.
-Δεν θέλω να βλέπω τον αστράφτη.

Η ξαδέλφη της: Δανάη, έχεις κάνει κοιλίτσα.
Δανάη: Ναι αλλά έχω μικρό στήθος.

Της εξηγώ ότι πρέπει να βγάλει της πιτζάμες της και να ντύθεί.
Εγώ κι η αδερφή της έχουμε ντυθεί.
-Μαμά δεν έχεις ντυθεί. Φοράς ακόμη τα γυαλιά σου.
(δηλαδή δεν είχα βάλει τους φακούς μου.)

Περπατάμε στο δρόμο. Βλέπει ένα γκαράζ, μπερδεύεται και το λέει: Γκαζάρ
-Μαμά μιλάω τούρκικα;
 

Tea party Baptism

Επανέρχομαι με φωτογραφίες από το tea party της βάπτισης της Μιράντας. 

Το πόσο καταευχαριστήθηκα την προετοιμασία νομίζω δεν χρειάζεται να το πω. 

Το πόσο θα ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο for a living, εννοείται.

Το πόσο budget friendly μπορούν να γίνουν όλα αυτά τα σημαντικά της ημέρας της βάπτισης δεν μπορείτε να φανταστείτε. Χρόνος, ιδέες, ίντερνετ και όρεξη λοιπόν.

Χρωστάω φωτογραφία από τις μπομπονιέρες. Stay tuned.

Οι φάκελοι της πρόσκλησης σε μπεζ κραφτ χαρτί. Τα γραμματόσημα τα τύπωσα, δεν είναι αυθεντικά και τα έκοψα γύρω γύρω με το γνωστό ψαλίδι χειροτεχνίας για να μοιάζουν με αληθινά.

Τι βάπτιση; Tea βάπτιση! Και η πρόσκληση στο concept φυσικά!Τη σχεδίασαν οι νονοί μας που είναι και designer γραφίστες και τους έχουμε και του χεριού μας.

Home Delivery: τα μπισκότα ταξίδεψαν μαζί με τους νονούς από την Αγγλία για να μας συνοδέψουν στο τσάι. Όσα περίσσεψαν, προσφέρθηκαν στους καλεσμένους μας μέσα σε χειροποίητα σακουλάκια που έγραφαν "Τσάι με Μιράντα".

Το Backdrop με τις χάρτινες ροζέτες και τα ρολόγια.(ναι, είχα backdrop και στο χωριό μου!!)

The cookie and shortbread buffet.

Teacups and cupcakes.

It's tea time.

Τα σακουλάκια με τις χάρτινες δαντέλες.

Το τραπέζι των ευχών: οι καλεσμένοι έγραφαν σε καρτποσταλ τις ευχές τους και τις συμβουλές τους για τη νεοφώτιστη και τις τοποθετούσαν στη βαλίτσα. Επίσης μπορούσαν να διαβάσουν αυθεντικές καρτποστάλ που απεικόνιζαν μνημεία και χαρακτηριστικά σημεία της πόλης του Λονδίνου.

 Στο τραπέζι των ευχών βρίσκονταν επίσης μαρέγκες (τις έφτιαξα εγώ), κουφέτα και τα μαρτυρικά βραχιολάκια.

Αυθεντική καρτ ποστάλ. Στην πίσω πλευρα είναι γραμμένη από άγνωστο αποστολέα.

Το τραπέζι των εκπλήξεων: κουτιά από τσάι, button cookies & teabag cookies (τα έφτιαξα εγώ!), οι κονκάρδες και το σταυρόλεξο. Όσοι το έλυσαν έμαθαν κάποια πράγματα για τη μικρή Μιράντα.

Στα παιδιά προσφέρθηκαν κονκάρδες που έγραφαν "Ήμουν κι εγώ στη βάπτιση της Μιράντας" με μια τσαγιέρα για να θυμούνται για πάντα εκείνη την ημέρα.

Update

Η μπομπονιέρα ήταν ένα χάρτινο κουτί που περιείχε τα εξής: ένα φακελάκι τσάι, ένα μπισκότο Μιράντα, ένα τούλι με 7 κουφέτα και ένα χαρτάκι με ένα γνωμικό για το τσάι. Στην κορδελίτσα ήταν περασμένη μια μικρή πλαστική τσαγιέρα. 

Αυτοί ήταν οι υπόλοιποι χρωματικοί συνδυασμοί. Τα αγόρασα από dhgate.com.

Μαρτυρικά βραχιολάκια σε πολλά πολλά χρώματα.

Eco γλαστράκια centerpiece

Στη βάπτιση της Μιράντας έγιναν όλα χειροποίητα και οργανώθηκαν μήνες πριν έτσι ώστε να μπορέσω να τα κάνω χωρίς άγχος και πίεση. Το γεγονός ότι η βάπτιση ήταν low budget δεν ήταν μόνο λόγω ανάγκης αλλά και επειδή είμαστε πλέον της άποψης ότι δεν αξίζει να ξοδεύεις χρήματα για πράγματα που δεν θα μείνουν. Αξίζει να δημιουργείς αναμνήσεις, στα παιδιά σου και στους καλεσμένους και αυτό, πιστέψτε με μπορείς να το κάνεις με πολύ λίγα χρήματα.

Για παράδειγμα η διακόσμηση των τραπεζιών κόστισε 10 ευρώ για είκοσι βαζάκια με λουλούδια. Πώς; Ανακυκλώνοντας όλα τα μεταλλικά κουτιά που πέρναγαν από τα χέρια μας, π.χ. πουράκια, χυμός ντομάτας, κρέμες παιδικές κλπ κλπ. Έβγαλα και την πρωτότυπη ετικέτα και τύπωσα διάφορα vintage, τύπου παλιές συσκευασίες από προϊόντα από το ίντερνετ (λίγο flickr, λίγο pinterest, λίγο google). Τις κόλλησα με ταινία διπλής όψης και εγένετο το θαύμα. Μεταμόρφωση. Λίγες μέρες πριν από τη βάπτιση πήγα σε ένα φυτώριο και παρήγγειλα 20 γλαστράκια-σκυλάκια, αξίας 0,50 ευρώ το ένα. Μάλιστα ο κύριος μου τα διάλεξε ένα ένα ώστε να είναι ανθισμένα και σε καλή κατάσταση. Τα τραπέζια μας ήταν 8 και βάλαμε από δυο σε κάθε ένα και τα υπόλοιπα τέσσερα που περίσσεψαν διακόσμησαν τον μπουφέ.
Κόστος για τενεκεδάκια: 0
Κόστος για εκτύπωση: 0
Κόστος για λουλούδια: 10 ευρώ τα 20 γλαστράκια.
Συνολικό κόστος για 20 γλαστράκια:10 ευρώ.

Αν θεωρείται ότι η εκτύπωση κόστισε λόγω ανάλωσης των χρωμάτων του εκτυπωτή, τότε οκ, θα μπορούσα να έχω επιλέξει σελίδες από περιοδικά για πέταμα and this is recycling my friends.


Περισσότερα για το tea party σύντομα.

Οργανώσου

Καλή χρονιά είπαμε; Η αλήθεια είναι την έλευση του νέου χρόνου την επισκίασε, τουλάχιστον για τη δική μας οικογένεια, η αγωνία για την ημέρα της βάπτισης της Μιράντας. Θέλω να γράψω ειδικό πόστ για τη βάπτιση απλώς περιμένω να έχω στα χέρια μου μερικές φωτογραφίες για να μπορέσω να την παρουσιάσω σωστά. Πάντως το θέμα της ("που πας χωρίς θέμα" που με κοροιδεύουν και οι ξαδέρφες μου) ήταν το Tea Party και όλα βασίστηκαν σε αυτό. Ήταν μια low budget βάπτιση, αλλά κατά τη γνώμη μου, δεν της έλειψε τίποτα. Αυτά όμως σύντομα σε άλλο ποστ.

Σήμερα θέλω να μοιραστώ δύο νέα πράγματα που έφτιαξα στην κουζίνα, στην προσπάθεια μου να την οργανώσω και να εκμεταλλευτώ όλους τους χώρους της. Καταρχάς μετά το ξεκαθάρισμα, πέταξα τουλάχιστον 5 σακούλες. Υπήρχαν "σκοτεινά" σημεία που δεν ήξερα ούτε κι εγώ ακριβώς τι είχα. Πετάχτηκαν πολλά, ληγμένα, σπασμένα κλπ, ορισμένες συσκευές που παραμένουν αχρησιμοποίητες εδώ και χρόνια μπήκαν σε πακέτο για να χαρισθούν και οργανώθηκαν όλα τα ντουλάπια. Το κλειδί στην όλη υπόθεση ήταν τα καταπληκτικά ραφάκια του ΙΚΕΑ που δημιουργούν επιπλέον χώρο μέσα στο ντουλάπι και είναι ιδανικό για τα ποτήρια και τις κούπες αλλά και για το ντουλάπι με τα τρόφιμα. Φυσικά έκανε τρομερή διαφορά στο ντουλάπι με τα μπαχαρικά. Αλληλούια.

Επίσης, αυτά τα deliveroχαρτα βρήκαν επιτέλους τη θέση τους. Χάνονταν συνέχως ή τσαλακώνονταν. Κόλλησα με ταινία διπλής όψης ένα πλαστικό διαφανή φάκελο που ανοίγει από τη μια πλευρά στην εσωτερική πλευρά ενός ντουλαπιού. Έβαλα μέσα ΜΟΝΟ τα delivery που χρησιμοποιούμε πιο συχνά. Αποστολή εξετελέσθη.

Φυσικά οργάνωσα όλα τα cooking και baking εργαλεία ώστε να είναι συγκεντρωμένα στο ίδιο σημείο. Έβαλα σε πιο πρακτικό σημείο τις κατσαρόλες και τη χύτρα. Καθάρισα το ψυγείο και έκανα χώρο στην κατάψυξη. Ναι είχε ένα παγωτό λεμόνι που είχα φτιάξει το καλοκαίρι.
Έχω σκοπό να καθαρίζω, να ξεκαθαρίζω δηλαδή ένα δωμάτιο ανά εβδομάδα. Την κουζίνα την κατάφερα σε 3-4 ημέρες πάντως. Επόμενο το γραφείο, παίζει να βγουν από εκεί 322 σακούλες για πέταμα. Αν καταφέρω και καρφώσω κι ένα ράφι στον τοίχο θα φτιάξω ένα κανονικό χώρο για crafting!!!

Παράλληλα έφτιαξα λίστα για το σούπερμαρκετ με τα πράγματα που αγοράζουμε συνήθως, την τύπωσα και την έβαλα στο ψυγείο. Εκεί σημειώνουμε αυτά που μας λείπουν, τη στιγμή που το ανακαλύπτουμε και έχω σκοπό να καταφέρουμε να πηγαίνουμε μια φορά την εβδομάδα στο σουπερμάρκετ, γιατί ως τώρα τα πήγαινε έλα για δυο τρια πράγματα ήταν συχνό φαινόμενο. Επίσης θα καθιερώσω εβδομαδιαίο πρόγραμμα γευμάτων έτσι ώστε να ξέρω ακριβώς τη χρειάζομαι για την επόμενη εβδομάδα και να φτιάχνω τη λίστα του σουπερμαρκετ ανάλογα.

Και μετά από όλα αυτά τα αγχωτικά οργανωτικά, εσύ που με ξέρεις, πες πες, δεν το περίμενες; Δεν θα γίνω ψυχαναγκαστική στο υπόσχομαι. Όμως έτσι θα έχω περισσότερη ώρα για παιχνίδι!!! 

Αλλάζουν τα πεζοδρόμια

Περπάταγα στα στενά βρώμικα πεζοδρόμια της Σκουφά σήμερα το απόγευμα. Εκεί που κάποτε ήταν η γειτονιά μου. Τότε που ξεχυνόμουν στην αγορά του Κολωνακίου και κατέληγα πάντα στη Ζάρα για κανένα μπλουζάκι φθηνιάρικο αλλά γουστόζικο. Στο πατάρι, στο Σκουφάκι, έλαβα ένα απόγευμα ένα μήνυμα σε μια από τις πρώτες συσκευές κινητής τηλεφωνίας.  Ο αποστολέας κάτι μου έλεγε για τα Χρυσόψαρα των Πυξ Λαξ. Συβιλλικά, όπως πάντα. Κι άλλες συναντήσεις εκεί, που έμειναν στα λόγια. Πολύ λιώσιμο στην Τσακάλωφ, everest,  εκεί είδαμε τους πρώτους gay όταν ήρθαμε στην Αθήνα από την επαρχία. Εκεί καταλήγαμε μετά από συναυλίες στο Λυκαββητό, μετά από ξενύχτια στο kalhua, σιγά τη ζωή, λίγο δήθεν, λίγο φοβισμένη επανάσταση. Μόνη στην Αθήνα τότε, σε ένα τεράστιο σπίτι. Πολλές πολλές αναμνήσεις σε αυτή τη γειτονιά. Στη Pasteria κέρασα τους φίλους μου για την πρώτη σοβαρή πρόσληψή μου ως κειμενογράφος. Κατηφόριζα με τον μπαμπά μου τη Σίνα όταν με πήραν τηλέφωνο να μου πουν ότι με προσλαμβάνουν. Πιο κάτω, στο Φίλιον (λεγόταν Dolce τότε;) καθόντουσαν οι γονείς μου για καφέ, όταν εγώ περνούσα κάνοντας μαθήματα οδήγησης. Κι αυτοί με καμάρωναν.  Στην Καπλάνών, στη σχολή, τότε ένιωθα πως έκανα κάτι πολύ σπουδαίο, τόσο σοβαρό. Ερχόταν ο Λοβέρδος και τον γλυκοκοιτάγαμε όλες. Ερχόταν ο Γεωργουσόπουλος και ήταν λίγη η αίθουσα για εκείνον. Η Κανέλλη, την είδαμε δυο τρεις φορές το χρόνο. Τα πρώτα τσιγάρα εκεί. Στους Χαιρετισμούς έμπαινα βιαστικά στον Άγιο Διονύσιο για να ανάψω ένα κεράκι, φορτωμένη με τις τσάντες από τα ψώνια. Τις Δευτέρες που τελειώναν τα λεφτά του Σαββατοκύριακου να περιμένω στην ουρά στο ATM της Εθνικής στη Σόλωνος. Τα έτοιμα λεφτά που κατέθεταν οι γονείς. Εύθραυστες σχέσεις. Τους έπαιρνα καθόλου τηλέφωνο τότε; Περίμενα μόνο να χτυπήσει. Απολάμβανα μοναξιά και κακές συνήθειες, τριπλοτσεκάροντας το κινητό για μηνύματα και διαβάζοντας λογοτεχνία, με ύφος μπλαζέ. Στο Da Cappo μια μέρα είδα τον Παπακαλιάτη. Τότε που ήταν στα πρώτα του και ήμασταν όλες τρελές μαζί του. Εγραφα πολύ τότε. Χειρόγραφα. Κι ήθελα να γνωρίσω κανένα μπάρμαν και να συχνάζω στο μπαράκι του, κάπως σαν το Peach Pit το είχα φανταστεί, αλλά δεν μου έκατσε ποτέ.

Περπάταγα κι απόψε στα βρώμικα πεζοδρόμια της Σκουφά. Πολλά λουκέτα. Η Ζάρα έχει μείνει μισή, κυριολεκτικά, μιζέρια. Το μπαρ στην εσοχή πριν το Tribeca πάλι αλλάζει, δεν στεριώνει. Το Μουρλοκούκου στη θέση του, χρόνια τώρα, και δεν έχω ψωνίσει ποτέ. Περνώ από το Φίλιον και δεν βλέπω τον Τζούμα.  Πάνε τα Goodys, χάλια η πλατεία. Δεν έχει που να κάτσεις πια. Γύρισα για λίγο πίσω σε εκείνα τα χρόνια. Δεν ήμουν η Ελένη που είμαι σήμερα τότε. Αλλά 10 χρόνια πριν όλα ήταν αλλιώς. Πιο αθώα; Πιο καινούρια; Πιο καταθλιπτικά; Πιο όμορφα;

Με προσπερνάγανε απόψε μικρά κορίτσια που ζούνε τη δική τους νέα, έντονη ζωή ή έτσι νομίζουν. Χαμογελούσαν και συζητούσαν. Είδα στα μάτια τους τις δικές μου κόρες λίγα χρόνια αργότερα. Μόνες τους ανεξάρτητες να ζουν τη ζωή τους, να φτιάχνουν αναμνήσεις. Κι ήταν καλό το όραμα. Καλό και το φλας μπακ. Μια αγαλλίαση. Ό,τι έζησα ως τώρα, καλό. Αν μη τι άλλο, θετικό. Αλλάζουν τα πεζοδρόμια. Βρωμίζουν, μικραίνουν, μεγαλώνουν. Αλλά πάντα θα περπατάνε εκεί κορίτσια. Σαν εμένα τότε. Σαν τα σημερινά. Σαν τις μικρές, μεγάλες αύριο.

Mickey Mouse Party

Εντάξει συγκίνηση πολύ πολύ πολύ! Το μικράκι που βγήκε από την κοιλιά μου έγινε πριν από λίγες μέρες τριών χρονών. Κι άμα τη ρωτήσεις θα στο πει με περηφάνεια. Είμαι τριών χρονών. Και ξέρει τόσα πολλά πράγματα. Καμιά φορά συγκρίνω το μυαλό της με το μυαλό της πιο μικρής και τρομάζω. Η Δανάη ξέρει τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα. Από τα εντελώς πρακτικά, τα αυτονόητα (τι είναι το αυτοκίνητο, τι είναι το πιάτο) πράγματα που αγνοεί το μικρουλίνι μέχρι και πιο μεγάλες έννοιες. Κάθε μέρα είναι και μια αποκάλυψη. Μεγαλώνει και έχει μια ωριμότητα στα λόγια της μεγάλου παιδιού. Εντάξει προφανώς κάνει παρέα περισσότερο με μεγάλους. Αλλά είναι παρατηρητική. Και ψυχοπονιάρα. Και λίγο θεατρίνα. Και μεγάλη χορεύτρια. Και φυσικά ξέρει όλους τους στίχους -αγγλικούς και ελληνικούς- απ'έξω. Παπαγαλία υποθέτω. Τις προάλλες, ήμασταν έξω και ακούστηκε το λαικό άσμα  "δεν ταιριάζετε σου λέω" και πετάχτηκε να πει "το τραγούδι μας μπαμπά". Εντάξει κρύφτηκα λίγο και μετά έσκασα στα γέλια.

Για το πάρτυ της είχαμε θέμα mickey mouse γιατί ξεροσταλιάζει με το Clubhouse. Η προετοιμασία έγινε σταδιακά για να μη τα δω όλα. Το κόστος ήταν σχετικά μικρό γιατί ήταν όλα χειροποίητα. Δεν είμαστε για πολλά έξοδα, αλλά ούτε υπάρχει λόγος.

Η πρόσκληση μας.

 

 

 Για τη διακόσμηση έπαιξε πολύ χαρτοκοπτική, η οποία είχε αρχίσει μέρες, για να μην πω μήνες, πριν.

Πολύ μας βόλεψε αυτό το φωτιστικό, κρεμάμε διάφορα πράγματα κατά καιρούς, ανάλογα με την εποχή και το θέμα.

 

 

Τα δωράκια για τα παιδάκια (είχαν μέσα καραμέλες και γλυφιτζούρι και χαρτονομίσματα disney mickey mouse που τύπωσα από το ίντερνετ)

Όλα τα μεζεδάκια τα έφτιαξα εγώ, όπως και την τούρτα.

 Oreo cupcakes

Ρυζόγαλο

Καλαμάκια με πατάτα και κεφτεδάκι

 Ποπ κορν απλό και με σοκολάτα

Η δεύτερη τούρτα ήταν δική μου, γιατί μέσα στον Δεκέμβριο είχα κι εγώ γενέθλια και είπα πάλι να σβήσω το κεράκι μου από σπόντα. Η τούρτα ήταν με ποπ κορν, πρέτζελ, smarties και μαρσμέλλουους. Είχε φοβερή εμφάνιση και ενδιαφέρουσα γεύση!

Επίσης για όλα τα παιδάκια αλλά και για όποιον μεγάλο ήθελε έφτιαξα κοκαλάκια/στέκες με τα αυτιά του Μίκυ και της Μίνι. Εδώ έχω φωτογραφίσει μόνο αυτά με την κορδέλα. Τα άλλα ήταν σκέτα. Τα αυτιά είναι με μαύρο χαρτόνι.

Και του χρόνου κοριτσάκι!!

P.S. Αυτό ήταν και το πρώτο πάρτυ που η Δανάη είχε μαζί της την αδερφή της. Η μικρή ήταν λίγο συναχωμένη και κατά πάσα πιθανότητα κόλλησε όλο τον κόσμο που την πήρε αγκαλιά αλλά νομίζω ότι το καταευχαριστήθηκε κι αυτή πολύ!!