27/7/07

Ζητείται χρόνος που δεν κάνει κύκλους



Εδώ και πολύ χρόνια μετράω τον χρόνο με εβδομάδες, δηλαδή από Δευτέρα ως Παρασκευή και πάλι από την αρχή. Έχω χρόνια να πω: «πω πω καλός ήταν αυτός ο μήνας ή «κοίτα τι μας έφερε ο Μάρτιος». Μπορώ ίσως να κάνω απολογισμό μιας ολόκληρης χρονιάς αλλά μόνο γιατί μου το θυμίζουν τα περιοδικά και ίσως και τα
blogs κάθε Δεκέμβριο. Γενικά δυσκολεύομαι να θυμάμαι, μάλλον απωθώ από τη μνήμη μου χρονιές που δεν θέλω να θυμάμαι. Τώρα που το καλοσκέφτομαι ο μήνας χωρίζεται στα δυο, στις 15 και στις 30 όταν πληρώνομαι. Η κάθε μέρα χωρίζεται κι αυτή σε πολλά μικρά μέρη. Ξυπνάω το πρωί χωρίς άλλη εναλλακτική, ετοιμάζομαι γρήγορα, άλλες φορές αργά, mad στην τηλεόραση, air-condition στο φουλ. 15-20 λεπτά διαδρομή ανάλογα με την κίνηση. Best στο ραδιόφωνο, γελάω μόνη μου. Χαζεύω στα φανάρια τους διπλανούς μου. Είναι ίσως η πιο «καθαρή» ώρα για το μυαλό μου. Έχω όρεξη. Η οποία μπορεί να κρατήσει μέχρι το μεσημέρι αν δεν γίνει κάτι «κουλό», αν δεν ακούσω κάτι «άσχετο» και με ξενερώσει. Μετά αρχίζω και μετράω αντίστροφα. Είναι δύσκολο να περάσουν ορισμένες ώρες. Τις τραβάω από τα μαλλιά. Όμως αντιστέκονται. Τικ τακ. Τικ τακ. Οι ώρες στη δουλειά δεν έχουν χρώμα. Το χρώμα μου λείπει. Είναι γκρι, άσπρες ή μαύρες. Όταν γυρίζω σπίτι ζεσταίνομαι. Όμως γυρίζω στο λιμάνι μου, στην προβλήτα με περιμένει ο άνθρωπός μου. Κι αυτό από μόνο του είναι δροσιστικό, σαν κοκτέιλ με τριμμένο πάγο. Δεν καταλαβαίνω πότε πάει 9. Δεν καταλαβαίνω πότε πάει 10, ούτε 11. Και γιατί δεν ξεκινήσαμε να βλέπουμε την ταινία πιο νωρίς. Την σταματάμε στα 40 λεπτά, έχουμε γλαρώσει. Θα την συνεχίσουμε αύριο. Μια ταινία με δόσεις. Όπως η μέρα μας. Ο χρόνος μου γλιστρά. Και η ζωή περνά, την αφουγκράζομαι, αλλά μερικές φορές δεν τη νιώθω. Ίσως είναι η ζέστη που με έχει κουράσει. Το Σαββατοκύριακο μοιάζει με όαση. Θα κάνω τη θυσία και θα ταξιδέψω μέχρι τα πάτρια εδάφη με πρόφαση την ξεκούραση, την αλλαγή εικόνων. Θα κοιμηθώ λίγο παραπάνω, θα δω γνώριμα πρόσωπα, θα ξαπλώσω στην παραλία, πέντε λεπτά υπόθεση η διαδρομή. Θα βγω, θα περπατήσω στην παραλία των παιδικών μου χρόνων. Το Σαββατοκύριακο είναι ιερό. Θα επισκεφτώ με ήρεμο νου μια παλιά, σκληρή, δυνατή ανάμνηση. Κείτεται εκεί και μας περιμένει πάντα. Δεν είναι η εύκολη λύση αλλά είναι βάλσαμο αυτά τα δάκρυα κάθε φορά. Θα προσπαθήσω να κάνω τη μαμά λίγο ευτυχισμένη. Θα την πάω για καφέ και για καλαμαράκι στο παραλιακό ταβερνάκι. Θα καταφέρει να περάσει καλά. Θα νιώθει λίγες τύψεις αλλά θα ξέρει ότι την αγαπάμε. Δεν θα θέλω να φύγω. Η εθνική οδός μου μοιάζει με μια ατέλειωτη ανηφόρα. Κάποια στιγμή θα κολλήσουμε. Θα ανοίξουμε τα παράθυρα, θα μπει ζεστός αέρας. Κηφισίας, πρώτη, δευτέρα. Φτάσαμε. Ξεκινάω να μετράω αντίστροφα για την άλλη Παρασκευή. Ο χρόνος μου αντιστέκεται. Εξάλλου γι’ αυτό πληρώνεται.

[Από παλιά θυμάμαι σκεφτόμουν το χρόνο ανά εβδομάδα, οι καθημερινές ήταν μια ευθεία και τα Σαββατοκύριακα βουνά. Μετά πάλι ευθεία, μετά πάλι βουνό.Flat οι βαρετές ημέρες. Ψηλές οι ενδιαφέρουσες. Ακόμη κάπως έτσι μου έρχεται στο μυαλό.]

4 σχόλια:

Χαρά είπε...

Ζήσε την κάθε σου στιγμή, μην πιέζεις το χρόνο να περάσει και να φύγειΣτο καρδιογράφημα της ζωής η ευθεία γραμμή σημαίνει θάνατο
Τα σκαμπανεβάσματα είναι η ζωή μας
Την καλημέρα μου

panos είπε...

apo ton titlo perimena na diavaso kati allo...ohi kati sigekrimeno...pantos ohi auto...
fovamai pos eite arhizeis kai gernas...eite eukola xehnas...
logiko na min sou aresei i douleia se kanenan den aresei...alla prin ligo itan pou parakalages gia autin...gia tin kifisias kai tis protes kai tis deuteres...min arhiso na psahno sta parelthonta posts...
oso gia to an gernas... ti na po...
eheis mia olokliri zoi...mprosta....kamia 30aria hronia gia sintaxi... ki alla tosa mehri ton meso oro ilikias...
min mas pianei i klapsa...ektos ki an den einai klapsa alla apla mia aformi gia post...e tote tin kalispera mou ki emena...

Mirelen είπε...

χαρά, έχεις δίκιο, γι'αυτό μου αρέσουν τα σκαμπανεβάσματα.
πάνο, μα δεν είπα ότι δεν μου αρέσει η δουλειά μου,όσο κι αν γερνάω εγώ εσύ θα είσαι πάντα ο μικρότερος.

Serendipity είπε...

Την Δευτέρα ξενυχτήσαμε για να δούμε για 28594η φορά τον "Κύκλο των Χαμένων Ποιητών", να ακούσουμε τον υπέροχο κύριο Williams να μας λέει Carpe Diem, να αδράξουμε τη στιγμή, να κάνουμε τη ζωή μας ξεχωριστή..με όποιο τρόπο μπορεί να το κάνει αυτό ο κάθενας μας. Πολλές φορές αυτή τη χρονιά έχω πεί "δεν γίνεται χειρότερα από αυτό", "έφτασα στο όριά μου", "γαμώτο" και τόσα άλλα. Τόσες φορές ξύπνησα αργοπορημένα με την ψυχή στο στόμα και τα πόδια στην πλάτη να τρέξω τον καθημερινό μαραθώνιο!!! Αλλά κάθε απόγευμα που γυρίζω σπίτι, κάθε φορά που συναντάω τους ίδιους ανθρώπους στο δρόμο με τα προβλήματα, τις χαρές και τις λύπες τους -αφανείς ήρωες της καθημερινότητας οι οδηγοί του 106 και όλα τα παπούδια που γυρίζουν από το μπανάκι τους με τα πλαστικά παπούτσια και τα υπερμεγέθη μπανιερά τους!!!-και καταλήγω στη φωλιά μας...κάθε φορά συνειδητοποιώ ότι ακόμα μια καθημερινότητα πέρασε και εγω είμαι ακόμα εδώ να την ξαναζήσω, να συγχυστώ και πάλι, να πέσω, να σηκωθώ, να προσμένω να ελπίζω, να χαίρομαι..να ζώ την κάθε στιγμή... και τελικά αυτό είναι που έχει σημασία! Καλό καλοκαίρι σε όλους...