19/11/09

Διαβήτης κύησης: Η δική μου εκδοχή



Μιας και φτάσαμε στην τελική ευθεία νομίζω ότι πρέπει να κάνω ένα ποστ για τον διαβήτη κύησης γιατί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης googlαρα απίστευτα για ό,τι με απασχολούσε και πάντα με ευχαριστούσε όταν εκτός από ιατρικά και μη site, ανακάλυπτα διάφορα κείμενα γραμμένα από γυναίκες που είχαν περάσει ή περνούσαν παρόμοιες καταστάσεις. Μπορεί να μην είναι καλό να ταυτίζεσαι με κάποιον άγνωστο, γιατί η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως ίσως είναι μια ενημέρωση, ένας μπούσουλας για το τι μπορείς να ρωτήσεις το γιατρό σου, να μην πας χωρίς να έχεις ιδέα τι σε περιμένει.
Λοιπόν, η δική μου συνάντηση με το διαβήτη έγινε στα μέσα Σεπτεμβρίου, όταν ήδη είχα μπει στο 7ο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Μέχρι τότε, σχεδόν κάθε μήνα, έκανα τις εξετάσεις ρουτίνας, γενική αίματος, ούρων και ζάχαρο νηστείας, το οποίο δεν έδειχνε κάτι ανησυχητικό. Επειδή γενικά ήθελα να αποφύγω την καμπύλη είχα ρωτήσει το γιατρό μου αν θα έπρεπε υποχρεωτικά να την κάνω, και μου είχε πει πως δεν ήταν απαραίτητο. Το λέω αυτό γιατί άλλοι γιατροί την προτείνουν ούτως ή άλλως, και ίσως αυτό είναι το καλύτερο. Στις εξετάσεις του Σεπτεμβρίου, το ζάχαρο νηστείας ήταν οριακά τσιμπημένο, γεγονός που θορύβησε το γιατρό μου και έτσι δεν απέφυγα την καμπύλη.
Η καμπύλη ζαχάρου δεν είναι κάτι τρομερό αλλά λογικά ο καθένας έχει τις δικές του αντοχές. Εγώ έκανα αυτή με τα τέσσερα τρυπήματα, σε ιδιωτικό μικροβιολογικό κέντρο. 1ο μέτρημα νηστική, μετά πίνεις τη γλυκόζη ανακατεμένη με λίγο λεμονάκι (το παίρνεις εσύ μαζί σου και το στίβεις και γίνεται μια πολύ γλυκιά λεμονάδα), 2η μέτρηση μετά από μία ώρα, 3η μέτρηση μετά από 2 ώρες και 4η μέτρηση μετά από 3 ώρες. Μετά πας και τσακίζεις καμιά μπουγάτσα γιατί νιώθεις μια αδυναμία.
Τα αποτελέσματα μου είχαν ως εξής, δυο από τις 4 μετρήσεις ήταν πάνω από τα όρια, γεγονός που σε παραπέμπει σε διαβητολόγο/ενδοκρινολόγο άμεσα.
Το πρώτο μου ραντεβού μαζί του ήταν καθησυχαστικό, μου εξήγησε τι ακριβώς σημαίνει να έχει διαβήτη κύησης. Ότι δηλαδή ο οργανισμός δεν μπορεί να παράγει αρκετή ινσουλίνη, μια ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας. Γύρω στις 24 εβδομάδες οι απαιτήσεις για ινσουλίνη είναι αυξημένες και μερικές γυναίκες δεν μπορούν να παράγουν αρκετή δική τους ινσουλίνη ώστε να κρατήσουν χαμηλά τα επίπεδα γλυκόζης αίματος με αποτέλεσμα να εντοπίζεται ο διαβήτης κύησης. Η πρώτη λύση είναι τακτικά γεύματα, να μη μένει το στομάχι άδειο και ανεβαίνει το ζάχαρο, αποφυγή μεγάλων ποσοτήτων υδατανθράκων και αμύλου αλλά όχι απαγόρευση. Γενικά σταματάς να τρως γλυκά και ζάχαρη, πράγμα που δεν με πτόησε στην αρχή γιατί δεν ήμουν και τρελή με τα γλυκά αλλά στην πορεία με κούρασε αυτή η απαγόρευση. Επίσης ξεκίνησα μετρήσεις με μηχανάκι, με τραγική την πρώτη μέρα που δεν ήξερα πώς να τρυπήσω το δάχτυλο μου και γεμίσαμε αίματα, αλλά στην πορεία το τρύπημα έγινε ρουτίνα. Μια φορά το πρωί νηστική, και μία ώρα μετά από κάθε γεύμα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Έτσι έκανα μετρήσεις στο δρόμο, στο αυτοκίνητο, στο μετρό, στο mall, στην καφετέρια, όπου βρισκόμουν μια ώρα μετά το φαγητό. Τα πρώτα αξεσουάρ, δηλαδή τις ταινίες και τις βελόνες τις πλήρωσα κανονικά γιατί αν δεν παίρνεις ινσουλίνη δεν σου τις δικαιολογεί κανένα ταμείο. Νομίζω έδωσα γύρω στα 50 ευρώ για χρήσεις 3 εβδομάδων, διόλου ευκαταφρόνητο ποσό αν σκεφτείς ότι είχα μπροστά μου 3 μήνες!
Οι μετρήσεις άλλες φορές ήταν μια χαρά, άλλες φορές τινάζονταν οριακά προς τα πάνω. Λίγο ψωμάκι παραπάνω και χτύπαγα 150αρια με όριο το 130! Επίσης οι πρωινές μετρήσεις νηστική ήταν εξίσου τσιμπημένες. Μετά από τρεις εβδομάδες ξαναπήγα στον ενδοκρινολόγο ο οποίος έκρινε αναγκαίο να κάνω μια ένεση ινσουλίνης 10 μονάδων κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Ήθελα να το αποφύγω αλλά δεν γινόταν. Τελικά κι αυτό μια ρουτίνα αποδείχτηκε.
Το στυλό μου το έφεραν από την εταιρεία δωρεάν κι εγώ πλήρωσα συμμετοχή 25% για τα υπόλοιπα ενώ η ινσουλίνη ήταν δωρεάν. Στην αρχή απλά είναι η αίσθηση ότι κάνεις ένεση στον εαυτό σου… έ δεν είναι και συνηθισμένο αλλά εντάξεις βρίσκεις λίγο μπουτάκι και κάνεις την ενεσούλα. Ξαναπήγα στον ενδοκρινολόγο τρίτη φορά, με βρήκε καταπληκτική και δεν χρειάστηκε να αλλάξουμε τίποτα. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι το τέλος
Επίσης μέχρι να μάθω ότι έχω διαβήτη είχα πάρει μόνο 4 κιλά, παράξενο για μένα, γιατί δεν πρόσεχα ιδιαίτερα απλά ήταν καλοκαίρι, μπάνια και μετακινήσεις με έσωσαν. Τον πρώτο καιρό που άλλαξα τη διατροφή μου έχασα ένα κιλό, και από τότε δεν το ξαναπήρα. Είχα ένα άγχος ότι το παιδί δεν παίρνει βάρος, ενώ στο διαβήτη το αντίθετο φοβάσαι, ότι το παιδί θα βγει μεγάλο. Τελικά το παιδάκι μου ρουφούσε το δικό μου βάρος κι εγώ ρουφούσα τα μάγουλα κι ετοιμαζόμουν για το next top model!
Το μόνο που με άγχωσε για λίγο ήταν όταν πριν από λίγο καιρό ο γυναικολόγος μου μου είπε ότι καλύτερο είναι να πάμε για καισαρική, γιατί η ώρα του τοκετού είναι στρεσογόνος, το άγχος ανεβάζει το ζάχαρο και δεν θέλουμε να ταλαιπωρηθούμε πολλές ώρες. Έτσι κλείσαμε ραντεβού για καισαρική, στις 28/11 εκτός απροόπτου. Αν δηλαδή σπάσουν τα νερά νωρίτερα, θα το παλέψουμε. Μόνο όμως αν γίνει κάτι από μόνο του.
Υπομονή για λίγες μέρες ακόμη, να δούμε τη γλυκούλα μας και να της παραγγείλω ένα γαλακτομπούρεκο, ένα cheesecake και λίγα μελομακάρονα για το καλό!

5 σχόλια:

Naf είπε...

δώσε το σύνθημα μάνα να μπουκάρουμε με carrot cake στο μαιευτήριο??????είμαι stand by...

Σοφία είπε...

Με το καλό σου εύχομαι, και πολλά πολλά γλυκά! Φάε κι ένα για μένα που δεν μπορώ ;-)

Mirelen είπε...

Naf, carrot cake... μμμμ δεν το είχα στη λίστα... για να το σημειώσω asap!


Σοφία, σε ευχαριστώ, πίστεψε με θα φάω σίγουρα ένα και για σένα!

Ανώνυμος είπε...

Και εκείνη την τούρτα με μπισκότο;
΄Οχι;

Χρυσούλα

One Happy Dot είπε...

Είμαι δίπλα ακριβώς από το carrot cake...ε τη Naf εννοώ!
Γμτ...και το είχα προβάρει τόσο καλά! :)
Με το καλό να έρθει το ζαχαρωτό σας!