Βαρετή ημέρα η σημερινή, έχω να γράψω δυο εργασίες για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και βαριέμαι αφόρητα να ξεκινήσω, μόνο τη φιλοσοφία έχω ξεκινήσει κι έγω γράψει γύρω στις 200 λέξεις, έχω πολύ μέλλον ακόμη. Μεσολαβεί το ταξίδι που θα πάμε (αν δεν σας το έχω πει, πάμε στο Κράμπι τη Δευτέρα, η κρίση δεν μας έχει αγγίξει ακόμη, ίσως στην επιστροφή να το καταλάβουμε) και θα ξεκινήσω εντατικά αμέσως μετά. Οπότε το έριξα στο surfing, ακίνδυνο και ευχάριστο (δεν θα σπάσω και κανένα πόδι) και βρήκα αυτό το πανέμορφο site, bake it pretty το λένε, για εμπνευσμένους bakers. Έχω πάθει πλάκα με τα πραγματάκια που έχει, είναι τόσο όμορφα που τα θέλω όλα, θα βάλω την ποδιά μου και θα αρχίσω να ψήνω κεικάκια, μετά θα γράψω 5-6 βιβλία, θα κλείσω τα παιδιά μου σε ένα δωμάτιο, θα κλειστώ εγώ σε ένα άλλο, θα ανάψω το γκάζι και θα γίνω διάσημη ως η Ελληνίδα αυτοκαταστροφική Sylvia Plath!!
Θα αγόραζα οποιοδήποτε προϊόν μόνο και μόνο αν μου αρέσε η συσκευασία του... Το εν λόγω μπουκάλι είναι σχεδιασμένο από τον Jean Paul Gaultier, είναι 750 ml και στοιχίζει 13,95 δολάρια. Δεν είναι πανέμορφο; Ας πετάξουμε όλοι μαζί τα Voss με νερό βρύσης και ας γεμίσουμε με νερό βρύσης αυτά τα μπουκαλάκια!!
Ποιός θα το έλεγε ότι αυτό το κοριτσάκι που παρακολουθούσαμε ανελλιπώς τα μεσημέρια της Κυριακής και μια ήθελε τον Dawson μια τον Pacey και μια δεν ήξερε τι ήθελε... θα γινόταν τόσο διάσημη σήμερα και θα γινόταν το νέο πρόσωπο της καμπάνιας της Miu Miu για την Άνοιξη και το Καλοκαίρι του 2009! Οι φωτογραφίες είναι από τους Met & Marcus, εμπνευσμένες από την Αρχαία Ελλάδα!
Τους πίνακες αυτούς τους είχα βρει στο internet πριν από πολλά χρόνια και τους είχα δώσει στην μαμά μου να τους αναπαραγάγει. Τώρα βρήκαν τη θέση τους στο νέο μας σπίτι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν θυμάμαι το όνομα της ζωγράφου για να δω τι άλλο έχει κάνει από τότε. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έκανε κάποια άλλη δουλειά, άσχετη και μετά την παράτησε και έγινε ζωγράφος, ήταν πολύ νέα, και θα είναι ακόμη φαντάζομαι. Αν τους πάρει το μάτι σας κάπου, ενημερώστε με!
Στο forum του Living ETC μπορείς να ποστάρεις φωτογραφίες του σπιτιού σου. Πρώτο στη λίστα και νικητής του Φεβρουαρίου είναι το ακόλουθο σπίτι στο Λονδίνο... πραγματικά εκπληκτικό!
Πολύ όμορφος σελιδοδείκτης για να σημειώνεις ό,τι δεν πρόλαβες να διαβάσεις στις κυριακάτικες εφημερίδες και τα ένθετα περιοδικά ώστε να το κάνεις, αν προλάβεις, μέσα στην εβδομάδα!!! Μπορείτε να τον κατεβάσετε σε μορφή pdf από εδώ.
Αυτό το βίντεο δείχνει ένα μωρό εννιά μηνών, τον Charles Edward, να παίζει στο σαλόνι του σπιτιού για 4 ώρες αλλά είναι σε γρήγορη κίνηση, μόνο 2 λεπτά.
• Το τυφλό σύστημα αποδεικνύεται πιο χρήσιμο από οποιοδήποτε πτυχίο έχω αποκτήσει ποτέ στη ζωή μου. • Γκρουπ Κινέζων τουριστών επισκέπτεται σχεδόν καθημερινά το Καλλιμάρμαρο από τις 8:30 το πρωί. • Η Συγγρού είναι by far ο πιο ανοιχτός δρόμος στην Αθήνα, Καλλιρόης-Παλαιό Φάληρο σε 7 λεπτά! • Το κατάστημα οπτικών Σταύρου στην Ακαδημίας όχι μόνο δεν κάηκε αλλά έχει ανακαινιστεί και ευτυχώς κατάφερα να παραγγείλω νέα παρτίδα φακών επαφής. • Αν χωρίσεις το 8ωρο σε 2ωρα, κάνοντας διαλείμματα ανάμεσα, τότε η ημέρα περνάει ευκολότερα. • Καπνίζεις και λιγότερο έτσι. • Υπάρχει οδός Αιδηψού σε πολλές πόλεις της Ελλάδος. • Όταν δουλεύεις σε υπολογιστή επί 8 ώρες, πως έχεις δύναμη να γυρίσεις σπίτι και να γράψεις post; • Κάποιοι νομίζουν πως σε μια προσωρινή δουλειά θα έπρεπε να δώσεις όλο σου τον εαυτό και να δουλέψεις ακόμη και Κυριακές. • Στην Αττική Οδό 8 η ώρα το πρωί το Σάββατο είμαι μόνο εγώ και οι ταμίες. • Το Athens Heart είναι πολύ ωραίο! • Bonus στο πρωινό ξύπνημα είναι ότι ακούω πάλι Mapes Show στο Mad Radio. • Το Lost επέστρεψε με time traveling, τύφλα να έχει ο Hiro Nakamura. • To 24 έχει by far τις καλύτερες και πιο εντυπωσιακές πρεμιέρες! Jack is back!
Με μεγάλη μου ικανοποίηση ανακάλυψα δυο τρία blogsπου αναφέρθηκαν σε αυτό που είχα παρατηρήσει κι εγω… (panic, tvxs, κουρδιστό πορτοκάλι, κυνοβούλιο) Πώς τα βρήκα; Βάζοντας απλά τις εξής λέξεις κλειδιά στο google: ευαγγελάτος, παραπληροφόρηση, αεροπλάνο.
Η ιστορία ξεκινάει ως εξής: Πέμπτη βράδυ κάνοντας zappingπέφτω πάνω στο δελτίο του Alter, η παρουσιάστρια του οποίου μας ενημερώνει για το αεροπλάνο που έχει πέσει στη Νέα Υόρκη. Δυο τρία λόγια και μετά πάμε σε άλλη είδηση. Βάζω αμέσως CNNόπου φυσικά έχει breakingnewsκαι βλέπω τις τρομακτικές εικόνες. Ακούω, προσπαθώ να καταλάβω τι έχει συμβεί και αν οι επιβάτες έχουν σωθεί. Η αλήθεια είναι ότι από τα πρώτα λεπτά δεν έχω καταλάβει τι γίνεται. Μετά από λίγο όμως, βγαίνει στον αέρα ένας επιβάτης ο οποίος ξεκάθαρα λέει ότι έχουν βγει όλοι. Ο δημοσιογράφος επιμένει να ρωτάει αν είναι σίγουρος ότι είναι όλοι εκτός. Το θέμα είναι αν έμεινε κανείς μέσα, όχι αν έχουν βγει όλοι. Οι επιβάτες είναι έξω και μεταφέρονται σε νοσοκομεία ενώ το αεροπλάνο βουλιάζει και τα καραβάκια το ρυμουλκούν. Γυρνάω στον Ant1 όπου έχει επιστρατευτεί ο Ευαγγελάτος, από το σπίτι του ή από το αυτοκίνητό του (με φορτισμένο το Bluetoothακουστικό) ο οποίος δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς προσφέρει στη συζήτηση αφού δεν έχει πληροφορίες. Ο τίτλος μιλάει για αγωνία για τους επιβάτες και η εικόνα είναι από το CNN. Τώρα θα το πουν, λέω, βγήκαν οι επιβάτες, τέρμα η αγωνία! Όμως μια πανικόβλητη δημοσιογράφος η οποία προφανώς ακούει τι λέγεται στο CNN. Τίποτα δεν είναι προφανές σε αυτή τη ζωή. Η κυρία επικαλείται τα λεγόμενα του επιβάτη, λέει και το όνομά του όπως το διαβάζει στο CNN, και μεταφράζοντας, μας ενημερώνει ότι ο επιβάτης
Είναι μέσα στο αεροπλάνο
Δυσκολεύεται να αναπνεύσει από τους καπνούς
Φοβάται
Δεν ξέρει πως θα σωθούν
Κινδυνεύει
Και λέω εγώ πως ακριβώς το κατάλαβε αυτό, ένα Lowerδεν έχει να καταλάβει τι λένε, τι ακούει, τι αναμεταδίδει. Προσπαθώ να τους πάρω τηλέφωνο αλλά δεν απαντάει κανείς στον Ant1. Εν τω μεταξύ στο CNN είναι ξεκάθαρο ότι οι επιβάτες είναι σώοι. Όλοι!
Στον Ant1 λέει η δημοσιογράφος «Τώρα βγαίνουν, βλέπουμε την πόρτα ανοιχτή…» Από λεπτό σε λεπτό θα βγουν. «που είναι;» λέει η παρουσιάστρια. «Μάλλον θα βγουν τώρα» λέει κι ο Ευαγγελάτος. Καπάκι η εικόνα του CNNαλλάζει και δείχνει φωτογραφίες από πριν, με τους επιβάτες να βγαίνουν, πατώντας πάνω στο φτερό του αεροπλάνου. Έχουν βγει εδώ και αρκετή ώρα κι εσείς τους έχετε να είναι ακόμη μέσα και να αγωνιούν. «Ααααα, έχουν βγει», χαίρω πολύ καλοί μου άνθρωποι. Τελικά είχαν βγει 5 λεπτά αφού έπεσε το αεροπλάνο.
Και μετά αυτό που τους μάρανε στον Ant1 είναι αν είναι σωστή η λέξη "προσθαλάσσωση", επειδή, λέει, το αεροπλάνο έπεσε σε ποτάμι και όχι στη θάλασσα και άρα καλύτερα να το πούμε "προσγείωση"!!!
Το πρόβλημά μου δεν είναι ότι άκουγα άλλα αντί άλλων. Το πρόβλημά μου είναι αν όλα αυτά έγιναν μόνο και μόνο για να σπείρουν τον πανικό και να μας κάνουμε να αγωνιούμε. Κι αν δεν γυρνάγαμε στο CNNδεν θα είχαμε πάρει πρέφα τίποτα. Ή μήπως πρόκειται για χαζούς δημοσιογράφους που απλά δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται πάνω στον δικό τους πανικό να μεταδώσουν την είδηση;
edit
Εδώ υπάρχει video από κάμερα ασφαλείας που αποδεικνύει ότι οι επιβάτες βγήκαν μετά από ένα λεπτό από την ώρα της προσθαλάσσωσης!
Oh christmas spirit where are you? Χτες ήμασταν μια χαρά, παίζαμε scene it και γελούσαμε. Σήμερα γιατί έφυγες ω Christmas spirit? Γιατί έδωσες τη θέση σου στην κακή και πονηρή γαστρεντερίτιδα που ταλανίζει τη μισή μας οικογένεια και πάει να τουμπάρει και την άλλη μισή; Να μαγειρέψω για την πρωτοχρονιά my christmas spirit ή θα μας βρει στο κρεβάτι;
23/12/08
Κάθομαι κουλουριασμένη στη γλαστρούλα μου και σκέφτομαι. Κάνει κρύο, μου το επιβεβαιώνει και το νεοαποκτηθέν gadget που πήρανε και μου το κοτσάρανε εδώ στην αυλή. Λέει τη θερμοκρασία για έξω κι αυτοί τη διαβάζουν από ένα άλλο gadget μέσα. Λένε «Πο πο, έξω έχει 5 βαθμούς!» Ρωτήστε με, άσχετοι, και θα σας πω εγώ πόσο κρύο κάνει. Δεν χρειαζόταν να καταθέσετε τον οβολό σας στο Saturn, ψωνάρες. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν πάντα τόσο κακιά μαζί τους. Στις αρχές, ερχόμουν μια βόλτα από εδώ και με έριχναν δυο τρία χάδια, μου άφηναν φαγητό στο πιατάκι μου. Μάλιστα, μερικές φορές της κυρίας της έπεφτε λίγο παραπάνω επειδή δεν κρατούσε καλά τη σακούλα και έτρωγα τεράστιες ποσότητες. Είχα γίνει τέρας. Έπινα το νεράκι μου και ξάπλωνα στην πετσετούλα μου. Αυτή η πετσετούλα ήταν δική μου. Τους χάζευα από το παράθυρο. Που και που έβγαιναν έξω και παίζαμε. Έκανα κάτι φοβερές κωλοτούμπες και σκάγανε στα γέλια. Κυνήγαγα και κάτι σκουληκάκια και ξεκαρδιζόντουσαν. Τη μέρα η κυρία δεν έφευγε από το σπίτι κι έτσι συνήθισα να της κάνω παρέα. Εγώ έξω από το τζάμι, αυτή από μέσα. Καμιά φορά καθόταν στο χαλάκια και με έπαιρνε αγκαλιά και εγώ γουργούριζα τόσο δυνατά που μας ακούγανε οι γείτονες. Κάποια βράδια ανοίγανε την πόρτα και με αφήνανε να καθίσω στο χαλάκι μπροστά στην πόρτα. Όταν έκανα να πατήσω στο ξύλινο πάτωμα τους, στριγκλίζανε σαν τρελοί. Και επέστρεφα στη βάση μου. Έπρεπε να έχω δει τα σημάδια. Αλλά ήμουν τόσο ευτυχισμένη που είχα βρει μια οικογένεια και δεν έδινα σημασία. Μερικές ημέρες, τους έφερνα δωράκια. Ναι, ναι, μικρά και όμορφα ποντικάκια και έπαιζα μαζί τους στην αυλή. Τα πέταγα στον αέρα, τα πέταγα στον τοίχο. Με κοιτάγανε περίεργα και κατεβάζανε την κουρτίνα. Συνέχιζα για λίγο το παιχνίδι μου, χωρίς θεατές και μετά έριχνα έναν υπνάκο. Το πρωί ο κύριος μάζευε τα ποντικάκια σε μια σακούλα και τα πετούσε. Τον ακολουθούσα μέχρι τον κάδο. Δεν με κοιτούσε, έβριζε από μέσα του. Δεν του άρεσε το δωράκι μου; Είχε μαλώσει με την κυρία; Ποιος ξέρει; Ένα βράδυ είχανε καλέσει πολύ κόσμο. Σκέφτηκα λοιπόν να τους φέρω ένα μεγάλο δώρο… έναν αρουραίο! Να χαρούνε και οι καλεσμένοι. Έτσι εμφανίστηκα με το ποντίκι στα δόντια μου και τους το άφησα να το δούνε. Άκουσα κραυγές, είδα κοκκινίσματα και μετά έκλεισε η κουρτίνα. Δεν πρέπει να χάρηκαν και πολύ. Το ποντίκι δεν χάρηκε κι αυτό. Το πρωί ο κύριος το πέταξε στα σκουπίδια και παραλίγο να πετάξει κι εμένα. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Από εκείνη την ημέρα και εδώ και μια εβδομάδα, η πετσέτα μου έχει εξαφανιστεί, το ίδιο και τα πιατάκια μου. Για φαγητό ούτε λόγος, για χάδια επίσης. Τις πρώτες ημέρες με κυνηγάγανε να φύγω κάθε φορά που ερχόμουν. Τους έχει τσιμπήσει μύγα τσε τσε. Μετά δεν κάνανε τίποτα. Απλά αδιαφορούσαν. Δεν μου δίνανε καμία σημασία. Καμιά φορά έρχομαι και κάθομαι σε αυτή τη γλαστρούλα και κοιτάω μέσα. Έχουν στολίσει. Έχουν κι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με κάτι ωραία λαμπάκια. Κάθομαι και τα χαζεύω. Τι ωραία που είναι! Βλέπω την κυρία να με κοιτάει με ένα ύφος σαν να με αγαπάει και να με λυπάται. Με είχε αγαπήσει μάλλον. Στο τσακ είναι να μου δώσει φαγητό και αγκαλιές. Αλλά ο κύριος είναι ανένδοτος μάλλον. Αν μπορούσε θα με έστελνε εσώκλειστη σε σχολείο γάτων.
Πώς μου έκοψε (sic) την προηγούμενη εβδομάδα και πήρα τηλέφωνο στο ρομποτάκι της Dinersκαι μετά από επίμονο πάτημα των σωστών 1, 2 κλπ. ενημερώθηκα ότι η κάρτα μου όχι μόνο έληγε την επόμενη ημέρα αλλά ήταν φορτωμένη και αρκετά ευρώ. Μίλησα και με υπάλληλο και μου είπε πως η αλλαγή της διεύθυνσης έγινε πριν την έκδοση του λογαριασμού, οπότε έχει σταλεί κανονικά. Πήγα και την πλήρωσα λοιπόν και μετά πήγα να κάνω παράπονα στο ταχυδρομείο. Μου είπαν φυσικά ότι δεν ήταν υπεύθυνοι και μου έδωσαν ένα τηλέφωνο από τα κεντρικά στη Λαυρίου. Πήρα τηλ.
-Έχω μετακομίσει πρόσφατα και έχω αλλάξει διευθύνσεις σε όλες μου τις κάρτες (έχω και πολλές…) και δεν έχει έρθει καμία. Μάλιστα μία που τσέκαρα έχει λήξει και υπάρχει πρόβλημα. Σε ποιόν μπορώ να πω τον πόνο μου;
-Σε ποια οδό μένετε;
-Στην τάδε.
-Μισό λεπτό να κοιτάξω ποιόν ταχυδρόμο έχετε
(κρύος ιδρώτας με λούζει, θα κατσαδιάσει τον υπάλληλο τον καημένο…)
-(επιστρέφει μετά από λίγο..) ααααααα (μακρόσυρτο), δεν έχετε ταχυδρόμο εδώ και ένα μήνα. Δεν είχε ανανεωθεί η σύμβαση του. Ξεκίνησε χτες. Όπως καταλαβαίνετε,έχει μεγάλο όγκο αλληλογραφίας. Να έχετε λίγη υπομονή.
Όπως καταλαβαίνετε κι εσείς, σύντομα θα φράξει η είσοδος από απλήρωτους, ληγμένους λογαριασμούς και όχι τίποτα άλλο δεν έχει χώρο για να παρκάρει και το έλκηθρο ο Αι Βασίλης!
Διακρίνω μια μικρή μελαγχολία να πλησιάζει για αυτό προβάρω το καλύτερο χαμόγελό μου στον καθρέφτη, βάζω προσεκτικά το καινούριο μου κραγιόν και τα καλύτερα μου ρούχα και διώχνω τις κακές σκέψεις μακριά, θα ακούσω κουλτουριάρικα τραγούδια, δεν θα σταματήσω στις τελείες, θα βάλω μόνο κόμματα, θα αντισταθώ στην αγκαλιά που μου προσφέρει η γάτα μου και θα συρθώ μέχρι το Παλλάς, γυρίζοντας αργά, θα κοιμάσαι, δεν θα σε προλάβω, θα σε κοιτάξω κλεφτά κάτω από το πάπλωμα, είναι μικρό μου είπες, δεν μας χωράει, κρυώνεις και τραβάς, ζεσταίνεσαι και πετάς, τα πρωινά είναι πιο δύσκολα τώρα, γίνονται αμέσως μεσημέρι, το βράδυ να προλάβω να ανοίξω τα φώτα, μη μας φάνε τα σκοτάδια, μέσα μου ανάβει ένα λαμπάκι, υπενθύμιση, για όλα αυτά που δεν κατάφερα, τα τικ που δεν συμπλήρωσα στην προσωπική μου σελίδα, τα τικ που έρχονται, θα ήθελα πραγματικά να κερδίσω κάτι, σπάνια κερδίζω σε διαγωνισμούς, αυτός ο συγκεκριμένος δεν έχει ημερομηνία λήξης, μπορείς να στέλνεις κουπόνια συμμετοχής, όσα θέλεις, κάποια στιγμή θα κληρώσει, θα γράφει το όνομά σου, θα πρέπει να πας το παραλάβεις ή θα σου το στείλουν πακέτο, ποιος ξέρει, κολλάω προσεκτικά το γραμματόσημο, αρχίζουν κι οι εκπτώσεις, ίσως κάτι κερδίσω εκεί, ένα δύο ευρώ, για να τονώσω την ψυχολογία, πιάνομαι από την άκρη του τρένου, σαν το Βίνσεντ παλιά και αφήνω τον αέρα να μου πάρει τα μαλλιά.
Υπάρχουν κάποια κουτάκια στο μυαλό μου που ξεχνάω να τα ανοίξω. Αποφεύγω να κοιτάξω προς τα εκεί. Ξέρω ότι υπάρχουν, βλέπω τις αράχνες καθημερινά και μόλις πλησιάζω με πιάνει ένας κόμπος και φεύγω τρέχοντας. Σήμερα παρατήρησα πως κλείνω 3 χρόνια που γράφω εδώ. Κι άνοιξα τους πρώτους δύο μήνες να δω τι έγραφα τότε. Το μπούμερανγκ ήρθε πίσω. Στα τέλη του 2005, η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη. Στο παρελθόν είχα κλάψει πνιχτά πολλές φορές, φοβούμενη αυτή την εξέλιξη. Κι άλλες τόσες νόμιζα πως πράγματι είχε έρθει το τέλος. Όμως ο πατέρας μου κρατιόταν με νύχια και με δόντια στη ζωή, τη δική του ζωή, με τις μελωδίες του, τα γραπτά του, τις φωτογραφίες του, πρόχειρα κομμένες και προσεκτικά κολλημένες στα δικά του χειροποίητα βιβλιαράκια. Η απουσία πονάει μα πιο πολύ πονάει ο εαυτός μου που το αφήνει να περάσει μαζί με τα χρόνια. Ήμουν η αδυναμία του. Δεν κατάφερε να με δει στο γάμο μου, ούτε στο καινούριο μου σπίτι. Να έρθει εδώ μαζί με τη μαμά μου, να τον κεράσω ουισκάκι και να κάτσει στον καναπέ να συζητήσουμε. Να του μαγειρέψω και να τον ταρτάρω και γλυκό. Να κάνω μικρές κινήσεις, τώρα που μπορώ. Να κερδίσω τον χρόνο. Που φεύγει, σκορπίζεται, μας παίρνει τις ευκαιρίες, μας αφήνει μισούς, μισές καρδιές, λίγα δάκρυα που και που, μια ζωή κομμένη με ψαλίδι στραβά. Κι αν βάλεις τα δυνατά σου, μπορείς να χαρίσεις στιγμές αξέχαστες στους άλλους, αυτά τα μικρά μεγάλα, γιατί τελειώνει ο χρόνος, δεν θέλεις να κλάψεις άλλο, θέλεις να γελάσεις, αλλά να μη γίνεις κλόουν.
Νόμιζα πως η μετακόμιση σε ένα καινούριο σπίτι θα έχει να κάνει περισσότερο με μυρωδιές. Πόσο μάλλον εδώ στη φύση, που βόσκουν οι αγελάδες στο χορτάρι και πιάνεις την ελιά από το απέναντι ξέφραγο οικόπεδο και την κάνεις θρούμπα. Ή η μυρωδιά από την κλεισούρα στο δωμάτιο με τις κούτες, που περίμεναν σαν διψασμένα τα ράφια στις ντουλάπες για να μπουν στη θέση τους. Ή το φρεσκοκομμένο γκαζόν το οποίο αν και μας παίδεψε αρχικά (δεν είχαμε μπαλαντέζα, κάτι δεν πήγαινε καλά με το καλώδιο, να πας το μηχάνημα στο γκαζόν ή να φέρεις το γκαζόν στο μηχάνημα;) κουρεύτηκε και με γεια του.
Όμως ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο, αρκετά πιο τρομακτικό είναι οι θόρυβοι. Και δεν εννοώ ενοχλητικούς θορύβους, βλέπε ασθενοφόρα που ανεβοκατεβαίνουν και σφυρίζουν σαν τρελά μόλις τους πιάνει φανάρι (αυτά τα αφήσαμε στη Φειδιππίδου) ή κορναρίσματα από απεγνωσμένους οδηγούς. Εδώ είναι εξοχή, τα πουλάκια κελαηδούν, οι πεταλούδες πετάνε. Μιλάω για θορύβους και ήχους που δεν ξέρεις από που προέρχονται. Βάζεις την τραγιάσκα σου, το μονόκλ, παίρνεις τον μεγεθυντικό φακό και ξεκινάς την εξερεύνηση:
Ήχος πρώτος: μπιπ, μπιπ, μπιπ (και επειδή δεν έχει νόημα να επαναλαμβανόμαστε μπιπ που δεν τελειώνει ποτέ). Χρόνος: απροσδιόριστος. Τόπος: έρχεται από την κουζίνα. Πάμε πιο κοντά στο πλυντήριο πιάτων, το οποίο μας ειδοποιεί ότι η πλύση μόλις τελείωσε και εσύ πρέπει να ξεκουνηθείς από τη θέση σου να το ανοίξεις αλλιώς θα συνεχίσει να σφυράει. Ευτυχώς ο ήχος σταματά με το που ανοίγεις την πόρτα, και δεν συνεχίζεται μέχρι να βγάλεις και τα πιάτα και να τα βάλεις στη θέση τους.
Ήχος δεύτερος: Να να να, ψηφιακός ήχος σαν μουσικούλα. Έρχεται πάλι από την κουζίνα. Ξέχασες την πόρτα του ψυγείου ανοιχτή για περισσότερο από ένα λεπτό; Καλά να πάθεις. Περιττό να πω ότι μας έχει φάει η τεχνολογία, τύφλα να έχει η Naf με τα gadget-ακια της!
Ήχος τρίτος: νιάου, νιάου. Η γατούλα έχει γίνει μόνιμος κάτοικος. Προφανώς νιώθει ασφάλεια και επιμένει να νιαουρίζει κάθε φορά που θέλει φαγητό, χάδια και παιχνίδια. Μας καλημερίζει το πρωί και μας καληνυχτίζει το βράδυ. Και δεν κάνει βήμα να μπει μέσα στο σπίτι. Τυπική. Μένει στη βεραντούλα μπροστά στο σαλόνι. Όμως σήμερα το πρωί άκουσα ένα νιαούρισμα στην κρεβατοκάμαρα. Λέω «Κι άλλη γάτα;» Ανοίγω νυσταγμένη το παράθυρο και νάτη η ψιψίνα. Τη φαντάζομαι να μελετά τα σχέδια του κτιρίου και να σχεδιάζει τρόπους για να ανακαλύψει που βρισκόμαστε όταν δεν μας βλέπει. «Νιαρ, αυτές οι σκάλες που τους βλέπω να κατεβαίνουν κάπου θα οδηγούν. Νιαρ, για να κάνω μια βόλτα να δω που κρύβονται όλες αυτές τις ώρες!»
Ήχος τέταρτος: βροχή. Βρέχει; Αφού έχει τόσο καλό καιρό έξω. Λιακάδα, ούτε ένα συννεφάκι. Μήπως είναι τοπικό σύννεφο πάνω από το κεφάλι μας. Βγαίνω έξω, δεν βρέχει. Όμως κάτι τρέχει. Ω, είναι το fengshuiσιντριβανάκι μας στην κοινόχρηστη είσοδο του σπιτιού. Συχνοουρία, ξαναμπαίνω μέσα και κατευθύνομαι προς την τουαλέτα.
Ήχος πέμπτος: Μπιμμμμμμμμμμμμμμμμ. Μας ακούσανε κι οι γείτονες! Τι είναι αυτό; Ανάβει η οθόνη στο θυροτηλέφωνο. Τρίζουν οι τοίχοι! Κάποιος ήρθε να μας δει! Άκουσε κι αυτός τον ήχο και τρόμαξε!
Ήχος έκτος: Μπιπ. Σύντομο. Άλλα απροσδιόριστο. Κάθε βράδυ κατά τις 3 και μισή. Μυστήριο. Σηκωνόμαστε εναλλάξ κάθε βράδυ και κάνουμε μια έρευνα. Δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη από πού έρχεται. Μην είναι ο συναγερμός; Μην είναι ο κλέφτης; Μήπως όταν το ανακαλύψουμε θα είναι αργά;
Βαρετή ημέρα η σημερινή, έχω να γράψω δυο εργασίες για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και βαριέμαι αφόρητα να ξεκινήσω, μόνο τη φιλοσοφία έχω ξεκινήσει κι έγω γράψει γύρω στις 200 λέξεις, έχω πολύ μέλλον ακόμη. Μεσολαβεί το ταξίδι που θα πάμε (αν δεν σας το έχω πει, πάμε στο Κράμπι τη Δευτέρα, η κρίση δεν μας έχει αγγίξει ακόμη, ίσως στην επιστροφή να το καταλάβουμε) και θα ξεκινήσω εντατικά αμέσως μετά. Οπότε το έριξα στο surfing, ακίνδυνο και ευχάριστο (δεν θα σπάσω και κανένα πόδι) και βρήκα αυτό το πανέμορφο site, bake it pretty το λένε, για εμπνευσμένους bakers. Έχω πάθει πλάκα με τα πραγματάκια που έχει, είναι τόσο όμορφα που τα θέλω όλα, θα βάλω την ποδιά μου και θα αρχίσω να ψήνω κεικάκια, μετά θα γράψω 5-6 βιβλία, θα κλείσω τα παιδιά μου σε ένα δωμάτιο, θα κλειστώ εγώ σε ένα άλλο, θα ανάψω το γκάζι και θα γίνω διάσημη ως η Ελληνίδα αυτοκαταστροφική Sylvia Plath!!
