Hot spots
Λίγο αργότερα την ίδια μέρα, η Παναγιώτα είχε φάει ήδη ένα πορτοκάλι και πήγαινε για το δεύτερο και της λέω «κι άλλο πορτοκάλι θα φας καλέ;» Και μου απαντάει: «γιατί; δεν θέλεις να πάρω βιταμίνες;»
αχαχαχαχχαχα
Όπως έγραψα στα πέντε πράγματα της chain κατάστασης που ταλανίζει την blogόσφαιρα κάνω συλλογή από φάρους και καμηλοπαρδάλεις. Στην πραγματικότητα τη συλλογή την κάνει η μαμά μου αφού αυτή μου έχει πάρει σχεδόν όλα τα κομμάτια.
Όσον αφορά τις καμηλοπαρδάλεις όλα άρχισαν όταν μετακόμισα σε αυτό το σπίτι και δυο φίλες μου χάρισαν ένα ρολόι με φόντο καμηλοπαρδάλεις. Έ δεν ήθελε και πολύ, σιγά σιγά μαζεύτηκαν πολλές, δημιουργήθηκε και το ειδικό ραφάκι μπροστά στο τραπέζι της κουζίνας, κάτω από το ρολόι και η συλλογή καλά κρατεί. Μάλιστα πρόσφατα ένα φιλικό ζευγάρι μου χάρισε ένα παζλ με θέμα… καμηλοπαρδάλεις το οποίο το έκανα καδράκι και θα πάρει τη θέση του κι αυτό κοντά στη συλλογή σύντομα.
Οι φάροι δεν θυμάμαι πως ξεκίνησαν, ποια ήταν η αφορμή πάντως τώρα διακοσμούν το σπιτάκι μου και εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες. Είναι πολλοί, άλλοι μικροί, άλλοι μεγάλοι, άλλοι κεριά, άλλοι ρεσό, πάντως όλοι είναι πανέμορφοι.
Κι επειδή είπαμε να το ρίξουμε στην υγιεινή διατροφή ιδού οι σαλάτες που φάγαμε χτες το βράδυ, ταΐζαμε και 10 νοματαίους… αλλά εμείς τις φάγαμε μόνοι μας!
Χτες το βράδυ είδαμε τον Λαβύρινθο του Πάνα και αναρωτιέμαι σήμερα, τόσες ώρες μετά, πως το κοριτσάκι δεν είχε χεστεί πάνω του με όλα αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα που της μιλάγανε, με τα ζουζούνια που την πλησιάζανε και με τα κουλά που της συμβαίνανε. Δεν ίδρωσε ούτε μια φορά το καλό μου. Ενώ εγώ αντίθετα είχα ψιλοτρομάξει κι ας έμοιαζε με παραμύθι, μου θύμιζε και τα point and click games που παίζω, τα escape the rooms, γιατί το κοριτσάκι είχε κάτι tasks να κάνει που τις τα είχε βάλει ο Φαύνος. Τι είναι Φαύνος, δεν ήξερα, στα ισπανικά η ταινία λέγεται El Laberinto del Fauno, ενώ στα ελληνικά μεταφράζεται Ο λαβύρινθός του Πάνα. Θυμάμαι είχα μια κασέτα παλιά με κάτι τραγούδια περίεργα και κάτι έγραφε για τον Πάνα, αλλά έπρεπε να κάνω μια έρευνα και να τι έμαθα. Στον καθολικισμό «Φαύνος» ονομάζεται ο τραγόμορφος θεός Παν. Και αντιγράφω από το blog της Epsilon
“Το δεύτερο που θέλω να σχολιάσω είναι η εντελώς άκυρη μετάφραση του τίτλου, η οποία προκύπτει από την αγγλική απόδοση του πρωτότυπου ισπανικού τίτλου. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί την υιοθετήσαμε. Άλλο ο Πάνας κι άλλο ο Φαύνος. Ο Πάνας ήταν θεότητα των αρχαίων Ελλήνων κι ο Φαύνος η αντίστοιχη ρωμαϊκή version. Θα μου πείτε, έχει τόσο μεγάλη σημασία; προσωπικά νομίζω πως ναι γιατί όταν κάτι αποδίδεται λάθος, δημιουργεί και μια λανθασμένη αρχική εντύπωση στον θεατή που πάει εντελώς ανίδεος για το τί θα δει. Κι αν δεν έχει και γνώσεις μυθολογίας ή δεν έχει διαβάσει από πριν την περίληψη της ταινίας, θα σχηματίσει την εσφαλμένη άποψη ότι πρόκειται για την ίδια θεότητα.”
Για το τριήμερο δεν θα πάμε πουθενά, αλλά θα το ξαναπώ, αν δεν έχεις δουλειά δεν έχεις και τριήμερα, ούτε Σαββατοκύριακα, όλες οι μέρες θα πρέπει να είναι ίδιες, αλλά που να το εμπεδώσω. Ακόμη χαίρομαι όταν έρχεται η Παρασκευή, είναι στο χρωμόσωμα και δεν φεύγει με τίποτα η συνήθεια.
Δεν πειράζει.
Η καλή μου Psipsinel μου πέταξε το μπαλάκι και πρέπει να σας γράψω πέντε πράγματα που δεν ξέρετε για μένα και μετά να το πετάξω αλλού.
Θα παντρευτώ εντός του έτους.
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το internet.
Κάνω συλλογή από φάρους και καμηλοπαρδάλεις.
Έχω κάνει μόνο 30.000 χλμ. με το αυτοκίνητό μου σε 5 χρόνια.
Κάποια μέρα θα ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα.
Τώρα πιάσε το μπαλάκι…
Agency: Scholz & Friends, Berlin
Κουρεύτηκα απελπιστικά κοντά, ένα καρέ, φτυστή η Τζίνα Αλιμόνου μετά το γάμο με τον Βαρδινογιάννη. Τώρα προσπαθώ να αποκτήσω και το τουπέ ώστε απόψε που θα πάμε σε παρακμιακή ταβέρνα, βλέπε Τσικνοπέμπτη, να μη φάω πόρτα και να κερδίσω ένα αξιοπρεπές σέρβις. Η αλήθεια είναι ότι δεν γουστάρω και πολύ την παρέα. Θα είναι φίλοι φίλης και άγνωστοι Χ. Οι δεύτεροι παραμένουν αδιάφοροι αλλά οι πρώτοι σε παρόμοια εξόρμηση για μάσα μάς είχαν στήσει τουλάχιστον μια ώρα και όταν ήρθαν η «κυρία» φύσαγε τα νύχια της για να στεγνώσει το μανόν. Τότε το αντιμετώπισα με αξιοπρέπεια και έπεσα με τα μούτρα στο φαγητό χωρίς να με νοιάζει τη εντύπωση θα δώσω, κυρίως για να μην ανοίξω το στόμα μου. Τώρα δεν ξέρω πως θα αντιδράσω αν έχουμε παρόμοια περιστατικά. Αγόρασα μια καταπληκτική μπλούζα από το κινέζικο της γειτονιάς, ιταλική μου επισήμανε το κινεζάκι, νέα παραλαβή και θα κάνω μπαμ. Τώρα που το σκέφτομαι είναι πολύ πιθανό να με μπερδέψουν με τη Τζίνα. Υψηλή αυτοεκτίμηση τικ. Στα 62 σταθερά κάθε πρωί χωρίς ρούχα τικ (καλά η Τζίνα θα είναι στα 50 με σταθερό επιτόκιο για χρόνια αλλά δεν πειράζει, το θέμα είναι η σταθερότητα.) Καινούρια πούδρα από τη Mac που καλύπτει τα πάντα τικ. Μάσκα από αυτή που παγώνει και μετά την τραβάς τικ. Μπλούζα ιταλική από κινεζάκι με σατέν λεπτομέρειες τικ. Τακούνι που μπορεί να μη σε χτυπήσει απόψε τικ. Αγκαζέ τον mr special που μπορεί να φωταγωγήσει και τη Βασιλίσσης Σοφίας με το χαμόγελό του τικ. Burberry κολόνια τικ. Καλή διάθεση λόγω καιρού τικ. Ανεβήκαμε στην επιφάνεια επιτέλους. Καιρός ήταν. He he he!
Ήρθε το laptop και είναι καλά! Φτου να μη το ματιάσω, έκλεισε σχεδόν ένα μήνα μακριά μου, στον μακρύ διάδρομο με τα άλλα laptop, τους εκτυπωτές και τα χίλια μύρια χαλασμένα μηχανήματα. Περίμενε καρτερικά την παραγγελία από τη Γερμανία, κι όταν νόμιζε πως κανείς δεν του έδινε σημασία, ήρθε ο τεχνικός, του άλλαξε βρακάκι, του έβαλε καινούρια ρούχα και με πήρε τηλέφωνο. Κι εγώ δεν αντιστάθηκα ούτε στιγμή. Κι από τότε είμαστε μαζί, σαν δυο παλιοί καλοί φίλοι.
Και συνεχίζω.
Άλλα νέα;
Ο Αντωνάκης έβαλε λέει γκολ προχτές αλλά κανείς δεν χάρηκε κι αυτός στεναχωρήθηκε αρκετά που δεν θα παίξει μάλλον απόψε με την Εθνική στο φιλικό.
Δεν βλέπω μεγάλη προσέλευση στο τεστάκι μου και στεναχωριέμαι. Με ξέρετε δεν με ξέρετε να το κάνετε. Και μετά θα με μάθετε. Ουφ. Άντε ένα ποστ πιο κάτω είναι. Ευχαριστώ τη Ναυσικά και τον Πανούλη που προσπαθήσανε. Ψάχνω και δουλειά βρε παιδιά, άλλα το λαπτοπ περίμενα. Άντε για τους υπόλοιπους πρόδωσα την μια απάντηση.
Από τότε που έκλεισε το Monitor τα blogs νομίζω πως απομακρύνθηκαν το ένα από το άλλο, σαν να κλειδώθηκαν στον εαυτό τους και μόνο αν έχεις αρκετή υπομονή και όρεξη για ψάξιμο θα βρεις κανέναν διαμαντάκι παραπεταμένο στο google.
Λοιπόν ετοιμαστείτε για γιορτές, στις 10 έχει η μανούλα, στις 14 ο Άγιος, παρά τρίχα για μια μέρα Τσικνοπέμπτη και μετά 19 Καθαρά Δευτέρα.
Επίσης σε δυο μέρες αρχίζει το Lost στην Αμερική. Και το περιμένω σαν το παιδί τη μάνα, σαν η γη τη βροχή, σαν το διψασμένο στόμα το νερό. Αν έχετ ε δει έστω και λίγο με καταλαβαίνετε, οι υπόλοιποι τι να πω, ξεκινήστε αμέσως! Sawyer sawyer Locke.
Επίσης να σας ενημερώσω ότι διαβάζω το Σουέλ της Ιωάννας Καρυστιάνη και μου αρέσει πολύ. Είναι από αυτές τις ιστορίες με τις μικρές λεπτομέρειες, τις ανθρώπινες σχέσεις και τα καμώματα των ανθρώπων. Τα λάθη και τα σωστά. Στην αρχή με ξένισε που είχε να κάνει με ναυτικούς αλλά τώρα μου αρέσει τόσο πολύ που δεν θέλω να το αφήσω…
Να σας πω επίσης ότι ξανάνοιξε το Startpoint και πολύ χαίρομαι γι’αυτό. Αλήθεια πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ανακάλυψα το internet; Πολλά αλλά δεν θα το κάνουμε θέμα.
Και μια τρομερή διαφήμιση της Greenpeace που δεν χρειάζεται επεξηγήσεις. Επισκεφτείτε το site.
Aπό τις 10 του μηνός που αποχωρίστηκα το λαπτοπ μου για σέρβις δεν αισθάνομαι καλά. Φυσικά και υπάρχει υποκατάστατο μηχάνημα στο σπίτι αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο. Κι όταν τους πήρα χτες το πρωί μου είπαν ότι δεν ξέρουν πότε θα είναι έτοιμο. Έχε χάρη που δεν θα πληρώσω τίποτα.
Βαριέμαι γενικά, περιμένω σήμερα απάντηση για τη δουλειά που έλεγα και αναρωτιέμαι τι θα γίνει.
Συγκινούμαι αρκετά τώρα τελευταία, δεν ξέρω το γιατί. Έχω κλάψει ακόμη και με το Παρά Πέντε, με εκείνο το επεισόδιο με το μαιευτήριο, χτες έκλαιγα με τον Λαζόπουλο που τραγούδαγε για τον Κούρκουλο στην εκπομπή του. Βλέπω πολύ τηλεόραση μάλλον…Διαβάζω και τα Κινέζικα Κουτιά όμως!
Άσε που εδώ μέσα έχει ερημιά, δεν γράφει τίποτα κανείς, και να επισημάνω ότι δεν μου αφήνεται ούτε ένα comment, αφού μπαίνετε και διαβάζετε, γράψτε και κάτι, το χειροκρότημα του blogger είναι το comment. Λέμε και καμιά βλακεία να περάσει η ώρα!
Επίσης, κυκλοφόρησε το νέο Centro, θα το βρείτε σε όλα τα σταντ με εφημερίδες και στα περισσότερα περίπτερα σε Μοναστηράκι(Σταθμός)-Έρμού
Σταδίου - Πανεπιστημίου- Ακαδημίας- Ασκληπιού- Σίνα- Ιπποκράτους
Καλό διάβασμα! Λέω να πάω κομμωτήριο να φτιάξω διάθεση!
Edit:
10:30 π.μ. Διαβάζω το ζώδιο μου.
Οι υλικές υποθέσεις θα αποκτήσουν μεγάλη σημασία για σας. Αρχίζετε να βρίσκετε σε μιαν ευνοϊκή περίοδο αύξησης των οικονομικών σας. Θα αναζητήσετε νέους τρόπους βελτίωσης των εσόδων σας.
11:00
- Γεια σας. Από Εθνική Ασφαλιστική. Έχουμε ετοιμάσει την ασφάλεια για το αυτοκίνητο. 296 ευρώ.
- Μπορείτε να περάσετε την Παρασκευή;
- Μπορώ αλλά κατά τις 8 παρά είκοσι.
- Εντάξει.
12:00 μ.μ.
- Καλημέρα. Είστε η τάδε;
- Ναι.
- Είστε η τάδε τάδε;
- Ναι.
- Τηλεφωνώ από τα κεντρικά της Citibank. Έχει εγκριθεί ένα δάνειο 9.000 ευρώ στο όνομά σας. Μήπως ενδιαφέρεστε;
- Όχι, όχι, ευχαριστώ!
- Εντάξει γεια σας!
13:00 μ.μ.
- Γεια σας για ένα βιογραφικό μου μας έχετε στείλει.
- Ναι.
- Μπορείτε να περάσετε την Παρασκευή στις 12;
- Ναι. Που βρίσκεστε;
- Εκεί κι εκεί κι εκεί.
- Εντάξει.
Για αύριο έχω παίξει και Τζόκερ!
Σημειωτέον ότι πρόκειται για σχετικά άσχετη δουλειά από το αντικείμενό μου αλλά εδώ που φτάσαμε για να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε!
Ίσως δεν έχω απολαύσει ξανά μια παράσταση, να τη νιώσω στο πετσί μου και να μην μπορώ να την ξεχάσω έτσι απλά.
Δυο μέρες μετά το μυαλό μου ακόμη γυρνάει στο 2. Ναι, πήγα κι εγώ για να συμπληρώσω το ρεκόρ προσέλευσης. Και μπήκα ανίδεη για το τι θα δω, μαζί με τις ηλικιωμένες κυρίες που κατηφόριζαν τη Βουκουρεστίου, τη χρωματιστή νεολαία που έτρωγε τα νύχια της από την αγωνία, τους περίεργους που είχαν πάει στην τελετή έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών και δεν θα έχαναν με τίποτα το γεγονός της χρονιάς.
Δεν είχα πάει ποτέ ξανά σε τέτοιου είδους παράσταση, την ομάδα Εδάφους την είχα μόνο ακουστά, και τον Παπαϊωάννου ίσως τον έμαθα κι εγώ πρόσφατα, τον Κωνσταντίνο Βήτα πάλι τον είχα στο μυαλό ως εναλλακτικό ήχο.
Στο κατάμεστο Παλλάς ήμουν σίγουρη πως με τόσο κόσμο δεν θα μπορούσα να αφοσιωθώ στην παράσταση, θα ακουγόταν ψίθυροι και θόρυβος όμως αυτά σκεφτόμουν μέχρι που ξεκίνησε…
Μαγεία, σε ρουφούσε η σκηνή και γινόσουν ένα. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως κάποιος θα μπορούσε να μου μιλήσει για τη Ζωή, την Αγάπη, τη Μοναξιά με τόσους τρόπους χωρίς να μου πει κουβέντες. Μόνο μουσική και κινήσεις. Ο ουρανός, η επικλινής σκηνή, ένιωσα ότι κι εγώ αγωνιζόμουν να φτάσω στο στόχο μου, η εφευρετικότητα στις σκηνές της μοναξιάς, οι συνειρμοί. Η ουσία της τέχνης είναι τι νιώθεις και μετά τους τίτλους τέλους.
Όταν άναψαν τα φώτα, το κοινό χειροκρότησε, ζήτησε κι ένα encore αλλά ο Παπαϊωάννου ήταν χαμένος λίγο στις σκέψεις του. Όπως κι εγώ. «Σπρώξε μαλακά, δεν θέλει δύναμη.» Κι οι 2 ίσως γίνουν 1.
Στρίψαμε στην Πανεπιστημίου, ψάξαμε για το μετρό. Ήμασταν κι εμείς 2.
Όταν άνοιξε τα μάτια της το πρωί ήξερε πως πρέπει να τρέξει, να σηκωθεί από το κρεβάτι, να προλάβει τη μέρα, να μην τη χάσει πάλι, όπως χτες. Κι όμως χάρισε δυο λεπτά στον εαυτό της κι αφουγκράστηκε τη σιωπή στο δωμάτιο. Έσπαγε κόκαλα η σιωπή. Κάπου, σε ένα συρτάρι ήταν ξεχασμένη η έμπνευσή της. Δεν είχε κλειδί αυτό το συρτάρι. Μπορούσε να το ανοίξει όποτε ήθελε. Όμως δεν ήθελε. Η ιδέα ήταν να έρθει από μόνη της. Άγγιξε τα χείλη της και σκέφτηκε το πρόσωπό της. Τις μικρές λεπτές γραμμές κάτω από μάτια. Δύσκολες, αδύνατον να τις ξεφορτωθεί, «προδίδουν την ηλικία μου» σκέφτηκε. Δεν ήταν είκοσι πέντε χρονών. Ήταν είκοσι με μυαλά πολύπλοκα. Το αχνό φως από το παράθυρο προμήνυε μια καλή μέρα. Ένα σάλτο χρειαζόταν και θα έμπαινε στη κυλιόμενη σκάλα, αυτή που οδηγεί στην πραγματική ζωή. Περπατώντας παράλληλα με άλλες ζωές, εκεί που συναντάς τυχαία το όνειρό σου. Ήταν δύσκολο πολύ, πήρε δυνάμεις κι έφτασε μέχρι την κουζίνα. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο, δεν το σήκωσε αμέσως. Ήθελε να προλάβει να πιει μια γουλιά καφέ πριν ακούσει τα νέα της ημέρας.
-Πρέπει να έρθεις.
-Γιατί;
-Πρέπει να το δεις με τα μάτια σου.
-Είναι επείγον;
-Ο θάνατος δεν είναι ποτέ επείγον. Θα είναι εδώ και αργότερα.
-Ωραία.
-Θα έρθεις;
-Όχι, για σήμερα λέω να επιλέξω τη ζωή.
Δεν έχω κάτσει, δεν έχω κάτσει. Από τις τελευταίες ημέρες του 2006 μέχρι σήμερα τρέχω σαν τρελή, για τις γιορτές, το ταξιδάκι στο Βερολίνο, επισκέψεις από εδώ κι από εκεί, πολύ φαγητό, μπλα μπλα, υποχρεώσεις, μια συνέντευξη για δουλειά και ψώνια. Ο καναπές μου με έχει χάσει, το ξέρω και του ζητάω συγνώμη.
Κάτι που δεν έχω αναφέρει και είναι πολύ ευχάριστο είναι το ότι κληρώθηκα για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στις σπουδές για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Κάνω τα χαρτιά μου αυτές τις μέρες και πρέπει να καταθέσω και τα χρήματα. 2100 ευρώ για την πρώτη χρονιά, για τρεις θεματικές ενότητες. Μου φαίνονται πολλά αλλά δεν με χαλάει η ιδέα να γίνω φοιτήτρια τώρα στα γεράματα και να πάρω επιτέλους κι εγώ ένα πτυχίο για να το κορνιζάρω αργότερα. Ξέρει κανείς κάτι για το ΑΕΠ; Αν ναι, ευπρόσδεκτα τα σχόλια και η βοήθεια.
Χτες το βράδυ γυρνούσα από το κέντρο με το τρόλεϊ από Βασιλίσσης Σοφίας και μου έφτιαξε η διάθεση. Αυτός ο δρόμος έχει κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ, με κάνει και χαλαρώνω, σκέφτομαι διάφορα και μου ανοίγει την όρεξη για γράψιμο. Χτες σκέφτηκα την οικογένεια μου σαν ένα λουλούδι με πέταλα, ο αέρας πήρε ένα και χάθηκε, όπως όταν μαδάς μια μαργαρίτα. Πρέπει να ποτίσω το λουλούδι μου σαν τον μικρό πρίγκιπα, να το αγαπάω για να μη χαθεί κανένα άλλο πέταλο. Μου προσφέρονται κι άλλα λουλούδια αλλά αυτό το λουλούδι μου είναι πολύτιμο και το άρωμά του πρέπει να διαρκέσει για πάντα.
Τώρα που είπα άρωμα είδα το Άρωμα και μου άρεσε πάρα πολύ σε αντίθεση με πολλούς άλλους. Και σε σχέση με το βιβλίο που το είχα διαβάσει πριν καμιά δεκαριά χρόνια και ως ταινία από μόνη της. Ήταν μαγικά τα πλάνα και η μουσική και ο πρωταγωνιστής με έπεισε. Η σκηνή του οργίου ίσως να ήταν λίγο υπερβολική αλλά δεν με χάλασε σε αντίθεση με άλλους στην αίθουσα που χασκογέλαγαν. Δεν πειράζει, πάμε για όσκαρ.
Άσε που αυτό είναι το 100ο μου ποστ.
Γύρισα, λέει, από το Βερολίνο, που είχα πάει πριν την Πρωτοχρονιά, κι ήθελα να γράψω για το κρύο, το περπάτημα, τις βόλτες σε μια πόλη που χτίζεται τώρα ξανά από την αρχή, για τα μουσεία που δεν μπήκα, για το χιόνι που είδα, για τη συνέπεια, την καλοσύνη των οδηγών λεωφορείων. Για μια πόλη σκληρή, αλλά γλυκιά σαν τις φράουλες με σοκολάτα που έφαγα στην Πλατεία Ποτσντάμερ. Για μια πόλη τίγκα στο εμπορικό κέντρο και στα πολυκαταστήματα. Για μια πόλη μεγάλη, δύσκολη αλλά συγχρόνως προσιτή, που προσπαθεί να ξεχάσει τη διχοτόμηση, να γκρεμίσει τα τείχη και να αρέσει σε όλους. Όμως κόλλησα σε μια φωτογραφία και ξεχάστηκα… Μετά συνέχισα να πετάω στα σύννεφα.
Καλή χρονιά σε όλους!!!
Κρύος αέρας έξω. Ψυχή για λίγο κενή. Μου λείπει.
Πλησιάζει μια μέρα χωρίς ουσία.
Τόσο μικρή όσο η παλάμη μου. Τόσο μεγάλη όσο ο κόμπος στο λαιμό μου.
Είμαι σε κατάσταση αναμονής.
Κλείνω την πόρτα, δεν θα γυρίσει.
Και θα μείνω μόνη μου απόψε να φοβάμαι.
Αφιερωμένο στον μπαμπά μου που βυθίζεται αναπαυτικά σε ένα γαλάζιο σύννεφο και μας κοιτάζει.
Χάρη στη υπέροχη ιδέα του Δημήτρη να μου χαρίσει ένα ασύρματο router και των τεχνικών και μη εξαιρετέων γνώσεων του Παναγιώτη που παιδεύτηκε αλλά τα κατάφερε!
Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις, το καλοκαίρι μας βρίσκει backyard, στο γκαράζ του πατρικού μας, με μια φέτα καρπούζι ανά χείρας, σκηνοθετική πινελιά της μαμάς μας. Ο γλυκός μου αδελφός με κατάξανθο μαλλί ήταν ακόμα αθώος και δεν είχε άποψη για όλα, όπως τώρα (γκρρρ). Εδώ με σορτσάκι αποκαλυπτικό, τύφλα να έχει ο Γαρδέλης, και μπούκλα σε στυλ η Barbie Βασίλισσα. Εγώ με τον μεγαλύτερο σκελετό της εποχής, λανσάρω navy look και συνδυάζω κόκκινη ρίγα με κόκκινο λουράκι (πάντα σικ). Οι αφέλειες και η γενικότερη κουπ είναι μια πονεμένη ιστορία. Αργότερα ανακάλυψα και το κομμωτήριο. Τόσα χρόνια μετά το γλυκό μου αδερφάκι κάνει χιούμορ και μου στέλνει μια ξεχασμένη, ξεθωριασμένη φωτογραφία που φρόντισε να σκανάρει, θυμίζοντας μου παλιές εποχές. Φιλάκια αδελφούλη, με συγκίνησες…
Βαδίζω δηλαδή προς τα 29; Μετά την χτεσινή αποτυχημένη απόπειρα του Δημήτρη να με κάνει να πάθω ηλεκτροπληξία, στολίζοντας τάχα μου την τούρτα με τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, βγήκα σώα και αβλαβής από την περιπέτεια. Το πάρτι πήγε καλά και να φανταστείς ότι δεν το είχα προγραμματίσει. Ήρθε όποιος πήρε τηλέφωνο να μου ευχηθεί και μαγείρεψα, έχοντας βέβαια προνοήσει να ψωνίσω τα απαραίτητα.
Τα κλου
Τα τυριά που μεταξύ άλλων μου χάρισε η μαμά μου. Τέλειο δώρο.
Το ασύρματο ρούτερ που δεν λέει να δουλέψει, δώρο της αγάπης. Που θα πάει όμως κάτι θα κάνουμε.
Η γκριλιέρα με την κρυμμένη αντίσταση μπαίνει και στο πλυντήριο.
Το γεγονός ότι κάθε χρόνο η οικογένεια μου με εξοπλίζει με διάφορες ηλεκτρικές συσκευές, χρήσιμες μεν, που θα μας βγάλουν από το σπίτι δε.
Το καταθλιπτικό αλλά τόσο αληθινό βιβλίο «Αδειάζοντας το σπίτι των γονιών μου», λυτρωτικές σκέψεις, κι αυτό από τη μαμά.
Τα λουλούδια της Βούλας που έγιναν ντεκόρ σε κάθε αναμνηστική φωτογραφία.
Η αφοπλιστική ετυμηγορία της μικρής Παναγιώτας «Πολύ ωραία το κοτόπουλο, Ελένη. Και το ρύζι.»
Το ότι ξέχασα να βάλω κρεμμύδι στα κεφτεδάκια. Δεν είδα να περίσσεψαν και πολλά πάντως.
Το βιβλίο της Τέσσης, δοκιμασμένο και χαρισμένο με αγάπη.
Το δεντράκι της Χρυσούλας, πιο γλυκό κι απ’ τις πιο γλυκές μας σκέψεις.
Η ευφυΐα του Βασίλη βρίσκοντας λέξεις που λήγουν σε –ντα.
Το Ρηνάκι που άργησε αλλά πρόλαβε την τούρτα. Γλυκό Ρηνάκι όπως και τα σοκολατάκια της.
Και η ερώτηση της αγάπης στο τέλος «Είσαι ευτυχισμένη;»
- Ναι, πιο ωραία δεν θα περνούσα…
…και ξέρω πως κρατιέμαι να μην σκεφτώ ποιος έλειπε.
