Δεν βιάζομαι να μεγαλώσεις

Πολλούς μήνες πριν γεννήσω το είχα ρίξει στο διάβασμα. Για το τι με περιμένει. Για να προετοιμαστώ. Είχα αγοράσει δυο βιβλιαράκια μικρά, είχα ξεκοκαλίσει το parents.gr και κάθε φορά που πήγαινα στο mall, έμπαινα στη fnac, έπαιρνα το «Τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος» και το «Τι να περιμένεις τον πρώτο χρόνο του παιδιού σου» και καθόμουν σε μια καρεκλίτσα από εκείνες τις μικρές στο παιδικό τμήμα (έχε χάρη που δεν πήρα πολλά κιλά στην εγκυμοσύνη), ακούμπαγα το βιβλίο στο τραπεζάκι και διάβαζα. Εντάξει δεν είναι δανειστική βιβλιοθήκη αλλά δεν ήθελα να δώσω και 32 ευρώ για ένα τεράστιο βιβλίο, οπότε βολευόμουν έτσι (ντροπή!).
Και ο καιρός πέρασε και το κοριτσάκι ήρθε. Κι εγώ με απίστευτα αποθέματα υπομονής και αγάπης ξεκίνησα τη ζωή μου μαζί της. Είχα διαβάσει λοιπόν ότι περίπου στις σαράντα μέρες εδραιώνεται ο θηλασμός. Θήλαζα νυχθημερόν και καθώς πλησίαζα το όριο των ημερών έπαιρνα κουράγιο. Το μωρό έπαιρνε βάρος και με το παραπάνω, οπότε δεν ανησυχούσα για το γάλα μου αλλά δεν ήμουν και σίγουρη ότι είχα καταφέρει να θηλάσω σωστά. Νομίζω πως πέρασαν τουλάχιστον δύο μήνες και μετά ένιωσα πιο ελαφριά, σαν να έχει ρυθμιστεί η παραγωγή και το μωρό να τρέφεται σωστά. Κάποιοι λέγανε πως και στις 40 μέρες το μωρό κοιμάται πιο πολύ το βράδυ. Μπα, το δικό μου έφτασε 5 μηνών για να ξυπνάει έστω μια φορά και καμιά φορά και δύο. Ακόμη δυσκολεύεται στον ύπνο, ξυπνάει μες τη νύχτα και με ζητάει. Μετά λέγανε για τους κολικούς, στο τρίμηνο τελειώνουν. Δεν ξέρω αν είχαμε κολικούς, ποτέ δεν τους παραδέχτηκα αλλά περίμενα με ανυπομονησία το τέλος του τρίτου μήνα για να πω σε όλους πως κι αν είχαμε, τέλειωσαν. Στους 6 μήνες, λέει, η ζωή του ζευγαριού και η ζωή στο σπίτι γενικά επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Εδώ και ένα μήνα, ξυπνάω από τις 7, πράγμα που έχω να το κάνω λογικά από τότε που πήγαινα Α’ Δημοτικού. Η πριγκίπισσα μου με πηγαίνει στο σαλόνι και μετά από καμιά ωρίτσα αυτή ξανακοιμάται. Υπάρχουν μέρες που απλά δεν μαγειρεύω, στο χαρτί για το σούπερ μάρκετ γράφω μόνο τα φρούτα, το μοσχάρι και τα λαχανικά της μικρής και η στοίβα με τα ασιδέρωτα μειώνεται μόνο όταν μας επισκέπτεται η μαμά μου.
Που το πάω; Που το πάω;
Βιαζόμαστε. Εμείς οι γονείς βιαζόμαστε πολύ. Βάζουμε όρια στις αντοχές μας. Μέχρι το τέλος του μήνα. Πότε θα γυρίσει από μπρούμυτα ανάσκελα; Πότε θα κάτσει; Πότε θα βγάλει δόντια; Το δικό μου δεν μπουσουλάει, το δικό σου; Είναι 6 μηνών και δεν κοιμάται όλο το βράδυ, εσύ πως τα κατάφερες; Τρώει τη φρουτόκρεμα ή τη φτύνει; Θέλω να περπατήσει πριν χρονίσει, να μιλήσει, να με αναγνωρίσει, να πει μπαμπά και μαμά, να μην κλαίει όταν βγαίνουμε βόλτα. Θέλω να γίνει ένα 10χρονο σε σώμα μωρού 7 μηνών.
Θέλω οι αντοχές μου να μην έχουν όρια. Θέλω να έχω υπομονή, όσο εκεί που δεν παίρνει άλλο. Να την προστατεύω, να την νανουρίζω όσες φορές κι αν χρειαστεί, κάθε βράδυ, κάθε μεσημέρι, να μην περιμένω το επόμενο κατόρθωμά της, απλά να είμαι εδώ και να το χειροκροτήσω. Θέλω να αποφύγω τις συγκρίσεις, να μην επηρεάζομαι από τρίτους, να κάνω αυτό που νιώθω εγώ σωστό για το παιδί μου, κι ας σημαίνει ότι δεν θα το αφήσω να κλάψει και να νιώσει μόνο. Κι ας γίνει κολλημένη μαζί μου, καρφίτσα στο πέτο μου. Αφού από τότε που γεννήθηκε, δυο καρδούλες χτυπούν πάνω μου. Μια η δική μου, και μια η δική της στην αγκαλιά μου.

Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω

από το cd της Τατιάνας Ζωγράφου

Τσίρκο Medrano

Λοιπόν το πάτωμα στο 3 χρόνων σπίτι μας είναι από ξύλο στα περισσότερα δωμάτια. Συμπεριλαμβανομένου και της μικρής μας κοπελούδας (ανησυχώ, ο ορθογραφικός έλεγχος του word δεν έβγαλε άγνωστη λέξη το «κοπελούδα»). Η κοπελούδα, που λέτε, είναι δύσκολη στον ύπνο. Όταν λέμε δύσκολη, εννοούμε πολύ δύσκολη! Νυστάζει συνεχώς αλλά αρνείται να κοιμηθεί μέσα στη μέρα. Τρίβει μάτια, χασμουριέται, γκρινιάζει αλλά δεν κοιμάται! Το βράδυ, ως τους 5 μήνες, μετά τον τελευταίο θηλασμό έπεφτε ξερή και δεν καταλάβαινε πότε την άφηνα στο κρεβάτι της. Κάποια μέρα όμως άρχισε να ξυπνάει με το που ακούμπαγε στο σεντονάκι της. Με αποτέλεσμα, να περνάμε κανένα δίωρο αγκαλιά, με κλάματα ή χωρίς, μέχρι να κοιμηθεί. Και όταν την αφήσουμε στο κρεβάτι και δούμε ότι δεν υπάρχει αντίδραση, επιχειρούμε να βγούμε από το δωμάτιο! Ε, τότε είναι που ανακαλύψαμε, μετά λύπης, ότι το πάτωμα τρίζει!!! Τρίζει σε συγκεκριμένα σημεία, εκείνα που προφανώς έχουν την περισσότερη χρήση, αν και δεν δικαιολογείται σε ένα τόσο καινούριο σπίτι να τρίζει ένα σχεδόν ολοκαίνουριο ξύλινο πάτωμα. Αν καταφέρουμε να φτάσουμε στην πόρτα και δεν ξυπνήσει, βγαίνουμε στο χωλ το οποίο τρίζει παντού, κρακ και κρακ!!! Και ξυπνάει! Και ξανά μανά! Οπότε κάνουμε κάτι ακροβατικά, πιανόμαστε από τους τοίχους, πατάμε στο πρώτο σκαλί και τρέχουμε πάνω! Αργότερα, όταν πάμε εμείς για ύπνο, περνάμε πάλι από το ίδιο σημείο και πάλι κρακ και κρακ και μερικές φορές την ξυπνάμε εμείς, είμαι σίγουρη!! Οπότε λέω να μελετήσω αυτό το video και από αύριο να το εφαρμόσω!!! Περαστικά μας!

 εγώ, προσπαθώντας να βγω από το δωμάτιο της κοπελούδας

ο μπαμπάς της στην δική του προσπάθεια!

ΣΟΚ

Σε περίπτωση που το αμφισβητείτε, σας πιστοποιώ ότι ο κόσμος βγαίνει ακόμη έξω μετά τις 11 το βράδυ και κάθεται σε καφετέριες ή ταβέρνες και τρώει και πίνει και κάνει βόλτες στην πλατεία και ο φούρνος στη γωνία μαζεύει τα σάντουιτς νωρίτερα αλλά δεν κλείνει αλλά και τα περίπτερα παραμένουν ανοιχτά και η Μαραθώνος είναι σχεδόν άδεια Τετάρτη βράδυ.

Υ.Γ. Εντάξει πεινάσαμε, δεν είχαμε να φάμε και προσφέρθηκα να πεταχτώ μέχρι το Everest να πάρω κάτι και ναι… έπαθα πολιτισμικό σοκ αφού είχα να βγω τόσο αργά από το σπίτι πάνω από 6 μήνες! Πότε πέρασαν αλήθεια;

Αντί ευτυχισμένης ανάρτησης

Περιμένω εδώ και πολύ καιρό με αγωνία να βρω λίγο χρόνο και κέφι να γράψω πως περνάμε με την μπεμπούλα μας και η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά να πω. Όμως σήμερα κάθισα να γράψω για κάτι που πραγματικά με εξόργισε. Και τώρα που ξεκινώ ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι.

Ένας πατέρας (ο Θεός να τον κάνει) άφησε/ξέχασε το 5χρονο παιδί του στο αυτοκίνητο και όταν το θυμήθηκε μετά από 8 (!) ώρες το παιδί είχε πεθάνει από τη ζέστη και την ασφυξία! Σοκαρίστηκα. Πήγα αμέσως να τον δικαιολογήσω αλλά δεν βρήκα καμία δικαιολογία. Το ξέχασε; Απορροφήθηκε τόσο πολύ από τη δουλειά του, που παρεμπιπτόντως ήταν να σώσει έναν άλλο άνθρωπο, έναν ασθενή του; Δεν υπάρχει εξήγηση. Αυτός ο πατέρας δεν πρέπει να είχε καμία συναισθηματική επαφή με το παιδί του. Ξεχνάμε ένα γάλα έξω από το ψυγείο και χαλάει. Ξεχνάμε να κλειδώσουμε την πόρτα το βράδυ και μπαίνουν κλέφτες. Δεν ξεχνάμε το παιδάκι μας στο αυτοκίνητο, όσο αφηρημένοι κι είμαστε. Δεν το χωράει το μυαλό μου.

Κάνουμε παιδιά γιατί το θέλουμε, κι αν δεν το θέλουμε, δεν κάνουμε. Κι αν προκύψει χωρίς να το θέλουμε και το κάνουμε πάραυτα, το μεγαλώνουμε με αγάπη και στοργή. Το ακούμε όταν μας μιλάει, το παίρνουμε αγκαλιά, του προσφέρουμε τη γη και τον ουρανό. Όταν αναγκαζόμαστε να το μαλώσουμε, για το καλό του, σπαράζει η καρδιά μας. Όταν κλαίει και δεν μπορούμε να το βοηθήσουμε, υποφέρουμε κι εμείς. Όταν είναι άρρωστο, κλαίμε κι εμείς. Η αγωνία για έναν γονιό δεν σταματά ποτέ. Είμαστε εκεί από την πρώτη στιγμή, δίπλα του, είμαστε το στήριγμά του. Δεν το ξεχνάμε στο αυτοκίνητο και το αφήνουμε να …πεθάνει, αβοήθητο, εκλιπαρώντας για λίγο νερό και μια δροσερή γωνιά μακριά από τον ήλιο. Καημένο παιδάκι, πόσο θα υπέφερες και πόσο θα υποφέρει τώρα η μανούλα σου, που σε έψαχνε στο σχολείο, που δεν πήγες ποτέ, εκείνη την ημέρα. Γιατί ο πατέρας σου επέλεξε να πάει στη δουλειά του και να σε ξεχάσει για 8 ολόκληρες ώρες στο αυτοκίνητο, γιατί ο πατέρας σου δεν σε σκέφτηκε ούτε λεπτό για όλες αυτές τις ώρες. Δεν ξέρω αν θέλω την τιμωρία του. Δεν είναι ο μόνος που δεν σκέφτεται την ασφάλεια των παιδιών τους γιατί τη θεωρεί δεδομένη. Πόσοι δεν βάζουν τα παιδιά τους χύμα στο πίσω κάθισμα, χωρίς ζώνη ασφαλείας, χωρίς καθισματάκι που είναι υποχρεωτικό μέχρι τα 12 χρόνια; Πόσοι δεν τα ανεβάζουν σε μηχανάκι χωρίς κράνος; Πόσοι τα αφήνουν να πλατσουρίζουν στη θάλασσα χωρίς επίβλεψη; Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι και ναι, δεν είμαστε το καλύτερο είδος σε αυτόν το πλανήτη.

Y.Γ. Τώρα διαβάζω πως αποκλείουν το ενδεχόμενο της θερμοπληξίας και της ασφυξίας οι γιατροί και ότι το παιδί είχε πρόβλημα με την καρδιά του. Ε ναι, αυτό λέω κι εγώ, το παιδί είχε πληγωμένη καρδούλα, για αυτό και δεν άντεξε ξεχασμένο μέσα στο αυτοκίνητο.

Υ.Γ.2. Επίσης πριν από λίγες ημέρες διάβαζα ότι αυξάνονται ανησυχητικά τα κρούσματα στην Κίνα γονιών που αυτοκτονούν πέφτοντας από μπαλκόνια έχοντας αγκαλιά τα παιδιά τους... Τι άλλο;

Έχω διαβάσμα...

τι σου κρέμεται μωρό μου;

Είμαι κατά της πιπίλας, αλλά καμιά φορά την κάνει τη δουλειά της, οπότε πάω πάσο αλλά....εντάξει, πόσο άσχημο μπορεί να είναι αυτό;

Mother’s Day, hip hip hooray!

Σήμερα που είναι η πρώτη φορά που γιορτάζω κι εγώ στη γιορτή της μητέρας και αφού είχε καταπληκτικό καιρό, είπαμε να κατηφορίσουμε προς θάλασσα μεριά και να πάμε στην Μαρίνα του Φλοίσβου για καροτσάδα! Χορτάτο το μπεμπόνι από ύπνο και φαγητό και με καθαρή πανούλα εισήχθη στο καθισματάκι του και γούσταρε τρελά, όπως ΚΑΘΕ φορά που πάμε βόλτα εξάλλου.

Στη Βασιλίσσης Σοφίας, συναντήσαμε εκατομμύρια ποδηλάτες που έπαιρναν μέρος στην πανελλαδική ποδηλατοπορεία και με έπιασε μια συγκίνηση, μου φάνηκε τόσο όμορφος και κεφάτος αυτός ο κόσμος και ένιωσα λίγο ηλίθια, κλεισμένη στο αυτοκινητάκι μου από την άλλη μεριά του δρόμου. Περισσότερα για την πορεία εδώ.

Φτάνοντας στο Φλοίσβο, παρκάραμε σχετικά εύκολα εκτός του συγκροτήματος (αν και όπως πληροφορούμαι από το site υπάρχει χώρος στάθμευσης 320 θέσεων, αλλά δεν διευκρινίζει αν είναι δωρεάν, φαντάζομαι πως είναι). Βάλαμε μπεμπόνι στο καρότσι και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας.

Περνώντας την κεντρική πύλη της Μαρίνας, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Δεξιά η θάλασσα και κάτι γιότ που βγάζουν μάτι από πολυτέλεια, αριστερά εμπορικά καταστήματα (κλειστά την Κυριακή), καφετέριες και εστιατόρια, ένας παιδότοπος και κόσμος, κόσμος, κόσμος να κάνει βόλτα και να χαίρεται το καλοκαίρι μέσα στην άνοιξη! Δηλαδή τύφλα να έχουν οι Κάννες!!

 Η αλήθεια είναι ότι αν πας εκεί και δεν έχεις καρότσι ή έστω ένα παιδάκι στο ένα χέρι, νιώθεις λίγο έξω από τα νερά σου ή σου ξυπνάει το μητρικό ή πατρικό φίλτρο!! Εκεί έχεις δύο επιλογές: ή κάνεις βόλτα κατά μήκος της μαρίνας ή κάθεσαι σε μια καφετέρια και χαζεύεις την περαντζάδα και τα σκάφη και την Καστέλα απέναντι! Εμείς κάναμε αρχικά τη βόλτα μας και μετά καταλήξαμε στην Brasserie Sud, όπου παρασυρθήκαμε από τα πιάτα ημέρας που μας πρότεινε ο σερβιτόρος με αποτέλεσμα να πληρώσουμε για δύο coca cola, ένα κοτόπουλο γεμιστό, ένα μπιφτέκι γαλοπούλας και μια σαλάτα 50 ευρώ! Και το καλύτερο; Το μπεμπόνι αποφάσισε πως ήταν ώρα φαγητού και για εκείνο με αποτέλεσμα να ψάχνω έναν διακριτικό χώρο να θηλάσω. Ανακάλυψα δυο καναπέδες σε ένα διάδρομο που συνδέει το εστιατόριο και το διπλανό Friday’s, στρογγυλοκάθισα και σε λίγα λεπτά συνειδητοποίησα πως το σημείο αυτό ήταν η είσοδος για το Zinc, ένα bar restaurant στον πάνω όροφο! Με αποτέλεσμα να περάσουν τουλάχιστον 40 άτομα από μπροστά μου, στο εκ πρώτης όψεως ήσυχο σημείο για θηλασμό!! Επιστρέφοντας στο τραπέζι, το μπεμπάκι που δεν έχει μάθει να αποκοιμιέται μόνο του, αποφάσισε πως είναι ώρα για ύπνο, έτσι η μαμά έφαγε μόνη της, και ο μπαμπάς ανακάλυψε ότι το πεζοδρόμιο με τις εσοχές κάνει καλά τη δουλειά του, βοηθώντας στο νανούρισμα. Σε λίγα λεπτά το μωράκι είχε κοιμηθεί και καθίσαμε λίγο οι δυο μας ήρεμα κι ωραία για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν δώσαμε 50 ευρώ για να φάει ο καθένας μόνος του και λαχ λαχ!!

Φεύγοντας και έχοντας ανάγκη όχι μόνο να ξοδέψουμε κι άλλα χρήματα αλλά να φάμε και κάτι γλυκό, βρήκαμε το Eric Kayser που έχει εντυπωσιακά γλυκά και ωραιότατα σάντουιτς (την επόμενη φορά σαντουιτσάκι λοιπόν) και φάγαμε από ένα παγωτάκι μηχανής. Η μικρή ξύπνησε ακριβώς την ώρα που φτάναμε στο αυτοκίνητο, οπότε και δεν νιώσαμε τύψεις, όπως κάθε φορά, που πρέπει να την ξυπνήσουμε για να μπούμε ή να βγούμε από το αυτοκίνητο. Επιστρέψαμε σπίτι διασχίζοντας μια άδεια Συγγρού και μια μισογεμάτη Μεσογείων! Mother’s Day was just Perfect!

 Τη διαχείριση και αξιοποίηση της Μαρίνας έχει αναλάβει για 40 χρόνια η εταιρεία LAMDA Flisvos Marina, με σκοπό την ανάδειξή της σε κορυφαία μαρίνα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Tο επενδυτικό πρόγραμμα για τον εκσυγχρονισμό των θαλάσσιων και επίγειων υποδομών της Μαρίνας Φλοίσβου ανήλθε στα €45 εκατομμύρια περίπου. Το ωράριο λειτουργίας του εμπορικού (που έχει καταστήματα με κοσμήματα, οπτικά, ρούχα, υπαίθριο παιδότοπο) είναι Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-21:00 και Σάββατο: 10:00-20:00 ενώ την Κυριακή είναι κλειστά. Επίσης υπάρχουν παντού ράμπες πρόσβασης για άτομα με ειδικές ανάγκες και φυσικά για τα καρότσια (κάτι που αναζητώ παντού στην Αθήνα αλλά μάταια) ενώ στις τουαλέτες υπάρχει και αλλαξιέρα μωρού. Υπάρχει επίσης ειδικός χώρος με ΑΤΜ, αν ξεμείνεις! Η Μαρίνα Φλοίσβου είναι η πρώτη στην Ελλάδα μαρίνα υψηλών προδιαγραφών, αφού έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει 250 ελλιμενισμένα σκάφη, από τα οποία τα μισά και πλέον μπορούν να είναι θαλαμηγοί μήκους άνω των 30 μέτρων. Λειτουργεί στη σημερινή της μορφή από το Μάιο του 2007, οπότε πέρασαν τουλάχιστον 3 χρόνια για να την ανακαλύψουμε!

Αν πάτε με λεωφορείο η στάση "Ούλεν" βρίσκεται ακριβώς έξω από τη Μαρίνα, όπου και περνούν τα λεωφορεία με αριθμό: 101, 217, Α1, Β1, B2, E1.

Αν πάτε με τραμ η στάση "Τροκαντερό" βρίσκεται ακριβώς έξω από την κεντρική είσοδο της Μαρίνας. Η στάση του τραμ "Τροκαντερό" μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σταθμός ανταπόκρισης με το μετρό στο σταθμό "Νέος Κόσμος". Επίσης, η στάση του λεωφορείου Β2 μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σταθμός ανταπόκρισης με το μετρό στο σταθμό "Συγγρού-Φιξ", μόλις 5 λεπτά από την Μαρίνα Φλοίσβου.

Η Μαρίνα Φλοίσβου βρίσκεται εδώ.

Και πανοραμική φώτο του Νίκου Δανιηλίδη από το site.

where is the happiness?

Πώς έτυχε και προχθές μπήκα στο twitter μετά από καιρό και ξεκίνησα να πηγαίνω από tweet σε tweet, όπως η μελισσούλα πετάει από λουλούδι σε λουλούδι. Και διάβαζα μεγάλες εξυπνάδες και στομφώδη λόγια και χαζομάρες και προτάσεις εντυπωσιασμού, όλοι είχαν κάτι να πουν για τους τρεις που χάθηκαν και για το μωράκι που δεν πρόλαβε να ζήσει. Αντί να κάτσουμε να σκεφτούμε, φλυαρούμε. Οι πολιτικοί κάνουν τη δουλειά τους, δεν περίμενα συναισθήματα από αυτούς, πόσο μάλλον από τα δελτία ειδήσεων. Ήδη το γύρισαν στο reality της υπόθεσης, ποιοι ήταν, πού είχαν σπουδάσει, τι όνειρα είχαν. Το αυτονόητο δηλαδή. Το ότι πέθαναν σαν τα ποντίκια, μια μέρα που δούλεψαν με το ζόρι, ενώ έξω κάποιοι άλλοι φώναζαν για το δίκιο τους. Όλοι έχουν δίκιο. Γυρνάω και κοιτάω το μωρό μου, που δεν ξέρει τίποτα από όλα αυτά. Είναι αθώο. Ούτε για την ηφαιστειακή τέφρα που παραλύει τα αεροδρόμια, ούτε για τα spreads, ούτε για τις μολότοφ, ούτε ακόμη ότι σε λίγο θα βγούμε μια βόλτα έξω με το καρότσι. Δεν ξέρει τίποτα κι ας έχει χαρακτήρα. Εγώ και ο μπαμπάς της θα της μάθουμε τα πάντα, θα της δώσουμε να καταλάβει τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο, από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σύνθετα. Πόσο βαρύ φορτίο είναι αυτό; Πώς θα της εξηγήσω τι συνέβη προχτές; Με ένα απλό tweet ή status update δεν ξεμπέρδεψα. Δεν θέλω να μαυρίσω το μέλλον μας, δεν θέλω να κάνω άσχημες σκέψεις, θέλω να είμαι αισιόδοξη. Δεν θέλω να την κάνω να φοβάται. Θέλω να συνεχίσει να χαμογελά, έτσι αθώα, για όσο περισσότερο μπορεί.

Η μαμά θυμήθηκε το blog!

Πολύ τηλεγραφικά, αρχίζω και κοιμάμαι κάπως καλύτερα τα βράδια, με μικρές εξαιρέσεις για να μην ξεχνιόμαστε, μου πέρασε η παρανοική ανάγκη να φτιάχνω συνέχεια γλυκά και να τα τρώω, τώρα λέω να κάνω καμια δίαιτα, το μωράκι μου μεγαλώνει και χαμογελά στους πάντες, έχει εκπληκτική φωτογένεια και τη φωτογραφίζω συνεχώς, κάνει τούμπες και γυρνάει μπρούμυτα και ανάσκελα σε χρόνο dt, θηλάζω αποκλειστικά εδώ και 5 μήνες αλλά σε μια εβδομάδα θα έχουμε την πρώτη μας επαφή με το κουτάλι, οργανώνουμε τη βάφτιση για το Σεπτέμβριο και συγχρόνως αποταμιεύουμε χρήματα για τη σεζόν γάμων και βαφτίσεων Μαϊου-Ιουνίου, παραγγέλνω μανιωδώς πράγματα (κυρίως για τη μικρή) από το ίντερνετ, ολοκλήρωσα την τελευταία εργασία για φέτος και πρέπει να διαβάσω λίγο για τις εξετάσεις του Ιουνίου και παράλληλα έχω στο μυαλό μου το νέο project που θα απασχολήσει εμένα και μια φίλη στο άμεσο μέλλον (μόλις βρούμε λίγο χρόνο θα σας το ανακοινώσουμε), βγαίνουμε βόλτες με το καρότσι, βγάλαμε τον ποδόσακο και νιώθουμε πιο ελαφρείς, φοράμε καπελάκια και ανυπομονούμε να βάλουμε κάτι καυτά σορτσάκια που μας πήρε (ποιος άλλος;) η γιαγιά μου, που την αγαπάμε πολύ!! Ο μπαμπάς μας μας βοηθά και μας πάει βόλτες με το αυτοκίνητο, βάζουμε free 98, που τα σπάει και ονειρευόμαστε τα ταξίδια που έρχονται, με μπεμπάκι of course!!

Sunny days!

Ο καιρός μας κάνει τη χάρη κι εμείς δεν χάνουμε ευκαιρία και βγαίνουμε συνέχεια βόλτες. Σήμερα, ο δήμος του Γέρακα διοργάνωσε αγώνες δρόμου στην πλατεία και πήραν μέρος τα ανηψάκια μου και πήγαμε να ζητωκραυγάσουμε. Ο Βασίλης βγήκε δεύτερος στα 1000μ. και η Παναγιώτα 6η στα 600μ. Εκτός από κάτι μυγάκια που πέρασαν το κίτρινο καρότσι μας για λουλουδάκι και κολλήσανε πάνω του, προσελκύσαμε και αρκετά παιδάκια. Εμείς τους χαρίσαμε χαμόγελα και μετά κοιμηθήκαμε κάτω από ένα ηχείο από το οποίο ακούγονταν τα άπαντα της Βανδή. Σκληραγώγηση στο φουλ δηλαδή! Η μαμά ήπιε το καφεδάκι της, πήρε την εφημερίδα της και χάρηκε τη λιακάδα! Που να μεγαλώσουμε κι άλλο....

Εδώ η ηλιαχτίδα μου αμέσως μετά τον τερματισμό, σε αποκλειστική φωτογράφιση για το blog!

Τραβάτε με κι ας κλαίω

Σήμερα κατάλαβα που βαδίζουμε ως χώρα.

Στο φρέσκο ειδησεογραφικό blog του Ευαγγελάτου υπάρχει ειδική κατηγορία ειδήσεων "Τζουλια", εξίσου σημαντική βεβαίως βεβαίως με την "Τρομοκρατία", την "Οικονομία" και τη "Eurovision"!

Οι νέες μας φιλενάδες

Μια και ο καιρός δεν μας επιτρέπει τις βόλτες και την ευκαιρία να γνωρίσουμε καινούριους φίλους είπαμε να τους βρούμε μέσα στο σπίτι. Οπότε κολλήσαμε ένα στο ψυγείο και ένα στην ντουλάπα. Τους χαμογελάμε αρκετά αλλά καμιά φορά που μας πάει η μαμά μπροστά για να σταματήσουμε το κλάμα και μας λέει "Να το κοριτσάκι....!" λέμε κάτι πολύ κακές λέξεις από μέσα μας που καλύτερα να μην μάθετε..... του στυλ "Μας πρήξατε με το κοριτσάκι!"

Cry me a river!

Εγώ κι η Naf το έχουμε ρίξει στα cupcakes, στα γλυκά και στη μαγειρική γενικώς. Αυτό από μόνο του δεν είναι απαραίτητα κακό. Όμως ανησυχώ για την πάρτυ μας, μήπως και καταλήξουμε σαν τη Sylvia Plath, που αφού της έφυγε η έμπνευση, το έριξε στα κέικ, ώσπου μια μέρα έβαλε τα παιδιά της σε ένα δωμάτιο, κλείστηκε σε ένα άλλο και άφησε το γκάζι άνοιχτο… Σαν τη Βίσση δηλαδή. Και καλά, δεν είμαστε τόσο ανόητες να κάνουμε κάτι τέτοιο, απλά κάποια ημέρα μπορεί να ανοίξουμε την πόρτα και να φύγουμε και να μας ψάχνουν κάποια Παρασκευή βράδυ στη Νικολούλη. Φαντάζομαι τη φωτογραφία μας σε κανένα περίεργο φόντο και τους συζύγους μας στον καναπέ να κλαίνε με μαύρο δάκρυ.
Το μωράκι μου είναι μια χαρά μην ανησύχείτε, απλώς μερικές φορές κλαίει τόσοοοοοοο πολύ που τρυπάει το τύμπανο στο αυτί και δεν ακούω άλλο. Τρώει, ρίχνει δυο χαμόγελα, κλαίει σπαρακτικά, παίρνει ένα πεντάλεπτο υπνάκο και τούμπαλιν. Δεν το κάνει επίτηδες φαντάζομαι. Να θέλει να μας εξοντώσει; Μπαα! Να ήξερα τι σκέφτεται το μυαλουδάκι της. Μαντεύω....

«Κοιμήθηκα δυο τρεις νύχτες 8ωρα και νομίζετε ότι έστρωσα! Απλά ήθελα να σας δείξω ότι υπάρχουν και τέτοια παιδιά, απλά εγώ ΔΕΝ είμαι ένα από αυτά» 

«Δεν μας παρατάτε με τις μεθόδους Cry it Out, αφού δεν πρόκειται να με αφήσετε να κλάψω χωρίς να με πάρετε αγκαλιά ούτε δύο λεπτά» 

«Ξέρω ότι λιώνετε με το χαμόγελό μου, γι’αυτό και εγώ σας τα χαρίζω με δόσεις για να μην παίρνετε πολύ θάρρος» 

«Την μάνα την έπιασε ο πόνος να κατεβάσει όλον τον Τσελεμεντέ και να φτιάχνει γλυκά… μπορεί κάποιος να τις πει ότι αυτές οι οικογένειες με τις σπιτικές μαρμελάδες και τα βούτυρα είναι μόνο στις ταινίες;»

«Θα κοιμηθώ μόνο όταν θέλω εγώ, και αφού έχω καρφιτσωθεί για κανένα τρίωρο στο βυζί της μάνας, δεν πάει να λέει η παιδίατρος τα δικά της»

«που να δείτε τι σας περιμένει όταν περάσουμε και στις στερέες τροφές»

«το ότι πάμε βόλτα και δεν κλαίω είναι επειδή με στραβώνει ο ήλιος, με το που θα μπούμε σπίτι, έχω κρατήσει δυνάμεις, θα κλάψω με όλη μου τη δύναμη» 

«να ξαναπάμε στο Ikea, εκεί βρίσκουμε πολύ συμπαθητικές κυρίες που με αγαπάνε και με θαυμάζουν και θέλουν να με πάρουν σπίτι τους»

10+1

10+1 πράγματα που ένιωσα, έμαθα, κατάλαβα, έπαθα, συνειδητοποίησα, έκανα τους τελευταίους 2,5 μήνες.

1. Έμαθα που βρίσκονται οι κυλιόμενες σκάλες ανελκυστήρες στο The Mall, Golden Hall, Ikea.

2. Κατάλαβα ότι ο θηλασμός είναι το πιο δύσκολο πράγμα (στην αρχή) και το πιο υπέροχο (στη συνέχεια).

3. Ένιωσα πως ένα χαμόγελο και δυο ματάκια που λάμπουν όταν σε κοιτάνε σε αποζημιώνουν για μία ώρα κλάματος.

4. Κολλημένη στον καναπέ, θηλάζοντας, έπαθα overdose από πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα και απογευματινάδικα.

5. Συνειδητοποίησα ότι η πιο χρήσιμη αγορά μου για το μωρό ήταν το sling.

6. Ένα από τα πράγματα για τα οποία αισθάνομαι υπερήφανη είναι το ότι το μωράκι μας κοιμήθηκε από το πρώτο βράδυ στο δωμάτιο της κι εμείς στο δικό μας (το οποίο είναι δίπλα φυσικά!)

7. Μόλις γεννήσεις και γυρίσεις σπίτι, υπάρχουν άπειρες αφορμές για να τσακωθείς με τον άντρα σου, με τη μαμά σου, με την πεθερά σου, με τα αδέρφια σου, με τον περαστικό. Να κρατήσεις τις ισορροπίες μέχρι να βρεις τον μπούσουλα θέλει σοφία!!

8. Χάρηκα που γέννησα χειμώνα γιατί μέχρι το καλοκαίρι θα έχουμε ξεπεταχτεί.

9. Είδα το πρώτο επεισόδιο της τελευταίας σεζόν του Lost μαζί με το μωρό μου, έτσι όπως ακριβώς ονειρευόμουν, μήνες πριν, όταν έβλεπα το τελευταίο επεισόδιο της προηγούμενης σεζόν.

10. Ένιωσα πως μάλλον θα γίνουμε καλοί γονείς. 

+1 έφτιαξα καινούριο blog mirelensworld.wordrpess.com και είμαι προδότρα!

New stuff

για ελάτε κι από εδώ καμιά φορά!

http://mirelensworld.wordpress.com

Να σας ταρτάρω!

Όταν ο Θεός με έβαζε στο σωστό δρόμο με τον αποκλειστικό θηλασμό, μου έκλεινε συγχρόνως πονηρά το μάτι για να χάσω και κανένα περιττό κιλό, αφού ώς γνωστόν θηλάζοντας ...χάνεις! Όμως εγώ, στερημένη δυο μήνες από κάθε είδους γλυκό, έπεσα με τα μούτρα και του δίνω και καταλαβαίνει. 

Τελευταία μου δημιουργία μια τάρτα με σοκολάτα και αμύγδαλο που βρήκα στο Κ της Καθημερινής (πολύ Κυριακάτικη εφημερίδα παίζει τώρα τελευταία... φανταστείτε τι άγιο παιδάκι έχουμε που προλαβαίνουμε να διαβάζουμε εφημερίδες και να φτιάχνουμε και γλυκά!!!)

Μου έλαχε ο Πολίτης

Λοιπόν αυτό το είχε δωράκι μέσα στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ. Της χθεσινής. Είναι μια κονκάρδα με τη φάτσα του Γιάννη Πολίτη ο οποίος έχει εκπομπή στο ΒΗΜΑ fm, που νομίζω ότι είναι ο παλιός σταθμός της Γιάννας Αγγγελοπούλου σωστά; Σε κάθε φύλλο νομίζω είχε κι άλλη φάτσα, δηλαδή σε μια τον Σταρόβα, σε άλλη τη Χούκλη, εμένα μου έλαχε ο Πολίτης. Και ερωτώ, σε τι θα μου χρησιμεύσεις αυτή η κονκάρδα; Υπάρχει περίπτωση να την κοτσάρω (σικ) στο μπουφανάκι μου για αξεσουάρ; Με τη φάτσα του Πολίτη; Να πω, να ήταν ο Ρουβάς να την βάλω; Αλλά με τον Πολίτη ή τον Σταρόβα; Που είναι και πιο χλομοί από τον Edward Cullen σε μουσταρδί φόντο; Σκέφτομαι λοιπόν, για να μην την πετάξω να κολλήσω πράγματι μια φωτογραφία του Σάκη από πάνω και να τη φοράω...

Εδώ είμαστε!

Θα ήθελα να γράφω εδώ πιο συχνά, να μοιράζομαι πολλές φωτογραφίες αδιαφορώντας για τη γενική άποψη που επικρατεί ότι αν βάζεις φωτογραφίες του παιδιού σου στο ίντερνετ ή θα στο ματιάσουν ή θα τις χρησιμοποιήσουν για παιδική πορνογραφία… Θα ήθελα να κάτσω και να γράψω πόσο έχει αλλάξει η ζωή μου τους τελευταίους δύο μήνες. Αλλά δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το μικρό κορμάκι που μου χαμογελά συνειδητά τις τελευταίες εβδομάδες και κάνει τόσο χρωματιστά τα πάντα γύρω μας…

Ναι, υπάρχουν δύσκολες ώρες, έλλειψη ύπνου, νεύρα και κλάματα, μια υποψία της ζωής που κάναμε οι δυο μας πριν έρθει αυτό το πλασματάκι στη ζωή μας, αλλά δεν θέλω να βιαστώ καθόλου, θέλω να το ζήσω όλο αυτό, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται καμιά φορά… είναι τόσο υπέροχο και ακόμη, κι όμως… δεν το έχω πιστέψει…

Μεγάλωσες...

Σήμερα η κόρη μου έχει γενέθλια, κλείνει ένα μήνα ζωής κι εγώ ένα μήνα που δεν έχω κοιμηθεί ένα ολόκληρο βράδυ σερί. Λογικό, το παιδί πεινάει. Και κλαίει. Και μετά κάνει κακά. Και εκεί που έχει αποκοιμηθεί ενώ θηλάζει, πρέπει να το αλλάξεις. Κι αν κάνεις πως δεν το κατάλαβες, θα στο ζητήσει ένα δευτερόλεπτο αφού ξαπλώσεις. Κλαίγοντας. Και μετά θα θέλει αγκαλιά. Και θα ανοιγοκλείνει που και που τα μάτια για να τσεκάρει αν είσαι ακόμη εκεί. Και θα σου σκάει κάτι χαμόγελα το πρωί που θα τρέχεις να βρεις τη φωτογραφική. Θα τρώει, θα κοιμάται, θα κλαίει, θα την αλλάζεις, θα την κάνεις μπάνιο, θα κλαίει, θα κοιμάται, θα κατουριέται ενώ την αλλάζεις, θα κλαίει, θα χαμογελάει, θα σε κοιτάει με τις ματάρες, θα σε λερώνει εκσφενδονίζοντας πριτσίνια, θα κοιμάται, θα κλαίει. Θα τσακώνεσαι για το αν θα πρέπει να δόσεις χαμομήλι, γιατί κάθε πότε να τη θηλάζεις, θα αγκαλιάζεστε οικογενειακώς, θα κοιμάστε εναλλάξ τα μεσημέρια, θα βλέπεις πως έχετε αντοχές πολύ καλά κρυμμένες, ανέλπιστα μεγάλες! Και θα περνάει ο καιρός…
Καμιά φορά γκρινιάζω από συνήθεια… Εννοείται πως δεν μπορώ να σκεφτώ πώς ήταν η ζωή μου πριν από ένα μήνα. Εννοείται πως είμαι stand-by για αυτό το πλασματάκι 24h a day! Και μέσα σε όλα αυτά, κατάφερα να στολίσω χριστουγεννιάτικα, να μαγειρεύω σχεδόν καθημερινά, να γράψω εργασία για το ΕΑΠ, να κάνω μπάνιο σχεδόν κάθε δυο μέρες, να κοιμάμαι μέχρι τις 11 το πρωί (έχοντας ξυπνήσει στις 2,4,7 φυσικά…) και να χαίρομαι το ηλιόλουστο σπιτάκι μου.
Έτσι κι αλλιώς, καιρός είναι αυτός για Χριστούγεννα; Σε εσάς όλους εκεί έξω το λέω….

Κι εγώ ...μαμά!

Είχα ακούσει πως η ζωή δεν θα είναι πια ποτέ ξανά η ίδια. Το ήξερα όταν έφευγα από το σπίτι το πρωί εκείνου του Σαββάτου, τρεις εβδομάδες πριν, ότι όταν θα επέστρεφα όλα θα ήταν αλλιώς. Αυτό το «αλλιώς» το ζω κάθε μέρα τώρα (και κάθε νύχτα επίσης) και καταλαβαίνω… Καταλαβαίνω πως είναι να είσαι μανούλα και να έχεις την ευθύνη ενός πλάσματος που δημιούργησες εσύ και ο μπαμπάς της από το μηδέν. Πρέπει να είσαι εκεί όταν κλάψει, όταν γελάσει, να της κάνεις τα χατίρια, να την αγαπάς, να την κακομαθαίνεις στις αγκαλιές, στα φιλιά, σε όλα. Κι αυτή να σου σκάει αυτά τα «ψεύτικα» χαμόγελα και να λιώνεις. Να κλαίει και να σπαράζει η καρδιά σου. Να κοιμάται στην αγκαλιά σου και να δακρύζεις. Να ρεύεται στην πλάτη σου και να χτυπάς παλαμάκια. Να την χαζεύεις να ξυπνά και να τεντώνεται και να την θαυμάζεις. Να βλέπεις πως μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και να νιώθεις περήφανη.

Έχω μια μαμά στη ζωή μου, εδώ και 31 χρόνια, βρίσκεται εκεί και κάνει όλα αυτά και ακόμη περισσότερα για να είμαι εγώ και τα αδέρφια μου ευτυχισμένοι. Έχει περάσει από σκοτεινά μονοπάτια, έχει δυσκολευτεί και έχει δυσκολέψει τη ζωή της, έχει βγει σε ξέφωτα και έχει ξανατραβηχτεί στα σκοτάδια. Της έχω μιλήσει άσχημα, την έχω ακούσει να κλαίει, την έχω αγαπήσει και της έχω κάνει παρέα σαν να είναι φίλη μου. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου πως η μαμά μου, έτσι όπως είναι όλα αυτά τα χρόνια απέναντί μας, πάντα εκεί, πάντα για εμάς, θα είναι αυτό που θα γινόμουν κι εγώ για το δικό μου παιδί μια μέρα. Χαλί να με πατήσει. Έτοιμη να δεχτώ όλα τα καπρίτσια της. Αλοιφή. Για αυτό και όλες αυτές τις πρώτες μέρες της μαμαδίστικης ζωής μου, που ξεκινάνε και τελειώνουν με τη σκέψη του μωρού μου, είναι αφιερωμένες στη μανούλα μου, που αν και δεν σερφάρει ξέρω πως θα καταφέρει να διαβάσει αυτά τα λόγια.