Παρασκευή και Σάββατο ήμουν συνεχώς onlineγια να τσεκάρουμε τον καιρό για την Κυριακή! Απέφευγα να κοιτάξω έξω από το παράθυρο αν και τα μπουμπουνητά και το τσιρ τσιρ τσιρ της βροχής μου κατέβαζε το ηθικό… Το accuweatherπου το είχα για έγκυρο, το Σάββατο έλεγε ότι έχει sunshine. Sunshineκαι στα μούτρα σου, καρέκλες ρίχνει, του έλεγα! Για την Κυριακή, ένα μεγάλο ποσοστό των μετεωρολογικών siteμιλούσε για αραιή συννεφιά και 29 βαθμούς.
Όπερ και εγένετο! Μια φοβερή καλοκαιρινή μέρα ξεκίνησε την Κυριακή, την Κυριακή που βαφτίσαμε το μικρό μας κουτσουνέλι! Το οποίο έκλαψε γοερά αλλά όχι δυνατά και μετά ξεράθηκε στον ύπνο. Όλα πήγαν τέλεια και ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω πως η βάπτιση είχε concept…το παγωτό!
Ιδού η πρόσκληση
Τυπώσαμε τις προσκλήσεις και κολλήσαμε τα ξυλάκια.
η μπομπονιέρα
Ένα αληθινό χωνάκι παγωτού και μέσα κουφέτα και marsmallow σε σχήμα παγωτού.
Το μαρτυρικό
Το ξυλάκι φτιάχτηκε με πηλό και οδοντογλυφίδα.
Το γλυκό
Ροζ επικάλυψη και παγωτό παρφέ από το Max Perry.
Και το βιογραφικό μας που μοιράστηκε στους καλεσμένους μας στο τραπέζι. {θα μπορούσα να σβήσω το επίθετό μας αλλά δεν πειράζει, γράψτε το κι εσείς κάπου ;-)}
Τα φτιάξαμε όλα στο χέρι, με τρομερή βοήθεια από τη μαμά, τον νονό και την Ακούραστη Τέσση!!
Και το όνομα αυτής Δανάη...
Update: Εδώ και 3 μέρες προσπαθώ να κάνω upload νέα φωτογραφία και το blogger αρνείται πεισματικά!
Anyway, μετά από απαίτηση πολλών τηλεθεατών (δηλαδή της Σοφίας) βάζω και τη φώτο από το περιεχόμενο της μπομπονιέρας και δώρο.... το μπουκάλι των ευχών!!!!
Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας με τις αυτοσχέδιες πιτζάμες και τα στο περίπου νυχτικά. Δηλαδή είναι ο μήνας που ακόμη στις ντουλάπες μας έχουμε τα καλοκαιρινά και διστάζουμε να συζητήσουμε για να «κατεβάσουμε» τα χειμωνιάτικα (αυτή η έκφραση δεν νομίζω πως θα εκλείψει ποτέ, κι ας μην έχουν πια πατάρια τα καινούρια διαμερίσματα, κι ας αποθηκεύουμε τα ρούχα μας στις μοντέρνες μας αποθήκες). Έτσι λοιπόν το βράδυ, επειδή κρυώνω βάζω το καλοκαιρινό νυχτικό μου και από πάνω μια μακριμάνικη μπλούζα. Ή βάζω κανένα μακριμάνικο μακρύ μπλουζάκι. Η μικρή φορά παντελονάκι και κάλτσες και όσες φορές κι αν την σκεπάσω με λινή κουβερτουλα τη βρίσκω κάπου στην άκρη του κρεβατιού μπερδεμένη, πώς τα καταφέρνει;
Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της οργάνωσης. Αυτή την Κυριακή είναι η βάπτισή της μικρής και ο πυρετός της προετοιμασίας έχει χτυπήσει κόκκινο. Δεν θυμάμαι αν αποφασίσαμε συνειδητά να τα κάνουμε όλα στο χέρι, μπομπονιέρες, μαρτυρικά, προσκλήσεις, μια έκπληξη για το τραπέζι, πάντως το χαρήκαμε και ελπίζω να πάνε όλα καλά. Να μην κλάψει πολύ το ζουζουνέλι και να μη χρειαστεί να πάω με χάρτινη σακούλα στο κεφάλι ώστε να μη με βλέπει και κλαίει πιο πολύ. Ούτε με ομπρέλα επίσης. Γιατί τα μετεωρολογικά siteμου τα λένε κάπως περίεργα. Ο καιρός μέσα στην εβδομάδα έχει ψυχράνει, ήρθε το φθινόπωρο, μια παράταση ζητήσαμε καλέ μου, και από Δευτέρα κάνε ό,τι θέλεις.
Ο Σεπτέμβριος είναι και ο μήνας της παραλαβής των βιβλίων για το πανεπιστήμιο. Σήμερα παρέλαβα τα βιβλία του πρώτου μαθήματος που έχει να κάνει με το Βυζάντιο και χάρηκα. Μάλιστα, χάρηκα πιο πολύ όταν πήγα στο ταχυδρομείο να πάρω το δέμα και ο κόσμος στην ούρα, σχεδόν με μια φωνή, μου παραχώρησε τη θέση του. Μάνα, φοιτήτρια με μωρό στο καρότσι, ξεκινά διάβασμα. Ε, αφού τα κατάφερα πέρυσι με το νεογέννητο, φέτος θα αριστεύσω. Καλά, και να μην αριστεύσω, θα γεμίσω γνώσεις και θα πάω και στις συναντήσεις, τις οποίες έχασα πέρυσι σχεδόν όλες γιατί θήλαζα και δεν μπορούσα να υπολογίσω τις ορέξεις της μικρής ταλιμπανέζας!
Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Δεν θα πάω φέτος, όχι γιατί δεν μπορώ να αφήσω κάπου το μωρό αλλά γιατί είμαι μακριά από τα σινεμά και θα είναι ένα μικρό ταξίδι και θα έχω και την έννοια να γυρίσω. Πέρυσι, έγκυος, πήγα σε πολλές ταινίες, κι ας καραδοκούσε η γρίπη των χοίρων, οπότε ας δώσουμε ραντεβού για του χρόνου.
Λοιπόν, το θέμα αγκαλιά συνοδεύεται με το απελπιστικό ερώτημα "μέχρι πότε;". Και για να εξηγούμαστε, η κοπελίτσα μου είναι 9,5 μηνών και κάνει τα πρώτα της βήματα γύρω γύρω από το τραπέζι του σαλονιού ή όταν την κρατάμε από τα χέρια, σημάδι που δείχνει ότι σύντομα θα γίνει ανεξάρτητη και θα πάρει τους δρόμους. Για να κοιμηθεί δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να κόψουμε την αγκαλιά, τύπου "σε βάζω στο κρεβάτι, σου διαβάζω παραμύθι, γλαρώνεις, σου λέω καληνύχτα και φεύγω". Αυτό είναι ένα project που θέλει πολύ δουλειά ακόμη. Φαντάζομαι όμως (ελπίζω μάλλον) ότι όσο θα μεγαλώνει θα στρώσει η κατάσταση. Αν πάμε βόλτα και κουραστεί φυσικά θα την πάρω αγκαλιά, αν δυσκολεύεται να φτάσει κάπου, πάλι θα την πάρω. Όμως μέχρι πότε; Γιατί αρχίζει και πονάει φρικτά ορισμένες φορές η μέση μου και είναι μόλις 9 κιλά, μετά τι θα κάνουμε;
Και το ρωτώ αυτό γιατί παρατηρώ ότι η πλειοψηφία των celebrities, εγχώριων και ξένων, κουβαλάνε τα παιδιά τους αγκαλιά και σε ηλικία που άνετα περπατάνε, μη σου πω τρέχουν. Και επειδή το θέμα μου έχει κάνει πάρα πολύ εντύπωση, έψαξα και βρήκα ντοκουμέντα, για να με πιστέψετε.
Πρώτο παράδειγμα η Suri, κόρη του Tom Cruise και της Katie Holmes, η οποία δεν πατάει κάτω εκτός κι αν φορά εκείνα τα τακούνια που της είχε πάρει η μάνα της. Είναι σίγουρο ότι η Katie έχει ξεμεσιαστεί αφού η Suri δεν είναι μικρό παιδί, είναι 4 χρονών, σε λίγο πάει σχολείο! Εντύπωση μου έκανε η λαβή στην τέταρτη φωτογραφία, που δεν ξέρω πόσο βολική είναι για τη μικρή, μια δισκοπάθεια στην Kate όμως θα την προκαλέσει σίγουρα!
Δεύτερο παράδειγμα, οι Brandgelina! Που, εντάξει, έχουν και μια στρατιά παιδιά, δύο να τους ξεφύγουν στον δρόμο θα τρέχουν, αλλά και πάλι επιμένουν να τα έχουν σ υ ν ε χ ε ι α αγκαλιά.
Κι άλλοι celebrities που κουβαλάνε τα παιδάκια τους. Ειδικά τη Victoria Beckham τη βλέπω να παλαντζάρει λίγο αφού είναι και μισή μερίδα.
Α! Και μια εγχώρια σταρ, το Δεσποινάκι.
Έχω κι άλλη μια ερώτηση. Καρότσι μέχρι πότε; Το καταλαβαίνω ότι αν πάρεις ένα νήπιο μαζί σου στη βόλτα ή στο σουπερμάρκετ μπορεί να το χάσεις στους διαδρόμους και να το βρεις κάτω από τα μαρούλια ή πάνω στον πάγκο των τυριών αλλά ξαναλέω καρότσι μέχρι πότε;
Καταλήγω στα εξής συμπεράσματα:
Ή οι celebrities γονείς θέλουν να βγαίνουν φωτογραφίες μαζί με τα παιδιά τους, αφού αν τα αφήσουν ελεύθερα δεν θα ξέρει που να πρωτοεστιάσει ο φωτογράφος.
Ή φοβούνται μη τα χάσουν ή τους τα κλέψουν;
Ή ξέχασαν να πάνε γυμναστήριο και είπαν να σηκώσουν κανένα βαράκι!
Ή Μετά Την Επόμενη Μέρα, ή Πολύ σκληρός για να Πεθάνει, ή Ράμπο 1, 2, 3 και 4, ή Επικίνδυνες Αποστολές 1, 2 και 3 ή όποια ταινία περιπέτειας σας έρχεται στο μυαλό.
Καφές στο Χαλάνδρι με τον σύζυγο και το μωρό στο καρότσι να παίζει με την κουδουνίστρα/την πιπίλα/το ποτηράκι με το νερό/το καπάκι από το ποτηράκι με το νερό/τη ζώνη του καροτσιού/να χαζεύει τους περαστικούς/την κυρία με τις πέρλες δεξιά/τον χοντρό κύριο αριστερά/ τα παιδάκια ολούθε ή να κάθεται ήρεμα στην αγκαλιά μας και να λέμε τραγουδάκια, να γαργαλιόμαστε και να πιάνουμε γελώντας το παγωμένο ποτήρι του νερού: ΑΞΙΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ.
Στην πραγματικότητα; Ο καθένας πίνει τον καφέ μόνος του και ο άλλος πηγαίνει τη μικρή {η οποία ωρύεται και βαλαντώνει στο κλάμα χωρίς προφανή λόγο (προφανώς νυστάζει, απολύτως φυσικό αφού μόλις ξύπνησε από τον μεσημεριανό ύπνο, έχει φάει την κρεμούλα της και στη διαδρομή τραγουδάει ευτυχισμένη στο πίσω κάθισμα, this is ironic ok?)} βόλτα με το καρότσι σε ένα ωραιότατο πλακόστρωτο πεζόδρομο, με λακουβάκια, ό,τι πρέπει για να προκαλέσουν νανούρισμα. Κι όμως η νύφη του Τσάκι αντιστέκεται σθεναρά και αποφασίζει να δώσει δυναμικά το παρόν και στο Χαλάνδρι. Περαστικοί μας κοιτάνε με συμπάθεια, οι διπλανοί με μίσος γιατί θέλουν να πιουν ήρεμα τον καφέ τους στο διάλλειμα από το windowshopping, κι εμείς ψύχραιμοι εξωτερικά και μόνο, πίνουμε με δυο ρουφηξιές τον φρέντο και κλαίμε τα 4 ευρώ επί δύο.
Στο διπλανό τραπέζι, δυο παιδάκια (4και 6 να υποθέσω;) επιμένουν να μπαινοβγαίνουν στο απέναντι κατάστημα, έτσι για πλάκα και οι γονείς τους να τους τσουβαλιάζουν ξανά και ξανά έξω και να τους παρακαλούν να κάτσουν φρόνιμα. Κάποια στιγμή έρχεται η μικρή και λέει: Μαμά έκανα μια κλανιά! Η μαμά τρομάζει και μαλώνει τον μεγάλο: Εσύ της τα λες αυτά και τα επαναλαμβάνει; Ο μεγάλος: Έκανε μια κλανιά! Μπαμπάς: Μα είσαι χαζός; Μαμά: Ε μάλλον είναι!
Συνειδητοποιώ ότι καφές με παιδιά, ανεξαρτήτου ηλικίας είναι μια πίστα δύσκολη, που χρειάζεται γερά νεύρα ή παιδάκια μάλαμα. Ή μήπως ζουρλομανδύα; Ή δέσιμο στο καρότσι και κλάμα μέχρι τελικής πτώσης; Καταλήγω με τη μικρή αγκαλιά, για την οποία συνήθως είμαι το φάρμακό της, όμως όχι για σήμερα, η νύφη του Τσάκι, χτυπιέται λες και την τσίμπησε μύγα τσε τσε. Και καταλήγει να κλαίει μέσα στον ύπνο της, μέσα στο αυτοκίνητο, καθώς επιστρέφουμε σπίτι. Καφέ δεν θέλατε; Ωραιότατα θα τον πίνατε και σπίτι σας!
Όμως όχι δεν μας σταματάει τίποτα. Αύριο πάλι για «τάτα» θα είμαστε! Που θα πάει, θα στρώσει, θα γυρίσει στα σύγκαλά της το κοριτσάκι, φάση είναι θα περάσει, σκέφτεται η Πολυάννα-μαμά, της οποίας η ζωή όπως διαβάζω «δεν είναι πάντα εύκολη και συχνά δοκιμάζεται η αισιοδοξία της. Μικροδιαφορές που πρέπει να κανονιστούν, ζητήματα που πρέπει να διορθωθούν, αρρώστιες, που πρέπει να τις προλάβει, ή να τις παρακολουθήσει άγρυπνη. H Πολυάννα όμως ξεπερνάει όλες τις δυσκολίες, και κατορθώνει να παραμείνει ευτυχισμένη μαμά κι ευτυχισμένη σύζυγος».
Τα καλοκαίρια… περνούσαν κάποτε ανέμελα, με θερινά σινεμά, βόλτες στην παραλία και μαύρισμα μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Με ξενύχτια, ποτά, ύπνο μέχρι το μεσημέρι, καφέδες και παγωτά. Διακοπές σε νησάκια, στο εξωτερικό, βαλίτσες με ασιδέρωτα μπλουζάκια, άπλυτα εσώρουχα, φορεματάκια και ψιλοτάκουνα. Τα καλοκαίρια τέλειωναν απότομα, είτε για να ξαναρχίσει το σχολείο, είτε για να επιστρέψεις στο γραφείο και να περάσεις μια εβδομάδα ανάλυσης των γεγονότων και επίδειξης των τυπωμένων φωτογραφιών στους συναδέλφους σου, με την αρμύρα να σε έχει ποτίσει μέχρι το κόκαλο, τις ανταύγειες να έχουν ανοίξει κι άλλο από τον ήλιο και το πεντικιούρ να ξεφτίζει σιγά σιγά, ένα μήνα κράτησε το γαλλικό, τα βγάλαμε τα λεφτά μας.
Το καλοκαίρι αυτό… πέρασε. Και ήταν το πρώτο μιας σειράς καλοκαιριών, που αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο, σαν τουβλάκια legoθα φτιάξουν έναν πύργο ευτυχίας που θα φτάσει μέχρι τον ουρανό. Με φρουτόκρεμα στην καφετέρια, αλλαγή προγράμματος στον ύπνο, μαγιό μικροσκοπικό που θα το έκανες για κούκλα, αντιηλιακό με δείκτη στην ηλικία της μαμάς σου. Ξυπνήματα κατά μεσής της νύχτας που σταματούν με ένα «ω ω ω» και πρωινές αγκαλιές με σαλιωμένα φιλιά και χαμόγελα. Να μπουσουλάς, να σηκώνεσαι με τη μία στο κρεβάτι, να δίνεις φιλιά, να κλέβεις την παράσταση, να τους αφήνεις να αναρωτιούνται αν είσαι αγόρι ή κορίτσι. Χωρίς μαλλιά ας τους να μπερδεύονται γλυκιά μου. Με μια τεράστια ψάθα που χωράει μια οικογένεια αλλά που πάντα υπάρχει τρόπος να φτάσεις στην άμμο και να τη γευτείς. Αντισώματα, λίγο θαλασσινό νεράκι και μετά ρέψιμο, πολύ ρέψιμο. Υπάρχει το αλάτι μαμά, είναι νόστιμο, γιατί μου το κρύβετε τόσο καιρό; Και μετά βόλτες στην ακροθαλασσιά και γνωριμία με άλλα μωρά, που ξαφνικά πολλαπλασιάστηκαν ή είναι η ιδέα μου; Γέμισε ο κόσμος μωρά ή μήπως είναι η ώρα; Ναι, η ώρα είναι, στις 6 είχες φύγει από την παραλία, είναι η ώρα που έρχονται τα παιδιά και κάτι φορτωμένοι γονείς με gadgets: σωσίβια, πετσέτες, κουβαδάκια, μπρατσάκια, αλλαξιές, φρούτα, κρέμες, νεράκια, πάνες, μωρομάντηλα. Πολλά μωρομάντηλα! Και το βράδυ, βόλτες νωρίς, για κούνια, κούνια μπέλα, με κυρίες να ρωτάνε πόσο μηνών είναι το παιδάκι και κάνει και κούνια, μικρό στο μάτι, 9 μηνών κυρία μου, αν δεν ξεκινήσουμε τώρα την κούνια, πότε θα το κάνουμε; Να ξεχνάμε τον μπαμπά μας και μαγικά σε 5 μέρες να τον ξαναθυμόμαστε και να κάνουμε ντροπές, να κουρνιάζουμε στην αγκαλιά της μαμάς για να περάσει λίγος χρόνος, να εξοικοιωθούμε με αυτό το φτερούγισμα στην καρδιά. Και μετά αγκαλιές και φιλιά, και αγάπη. Πολύ αγάπη. Και όλα καινούρια. Κι εμείς σαν να ήμασταν έμπειροι από καιρό. Σαν αυτό το καλοκαίρι να ήταν το πιο όμορφο, δύσκολο, απαιτητικό, γλυκό, γεμάτο εκπλήξεις καλοκαίρι της ζωής μου.
Σήμερα κάνοντας zapping έπεσα πάνω σε έναν πολύ σοβαρό διάλογο μεταξύ Brooke και Taylor και έπαθα πλάκα! Έχουν πλακωθεί και οι δύο στις πλαστικές!! Ειδικά με την Taylor έπαθα πλάκα γιατί ήταν τόσο όμορφη! Όμως, τώρα που το ξανασκέφτομαι η Τόλμη και η Γοητεία συνεχίζετα για 152 χρόνια περίπου με τους ίδιους -πάνω κάτω- ηθοποιούς, οπότε λογικό είναι να προσπαθούν κι αυτοί να διατηρηθούν φρεσκαδούρες!
Και για να πιστούν και οι άπιστοι ιδού οι αποδείξεις
Η κοπέλα είχε πάντοτε χειλάρες αλλά τώρα το παράκανε ρε παιδί μου! Κάτι σαν τη Meg Ryan που κι αυτή για πρωινό κάνει botox!
Να και μια Brooke!
Εντάξει, αυτή τις ρυτιδούλες τις έχει αφήσει για ξεκάρφωμα αλλά μετά από ενδελεχή έρευνα βρήκα ότι έχει πενηνταρίσει κι αυτή!
Πάω να δω τι έχει κάνει και ο Ridge και επανέρχομαι! Αχ, βρε Caroline εσύ μας άφησες νωρίς!!
Για να τσεκάρω. Λοιπόν, δεν είναι Τρίτη και 13, ούτε καν Παρασκευή και 13. Όμως η χτεσινή νύχτα ήταν μαρτύριο! Η μικρή κοιμήθηκε 11 το βράδυ, επειδή ήμασταν εκτός του σπιτιού και ευελπιστούσαμε ότι αυτό θα την έκανε να κοιμηθεί σχετικά γρήγορα, αφού είχε πάρει έναν μικρό υπνάκο στο αυτοκίνητο, και να ξυπνήσει σχετικά αργά το πρωί, για να συμπληρώσει τις ώρες. Μμμμμμ. Ξύπνησε στις 2:30, στις 4:30 και στις 7:30, που την πήρα στο κρεβάτι μας για να κοιμηθούμε μέχρι τις 9. Εννοείται πως εκείνες τις ώρες δεν κάνω την παραμικρή προσπάθεια νανουρίσματος, απλώς τη «συνδέω», θηλάζω και ξανακοιμάται. Στις 4:30 που ξανακοιμήθηκε την έβαλα στο κρεβάτι της και γύρισα στο δικό μας. Συνειδητοποίησα όμως ότι ακούω μια γυναικεία φωνή να μιλά. Κάνω ότι δεν άκουσα. Όμως το κοριτσάκι από δίπλα είχε όρεξη. Μίλαγε στο κινητό δυνατά, γέλαγε, σαν να ήταν μέρα μεσημέρι! Και ακουγόταν δίπλα στο αυτί μου και με κλειστά παντζούρια και παράθυρα παρακαλώ! Λοιπόν, προφανώς δεν πιάνει καλά το κινητό και είχε κολλήσει στην μπαλκονόπορτα για να ακούει! Πήγε 5 και ακόμη μίλαγε δυνατά. Ο διπλανός μου δεν είχε πάρει χαμπάρι. Προφανώς κι εγώ αν κοιμόμουν δεν θα την άκουγα αλλά δεν γινόταν με τίποτα να με πάρει ο ύπνος από τον εκνευρισμό! Τον ξυπνάω λοιπόν, του το λέω, σηκώνεται, ανοίγει την πόρτα, φωνάζει «ΣΣΣΣΣΣ, 5 η ώρα!!», σταματάει και κοιμόμαστε σαν πουλάκια! Σε 2,5 ώρες πάλι στο πόδι, με τη μικρή να έχει ξαναξυπνήσει! Βγάζει δόντια; δεν θήλασε αρκετά; έκανε κακά; Δικαιολογίες μπορώ να βρω άπειρες, ύπνο που θα βρω; Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στις 10 μας παίρνει ο παπάς από την εκκλησία που έχουμε κλείσει εδώ και 3 μήνες για τα βαφτίσια (παρεπιπτόντως με είχε πάρει και προχτές να μου αλλάξει την ώρα γιατί είχε κάνει λάθος με άλλη βάφτιση) και μας ρωτάει «ισχύει η βάφτιση ή ακυρώνεται;» Μμμμμμ! «Τα χαρτιά τα έχετε φέρει;» Μμμμμ! Και να φανταστείς ότι όταν είχαμε πάει στην εκκλησία μας καταχώρισε σε excelοφυλλο και μας το τύπωσε και του είπα πως είχα εντυπωσιαστεί από την οργάνωση και την τεχνολογία!! Λοιπόν, μας βλέπω τη μέρα της βάφτισης, ούρα έξω από την εκκλησία, καμιά δεκαπενταριά παιδάκια!
Λίγο πριν τελειώσει το Lost (το οποίο αν και με είχε ξενερώσει στα τελευταία του επεισόδια, το αγαπάω και θα μάθω και στο κουτσουνελόπαιδο να το βλέπει), ξεκινήσαμε να βλέπουμε FlashForward.
Επρόκειτο για μια σειρά του ΑΒC, που πλασαρίστηκε ως το νέο Lost, αφού είχε και τους ίδιους παραγωγούς. Έπαιζε ο JosephFiennesκαι η Πέννυ και ο Τσάρλυ από το Lost. Η ιδέα του σεναρίου εκπληκτική: ένα blackout που έγινε σε ολόκληρο τον πλανήτη ξαφνικά για 2 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, κατά τη διάρκεια του οποίου οι πάντες λιποθύμησαν και όταν ξύπνησαν είχαν όλοι μια ανάμνηση από το μέλλον, συγκεκριμένα από τις 29 Απριλίου 2010.
Η σειρά όμως κόπηκε στην πρώτη σεζόν! Στο τελευταίο επεισόδιο που φτάνουμε στην ημερομηνία του μέλλοντος, και υποτίθεται ότι περιμένουμε με αγωνία τι θα συμβεί μετά, τελειώνει η σειρά… για πάντα! Δηλαδή αντί για seasonfinaleπάρε ένα seriesfinale. Και μένεις με ένα WTFτέλος και στα αναμμένα κάρβουνα σαν αναστενάρης. Και ένα καταπληκτικό τραγούδι στην τελευταία σκηνή!!
Γιατί κόπηκε;
Όπως λέει το TVByTheNumbers, τα πρόσφατα επεισόδια της σειράς έκαναν μέσο όρο μόνο 2.6 σε ενήλικες και ο μέσος όρος του ABC είναι περίπου στο 3.1. Το κόστος της παραγωγής επίσης ήταν υψηλό! Κάτι σαν τον Παπακαλιάτη δηλαδή! Και ακριβό και δεν το βλέπανε!
Κατά τη γνώμη μου οι ηθοποιοί ήταν καλοί, αν και ο JosephFiennesθεωρήθηκε πολύ άχρηστος και βαρετός από πολλούς, το στόρυ μια χαρά, είχε πολύ ενδιαφέρον. Anyway, άλλη μια seasonθα την έκανε άνετα, να μάθουμε κι εμείς σε τι εξυπηρετούν αυτά τα blackouts.
Το θέμα είναι ότι οι πιστοί fans της σειράς οργάνωσαν μεγάλες διαμαρτυρίες για το κόψιμο της σειράς και σκέφτηκαν να αναπαραστήσουν τα black-outs που συνέβαιναν στη σειρά, λιποθυμώντας μπροστά από τα κτίρια του ABC αλλά και σε άλλες στρατηγικές τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο για 2 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, όσο δηλαδή κρατάει και το ανθρώπινο black-out στη σειρά. Γέλασα πάρα πολύ με το βίντεο.
Στο δρόμο μπροστά στο σπίτι μας
Γειτόνισσα: Ελένη, το δεύτερο σίγουρα θα είναι αγοράκι!
Σε καφετέρια
(φοράμε ριγέ κίτρινο μπλουζάκι με φραμπαλά στο μανίκι και λαχανί σορτσάκι)
Σερβιτόρα: Κούκλος είναι!
Σε κατάστημα βαφτιστικών
(φοράμε φορεματάκι καρό μπλε και κόκκινο με τιραντάκι)
Πωλήτρια: Αχ! Τι όμορφος!
Εγώ: Όμορφη!
Πωλήτρια: Α! Κοριτσάκι είναι! Ε φορέστε του κανένα ροζ!
Στο σουπερμάρκετ
(φοράμε ριγέ μπλούζα ροζ-φούξια-άσπρο με τη Hello Kitty και παντελονάκι φουρφουρένιο λευκό)
Κύριος: Τώρα τι είναι αυτό; Αγόρι ή κορίτσι;
Εγώ: Εμ, αυτό είναι το θέμα εσείς τι λέτε; Με τόσο ροζ τι να είναι;
Κύριος: Αγόρι;
Εγώ: Κοριτσάκι!
Κύριος: Ε! Βάλτε του καμιά κορδέλα στα μαλλιά!
Συμπέρασμα: σταματάμε να ασχολούμαστε με το ντύσιμο αφού πιστεύω ότι και να τη βουτήξω στη ροζ μπογιά πάλι αγοράκι θα νομίζουν ότι είναι!
Στο κάτω κάτω κι η Στρουμφίτα μπλε ήταν αλλά είδατε πόσοι ήταν ερωτευμένοι μαζί της στο Στρουμφοχωριό;
Πολλούς μήνες πριν γεννήσω το είχα ρίξει στο διάβασμα. Για το τι με περιμένει. Για να προετοιμαστώ. Είχα αγοράσει δυο βιβλιαράκια μικρά, είχα ξεκοκαλίσει το parents.gr και κάθε φορά που πήγαινα στο mall, έμπαινα στη fnac, έπαιρνα το «Τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος» και το «Τι να περιμένεις τον πρώτο χρόνο του παιδιού σου» και καθόμουν σε μια καρεκλίτσα από εκείνες τις μικρές στο παιδικό τμήμα (έχε χάρη που δεν πήρα πολλά κιλά στην εγκυμοσύνη), ακούμπαγα το βιβλίο στο τραπεζάκι και διάβαζα. Εντάξει δεν είναι δανειστική βιβλιοθήκη αλλά δεν ήθελα να δώσω και 32 ευρώ για ένα τεράστιο βιβλίο, οπότε βολευόμουν έτσι (ντροπή!).
Και ο καιρός πέρασε και το κοριτσάκι ήρθε. Κι εγώ με απίστευτα αποθέματα υπομονής και αγάπης ξεκίνησα τη ζωή μου μαζί της. Είχα διαβάσει λοιπόν ότι περίπου στις σαράντα μέρες εδραιώνεται ο θηλασμός. Θήλαζα νυχθημερόν και καθώς πλησίαζα το όριο των ημερών έπαιρνα κουράγιο. Το μωρό έπαιρνε βάρος και με το παραπάνω, οπότε δεν ανησυχούσα για το γάλα μου αλλά δεν ήμουν και σίγουρη ότι είχα καταφέρει να θηλάσω σωστά. Νομίζω πως πέρασαν τουλάχιστον δύο μήνες και μετά ένιωσα πιο ελαφριά, σαν να έχει ρυθμιστεί η παραγωγή και το μωρό να τρέφεται σωστά. Κάποιοι λέγανε πως και στις 40 μέρες το μωρό κοιμάται πιο πολύ το βράδυ. Μπα, το δικό μου έφτασε 5 μηνών για να ξυπνάει έστω μια φορά και καμιά φορά και δύο. Ακόμη δυσκολεύεται στον ύπνο, ξυπνάει μες τη νύχτα και με ζητάει. Μετά λέγανε για τους κολικούς, στο τρίμηνο τελειώνουν. Δεν ξέρω αν είχαμε κολικούς, ποτέ δεν τους παραδέχτηκα αλλά περίμενα με ανυπομονησία το τέλος του τρίτου μήνα για να πω σε όλους πως κι αν είχαμε, τέλειωσαν. Στους 6 μήνες, λέει, η ζωή του ζευγαριού και η ζωή στο σπίτι γενικά επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα. Εδώ και ένα μήνα, ξυπνάω από τις 7, πράγμα που έχω να το κάνω λογικά από τότε που πήγαινα Α’ Δημοτικού. Η πριγκίπισσα μου με πηγαίνει στο σαλόνι και μετά από καμιά ωρίτσα αυτή ξανακοιμάται. Υπάρχουν μέρες που απλά δεν μαγειρεύω, στο χαρτί για το σούπερ μάρκετ γράφω μόνο τα φρούτα, το μοσχάρι και τα λαχανικά της μικρής και η στοίβα με τα ασιδέρωτα μειώνεται μόνο όταν μας επισκέπτεται η μαμά μου.
Που το πάω; Που το πάω;
Βιαζόμαστε. Εμείς οι γονείς βιαζόμαστε πολύ. Βάζουμε όρια στις αντοχές μας. Μέχρι το τέλος του μήνα. Πότε θα γυρίσει από μπρούμυτα ανάσκελα; Πότε θα κάτσει; Πότε θα βγάλει δόντια; Το δικό μου δεν μπουσουλάει, το δικό σου; Είναι 6 μηνών και δεν κοιμάται όλο το βράδυ, εσύ πως τα κατάφερες; Τρώει τη φρουτόκρεμα ή τη φτύνει; Θέλω να περπατήσει πριν χρονίσει, να μιλήσει, να με αναγνωρίσει, να πει μπαμπά και μαμά, να μην κλαίει όταν βγαίνουμε βόλτα. Θέλω να γίνει ένα 10χρονο σε σώμα μωρού 7 μηνών.
Θέλω οι αντοχές μου να μην έχουν όρια. Θέλω να έχω υπομονή, όσο εκεί που δεν παίρνει άλλο. Να την προστατεύω, να την νανουρίζω όσες φορές κι αν χρειαστεί, κάθε βράδυ, κάθε μεσημέρι, να μην περιμένω το επόμενο κατόρθωμά της, απλά να είμαι εδώ και να το χειροκροτήσω. Θέλω να αποφύγω τις συγκρίσεις, να μην επηρεάζομαι από τρίτους, να κάνω αυτό που νιώθω εγώ σωστό για το παιδί μου, κι ας σημαίνει ότι δεν θα το αφήσω να κλάψει και να νιώσει μόνο. Κι ας γίνει κολλημένη μαζί μου, καρφίτσα στο πέτο μου. Αφού από τότε που γεννήθηκε, δυο καρδούλες χτυπούν πάνω μου. Μια η δική μου, και μια η δική της στην αγκαλιά μου.
Λοιπόν το πάτωμα στο 3 χρόνων σπίτι μας είναι από ξύλο στα περισσότερα δωμάτια. Συμπεριλαμβανομένου και της μικρής μας κοπελούδας (ανησυχώ, ο ορθογραφικός έλεγχος του wordδεν έβγαλε άγνωστη λέξη το «κοπελούδα»). Η κοπελούδα, που λέτε, είναι δύσκολη στον ύπνο. Όταν λέμε δύσκολη, εννοούμε πολύ δύσκολη! Νυστάζει συνεχώς αλλά αρνείται να κοιμηθεί μέσα στη μέρα. Τρίβει μάτια, χασμουριέται, γκρινιάζει αλλά δεν κοιμάται! Το βράδυ, ως τους 5 μήνες, μετά τον τελευταίο θηλασμό έπεφτε ξερή και δεν καταλάβαινε πότε την άφηνα στο κρεβάτι της. Κάποια μέρα όμως άρχισε να ξυπνάει με το που ακούμπαγε στο σεντονάκι της. Με αποτέλεσμα, να περνάμε κανένα δίωρο αγκαλιά, με κλάματα ή χωρίς, μέχρι να κοιμηθεί. Και όταν την αφήσουμε στο κρεβάτι και δούμε ότι δεν υπάρχει αντίδραση, επιχειρούμε να βγούμε από το δωμάτιο! Ε, τότε είναι που ανακαλύψαμε, μετά λύπης, ότι το πάτωμα τρίζει!!! Τρίζει σε συγκεκριμένα σημεία, εκείνα που προφανώς έχουν την περισσότερη χρήση, αν και δεν δικαιολογείται σε ένα τόσο καινούριο σπίτι να τρίζει ένα σχεδόν ολοκαίνουριο ξύλινο πάτωμα. Αν καταφέρουμε να φτάσουμε στην πόρτα και δεν ξυπνήσει, βγαίνουμε στο χωλ το οποίο τρίζει παντού, κρακ και κρακ!!! Και ξυπνάει! Και ξανά μανά! Οπότε κάνουμε κάτι ακροβατικά, πιανόμαστε από τους τοίχους, πατάμε στο πρώτο σκαλί και τρέχουμε πάνω! Αργότερα, όταν πάμε εμείς για ύπνο, περνάμε πάλι από το ίδιο σημείο και πάλι κρακ και κρακ και μερικές φορές την ξυπνάμε εμείς, είμαι σίγουρη!! Οπότε λέω να μελετήσω αυτό το videoκαι από αύριο να το εφαρμόσω!!! Περαστικά μας!
εγώ, προσπαθώντας να βγω από το δωμάτιο της κοπελούδας
Σε περίπτωση που το αμφισβητείτε, σας πιστοποιώ ότι ο κόσμος βγαίνει ακόμη έξω μετά τις 11 το βράδυ και κάθεται σε καφετέριες ή ταβέρνες και τρώει και πίνει και κάνει βόλτες στην πλατεία και ο φούρνος στη γωνία μαζεύει τα σάντουιτς νωρίτερα αλλά δεν κλείνει αλλά και τα περίπτερα παραμένουν ανοιχτά και η Μαραθώνος είναι σχεδόν άδεια Τετάρτη βράδυ.
Υ.Γ. Εντάξει πεινάσαμε, δεν είχαμε να φάμε και προσφέρθηκα να πεταχτώ μέχρι το Everest να πάρω κάτι και ναι… έπαθα πολιτισμικό σοκ αφού είχα να βγω τόσο αργά από το σπίτι πάνω από 6 μήνες! Πότε πέρασαν αλήθεια;
Περιμένω εδώ και πολύ καιρό με αγωνία να βρω λίγο χρόνο και κέφι να γράψω πως περνάμε με την μπεμπούλα μας και η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά να πω. Όμως σήμερα κάθισα να γράψω για κάτι που πραγματικά με εξόργισε. Και τώρα που ξεκινώ ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι.
Ένας πατέρας (ο Θεός να τον κάνει) άφησε/ξέχασε το 5χρονο παιδί του στο αυτοκίνητο και όταν το θυμήθηκε μετά από 8 (!) ώρες το παιδί είχε πεθάνει από τη ζέστη και την ασφυξία! Σοκαρίστηκα. Πήγα αμέσως να τον δικαιολογήσω αλλά δεν βρήκα καμία δικαιολογία. Το ξέχασε; Απορροφήθηκε τόσο πολύ από τη δουλειά του, που παρεμπιπτόντως ήταν να σώσει έναν άλλο άνθρωπο, έναν ασθενή του; Δεν υπάρχει εξήγηση. Αυτός ο πατέρας δεν πρέπει να είχε καμία συναισθηματική επαφή με το παιδί του. Ξεχνάμε ένα γάλα έξω από το ψυγείο και χαλάει. Ξεχνάμε να κλειδώσουμε την πόρτα το βράδυ και μπαίνουν κλέφτες. Δεν ξεχνάμε το παιδάκι μας στο αυτοκίνητο, όσο αφηρημένοι κι είμαστε. Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Κάνουμε παιδιά γιατί το θέλουμε, κι αν δεν το θέλουμε, δεν κάνουμε. Κι αν προκύψει χωρίς να το θέλουμε και το κάνουμε πάραυτα, το μεγαλώνουμε με αγάπη και στοργή. Το ακούμε όταν μας μιλάει, το παίρνουμε αγκαλιά, του προσφέρουμε τη γη και τον ουρανό. Όταν αναγκαζόμαστε να το μαλώσουμε, για το καλό του, σπαράζει η καρδιά μας. Όταν κλαίει και δεν μπορούμε να το βοηθήσουμε, υποφέρουμε κι εμείς. Όταν είναι άρρωστο, κλαίμε κι εμείς. Η αγωνία για έναν γονιό δεν σταματά ποτέ. Είμαστε εκεί από την πρώτη στιγμή, δίπλα του, είμαστε το στήριγμά του. Δεν το ξεχνάμε στο αυτοκίνητο και το αφήνουμε να …πεθάνει, αβοήθητο, εκλιπαρώντας για λίγο νερό και μια δροσερή γωνιά μακριά από τον ήλιο. Καημένο παιδάκι, πόσο θα υπέφερες και πόσο θα υποφέρει τώρα η μανούλα σου, που σε έψαχνε στο σχολείο, που δεν πήγες ποτέ, εκείνη την ημέρα. Γιατί ο πατέρας σου επέλεξε να πάει στη δουλειά του και να σε ξεχάσει για 8 ολόκληρες ώρες στο αυτοκίνητο, γιατί ο πατέρας σου δεν σε σκέφτηκε ούτε λεπτό για όλες αυτές τις ώρες. Δεν ξέρω αν θέλω την τιμωρία του. Δεν είναι ο μόνος που δεν σκέφτεται την ασφάλεια των παιδιών τους γιατί τη θεωρεί δεδομένη. Πόσοι δεν βάζουν τα παιδιά τους χύμα στο πίσω κάθισμα, χωρίς ζώνη ασφαλείας, χωρίς καθισματάκι που είναι υποχρεωτικό μέχρι τα 12 χρόνια; Πόσοι δεν τα ανεβάζουν σε μηχανάκι χωρίς κράνος; Πόσοι τα αφήνουν να πλατσουρίζουν στη θάλασσα χωρίς επίβλεψη; Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι και ναι, δεν είμαστε το καλύτερο είδος σε αυτόν το πλανήτη.
Y.Γ. Τώρα διαβάζω πως αποκλείουν το ενδεχόμενο της θερμοπληξίας και της ασφυξίας οι γιατροί και ότι το παιδί είχε πρόβλημα με την καρδιά του. Ε ναι, αυτό λέω κι εγώ, το παιδί είχε πληγωμένη καρδούλα, για αυτό και δεν άντεξε ξεχασμένο μέσα στο αυτοκίνητο.
Υ.Γ.2. Επίσης πριν από λίγες ημέρες διάβαζα ότι αυξάνονται ανησυχητικά τα κρούσματα στην Κίνα γονιών που αυτοκτονούν πέφτοντας από μπαλκόνια έχοντας αγκαλιά τα παιδιά τους... Τι άλλο;
Σήμερα που είναι η πρώτη φορά που γιορτάζω κι εγώ στη γιορτή της μητέρας και αφού είχε καταπληκτικό καιρό, είπαμε να κατηφορίσουμε προς θάλασσα μεριά και να πάμε στην Μαρίνα του Φλοίσβου για καροτσάδα! Χορτάτο το μπεμπόνι από ύπνο και φαγητό και με καθαρή πανούλα εισήχθη στο καθισματάκι του και γούσταρε τρελά, όπως ΚΑΘΕ φορά που πάμε βόλτα εξάλλου.
Στη Βασιλίσσης Σοφίας, συναντήσαμε εκατομμύρια ποδηλάτες που έπαιρναν μέρος στην πανελλαδική ποδηλατοπορεία και με έπιασε μια συγκίνηση, μου φάνηκε τόσο όμορφος και κεφάτος αυτός ο κόσμος και ένιωσα λίγο ηλίθια, κλεισμένη στο αυτοκινητάκι μου από την άλλη μεριά του δρόμου. Περισσότερα για την πορεία εδώ.
Φτάνοντας στο Φλοίσβο, παρκάραμε σχετικά εύκολα εκτός του συγκροτήματος (αν και όπως πληροφορούμαι από το siteυπάρχει χώρος στάθμευσης 320 θέσεων, αλλά δεν διευκρινίζει αν είναι δωρεάν, φαντάζομαι πως είναι). Βάλαμε μπεμπόνι στο καρότσι και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας.
Περνώντας την κεντρική πύλη της Μαρίνας, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Δεξιά η θάλασσα και κάτι γιότ που βγάζουν μάτι από πολυτέλεια, αριστερά εμπορικά καταστήματα (κλειστά την Κυριακή), καφετέριες και εστιατόρια, ένας παιδότοπος και κόσμος, κόσμος, κόσμος να κάνει βόλτα και να χαίρεται το καλοκαίρι μέσα στην άνοιξη! Δηλαδή τύφλα να έχουν οι Κάννες!!
Η αλήθεια είναι ότι αν πας εκεί και δεν έχεις καρότσι ή έστω ένα παιδάκι στο ένα χέρι, νιώθεις λίγο έξω από τα νερά σου ή σου ξυπνάει το μητρικό ή πατρικό φίλτρο!! Εκεί έχεις δύο επιλογές: ή κάνεις βόλτα κατά μήκος της μαρίνας ή κάθεσαι σε μια καφετέρια και χαζεύεις την περαντζάδα και τα σκάφη και την Καστέλα απέναντι! Εμείς κάναμε αρχικά τη βόλτα μας και μετά καταλήξαμε στην BrasserieSud, όπου παρασυρθήκαμε από τα πιάτα ημέρας που μας πρότεινε ο σερβιτόρος με αποτέλεσμα να πληρώσουμε για δύο cocacola, ένα κοτόπουλο γεμιστό, ένα μπιφτέκι γαλοπούλας και μια σαλάτα 50 ευρώ! Και το καλύτερο; Το μπεμπόνι αποφάσισε πως ήταν ώρα φαγητού και για εκείνο με αποτέλεσμα να ψάχνω έναν διακριτικό χώρο να θηλάσω. Ανακάλυψα δυο καναπέδες σε ένα διάδρομο που συνδέει το εστιατόριο και το διπλανό Friday’s, στρογγυλοκάθισα και σε λίγα λεπτά συνειδητοποίησα πως το σημείο αυτό ήταν η είσοδος για το Zinc, ένα barrestaurantστον πάνω όροφο! Με αποτέλεσμα να περάσουν τουλάχιστον 40 άτομα από μπροστά μου, στο εκ πρώτης όψεως ήσυχο σημείο για θηλασμό!! Επιστρέφοντας στο τραπέζι, το μπεμπάκι που δεν έχει μάθει να αποκοιμιέται μόνο του, αποφάσισε πως είναι ώρα για ύπνο, έτσι η μαμά έφαγε μόνη της, και ο μπαμπάς ανακάλυψε ότι το πεζοδρόμιο με τις εσοχές κάνει καλά τη δουλειά του, βοηθώντας στο νανούρισμα. Σε λίγα λεπτά το μωράκι είχε κοιμηθεί και καθίσαμε λίγο οι δυο μας ήρεμα κι ωραία για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν δώσαμε 50 ευρώ για να φάει ο καθένας μόνος του και λαχ λαχ!!
Φεύγοντας και έχοντας ανάγκη όχι μόνο να ξοδέψουμε κι άλλα χρήματα αλλά να φάμε και κάτι γλυκό, βρήκαμε το EricKayserπου έχει εντυπωσιακά γλυκά και ωραιότατα σάντουιτς (την επόμενη φορά σαντουιτσάκι λοιπόν) και φάγαμε από ένα παγωτάκι μηχανής. Η μικρή ξύπνησε ακριβώς την ώρα που φτάναμε στο αυτοκίνητο, οπότε και δεν νιώσαμε τύψεις, όπως κάθε φορά, που πρέπει να την ξυπνήσουμε για να μπούμε ή να βγούμε από το αυτοκίνητο. Επιστρέψαμε σπίτι διασχίζοντας μια άδεια Συγγρού και μια μισογεμάτη Μεσογείων! Mother’sDaywasjustPerfect!
Τη διαχείριση και αξιοποίηση της Μαρίνας έχει αναλάβει για 40 χρόνια η εταιρεία LAMDA Flisvos Marina, με σκοπό την ανάδειξή της σε κορυφαία μαρίνα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Tο επενδυτικό πρόγραμμα για τον εκσυγχρονισμό των θαλάσσιων και επίγειων υποδομών της Μαρίνας Φλοίσβου ανήλθε στα €45 εκατομμύρια περίπου. Το ωράριο λειτουργίας του εμπορικού (που έχει καταστήματα με κοσμήματα, οπτικά, ρούχα, υπαίθριο παιδότοπο) είναι Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-21:00 και Σάββατο: 10:00-20:00 ενώ την Κυριακή είναι κλειστά. Επίσης υπάρχουν παντού ράμπες πρόσβασης για άτομα με ειδικές ανάγκες και φυσικά για τα καρότσια (κάτι που αναζητώ παντού στην Αθήνα αλλά μάταια) ενώ στις τουαλέτες υπάρχει και αλλαξιέρα μωρού. Υπάρχει επίσης ειδικός χώρος με ΑΤΜ, αν ξεμείνεις! Η Μαρίνα Φλοίσβου είναι η πρώτη στην Ελλάδα μαρίνα υψηλών προδιαγραφών, αφού έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει 250 ελλιμενισμένα σκάφη, από τα οποία τα μισά και πλέον μπορούν να είναι θαλαμηγοί μήκους άνω των 30 μέτρων. Λειτουργεί στη σημερινή της μορφή από το Μάιο του 2007, οπότε πέρασαν τουλάχιστον 3 χρόνια για να την ανακαλύψουμε!
Αν πάτε με λεωφορείο η στάση "Ούλεν" βρίσκεται ακριβώς έξω από τη Μαρίνα, όπου και περνούν τα λεωφορεία με αριθμό: 101, 217, Α1, Β1, B2, E1.
Αν πάτε με τραμ η στάση "Τροκαντερό" βρίσκεται ακριβώς έξω από την κεντρική είσοδο της Μαρίνας. Η στάση του τραμ "Τροκαντερό" μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σταθμός ανταπόκρισης με το μετρό στο σταθμό "Νέος Κόσμος". Επίσης, η στάση του λεωφορείου Β2 μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σταθμός ανταπόκρισης με το μετρό στο σταθμό "Συγγρού-Φιξ", μόλις 5 λεπτά από την Μαρίνα Φλοίσβου.
Πώς έτυχε και προχθές μπήκα στο twitter μετά από καιρό και ξεκίνησα να πηγαίνω από tweet σε tweet, όπως η μελισσούλα πετάει από λουλούδι σε λουλούδι. Και διάβαζα μεγάλες εξυπνάδες και στομφώδη λόγια και χαζομάρες και προτάσεις εντυπωσιασμού, όλοι είχαν κάτι να πουν για τους τρεις που χάθηκαν και για το μωράκι που δεν πρόλαβε να ζήσει. Αντί να κάτσουμε να σκεφτούμε, φλυαρούμε. Οι πολιτικοί κάνουν τη δουλειά τους, δεν περίμενα συναισθήματα από αυτούς, πόσο μάλλον από τα δελτία ειδήσεων. Ήδη το γύρισαν στο reality της υπόθεσης, ποιοι ήταν, πού είχαν σπουδάσει, τι όνειρα είχαν. Το αυτονόητο δηλαδή. Το ότι πέθαναν σαν τα ποντίκια, μια μέρα που δούλεψαν με το ζόρι, ενώ έξω κάποιοι άλλοι φώναζαν για το δίκιο τους. Όλοι έχουν δίκιο. Γυρνάω και κοιτάω το μωρό μου, που δεν ξέρει τίποτα από όλα αυτά. Είναι αθώο. Ούτε για την ηφαιστειακή τέφρα που παραλύει τα αεροδρόμια, ούτε για τα spreads, ούτε για τις μολότοφ, ούτε ακόμη ότι σε λίγο θα βγούμε μια βόλτα έξω με το καρότσι. Δεν ξέρει τίποτα κι ας έχει χαρακτήρα. Εγώ και ο μπαμπάς της θα της μάθουμε τα πάντα, θα της δώσουμε να καταλάβει τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο, από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο σύνθετα. Πόσο βαρύ φορτίο είναι αυτό; Πώς θα της εξηγήσω τι συνέβη προχτές; Με ένα απλό tweet ή status update δεν ξεμπέρδεψα. Δεν θέλω να μαυρίσω το μέλλον μας, δεν θέλω να κάνω άσχημες σκέψεις, θέλω να είμαι αισιόδοξη. Δεν θέλω να την κάνω να φοβάται. Θέλω να συνεχίσει να χαμογελά, έτσι αθώα, για όσο περισσότερο μπορεί.
Πολύ τηλεγραφικά, αρχίζω και κοιμάμαι κάπως καλύτερα τα βράδια, με μικρές εξαιρέσεις για να μην ξεχνιόμαστε, μου πέρασε η παρανοική ανάγκη να φτιάχνω συνέχεια γλυκά και να τα τρώω, τώρα λέω να κάνω καμια δίαιτα, το μωράκι μου μεγαλώνει και χαμογελά στους πάντες, έχει εκπληκτική φωτογένεια και τη φωτογραφίζω συνεχώς, κάνει τούμπες και γυρνάει μπρούμυτα και ανάσκελα σε χρόνο dt, θηλάζω αποκλειστικά εδώ και 5 μήνες αλλά σε μια εβδομάδα θα έχουμε την πρώτη μας επαφή με το κουτάλι, οργανώνουμε τη βάφτιση για το Σεπτέμβριο και συγχρόνως αποταμιεύουμε χρήματα για τη σεζόν γάμων και βαφτίσεων Μαϊου-Ιουνίου, παραγγέλνω μανιωδώς πράγματα (κυρίως για τη μικρή) από το ίντερνετ, ολοκλήρωσα την τελευταία εργασία για φέτος και πρέπει να διαβάσω λίγο για τις εξετάσεις του Ιουνίου και παράλληλα έχω στο μυαλό μου το νέο projectπου θα απασχολήσει εμένα και μια φίλη στο άμεσο μέλλον (μόλις βρούμε λίγο χρόνο θα σας το ανακοινώσουμε), βγαίνουμε βόλτες με το καρότσι, βγάλαμε τον ποδόσακο και νιώθουμε πιο ελαφρείς, φοράμε καπελάκια και ανυπομονούμε να βάλουμε κάτι καυτά σορτσάκια που μας πήρε (ποιος άλλος;) η γιαγιά μου, που την αγαπάμε πολύ!! Ο μπαμπάς μας μας βοηθά και μας πάει βόλτες με το αυτοκίνητο, βάζουμε free98, που τα σπάει και ονειρευόμαστε τα ταξίδια που έρχονται, με μπεμπάκι ofcourse!!
Ο καιρός μας κάνει τη χάρη κι εμείς δεν χάνουμε ευκαιρία και βγαίνουμε συνέχεια βόλτες. Σήμερα, ο δήμος του Γέρακα διοργάνωσε αγώνες δρόμου στην πλατεία και πήραν μέρος τα ανηψάκια μου και πήγαμε να ζητωκραυγάσουμε. Ο Βασίλης βγήκε δεύτερος στα 1000μ. και η Παναγιώτα 6η στα 600μ. Εκτός από κάτι μυγάκια που πέρασαν το κίτρινο καρότσι μας για λουλουδάκι και κολλήσανε πάνω του, προσελκύσαμε και αρκετά παιδάκια. Εμείς τους χαρίσαμε χαμόγελα και μετά κοιμηθήκαμε κάτω από ένα ηχείο από το οποίο ακούγονταν τα άπαντα της Βανδή. Σκληραγώγηση στο φουλ δηλαδή! Η μαμά ήπιε το καφεδάκι της, πήρε την εφημερίδα της και χάρηκε τη λιακάδα! Που να μεγαλώσουμε κι άλλο....
Εδώ η ηλιαχτίδα μου αμέσως μετά τον τερματισμό, σε αποκλειστική φωτογράφιση για το blog!
