Και γίνεται ανεξάρτητη. Το συνειδητοποίησα πριν λίγες μέρες, τη μέρα της γιορτής μου. Καθόμουν και μιλούσα με τους φίλους μου και έβλεπα μια Δανάη να περιφέρεται στο χώρο, να παίζει με τα άλλα παιδάκια (ήταν λίγο παιδικό πάρτυ η γιορτή μου) και να μη με έχει ανάγκη. Που και που ερχόταν στο τραπέζι του σαλονιού και τσίμπαγε διάφορα μεζεδάκια (γιατί είναι και λιχούδα) και ξαναγύρναγε στη βάση της. Τη θαυμάζω όταν κάθεται μόνη της στο χώρο που είναι τα παιχνίδια της, μου γυρνάει την πλάτη και το ρίχνει στο διάβασμα. Καμιά φορά ξαπλώνει ανάσκελα και τραγουδάει.
Και γίνεται απίστευτα χαδιάρα. Με παίρνει κάτι κανονικές αγκαλιές και με φιλάει κάθε φορά που χτυπάω χέρια, πόδια (γιατί είμαι και ατσούμπαλη) και περιμένει να δει αν πέρασε με το φιλί. Και μετά κάνει «πάει» με τα χεράκια της και μια αγωνία στο πρόσωπο αν είμαι καλά. Στην παιδική χαρά τρέχει και αγκαλιάζει όλα τα παιδάκια. Μερικά δεν το δέχονται και πάρα πολύ εύκολα και τότε νευριάζει.
Και γίνεται συζητήσιμη. Και συνεννοούμαστε πλήρως κι ας μη μιλάει ακόμη. Καταλαβαίνει τα πάντα και λέει για ψωμοτύρι «ναι» σε κάθε ερώτησή μου. Βρίσκω τρόπους να την καταφέρω αν π.χ δεν γουστάρει να της αλλάξω πάνα ή να της βάλω ρούχα ή να φάει άλλη μια μπουκιά. Δέχεται να κάνει κάτι αν της δώσεις να καταλάβει, γκρινιάζει ελάχιστα. Νομίζω πως με εμπιστεύεται. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα.
Σαν τη σημερινή. Που δεν έχεις κέφια, θέλεις να κουρνιάσεις στον καναπέ και να μην κάνεις τίποτα απολύτως. Όμως δεν γίνεται. Ένα μικρό ζουζούνι ξύπνησε για να ζήσει άλλη μια μέρα από τη ζωή του. Σε θέλει εκεί όχι μόνο για τα βασικά θέματα της επιβίωσης του, φαγητό, νερό, πλύσιμο, άλλαγμα πάνας. Σε θέλει να είσαι χαμογελαστή, να της μιλάς και να παίζεις μαζί της. Δεν καταλαβαίνει ότι υπάρχουν ημέρες που δεν είναι τέλειες. Μέρες που η μαμά θέλει να είναι μόνη της, να μη σκέφτεται τίποτα και να ζήσει μια «άσχημη» μέρα. Δεν μπορείς να είσαι μουτρωμένη, πρέπει να προσπαθήσεις. Με νύχια και με δόντια. Για σένα μπορεί να είναι μια κακή μέρα, για εκείνη είναι άλλη μια μέρα χαράς και παιχνιδιού. Σε έχει ανάγκη, δεν πρέπει να της το χαλάσεις. Δεν το έχεις σκεφτεί αλλά ίσως αυτή είναι που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Πρέπει να το παλέψεις.
Συναγερμός του απέναντι βαράει από τις 12:30 το μεσημέρι. Φτάνει 6 το απόγευμα. Αποφασίζω να πάρω την αστυνομία.
-Γειά σας, να σας κάνω μια ερώτηση.
-Ναι.
-Χτυπάει ο συναγερμός του απέναντι από το πρωί και μάλλον λείπει. Μπορείτε να κάνετε κάτι;
- Που βρίσκεστε;
-Όδο τάδε στο Γέρακα.
-Μάλιστα, τώρα δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας άρα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.
-Δηλαδή να περιμένω να πάει 11 και να ξαναπάρω.
-Ναι, να πάρετε το 100 να έρθει ένα περιπολικό.
-Και τι μπορείτε να κάνετε;
-Θα δούμε στο κουδούνι το όνομα και θα τον εντοπίσουμε. Εξάλλου μέχρι εκείνη την ώρα θα έχει επιστρέψει και θα τον βρούμε.
-Μα αν επιστρέψει θα κλείσει ο ίδιος τον συναγερμό.
Παύση
- Ναι, πάντως τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πού είπατε ότι βρίσκεται το σπίτι;
Κάπου πήρε το μάτι μου στην tvνα πυροβολούν τον Χάρη Χριστόπουλο και στο backroundνα νιαουρίζει κάποιος, μπορείτε να με βοηθήσετε παρακαλώ; Κατά τα άλλα καλά, η Σεβαστουπόλεως ίδια και απαράλλακτη, έκανα μισή ώρα ψάχνοντας να παρκάρω και τελικά κατέληξα στο Carrefourτο οποίο πήρε είδηση την «εξυπηρέτηση» που μας κάνει τόσα χρόνια και δεν ανοίγει την μπάρα αν δεν του προσκομίσεις απόδειξη που σου δίνουν στο ταμείο! Η μαμά της κοπέλας που νοίκιασε το παλιό μου σπίτι είναι η σωσίας της γυναίκας του Αλ Μπάντι. Όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στη φωνή. Επίσης, η Δανάη δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάτι ζυμαρικά που έχουν σχήματα αριθμών με αποτέλεσμα να την βάζω να κάνει πρόσθεση για να βρούμε τις θερμίδες που πήρε. Χτες μόνο που δεν έγλυψε το πιάτο! Το βράδυ της Ανάστασης και ενώ το σπίτι ήταν κάτω ακριβώς από την εκκλησία η κυρία δεν πήρε πρέφα καμία! Κι ας πέφτανε τα βαρελότα, κι ας άνοιξε ο παπάς τα ηχεία. Πάντως έμαθε να κάνει τον σταυρό της και τώρα… μη δει εικόνα ,σταυροκοπιέται η θεούσα! Μας ακολούθησε σχεδόν σε όλους τους καφέδες και ήταν και πολλοί, εκτός από έναν, ένα μεσημέρι που αυτή ξεράθηκε στον ύπνο αφού είχε πάει πίσω το πρόγραμμα λόγω αρνιού και εμείς αράξαμε σε κάτι καρέκλες με τα φρέντο καπουτσίνο μας στο χέρι και αγναντεύαμε τη θάλασσα. Φέτος βγάλαμε και πολύ καλές φωτογραφίες τις οποίες σήμερα κιόλας έστειλα για εκτύπωση, τέρμα η δικτατορία των ψηφιακών, θέλω να τις πιάσω στο χέρι μου! Να σημειώσω επίσης ότι τα τσουρέκια φούσκωσαν και φυσικά πήγαν σε μαμά και πεθερά για να τις καλοπιάσω! Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να νυστάζει πάρα πολύ και μετά σκέφτομαι ότι καθαρίζω τόσα φρούτα κάθε μέρα κι εγώ δεν τρώω ούτε ένα. Μόνο κάτι κουλουράκια και ψωμοτύρι τσακίζω. Να είμαστε καλά, και του χρόνου.
Το απόγευμα μίλαγα με τις ξαδέλφες μου στο skype. Η Μαρία έφτιαχνε ρεβύθια και ήταν λίγο ανήσυχη για το αποτέλεσμα. Η Κατερίνα μας έλεγε για μια δουλειά που θα κάνει σε μια υπαίθρια αγορά το Σαββατοκύριακο. Εγώ είχα τη Δανάη αγκαλιά και τους έστελνε φιλάκια και ξεκαρδιζόταν συνεχώς.
Θα μπορούσε να είναι μια απλή συνομιλία στο skype.
There is a catch my friends.
Εμείς ήμασταν Αθήνα, η Μαρία στη Χιλή και η Κατερίνα στην Ιρλανδία.
Για κάτι τέτοιες στιγμές (και για πολλές άλλες) το ίντερνετ δίνει ρέστα!!!!!
Κάπου είχα διαβάσει για ένα bazaar με πρώην αγαπημένα ρούχα το οποίο γινόταν χθες και σήμερα στο Περιβολάκι στην Παιανία. Έτσι πήραμε τους δρόμους, εγώ και η κόρη μου και πήγαμε μια βόλτα. Τα ρούχα δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, όμως πήραμε παιδικά βιβλία με ένα ευρώ έκαστο, μια καρφίτσα με τσόχα και παραγγείλαμε μια λαμπάδα για τη βαφτιστήρα μου γιατί μας άρεσε και ήταν ήδη πιασμένη.
Μετά πήγαμε στην πλατεία της Παιανίας, καθήσαμε για καφεδάκι και μπανάνα και ανακαλύψαμε ότι ο Δήμος έκανε κι άλλο bazaar στο Πνευματικό κέντρο. Πήγαμε μια βόλτα από εκεί, είχε πολύ ωραία πράγματα για δωράκια αλλά τελικά δεν πήραμε τίποτα. Στην αυλή, ήταν μια κυρία περιτρυγιρισμένη από κόσμο και μιλούσε για το πως μπορούμε να καλυτερεύσουμε τη ζωή μας, απαριθμώντας διάφορους λόγους, π.χ. να αγαπάμε το σώμα μας κλπ. Ο κόσμος την άκουγε ενώ παιδάκια έπαιζαν χαρούμενα τριγύρω.
Επιστρέφοντας στο σπίτι, κατηφόριζαν τη Λεωφόρο Λαυρίου ένα μάτσο ποδηλάτες και ο μπροστινός οδηγός τους έκανε το σήμα της νίκης κι αυτοί τον χαιρέτησαν.
Η λιακάδα θύμιζε καλοκαιράκι, η διάθεση είχε ανεβεί στα ύψη, δάκρυσα για λίγο από χαρά και ευτυχία, έχοντας περάσει ένα υπέροχο πρωινό με την κόρη μου.
Δεν υπάρχει παιδεία τέλος. Σήμερα πήγαμε με τη Δανάη στο Κορωπί στη ΔΕΗ για να πληρώσουμε ένα ληξιπρόθεσμο λογαριασμό. Παρκάρουμε, τη βάζω στο καρότσι και στηνόμαστε στην ουρά. Είχε γύρω στα 20 άτομα. Δεν σκοπεύω να προσπεράσω λόγω του παιδιού, τουλάχιστον όσο κάθεται ήσυχη στο καρότσι και χαζεύει τον κόσμο. Μετά από λίγο έρχεται μια μαμά με δυο αγοράκια και ζητάει να περάσει. Η μπροστινή μου κυρία που μέχρι εκείνη την ώρα έχει βρίσει θεούς και δαίμονες για την κατάσταση της Ελλάδας και την ταλαιπωρία που περνάνε ως έθνος (όλα αυτά σε πέντε λεπτά αναμονής) αρνείται να της δώσει προτεραιότητα. Της λέει συγκεκριμένα: "θα περιμένετε στην ουρά όπως όλοι μας, αν θέλουν τα παιδιά, ορίστε να καθίσουν εκεί!" και δείχνει δυο καρέκλες. Της ψελλίζω ότι είναι νόμος να εξυπηρετηθούν μητέρες με παιδιά και μου απαντά με υφάκι "Είδαμε και τους νόμους του δημοσίου". "Μα αυτό που λέτε είναι άσχετο, έχει δικαίωμα να περάσει" Ήδη όμως η μαμά έχει πάει πίσω στην ουρά και περιμένει. Η Δανάη αρχίζει να λέει "μπαμπά" και η κυρία κάτι μουρμουρίζει από μέσα της αλλά δεν κάνω τον κόπο να τη ρωτήσω. Λίγα λεπτά μετά, ανοίγει τη τσάντα της και συνειδητοποιεί ότι δεν έχει μαζί της τον λογαριασμό. Φεύγει από την ουρά μουρμουρίζοντας ότι θα πρέπει να έρθει αύριο, εντάξει δεν έγινε και τίποτα, αυτή δεν έχει πρόβλημα με τις ουρές. Και φεύγει. Συνολική αναμονή για μένα περίπου στα δέκα λεπτά. Γκρίνια για το τίποτα.
Το ζευγαράκι περιμένει το μωρό να έρθει τον Μάιο και μέχρι τότε πάει για πικ νικ στις εξοχές και φωτογραφίζεται. Νομίζω πως δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφη φωτογράφηση, τόσο ωραίο περιβάλλον, χρώματα και ευτυχία!!!!
Η φωτογράφος είναι η Maria Hibbs από τα Squaresville Studios
Το ανακάλυψα εδώ και μου έφτιαξε τη μέρα!
Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού καθιερώθηκε με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ την 1η Νοεμβρίου 2007 και αποφασίστηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, αρχής γενομένης από το 2008. Σκοπός της είναι να ενημερώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για τον αυτισμό και τα βήματα που πρέπει να γίνουν για την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων στην κοινωνία.
Ο αυτισμός είναι μια ισόβια αναπτυξιακή διαταραχή, μια αναπηρία που εμποδίζει τα άτομα να κατανοούν σωστά όσα βλέπουν, ακούν και γενικά αισθάνονται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στις κοινωνικές σχέσεις, την επικοινωνία και τη συμπεριφορά τους.
Τα αυτιστικά άτομα πρέπει να μάθουν, με πολύ μεγάλο κόπο, φυσιολογικά πρότυπα λόγου και επικοινωνίας και σωστούς τρόπους να συνδέονται με ανθρώπους, αντικείμενα και γεγονότα. Οι μέθοδοι εκπαίδευσης που χρησιμοποιούνται είναι περίπου όμοιοι με αυτούς, που επιστρατεύονται για άτομα, που έχουν υποστεί κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ο αυτισμός είναι μια από τις πιο δυσνόητες και αινιγματικές καταστάσεις. Μέχρι σήμερα, δεν έχει βρεθεί θεραπεία για τον αυτισμό.
Τι προκαλεί τον αυτισμό;
Ο αυτισμός είναι μία εκ γενετής διαταραχή του εγκεφάλου, που επηρεάζει τον τρόπο που ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί τις πληροφορίες. Η αιτία εξακολουθεί να παραμένει άγνωστη. Κάποιες έρευνες υποδεικνύουν ένα νευρολογικό πρόβλημα, που επηρεάζει εκείνα τα τμήματα του εγκεφάλου, τα οποία επεξεργάζονται τη γλώσσα και τις πληροφορίες, που δίνουν οι αισθήσεις. Ίσως υπάρχει μια δυσαναλογία κάποιων συγκεκριμένων νευροχημικών ουσιών στον εγκέφαλο. Γενετικοί παράγοντες μπορεί μερικές φορές να εμπλέκονται. Τελικά, ο αυτισμός μπορεί να είναι απόρροια ενός συνδυασμού διαφόρων αιτιών.
Δεν είναι υπαίτιοι οι γονείς που το παιδί τους έχει αυτισμό. Οι ερευνητές συμφωνούν ότι ο αυτισμός φαίνεται να προκαλείται από κάποιο φυσικό πρόβλημα στον εγκέφαλο.
Ποιο είναι το πιο κοινό πρόβλημα στον αυτισμό;
Τα άτομα με αυτισμό έχουν εξαιρετική δυσκολία στην εκμάθηση γλώσσας και την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων και τις διαπροσωπικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους.
Πόσο συχνός είναι ο αυτισμός;
Ο αυτισμός είναι μία από τις μείζονες αναπτυξιακές διαταραχές. Παρουσιάζεται σε ένα με δύο παιδιά σε κάθε χίλια που γεννιούνται (επιπολασμός 1,5:1.000).
Σύμφωνα με παλαιότερες επιδημιολογικές έρευνες, περίπου 4 έως 5 άτομα σε κάθε 10.000 έχουν κλασικό (ή τυπικό) αυτισμό, και περίπου 20 άτομα σε κάθε 10.000 παρουσιάζουν αυτιστικές τάσεις.
Σύμφωνα με τις τελευταίες επιδημιολογικές έρευνες, στην Ευρώπη, τα ποσοστά των ατόμων που εμφανίζουν αναπτυξιακές διαταραχές του φάσματος του αυτισμού ανέρχονται σε 58 σε κάθε 10.000. Με βάση αυτά τα δεδομένα, υπολογίζεται πως στην Ελλάδα πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 4.000 έως 5.000 παιδιά και ενήλικα άτομα με κλασικό αυτισμό και 20.000 έως 30.000 με αυτιστικού τύπου διαταραχές ανάπτυξης.
Ποιους προσβάλλει ο αυτισμός;
Ο αυτισμός παρουσιάζεται σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις φυλές, τις εθνικότητες και τις κοινωνικές τάξεις. Τέσσερα στα πέντε άτομα με αυτισμό είναι άρρενα (αγόρια).
Πώς επηρεάζει ο αυτισμός την συμπεριφορά;
Εκτός από τα σοβαρά προβλήματα στη γλώσσα και τις κοινωνικές σχέσεις, τα άτομα με αυτισμό βιώνουν συχνά μια τρομερή υπερκινητικότητα ή ασυνήθιστη παθητικότητα στις καθημερινές τους δραστηριότητες, καθώς επίσης και στις σχέσεις τους με τους γονείς τους, τα μέλη της οικογένειας και τα άλλα άτομα.
Τα άτομα με αυτισμό απολαμβάνουν συχνά τις ίδιες ψυχαγωγικές δραστηριότητες με τα άτομα, που δεν πάσχουν από κάποια αναπηρία. Συχνά, τους αρέσει η μουσική, το κολύμπι, η πεζοπορία, το τραγούδι, η ιππασία και άλλες δραστηριότητες.
Συχνά τα άτομα με αυτισμό μπορεί να έχουν ένα συγκεκριμένο ενδιαφέρον σε κάποια δραστηριότητα στην οποία να έχουν γίνει "ειδικοί". Θέματα για συγκεκριμένα ενδιαφέροντα μπορεί να είναι το δελτίο καιρού, οι διαδρομές λεωφορείων, η γεωγραφία, οι μάρκες αυτοκίνητων, οι αθλητικές ειδήσεις, κ.λπ.. Για άλλα άτομα, τα συγκεκριμένα ενδιαφέροντα μπορεί να είναι πράγματα που ερεθίζουν τις αισθήσεις τους, όπως το να βλέπουν το νερό να τρέχει και να χάνεται στην αποχέτευση, να ξεφυλλίζουν τις σελίδες ενός βιβλίου, να κουνούν ένα κομμάτι σύρμα, να τρίβουν τα χέρια τους σε συγκεκριμένα υφάσματα, κ.α..
Πόσο σοβαρά είναι τα προβλήματα συμπεριφοράς στα άτομα με αυτισμό;
Στον αυτισμό, τα προβλήματα συμπεριφοράς κυμαίνονται από πολύ σοβαρά έως πολύ ελαφριάς μορφής. Τα σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς εκδηλώνονται με τη μορφή πολύ ασυνήθιστης, επιθετικής και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Αυτοί οι τρόποι συμπεριφοράς μπορεί να είναι επίμονοι και πολύ δύσκολο να αλλάξουν.
Στην πιο ελαφριά του μορφή, ο αυτισμός μοιάζει με μαθησιακή δυσκολία. Συχνά, όμως, ακόμα και άτομα που πάσχουν από ελαφριά μορφή αυτισμού έχουν σημαντικές αναπηρίες στην καθημερινή τους ζωή, λόγω των ελλείψεων τους στους τομείς της επικοινωνίας και των κοινωνικών σχέσεων.
Παρουσιάζεται ο αυτισμός σε συνδυασμό με άλλες αναπηρίες;
Ο αυτισμός μπορεί να υπάρχει μόνος του ή σε συνδυασμό με άλλες αναπτυξιακές διαταραχές, όπως νοητική καθυστέρηση, δυσκολίες στη μάθηση, επιληψία, κώφωση, τύφλωση, κ.α..
Οι περιπτώσεις αυτισμού παρουσιάζονται σε ένα συνεχές φάσμα από πιο ελαφριές έως και πολύ σοβαρές περιπτώσεις. Κάποια άτομα μπορεί να έχουν πολύ πιο βαριά αυτιστική συμπεριφορά, ενώ κάποια άλλα με αυτισμό να έχουν πιο ήπιες μορφές του.
Ποια είναι η διαφορά του αυτισμού από τη νοητική καθυστέρηση;
Τα περισσότερα παιδιά με νοητική καθυστέρηση (νοητική υστέρηση) αναπτύσσουν ικανότητες με έναν ομοιογενή ρυθμό μάθησης, παρόλο που είναι πιο αργός από εκείνον των παιδιών της ίδιας ηλικίας. Τα άτομα με αυτισμό παρουσιάζουν αποκλειστικά ανομοιογενή εξέλιξη ικανοτήτων. Τείνουν να έχουν ελλείψεις σε συγκεκριμένους τομείς, με πιο κοινή την δυσκολία τους να επικοινωνήσουν και να συνδεθούν με τους άλλους, ενώ συχνά αναπτύσσουν πολύ μεγαλύτερες ικανότητες σε κάποιους άλλους τομείς, π.χ. μνήμη.
Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τον αυτισμό από την νοητική καθυστέρηση ή από άλλες διαταραχές. Η λανθασμένη διάγνωση θα οδηγήσει σε λανθασμένη θεραπεία και εκπαίδευση.
Μπορούν να βοηθηθούν τα άτομα με αυτισμό;
Ναι, ο αυτισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί. Μελέτες δείχνουν ότι όλα τα άτομα με αυτισμό μπορούν να βελτιωθούν σημαντικά με την κατάλληλη θεραπευτική και εκπαιδευτική αντιμετώπιση.
Πολλά άτομα με αυτισμό δείχνουν τελικά μεγαλύτερη ανταπόκριση στους άλλους καθώς μαθαίνουν να κατανοούν τον κόσμο γύρω τους.
Τα προγράμματα παρέμβασης πρέπει να οργανώνονται από ειδικώς εκπαιδευμένους δασκάλους, σε προγράμματα αυστηρά δομημένης διάρθρωσης που δίνουν έμφαση στην ατομική καθοδήγηση. Τα άτομα με αυτισμό μπορούν να μάθουν να λειτουργούν στο σπίτι και στην κοινότητα. Κάποια μπορούν να μάθουν να ζουν μια σχεδόν φυσιολογική ζωή.
Πηγή:
Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων
Έχουμε πάει επίσκεψη σε σπίτι . Η Δανάη με το που μπαίνουμε πηγαίνει κατευθείαν στα παιχνίδια του μπέμπη του σπιτιού. Μας αγνοεί για αρκετή ώρα, παίζοντας. Κάποια στιγμή μια κοπέλα σχολιάζει: είναι πολύ ανεξάρτητη, δεν θα ήταν καθόλου παιδί της αγκαλιάς!
Το αντίθετο, της λέω εγώ, ακόμη της αγκαλιάς είναι! Ίσως γι' αυτό είναι τόσο ανεξάρτητη. Δεν μου ζήτησε ποτέ αγκαλιά, της την έδινα χωρίς να μου τη ζητήσει.
Κι εγώ το ίδιο κάνω, μου λέει (είναι μητέρα ενός αγοριού 2 ετών) αλλά δεν το είχαν σκεφτεί ποτέ έτσι.
Εκούσια ή ακούσια, η αγκαλιά, το attachment parenting βγάζει ανεξάρτητα, γεμάτα αυτοπεποίθηση, χαμογελαστά παιδιά. Πλέον είμαι σίγουρη πως όσον αφορά αυτό στο μεγάλωμα της κόρης μου, δεν έκανα κανένα λάθος!
Παλιότερα, στην εποχή που δεν ήμουν *μάνα* βρισκόμουν συχνά σε παρέα με φίλους ή συγγενείς που είχαν δικά τους παιδιά και τους συμπεριφέρονταν όπως ο γύφτος στην αρκούδα με το ντέφι. Δηλαδή τα έβαζαν σε μια καρέκλα και άρχιζαν να τα ρωτάνε διάφορα πράγματα ώστε να μας δείξουν τι «ξέρει» να κάνει και να λέει το παιδί τους. Όταν το μικρό ανταποκρινόταν και έκανε ή έλεγε κάτι που ίσως φάνταζε προχωρημένο για την ηλικία του ή φανέρωνε το πόσο έξυπνο είναι, εμείς, οι άτεκνοι, κάναμε «αααααα μπράβο» και οι γονείς καμάρωναν σαν γύφτικα σκεπάρνια (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση). Τότε, από μέσα μου, δεν κρύβω ότι τους κορόιδευα και θεωρούσα ψυχαναγκασμό αυτό που έκαναν στο παιδί τους. Εντάξει πια, καταλάβαμε, το παιδί είναι έξυπνο, άστο τώρα να πάει να παίξει.
Αυτά μέχρι που έγινα κι εγώ *μάνα*. Και καθημερινά ανακάλυπτα διάφορες εξυπνάδες που κάνει το δικό μου παιδί και έχουν πλάκα. Και σε κάθε συνάντηση με συγγενείς και φίλους, άρχισε να με τσιγκλάει το μικρόβιο. Να τους δείξω τα δικά μας κατορθώματα. Όχι τόσο απροκάλυπτα, του στυλ «έλα εδώ και κάνε το λιοντάρι, το γουρούνι, χτύπα παλαμάκια, δώσε φιλάκια κλπ» αλλά τεχνηέντως, του στυλ «αχ πρόσεξες; Κάνει το λιοντάρι!», «να, φεύγουμε και κάνει γεια».
Σεμνά και ταπεινά θέλω να πω σε όλο τον κόσμο πως το δικό μου παιδί είναι πολύ έξυπνο και έχει και πλάκα. Η αλήθεια είναι ότι η Δανάη έχει μουσικό αυτί. Και δεν εννοώ ότι απλά ότι αντιδρά στην μουσική χορεύοντας. Παράδειγμα. Παίζει με τα παιχνίδια της και η τηλεόραση παίζει βιντεοκλίπ. Ενώ δεν παρακολουθεί την οθόνη με το που αρχίζει το θρόισμα των φύλλων στην έναρξη του βιντεοκλίπ της Rihanna, κάνει ένα «άααααα» και κολλάει. Όταν τελειώνει κάνει «πάει» με τα χεράκια και συνεχίζει το παιχνίδι, αδιαφορώντας για το επόμενο τραγούδι, που δεν είναι της αρεσκείας της. Το ίδιο κάνει και με την κασέτα στον BrunoMars. Προχτές, ενώ ήμασταν στο αυτοκίνητο, έπαιζε στο ραδιόφωνο το BarbraStreisandτων DuckSauce. E! δευτερόλεπτα πριν ακουστεί η Δανάη έκανε ρυθμικά και στον σωστό τόνο το «ουου ουυ ου ου». Μου κάνεις πλάκα, της είπα. Δεν μου έκανε όμως. Θυμόταν ακριβώς πότε θα ακουστεί το «ου ου ου» στο τραγούδι! Εντάξει ακούμε πολύ ραδιόφωνο και όταν ανοίγω την τηλεόραση βάζω mtvή mad, αλλά και πάλι…
Χτες επίσης η μικρή μου γέλασε ειρωνικά. 15 μηνών και γέλασε ειρωνικά. Ενώ τρώγαμε το φαγητό μας, ακουγόταν ένα σκυλί έξω να γαβγίζει και της λέω «γαβγίζει το σκυλάκι, κάνει κρύο, λες να κρυώνει;» και μετά πως μου ήρθε και της λέω «Δανάη, λες το σκυλάκι να φοράει παλτό;» και γελάει με ένα ύφος σαν να μου λέει «μάνα, κόψε τις βλακείες, σιγά μη φοράει και κασκόλ!!!» Δεν κάνω πλάκα, το επανέλαβα μπροστά και σε άλλους (μη χάσω εγώ, μιλάμε έχω το μικρόβιο) και το επιβεβαίωσαν!!
Επίσης όταν λέμε ότι κοιμάται κάποιος βάζει το δάκτυλο στο στόμα σαν να κάνει «σσς» και επίσης μια μέρα όταν ανακάλυψε ένα κραγιόν μου το έβαλε στο στόμα! Και σας ορκίζομαι δεν βάζω κάθε μέρα κραγιόν, ούτε κάθισα να της δείξω που μπαίνει αυτό το κυλινδρικό πραγματάκι!!
Σήμερα πήγαμε να ανάψουμε ένα κεράκι στην εκκλησία (Α’ Χαιρετισμοί, ήμαστε και θεούσες ξαφνικά-βασικά, όλο το απόγευμα ήταν ταύρος εν υαλωπολείο και είπα να πάει να την αγιάσω λίγο, μήπως και έρθει στα ίσα της). Καθήσαμε κανένα δεκάλεπτο και χάζευε τα κεριά στην αγκαλιά μου, χωρίς καθόλου φασαρία. Κάποια στιγμή της λέω «πάμε να φύγουμε;», μου γνέφει «ναι» και κάνω μεταβολή. Και τη βλέπω να κουνάει το χέρι, χαιρετώντας την κυρία που ήταν δίπλα μας! Θα με παλαβώσει τη δόλια τη μάνα!!!
Τον τελευταίο καιρό δυσκολεύομαι να βγάλω τη Δανάη φωτογραφίες γιατί κάθε φορά που εμφανίζω τη φωτογραφική μηχανή ορμάει πάνω μου να μου την πάρει. Μέχρι να πατήσω το κουμπί, με έχει φτάσει και η φωτογραφία βγαίνει τόσο κοντινή κι εγώ έχω χάσει το πλάνο μου. Επίσης έχει μάθει ποιό κουμπάκι βγάζει τις φωτογραφίες της και το πατάει γιατί ενθουσιάζεται με το φλας με αποτέλεσμα να βγάζει δικές της καλλιτεχνικές φωτογραφίες: το ταβάνι, το πάτωμα, το δάχτυλό της, το μουσούδι της, μια κομμένη μαμά κλπ.
Σήμερα γούρλωσαν τόσο πολύ τα μάτια μου και θα κάνω να συνέλθω αρκετό καιρό. Πήρα δυνάμεις έμπνευσης για μήνες!!!!
Ο καλός μας ταχυδρόμος μου έφερε τους καταλόγους του Boden
Το τελευταίο τεύχος του αυστραλέζικου Real Living που με κάνει και λιποθυμώ...
Ενώ πριν δυο μέρες έλαβα τα δύο πράγματα που παρήγγειλα από το Cath Kidston (μόνο δυο αλλά τα ήθελα ΟΛΑ!!!!)
Εδώ, μπορείτε να παραγγείλετε με δωρεάν μεταφορικά τον κατάλογό του. Εγώ το ξέχασα να το βάλω στην παραγγελία μου κι έτσι θα κάνουν έναν κόπο παραπάνω!
Το σουπερμάρκετ όπως και η τράπεζα σε γεμίζουν πάντα εμπειρίες. Καβγάδες, ατάκες, χαρακτηριστικοί τύποι που βγάζουν γέλιο, καταστάσεις που μπορούν να γίνουν άνετα σήριαλ στην τηλεόραση.
Όμως αυτό που έζησα σήμερα σε ένα από τα μεγαλύτερα σουπερμάρκετ της Αθήνας, δεν το χωράει το μυαλό μου. Λοιπόν, καθόμαστε στην ουρά μας με την Δανάη στο καρότσι της και περιμένουμε. Κόσμος πίσω, κόσμος μπροστά μας. Το διπλανό ταμείο κλειστό. Πλησιάζει μια ηλικιωμένη κυρία με το καρότσι της και το αφήνει στο διπλανό ταμείο το κλειστό. Προς στιγμή, σκέφτομαι ότι θέλει να μπει σφήνα στην ουρά μας. Όμως αυτή πάει να ανοίξει το λάστιχο που απαγορεύει την έξοδο. Προς στιγμή, σκέφτομαι ότι πάει να βγάλει λεφτά από το μηχάνημα και θα γυρίσει. Όμως αυτή το ανοίγει, γυρνάει πίσω και παίρνει το καρότσι και φεύγει……….
Με τα πράγματα χύμα μέσα, χωρίς σακούλες, χωρίς την παραμικρή υπόνοια ότι τα έχει πληρώσει κάπου αλλού. Και μένουμε εμείς αποσβολωμένοι να κοιταζόμαστε και μετά να λέμε «καλά αυτή που πάει τώρα;» Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε, η κυρία είχε φτάσει στην έξοδο και είχε εξαφανιστεί. Και καλά το Carrefour (γιατί περί αυτού πρόκειται) δεν πρόκειται να χάσει ακόμη κι αν το καρότσι ήταν γεμάτο μέχρι πάνω (μισογεμάτο ήταν πάντως από όσο πρόλαβα να δω) αλλά η κυρία έχει απίστευτο θράσος να πιστεύει ότι μπορεί να κλέψει τόσο άνετα, μέρα μεσημέρι, μπροστά σε τόσο κόσμο. Και καλά να βάλεις κάτι στην τσάντα σου για να μη σε δει κανείς, αλλά να βγάλεις ένα ολόκληρο καρότσι με τα κλοπιμαία έξω από το μαγαζί, σφυρίζοντας ανέμελα; Αυτό που με θλίβει περισσότερο, είναι ότι πράγματι μπορεί. Και ότι κανείς μας δεν την σταμάτησε, και ότι αύριο, σε ώρα αιχμής, μπορεί να περάσει πάλι απαρατήρητη την πόρτα της εξόδου με τα «απαραίτητα».
Πόσο πιο χαριτωμένη μπορεί να γίνει η Natalie Portman; Η ιστορία αγάπης της είναι σαν παραμύθι. Ερωτεύθηκε με τον χορογράφο της στην ταινία The black Swan, έμεινε έγκυος και είναι προτεινόμενη για όσκαρ. Το 2011 είναι η χρονιά της!!!
10 χρόνια πριν, ημέρα απογραφής πληθυσμού μας έβρισκε να βολτάρουμε ως φίλοι (κρυφά ερωτευμένοι) με ένα μικρό 4χρονο ανιψάκι ανάμεσά μας. Ποιά τρελή αδελφή μας το είχε εμπιστευτεί; Κάναμε πρόβα τζεναράλε τότε και δεν το ξέραμε. Κι όμως, όταν επέστρεψα εκείνο το απόγευμα στο σπίτι, πλημμυρισμένη από χαρά για εκείνες τις ώρες ευτυχίας, κάθισα και έγραψα (όπως το συνήθιζα πάντα) μερικές σκέψεις. Και προέβλεψα, χωρίς να το ξέρω, το μέλλον. Αναρωτήθηκα για το μέλλον. Ή μάλλον ευχήθηκα το μέλλον. 10 χρόνια μετά, στη φετινή απογραφή πληθυσμού, η ζωή μας βρίσκει μαζί, με ένα μικρό κοριτσάκι ανάμεσά μας.
Είναι τόσο συγκινητικό που βρήκα αυτό το παλιό μου σημείωμα... τα γραπτά μένουν...
Πριν από λίγο καιρό, πηδώντας από site σε site, σαν μελισσούλα, ανακάλυψα το www.yozocraft.com.
Ένα κουκλίστικο site με διάφορα αντικείμενα για χειροτεχνίες, μπλοκάκια, υφάσματα, κουμπιά, σφραγιδούλες, αυτοκόλλητα κλπ σε πολύ πολύ καλές τιμές!!!
Συνήθως όταν βρίσκω κάτι που μου αρέσει τόσο πολύ, απογοητεύομαι σύντομα όταν βλέπω ότι είτε το site δεν στέλνει Ελλάδα, είτε ότι τα μεταφορικά είναι πάρα πολλά!!!
Στην περίπτωση του yozocraft όμως, ήμουν τυχερή.
Έτσι πριν από λίγες ημέρες, ήρθε η παραγγελία μου!!!
ένα κομμάτι ύφασμα υπέροχο, σκέφτομαι να το κορνιζάρω ή να το κάνω μαξιλάρι!
ένα σημειωματάριο, θα το κρατήσω για τη μικρούλα μου.
δεν είναι πολύ πρωτότυπες οι άκρες των σελίδων;
άλλο ένα μικρό σημειωματάριο.
τρία σελοτέιπ με παιδικές μπορντούρες.
ένα ξύλινο κουτάκι με μικρές σφραγιδούλες με το αλφάβητα στα αγγλικά (κεφαλαία)
αυτό το μικρό κουτάκι
και αυτό το κολιέ με μια φωτογραφική μηχανή.
Όλα αυτά μου κόστισαν 32 ευρώ (μέσα και τα μεταφορικά, τα οποία ήταν 9 ευρώ). Η πληρωμή έγινε μέσω paypal. Η παραγγελία έγινε στις 6 Ιανουαρίου, στις 10 το δέμα ήταν dispatched και έκανε γύρω στις 10 μέρες να φτάσει, γιατί ερχόταν από το Τόκιο! Πέρασε τελωνείο αλλά δεν χρεώθηκα τίποτα παραπάνω. Α! Και μου χτύπησαν την πόρτα από το ταχυδρομείο και μου το έδωσαν, οπότε δεν υπήρχε φόβος να χαθεί!
