Ιδέες για δώρα!

Ένα μίνι φυτό, χαρτί τουαλέτας με sudoku, τοστιέρα που βγάζει I love you, ρολόι που χαμογελάει, ψηφιακή κορνίζα, κεράκια που δεν σβήνουν... φαντασία να έχει ο άνθρωπος!

Καλωσόρισες μωράκι!

Σήμερα είναι μόλις 6 ημερών!
Το ανιψάκι του Δημήτρη κέρδισε μια θέση στην καρδιά μας!!

Είμαι το Centro της ζωής σου!

Το περιοδικό Centro με αφορμή την έκδοση του 6ου τεύχους του διοργανώνει την Κυριακή 5 Νοεμβρίου μια εκδήλωση με σκοπό την προώθηση του τεύχους και τη γνωριμία του αναγνωστικού κοινού του Centro με τους συντάκτες του περιοδικού. Έτσι μετά τις 8μ.μ. θα μαζευτούμε στο Sui Generis (Βεντήρη 7, πίσω από το Χίλτον) και θα σας περιμένουμε για ένα ποτό, κουβέντα και ό,τι προκύψει.

Είσοδος με ποτό και περιοδικό: 10€

Τηλ. Επικοινωνίας: 211 7509256 / 6944503656
Απόλλωνος 35, 105 56 Αθήνα

www.centro-mag.gr

Εmail: info@centro-mag.gr

Εγώ θα πεταχτώ το Σάββατο στη Χίο για να δω το νέο μέλος της οικογένειας, μόλις δύο ημερών ανιψούλα του Δημήτρη αλλά θα γυρίσω εγκαίρως την Κυριακή για να είμαι στο πάρτυ του Centro. Ένα περιοδικό που αξίζει να διαβάσετε (όχι γιατί γράφω μερικές φορές κι εγώ) αλλά γιατί η παρέα που το βγάζει έχει κάτι να σας πει!

Όποιος μπορέσει ας έρθει! Θα περάσουμε πολύ καλά! Πείτε μου κι ένα γειά αν έρθετε! Τώρα το πώς θα με γνωρίσετε είναι άλλο θέμα! Φωνάξτε mirelen και θα ακούσω!

High heels Panagiota!

Η ανιψιά μου η Παναγιώτα θα γίνει παρανυμφάκι την Κυριακή στον γάμο μιας φίλης της αδερφής μου και θα βάλει παπούτσι, λέει, με τακούνι.
- Θα είναι μακρύ το φόρεμα. Δεν θα φαίνονται!
Αλλά θα ακούγονται!
Θα με τρελάνει!!!

Barouge!

Να σου πω την αλήθεια δεν βγαίνω και πολύ συχνά το βράδυ σε κλαμπάκια, μπουζούκια και άλλου είδους ξενυχτάδικα οπότε δεν μπορώ να κρίνω αν το Barouge που πήγαμε το Σάββατο το βράδυ ήταν από τα καλύτερα μπαρ που έχω επισκεφτεί αλλά η παρέα ήταν καλή, η αφορμή ακόμη καλύτερη και η βραδιά κύλησε όμορφα…

Αφορμή

Η αγαπητή Ναυσικά είχε τα γενέθλιά της που πέφτουν πάνω στην εθνική εορτή, άκου να δεις τώρα… Άλλοι κάνουν παρέλαση και η Ναυσικά κερνάει ποτά και ξηρούς καρπούς!

Ταξίδι

Από τους Αμπελόκηπους μέχρι το Γκάζι το ταξίδι ήταν μια όμορφη εμπειρία, αν είχα θυμηθεί και το ταπεράκι με τους κεφτέδες θα ήταν ακόμη καλύτερη!

Εντύπωση

Το ραντεβού ήταν κατά τις 12 και το τήρησαν όλοι εκτός από την εορτάζουσα και το ταίρι της που εμφανίστηκαν χωρίς ντροπή κατά τη μία. Και έκαναν εντύπωση. Την επόμενη χρονιά για δώρο ταχύρυθμα μαθήματα μακιγιάζ!

Δώρα

Κάτω από το τραπεζάκι είχαν συγκεντρωθεί τα δώρα, γεγονός που το έκανε να μοιάζει με χριστουγεννιάτικο δέντρο!

Highlights

Όπως το Star έτσι κι εμείς είμαστε παντού και πέσαμε πάνω στον Ντέμη Νικολαίδη (που μάλλον του ανήκει το μπαρ), χωρίς το Δεσποινάκι (θα ήταν άρρωστη η Μελίνα) και στον Ψωμόπουλο χωρίς την Αννούλα. Προβλέπω συνεργασία!

Αστείο

Το τραπέζι μας με τον τεράστιο μαύρο βελούδινο καναπέ ήταν ακριβώς μπροστά στην είσοδο, στη γωνία δίπλα στην πόρτα. Η μεγάλη βελούδινη κόκκινη πόρτα δεν είχε χερούλι και μέσα στη μαύρη μαυρίλα σχεδόν οι περισσότεροι προσπαθούσαν να βρουν την έξοδο εκεί που υπήρχε απλά τοίχος και εμείς. Κάτι κοριτσάκια μάλιστα επέμεναν να περάσουν από τον τοίχο, κάνοντας πρόβα για το show του David Copperfield. Το τι γέλιο ρίξαμε, άλλο να το βλέπετε άλλο να σας το λέω!

Good time

Χορέψαμε (εγώ για τα μάτια του κόσμου), η αγαπούλα το έκαψε με κάτι 60’s και η Ναυσικά μας έδινε ραντεβού σε ένα μισάωρο κάθε φορά που πήγαινε στην τουαλέτα. Γινόταν πανικός!

Pour boire

Όταν έφτασα και μετά από μια μικρή απεγνωσμένη προσπάθεια να παρκάρω στο Γκάζι άφησα το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ του Barouge. Φεύγοντας, παίρνοντας το κλειδάκι μου έδωσα κέρματα στον παρκαδόρο (πέντε ευρώ σε κέρματα) και ο άθλιος με ρώτησε: «Είναι πέντε;» Δηλαδή ρε φίλε αν ήταν 4 δεν θα μου έδινες το κλειδί; Ή μήπως αν ήταν 7 θα προσφερόσουν να μου κάνεις και τον σοφέρ; Ήμαρτον!

Και του χρόνου!

sims to be...

Χτες είχαμε γιορτή και χάρηκα πολύ γιατί ξαναείδα τον φίλο μου τον Χάρη που είναι αστέρι και γέλασα πολύ μαζί του, όχι εξαιτίας του αλλά με αυτά που έλεγε!Φιλάκια Χάρη!

Ο Δημήτρης μου γιόρταζε και υποδεχτήκαμε τους καλεσμένους μας από νωρίς αλλά το διαλύσαμε αρκετά αργά. Εγώ, ως άνεργη, κοιμήθηκα μέχρι τις 10 ενώ κάποιοι άλλοι που δουλεύουνε ξυπνήσανε νωρίς νωρίς! Τι να κάνουμε; Έχουμε και μερικά προνόμια!

Βρήκα ένα τέλειο δώρο για τη Ναυσικά που έχει γεννέθλια αύριο αλλά δεν μπορώ να το παραγγείλω γιατί δεν προλαβαίνω αφού είναι από το http://fredflare.com
Δεν πειράζει όμως, το παραθέτω εδώ να το δει κι αυτή και όλοι οι άλλοι!


Τώρα λέω να πήξω για λίγες ώρες παίζοντας Sims...

24

Μα τι γίνεται στο 24; Ο χαμός! Δεν μας φτάνει το Lost στο οποίο έχουμε κολλήσει, τώρα από Ιανουάριο, ξεκινά και ο 6ος κύκλος του 24, o Jack επιστρέφει με μούσι να σώσει τον κόσμο!

Θαύμα

Κάτι καταπληκτικό συμβαίνει στη γειτονιά μου. Κάτι που μόλις το έμαθα με έκανε τόσο ευτυχισμένη. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές που σε κάνουν να χαίρεσαι στη ζωή, να βρίσκεις ένα νόημα, να νιώθεις ευγνωμοσύνη για αυτούς που σε σκέφτηκαν, που ξέρουν τι θέλεις και στο προσφέρουν απλόχερα!

...ανοίγει Hondos Center απέναντι από το Carrefour!!!!!!!!

...αν ανοίξει και Zara δεν το κουνώ απεπαέ!!!!

Μάρτυρας ταλαιπωρίας

Πριν από λίγες μέρες μια καλή μου φίλη μου έδωσε ένα εκπτωτικό κουπόνι για την παράσταση της Κάτιας Δανδουλάκη «Μάρτυρας Κατηγορίας», ένα έργο που παίζεται για δεύτερη σεζόν, το οποίο δεν είχα δει πέρυσι. (Η αλήθεια είναι ότι δεν πήγα ούτε σε ένα θέατρο πέρυσι, πέρασε ο καιρός και όλο το ανέβαλλα.) Η κανονική τιμή της παράστασης ήταν 24 ευρώ και 20 λαϊκή.

Με 15 ευρώ το άτομο ήταν μια καλή ευκαιρία να δούμε μια επιτυχημένη παράσταση, άσε που θα έβγαινε κι μανούλα έξω να το ευχαριστηθεί. Λοιπόν, παίρνω και κάνω κράτηση και μου λένε έναν αριθμό να έρθω να τον ζητήσω στο ταμείο μαζί με το κουπόνι, όμως να είμαι εκεί στις 7. Στις 7 και μισή ξεκινούσαν τα κουδουνάκια. Δίνουμε ραντεβού με τη μαμά 7 παρά στο θέατρο και ησυχάζω…
Βάζω κάτι ντεμί σεζόν γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται και ξεκινάω από το σπιτάκι στις 6 και τέταρτο. Μένω στους Αμπελόκηπους και για όσους γνωρίζουν θα έπαιρνα από τη στάση στο Carrefour το 14 να κατέβω στην Πατησίων. Δυστυχώς το 14 είναι το μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς που από το σημείο που είμαι πάει προς Πατησίων. Περιμένω… περιμένω… δεν έρχεται τίποτα. Δηλαδή άλλα λεωφορεία και τρόλεϊ περνούσαν, το δικό μου γιοκ. Μου ήρθε και μια ψιλή ψιχάλα, πήγε και παρά είκοσι πέντε και λέω θα πάρω ταξί. Κάνω τη γνωστή κίνηση και σε κλάσματα δευτερολέπτου κόβει ταχύτητα το ταξί και εν κινήσει στη μεσαία λωρίδα και όχι στη λεωφορειο-λωρίδα πηδάω μέσα και κλείνω και την πόρτα. Ο ταξιτζής αλλόφρων γιατί του κόρναραν οι από πίσω : «γρήγορα γρήγορα, δεν μπορώ να ξακρίσω (sic) γιατί με γράφουν οι κάμερες. Προχτές ένας συνάδελφος στον Ευαγγελισμό πήρε μια με το πόδι στο γύψο και ξάκρισε λίγο και του έκοψαν κλήση.» «Μα, συγνώμη», του λέω εγώ «ούτε για την επιβίβαση και αποβίβαση δεν επιτρέπεται; Πώς θα μπούμε δηλαδή;» Τόσος χαμός γίνεται τόσο καιρό κι εγώ νόμιζα τόσο καιρό ότι απαγορεύεται μόνο η κυκλοφορία στην λεωφορειο-λωρίδα όχι και το να πάρεις τον πελάτη. Εδώ που τα λέμε είναι λίγο παράλογο, πώς θα πεταχτεί η γριά ή ακόμη κι εγώ στη μέση του δρόμου και θα μπει στο ταξί που είναι εν κινήσει; Ε; Πώς; Άντε λέω, έπεσα σε νομοταγή ταξιτζή, θα σταματάει σε όλα τα πορτοκαλί και θα φτάσουμε αύριο. Προφητικό!



Anyway, προχωράμε λιγάκι και φτάνουμε στην Αλεξάνδρας στο ύψος του μετρό. Εκεί ο ταξιτζής-πρότυπο ξακρίζει ελάχιστα και τσουβαλιάζει έναν τυπάκο ο οποίος με λεπτή τσιριχτή φωνή και accent φώναζε «Πιδιον Ηρεως». «Πεδίον Άρεως, για πέστο σωστά.» Σε λίγο θα παίρναμε και Proficiency εκεί μέσα. Αφού ο αλλοδαπός το είπε πέντε έξι φορές δυνατά και του κολλήσαμε και αστεράκι στο τετράδιο για το excellent πετάγεται ο ταξιτζής και μου λέει: «Κοπελιά την ξέρεις τη διαδρομή σου γιατί επειδή μου κορνάρανε όταν σε πήρα ξέχασα να βάλω το ταξίμετρο» Τον κοιτάω απορημένη, βρε τον νομοταγή πάει να μου την φέρει. «Ε, δεν θα το βάλετε τώρα; Θα προσθέσουμε και λίγο ακόμα.» «Ε, ναι, ναι θα το βάλω!» Ναι, καλά!


Και μετά πέσαμε πάνω στον τοίχο….

Δεν κουνιόταν τίποτα, σημειωτόν, ούτε σε παρέλαση να ήμασταν. Τουκου τούκου τούκου τούκου, φτάσαμε μέχρι τα μέσα της Αλεξάνδρας ενώ μας προσπερνούσαν και κάτι ζητάδες. Κάτι έχει γίνει, δεν μπορεί. Εντωμεταξύ αν ο μπροστινός δεν ήθελε να πάει «Πιδιον» θα έλεγα στον ταξιτζή να κόψουμε λίγο δεξιά μπας και βγούμε Πατησίων πιο εύκολα. Και ξαφνικά ο φιλαράκος λέει το μαγικό «αφήστε με εδώ, δεν πάει άλλο», το χρυσούλι μου. Στρίβουμε, μετά την καθοδήγησή μου, στο επόμενο δεξιά και φυσικά συναντάμε κι άλλη κίνηση γιατί όλοι οι εξυπνάκηδες κάνανε το ίδιο.



Η ώρα πλησίαζε επικίνδυνα 7 και παίρνω τη mother στο κινητό να της πω να πάει να παραλάβει τα εισιτήρια γιατί θα αργούσα. Χτυπάει, χτυπάει, γιοκ. Ξαναπαίρνω. Το σηκώνει ο αδερφός μου. «Τι; Δεν το πήρε μαζί της;» Δεν είχε πάρει το κινητό μαζί της και τώρα άστα βράστα. (όπως μου εξήγησε μετά δεν θα ήξερε πώς να το κλείσει μέσα στην αίθουσα και προτίμησε να το αφήσει σπίτι, δηλαδή εμείς μπρίκια κολλάμε;) Δεύτερη κλήση, στο θέατρο. «Γεια σας, έχω κάνει κράτηση και δεν θα προλάβω να είμαι στην ώρα μου, υπάρχει κανένα πρόβλ..» δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση μου και «Εντάξει, εντάξει μην ανησυχείτε!» Ωραία, να πει και στην Δανδουλάκη να περιμένει κανά πεντάλεπτο γιατί μάλλον ούτε στην ώρα που αρχίζει η παράσταση θα είμαι.
Με τα χίλια ζόρια φτάνουμε Ευελπίδων και για λίγο κυλάμε σε φοβερές ταχύτητες. 30 χλμ/ώρα. Βλέπουμε και το πανό, ο Χαλβατζής είχε ομιλία στο «Πιδίον» και γι’ αυτό γινόταν της π… Λες το αλλοδαπό να ήταν κρυφοκνίτης;




Μετά από λίγο small talk με τον ταξιτζή για την πολιτική κατάσταση και γιατί να τους ψηφίσουμε κι όλοι τα ίδια κάνουν, είδαμε να ξεπροβάλλει η Πατησίων, τι χαρά! Με παίρνει κι η μαμά από το περίπτερο και λέει «Που είσαι;», «Έρχομαι αλλά θα αργήσω, πήγαινε στο ταμείο και πάρε τα εισιτήρια και μην ξαναξεχάσεις το κινητό σου!» «Αφήστε με όπου μπορείτε» του λέω, μη με αφήσει πάλι στη μέση του δρόμου και με πατήσουν τελευταία στιγμή, τώρα που κατάφερα να φτάσω. Το ταξίμετρο έγραφε 7,5 ευρώ και περίμενα να μου πει παραπάνω αλλά τελικά δεν είπε τίποτα. Με άφησε στην ακρούλα και ουφ έφτασα αισίως στις 7 και εικοσιπέντε. Μια ώρα μετά δηλαδή…
Η παράσταση άργησε να αρχίσει αφού το ίδιο πρόβλημα με μένα είχαν και κάποιοι ηθοποιοί. Άλλά άξιζε τον κόπο…



[με ενθουσίασαν τα σκηνικά της παράστασης αλλά και η μουσική και τα κοστούμια (από Λουκία και Τσέλιο παρακαλώ…) και φυσικά οι ερμηνείες, κι ο Κατρανίδης που δεν μου αρέσει και πολύ ήταν πολύ καλός, φυσικά η Δανδουλάκη πανέμορφη και πάρα πολύ αδύνατη, έμοιαζε με κοριτσάκι από κοντά. Το κλου της παράστασης είναι ότι στο δεύτερο μέρος που γίνεται το δικαστήριο παίρνουν κάποιους από το κοινό και τους κάνουν ενόρκους, μάλλον τους το πρότειναν στο διάλειμμα. Πολύ καλό γιατί στο τέλος αυτοί λένε την ετυμηγορία που έχουν σε ένα φάκελο. Ανατροπές βέβαια και πολύ καλό το τέλος. Ε, Αγκάθα Κρίστι είναι αυτή. Αναλυτικά η παράσταση:
ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ της Αγκάθα Κρίστι
Σκηνοθεσία.-σκηνογραφία.: Αντ. Καλογρίδης. Παίζουν: Κ. Δανδουλάκη, Κ. Σπυρόπουλος, Δ. Κατρανίδης, Αρ. Μουτούση, Σ. Αθανασιάδου. Μετάφραση.: Μ. Πλωρίτης. Κοστούμια.: Λουκία, Μ. Τσέλιος.]

Βέβαια εγώ την πλήρωσα κανονικά την παράσταση με το ταξί του πηγαιμού αλλά και του γυρισμού, αφού όταν βγήκαμε (ευτυχώς δεν έβρεχε) μόλις είχε τελειώσει η ομιλία (είχε και πορεία παράλληλα) και αρχίζανε δειλά δειλά να βγαίνουν τα τρόλεϊ, για το 14 ούτε λόγος. Ξαναπήρα λοιπόν ταξί, άλλα 3 ευρώ, με τον ταξιτζή να με ρωτάει αν μου αρέσει το λαϊκό άσμα που ακούγαμε το οποίο έλεγε «Γέλα κυρία μου, γέλα μαζί μου, γέλα κυρία μου, γέλα καλή μου» το οποίο δεν γνώριζα (συγνώμη κύριε Καφάση, να ‘ναι καλά το google που ενημερώνει και τις νέες γενιές) και του το είπα με αποτέλεσμα να μη μου ξαναμιλήσει μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι.


Μια ωραία παράσταση. Έπρεπε όμως να λουστώ με τόση ταλαιπωρία στους δρόμους της Αθήνας; Τα 3 γκολάκια της Εθνικής με αποζημίωσαν. Και μπόνους έκπληξη, η αγάπη είχε φτιάξει την σπεσιαλιτέ, κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδας. Τι άλλο να ζητήσω Θεέ; Μήπως να σταματήσω να γκρινιάζω;

True Lies

Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι. Βαριέμαι να γράψω στο blog, να κάνω το οτιδήποτε, με έχει πιάσει μια μελαγχολία και μια θλίψη ανεξήγητη, καλά κάνει και μου τη λέει ο αδερφός μου. Θέλω να ξεφορτωθώ αυτόν που μου έχει κάτσει στο στέρνο και κάθε βράδυ με κάνει και νιώθω έναν κόμπο στον λαιμό. Να τον πιάσω από το μαλλί και να τον πετάξω από το μπαλκόνι. Δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος ο κύριος, είναι η όλη αίσθηση της αναμονής που παρακράτησε, της ανικανοποίητης αίσθησης. Ευτυχώς το ρίχνω στη μαγειρική και ξεχνιέμαι. Να θυμηθώ να μην παχύνω όμως. Χτες πήρα κάτι μήλα αλλά επειδή μου βγήκαν λίγο μαλακά είπα να τα κάνω μηλόπιτα. Κι έγινε τέλεια. Για ερασιτεχνική πολύ καλή. Το βλέπετε εξάλλου ότι η μισή εξαφανίστηκε.

Το πρώτο μάθημα στα σεμινάρια κινηματογράφου ήταν λίγο απογοητευτικό, εγώ νόμιζα ότι θα είναι κάτι σαν ιστορία του κινηματογράφου αλλά αυτός θέλει να μας βάλει να συνεργαστούμε και να κάνουμε ταινία ή ντοκιμαντέρ. Το κάνουν κάθε χρόνο, λέει και με μεγάλη επιτυχία. Δεν έχω και τόσο όρεξη να το κάνω αυτό. Το θέμα τώρα είναι άλλο; Τι ψηφίζουμε;

ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΛΙΓΟ ΚΡΥΟ

My escape

Σε μια υπαρξιακή αναζήτηση που περίεργα με τριγυρνάει σαν γρίπη αυτές τις τελευταίες μέρες είπα να κάνω το μεγάλο βήμα και να πάρω μέρος σε κοινωνικές δραστηριότητες, να βγω από το σπίτι δηλαδή, να κάνω πιο εποικοδομητικά πράγματα από το να βλέπω πρωινάδικα και να ψάχνω να βρω τα όμοια τετράγωνα στο νέο, πρωτότυπο παιχνίδι της Ελένης Μενεγάκη.

Έτσι πήρα τον κατήφορο, τη Βασιλίσσης Σοφίας, τον πιο όμορφο δρόμο της Αθήνας και στρίβοντας στη Σόλωνος κατέβηκα στην Νομική. Όχι για να πάρω φρέντο από το Everest ούτε να δώσω κατατακτήριες για Νομική (εξάλλου γι’ αυτό θα μου χρειαζόταν ένα πρώτο πτυχίο) αλλά για να περάσω απέναντι στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και να κατευθυνθώ στο τρίτο γραφείο δεξιά, να κάνω αίτηση για δωρεάν (τζάμπα) σεμινάριο για τον Κινηματογράφο που προσφέρει ο Δήμος στους κακόμοιρους πολίτες αυτής της πόλης. Πέρασα κι από το πρωτόκολλο όπως ορίζει ο νόμος και το μεθεπόμενο Σάββατο ξεκινάω. Ελπίζω να είναι ενδιαφέρον, νεότερα για αυτό σε δύο εβδομάδες.

Το απόγευμα είπα να ανηφορίσω για το Μέγαρο Μουσικής, αρχίζουν οι ομιλίες στο Megaron Plus και πέρσι δεν πήγα ούτε μια φορά. Φέτος είπα να το καθιερώσω και πήγα από τις 5 και μισή να πιάσω σειρά γιατί έτσι γίνεται εκεί, πολιτισμός και ουρά μαζϊ. Να περιμένεις να πάρεις δελτίο προτεραιότητας για να μπεις. Αλλά άξιζε. Μίλησε ο κύριος που έφτιαξε το γήπεδο Μπράγα στην Πορτογαλία, εκεί που έπαιξε κι Ελλαδίτσα στο Euro και κέρδισε. Ο κύριος Eduardo Souto Moura ήταν γλυκύτατος και έδειξε και είπε καταπληκτικά πράγματα ακόμη και για μένα που δεν ήμουν φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής (όπως τα 2/3 του κόσμου εκεί). Ήταν μια ωραία βραδιά, είναι ωραία εκεί έξω. Αύριο πάω Νύχτες Πρεμιέρας επιτέλους…

On the horns of dilemma

Να πάω ή να μην πάω στις Νύχτες Πρεμιέρας; Για πες.
Να πάρω διαρκείας ή να μην πάρω;

Soundtrack

Έβαλα μερικά τραγουδάκια στο κινητό και τώρα κυκλοφορώ με ακουστικά στην πόλη… Αυτό που κορόιδευα μερικά χρόνια πριν, το κάνω κι εγώ τώρα. Περπατώ και φτιάχνω το soundtrack, δεν νιώθω αποκομμένη, νιώθω πιο ζωντανή την πόλη. Αγαπημένο τραγούδι; Jem-24, σε ταξιδεύει…
Είχα και μια καλή υπόσχεση, την βάζω στο τσεπάκι μου και προχωρώ…

Τι θα ήθελα

Θα ήθελα να μου τελειώνει η μπαταρία από το laptop
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα είμαι διαρκώς σε κίνηση και δεν θα το αφήνω να αραχνιάζει στο γραφείο του σπιτιού συνεχώς συνδεδεμένο και στην πρίζα να κατεβάζει αβέρτα επεισόδια του Lost, Prison Break, Nip Tuck και ταινίες, τραγούδια, φωτογραφίες.


Θα ήθελα να χρησιμοποιώ πιο συχνά τα ταπεράκια μου
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα τρώω κάπου έξω, σε μια άλλη κουζίνα, με συναδέλφους, συζητώντας για το χτεσινοβραδινό δελτίο του Αντ1, σχολιάζοντας την ψύχρα στο στούντιο.


Θα ήθελα να βάζω βενζίνη πιο συχνά
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα κάνω χιλιόμετρα κάθε μέρα και θα ψάχνω να παρκάρω και θα ακούω Best στο δρόμο και το απογευματάκι η Κηφισίας, πνιγμένη στην κίνηση, θα μου αρέσει.


Θα ήθελα να βάλω το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις 8
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα έχω πέντε λεπτά να σκεφτώ τι θα φορέσω, άλλα πέντε να πλύνω δόντια, κρέμες, μεικάπια και λιπγκλος.


Θα ήθελα να έχει νόημα το κάθε 15
Γεγονός που θα σημαίνει ότι κάτι θα «μπαίνει» και θα «βγαίνει» εκείνες τις μέρες και θα μου αρέσει πολύ χωρίς να πηγαίνει το μυαλό μου στο πονηρό.


Θα ήθελα να αγοράσω ημερολόγιο για το 2007
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα έχω λευκές σελίδες να γεμίσω, αβγδ τηλέφωνα να συμπληρώσω και τον σελιδοδείκτη να γυρνάω στη σωστή σελίδα κάθε μέρα και να ενημερώνομαι για τη δύση και την ανατολή του ηλίου.


Θα ήθελα να ξαναφάω πενιρλί του Ελευθεριάδη
Γεγονός που θα σημαίνει ότι με ένα τηλέφωνο θα μου τα φέρνουν, εδώ δεν κάνουν delivery, είναι μακριά.


Θα ήθελα να βλέπω χαμογελαστές φατσούλες
Γεγονός που θα σημαίνει ότι δεν θα βλέπω Μενεγάκη, ούτε La sousourela, ούτε το ξεκίνημα του Πρωινού Καφέ με την Ελεονόρα Μελέτη.


Θα ήθελα να μην ξέρω ποιόν θάβει η Τατιάνα
Γεγονός που θα σημαίνει ότι θα μπαίνω μόνο στο www.medianews.gr για να ενημερώνομαι.



Θα ήθελα να βρω μια δουλειά.

YET

Λευκάδα, Χίος, Σμύρνη, Εύβοια, Lost 2, μαύρισμα όπως στα 16, βιβλία στην αμμουδιά, φαγητό της μαμάς, δεύτερο ποτό, daquiri, καφές, αναποδιές με το αυτοκίνητο, ποδήλατο, πεζοπορία, βόλτα, ηλιοβασίλεμα, καμία αγγελία, κανένα τηλεφώνημα, μόνο βουτιές και κόκκινα μάτια, που και που από το κλάμα, μια ανάμνηση, εδώ που βρίσκεσαι είναι αναπόφευκτο να μη θυμηθείς, κι όμως θα γυρίσεις πίσω μια μέρα, θα βάλεις το λαπτοπ στη θέση του και θα ξεκινήσεις τη δουλειά σου, μέχρι να σε προλάβει η έκπληξη...

ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΑ

ΜΙΚΡΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ

The Moment Britney Didnt Want You To See - video powered by Metacafe

Έρχονται οι διακοπές, φεύγουν τα κιλά

Πεινάω, η δίαιτα συνεχίζεται για πέμπτη εβδομάδα. Πεινάω και κανονίζω διακοπές, τελικά θα πάμε Λευκάδα, είχαμε ξεκινήσει απο Μπανκόνγκ (αλλά σόρρυ λάθος εποχή, έχει μουσώνες), μετά Ντουμπάι, εδώ και 5 χρόνια λέμε να πάμε (αλλά σόρρυ λάθος εποχή, έχει 40 βαθμούς, feels like 44), οπότε πάμε Πόρτο Κατσίκι και βλέπουμε. Κλείσαμε ήδη δωμάτιο και θα φορτώσουμε πάλι το micra και ζουμ ζουμ.
Ουφ. Όποιος ξέρει Hints and tips για Λευκάδα να μιλήσει τώρα.

Φάε μια κουτουλιά Ζιντάν...

Αν είναι δυνατόν, ο παίκτης πρότυπο, τι πράγματα είναι αυτά.
Ο σπορκάστερ στον κόσμο του, να λέει ότι η Ιταλία βγήκε πρωταθλήτρια... Ευρώπης και να σχολιάζει τα χρωματιστά χαρτάκια που έπεφταν στα κεφάλια τους, αλλά ήταν ολόλευκα, άσπρα χαρτάκια. Και ο διπλανός, δεν λέω καλός, αλλά ας έβαζαν την Αμαλία να τα πει, πιο καλά και χτες και σήμερα. Και ούτε ένα σχόλιο, έλειπε ο αρχηγός της ομάδας από την απονομή, ο Ζιντάν να κουτουλιέται στα αποδυτήρια και ο σπορκάστερ να έχει χαθεί στις κορδέλες, να ζει το δικό του καρναβάλι. Όσο για τους Ιταλούς είδαμε και το βρακί τους και καταλάβαμε γιατί βλέπαμε τόσο καιρό ΜΟυντιάλ. Πάω να δω Goalywood, να γελάσω τελευταία φορά με Λάλα και Ταγματάρχη γιατί αυτή η εκπομπή είναι για γυναίκες αν δεν το έχετε καταλάβει ακόμη....
Έχε γεια Ζιντάν και μπράβο σου που με απογοήτευσες!

Exotic dreams

Ονειρευόμαστε εξωτικές παραλίες...
Είναι κοντά;

Μια ατάκα

"Μαμά αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που παίρνεις."
Ατάκα μπόμπιρα προς τη μαμά του στο σούπερμαρκετ.

Μπορείτε να μου πείτε

Πώς μαζεύονται κάθε βράδυ γύρω στα δέκα άπλυτα ποτήρια στον νεροχύτη ενώ είμαστε δύο άτομα στο σπίτι;
Από πού έρχεται η μουσική του πιάνο κάθε απόγευμα;
Που βρίσκονται όλη μέρα οι απέναντι και γιατί υπάρχουν συνεχώς απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι τους;
Γιατί παίζω isketch μαζί με δεκαπεντάχρονα αμερικανάκια και με κερδίζουν;

239 ευρώ για κλιματιστικό (αγορά, μεταφορά και εγκατάσταση) είναι απελπιστικά λίγα ή δεν θα εκραγεί όταν το ανάψω;

Πόσα live έχει βγάλει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης φέτος;

Να είχα χρόνο για μια ζωή…

Να πηγαίνω ταξίδια μαζί σου εξωτικά, κοντινά, μακρινά, μέχρι απέναντι

Να ξυπνάω στην αγκαλιά σου και να βλέπω την αγάπη σου να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα

Να σου χαρίζω μικρές στιγμές που θα θυμόμαστε για πάντα

Να μου μαγειρεύεις πεντανόστιμα φαγητά κι εγώ μετά να κάνω δίαιτα

Να πλατσουρίζουμε στη θάλασσα και να μοιραζόμαστε το ίδιο αντηλιακό

Να απολαμβάνουμε τη όμορφη βεράντα κάνοντας σχέδια για εκείνο το μέλλον

Να σε βλέπω να διαβάζεις την κυριακάτικη ψάχνοντας για το επόμενο ταξίδι μας

Να σε φιλάω τρυφερά κάθε φορά που γυρίζεις στο σπίτι

Να σε γλυκαίνω με ζελέ φράουλας τα απογεύματα

Να κάνουμε μαζί σχέδια ζωγραφίζοντας καρδούλες

Να σε κοιτάζω και να ξέρω τι σκέφτεσαι

Να σε κοιτάζω και να νιώθω πόσο πολύτιμος είσαι για μένα

Να σε αγαπώ για 5, 7, 10, 30, 50, 100 χρόνια ακόμη και να μη μου φτάνει

Να βρίσκω μικρές αφορμές για να σου δείχνω την αγάπη μου

Να περπατάμε μαζί σε άγνωστες πόλεις με ταξιδιωτικούς χάρτες

Να απογειωνόμαστε χωρίς να μου αφήνεις το χέρι ούτε στιγμή

Να γελάς με τα χαριτωμένα αστεία μου κι εγώ με τα δικά σου

Να κάνουμε πρόβα τζενεράλε με την Παναγιώτα στο κρεβάτι μας

Να στρίβεις το κλειδί στην πόρτα και να σε περιμένω

Να σε παρακινώ να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα

Να είσαι πάντα το άλλο μισό που πάντα ήταν δίπλα μου

Να πάμε θερινές βολτίτσες, νοερά ή πραγματικά

Να ξοδεύουμε χρήματα μαζί σε χαζομάρες που μας αρέσουν

Να πιστεύουμε στα ίδια πράγματα με την ίδια υπομονή

Να είμαστε ένα και τόσο ευτυχισμένοι για πάντα

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΚΠΕΜΠΕΙ S.O.S, ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ?

Φθορά

Πως χάνω τον έλεγχο
Και πέφτω πάλι στη μάχη
Ενώ δεν πρέπει πια
Σκαλίζω πάλι τη στάχτη
Πως χάνω τον έλεγχο
Και στο μυαλό και στο σώμα
Κι ενώ δεν πρέπει πια
Εγώ σε θέλω ακόμα

Το ξέρω. Θα είναι από εκείνα τα καλοκαίρια που κάνει αφόρητη ζέστη, μου τελειώνουν τα τσιγάρα και βαριέμαι να βγω έξω, που κάνω δίαιτα και πεινάω και θέλω να σε φάω και να μην αφήσω κοκαλάκι.
Δεν έχω ιδέα γιατί βαριέμαι τόσο πολύ, νομίζω πως η ανία θα μου φάει τα σωθικά, θα με καταπιεί ολόκληρη και θα χαθώ.
Φαντάσου, βλέπω μουντιάλ, θα σου πω για τη Γκάνα, την ομάδα που κέρδισε την Τσεχία, έχει συνταγματική δημοκρατία για πολίτευμα και μέσο όρο ζωής τα 58,87χρόνια.
Νυστάζω, κλείνουν τα μάτια μου σε άσχετες ώρες, προγραμματίζω δουλειές και τις αφήνω, μόνο κοιλιακούς κάνω, αυτοί θα μου χρειαστούν άμεσα.
Αυτό είναι που λένε «είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας»;

Περιμένοντας

Άλλοι περιμένουν ένα μωρό...


...άλλοι το καλοκαίρι...

...κι εγώ να χτυπήσει το τηλέφωνο

να με θέλουν για δουλειά!


Άλλα που τέτοια τύχη!

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΥΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΑΔΕ...

...ένα σχόλιο από τον αδερφό μου, που επειδή μπαίνει όποτε του καπνίσει και διαβάζει τα γραμμένα μου, έκανε comment στο ποστ σήμερα και είναι τόσο καλό (να μην πέσει να μας πλακώσει) που θα χαθεί εκεί κάτω, ποιός να ανατρέξει σε παλιές ιστορίες... read it please! Έχει το δίκιο του ο νέος, εκκολαπτόμενος χημικός.

ωραίο το κείμενο... κι επειδή είμαι γεννημένος στο όριο αυτόν τον 2 χρονολογιών '81 λογικά αφορά κι εμένα... αλλά πολύ κλάψα ο δικός σου... κι όλοι εσείς που συγκινηθήκατε και θέλετε να τα ζήσουν και τα παιδιά σας... σταματήστε να διαβάζετε blog...πιάστε το χαρτί και το μολύβι και αρχίστε να στέλνετε γράμματα και κάντε και συλλογή γραμματοσήμων... φύγετε από οποιαδήποτε πολύ είστε πουλήστε το pc σας χαρίστε την adsl σας.. και πάτε στα χωριά σας...όπου σας πληροφορώ ακόμα τα παιδιά παίζουν με μπάλες, κάνουν μπάνια, κατουράνε τους φράχτες και διασκεδάζουν... όλα είναι θέμα επιλογών! όπως είπα ωραίο το κειμενάκι αλλά μην ψαρώνετε...ειδικά εσείς που θέλετε να γίνετε συγγραφείς ξέρετε ότι όταν κάτι το γράψεις όμορφα μπορεί να σε πείσει ακόμα κι αν δεν είναι αλήθεια! κι όποιος κατάφερε να κάνει αυτά που λέει το κείμενο στην "κολοαθήνα" πριν το 80 πριν το 90 πριν το 1821 μάλλον ζούσε σε μια άλλη Αθήνα που τότε ήταν επαρχία! ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ...ΙΣΩΣ ΠΑΛΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ!

Παναγιώτα Rocks!

Τρία ξεκαρδιστικά περιστατικά από προχτές που είχα το ανιψάκι στο σπίτι!

(Ζωγραφίζοντας σκίτσα Disney τυπωμένα στο εκτυπωτή από ένα site)
- Και που τα βρίσκετε αυτά;
- Στο ίντερνετ, έχει κάτι σελίδες με σκίτσα.
- Είναι και ο Μπάμπης;
- Ποιός Μπάμπης;
- Έχει και τον Μπάμπη;
- Ά!!! Τον Bambie!!!!!!!


(Εγώ στον έναν καναπέ, ο Δημήτρης με την Παναγιώτα στον άλλον)
- Ζούπηξε την λίγο από εμένα.
(την γαργαλάει)
- Τι κάνεις παιδί μου;
- Μου το παρήγγειλε η Ελένη.
- Και τι είμαι εγώ; Σουβλάκι να με παραγγείλεις;


Η Παναγιώτα σε μένα:
- Ο Δημήτρης μου είπε ότι πεινάει σαν λύκος!
- Αλήθεια;
(Δημήτρης) - Ναι, πεινάω σαν λύκος και μπορώ αν θέλω να φάω κι εσένα.
- Να με φας; Ολόκληρη; Με μια μπουκιά; Πρέπει να με κόψεις κομματάκια. Αλλά το στόμα μου θα μιλάει!



Να γελάσει λίγο το χειλάκι, να σκεφτούμε θετικά, τα γέλια αυτά τα χαρίζω στον Άλεξ, την μικρή ψυχούλα που χάθηκε τόσο άδικα και καταδικάστηκε τόσο νωρίς...