Να είχα χρόνο για μια ζωή…

Να πηγαίνω ταξίδια μαζί σου εξωτικά, κοντινά, μακρινά, μέχρι απέναντι

Να ξυπνάω στην αγκαλιά σου και να βλέπω την αγάπη σου να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα

Να σου χαρίζω μικρές στιγμές που θα θυμόμαστε για πάντα

Να μου μαγειρεύεις πεντανόστιμα φαγητά κι εγώ μετά να κάνω δίαιτα

Να πλατσουρίζουμε στη θάλασσα και να μοιραζόμαστε το ίδιο αντηλιακό

Να απολαμβάνουμε τη όμορφη βεράντα κάνοντας σχέδια για εκείνο το μέλλον

Να σε βλέπω να διαβάζεις την κυριακάτικη ψάχνοντας για το επόμενο ταξίδι μας

Να σε φιλάω τρυφερά κάθε φορά που γυρίζεις στο σπίτι

Να σε γλυκαίνω με ζελέ φράουλας τα απογεύματα

Να κάνουμε μαζί σχέδια ζωγραφίζοντας καρδούλες

Να σε κοιτάζω και να ξέρω τι σκέφτεσαι

Να σε κοιτάζω και να νιώθω πόσο πολύτιμος είσαι για μένα

Να σε αγαπώ για 5, 7, 10, 30, 50, 100 χρόνια ακόμη και να μη μου φτάνει

Να βρίσκω μικρές αφορμές για να σου δείχνω την αγάπη μου

Να περπατάμε μαζί σε άγνωστες πόλεις με ταξιδιωτικούς χάρτες

Να απογειωνόμαστε χωρίς να μου αφήνεις το χέρι ούτε στιγμή

Να γελάς με τα χαριτωμένα αστεία μου κι εγώ με τα δικά σου

Να κάνουμε πρόβα τζενεράλε με την Παναγιώτα στο κρεβάτι μας

Να στρίβεις το κλειδί στην πόρτα και να σε περιμένω

Να σε παρακινώ να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα

Να είσαι πάντα το άλλο μισό που πάντα ήταν δίπλα μου

Να πάμε θερινές βολτίτσες, νοερά ή πραγματικά

Να ξοδεύουμε χρήματα μαζί σε χαζομάρες που μας αρέσουν

Να πιστεύουμε στα ίδια πράγματα με την ίδια υπομονή

Να είμαστε ένα και τόσο ευτυχισμένοι για πάντα

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΚΠΕΜΠΕΙ S.O.S, ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ?

Φθορά

Πως χάνω τον έλεγχο
Και πέφτω πάλι στη μάχη
Ενώ δεν πρέπει πια
Σκαλίζω πάλι τη στάχτη
Πως χάνω τον έλεγχο
Και στο μυαλό και στο σώμα
Κι ενώ δεν πρέπει πια
Εγώ σε θέλω ακόμα

Το ξέρω. Θα είναι από εκείνα τα καλοκαίρια που κάνει αφόρητη ζέστη, μου τελειώνουν τα τσιγάρα και βαριέμαι να βγω έξω, που κάνω δίαιτα και πεινάω και θέλω να σε φάω και να μην αφήσω κοκαλάκι.
Δεν έχω ιδέα γιατί βαριέμαι τόσο πολύ, νομίζω πως η ανία θα μου φάει τα σωθικά, θα με καταπιεί ολόκληρη και θα χαθώ.
Φαντάσου, βλέπω μουντιάλ, θα σου πω για τη Γκάνα, την ομάδα που κέρδισε την Τσεχία, έχει συνταγματική δημοκρατία για πολίτευμα και μέσο όρο ζωής τα 58,87χρόνια.
Νυστάζω, κλείνουν τα μάτια μου σε άσχετες ώρες, προγραμματίζω δουλειές και τις αφήνω, μόνο κοιλιακούς κάνω, αυτοί θα μου χρειαστούν άμεσα.
Αυτό είναι που λένε «είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας»;

Περιμένοντας

Άλλοι περιμένουν ένα μωρό...


...άλλοι το καλοκαίρι...

...κι εγώ να χτυπήσει το τηλέφωνο

να με θέλουν για δουλειά!


Άλλα που τέτοια τύχη!

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΥΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΑΔΕ...

...ένα σχόλιο από τον αδερφό μου, που επειδή μπαίνει όποτε του καπνίσει και διαβάζει τα γραμμένα μου, έκανε comment στο ποστ σήμερα και είναι τόσο καλό (να μην πέσει να μας πλακώσει) που θα χαθεί εκεί κάτω, ποιός να ανατρέξει σε παλιές ιστορίες... read it please! Έχει το δίκιο του ο νέος, εκκολαπτόμενος χημικός.

ωραίο το κείμενο... κι επειδή είμαι γεννημένος στο όριο αυτόν τον 2 χρονολογιών '81 λογικά αφορά κι εμένα... αλλά πολύ κλάψα ο δικός σου... κι όλοι εσείς που συγκινηθήκατε και θέλετε να τα ζήσουν και τα παιδιά σας... σταματήστε να διαβάζετε blog...πιάστε το χαρτί και το μολύβι και αρχίστε να στέλνετε γράμματα και κάντε και συλλογή γραμματοσήμων... φύγετε από οποιαδήποτε πολύ είστε πουλήστε το pc σας χαρίστε την adsl σας.. και πάτε στα χωριά σας...όπου σας πληροφορώ ακόμα τα παιδιά παίζουν με μπάλες, κάνουν μπάνια, κατουράνε τους φράχτες και διασκεδάζουν... όλα είναι θέμα επιλογών! όπως είπα ωραίο το κειμενάκι αλλά μην ψαρώνετε...ειδικά εσείς που θέλετε να γίνετε συγγραφείς ξέρετε ότι όταν κάτι το γράψεις όμορφα μπορεί να σε πείσει ακόμα κι αν δεν είναι αλήθεια! κι όποιος κατάφερε να κάνει αυτά που λέει το κείμενο στην "κολοαθήνα" πριν το 80 πριν το 90 πριν το 1821 μάλλον ζούσε σε μια άλλη Αθήνα που τότε ήταν επαρχία! ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ...ΙΣΩΣ ΠΑΛΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ!

Παναγιώτα Rocks!

Τρία ξεκαρδιστικά περιστατικά από προχτές που είχα το ανιψάκι στο σπίτι!

(Ζωγραφίζοντας σκίτσα Disney τυπωμένα στο εκτυπωτή από ένα site)
- Και που τα βρίσκετε αυτά;
- Στο ίντερνετ, έχει κάτι σελίδες με σκίτσα.
- Είναι και ο Μπάμπης;
- Ποιός Μπάμπης;
- Έχει και τον Μπάμπη;
- Ά!!! Τον Bambie!!!!!!!


(Εγώ στον έναν καναπέ, ο Δημήτρης με την Παναγιώτα στον άλλον)
- Ζούπηξε την λίγο από εμένα.
(την γαργαλάει)
- Τι κάνεις παιδί μου;
- Μου το παρήγγειλε η Ελένη.
- Και τι είμαι εγώ; Σουβλάκι να με παραγγείλεις;


Η Παναγιώτα σε μένα:
- Ο Δημήτρης μου είπε ότι πεινάει σαν λύκος!
- Αλήθεια;
(Δημήτρης) - Ναι, πεινάω σαν λύκος και μπορώ αν θέλω να φάω κι εσένα.
- Να με φας; Ολόκληρη; Με μια μπουκιά; Πρέπει να με κόψεις κομματάκια. Αλλά το στόμα μου θα μιλάει!



Να γελάσει λίγο το χειλάκι, να σκεφτούμε θετικά, τα γέλια αυτά τα χαρίζω στον Άλεξ, την μικρή ψυχούλα που χάθηκε τόσο άδικα και καταδικάστηκε τόσο νωρίς...

Όνειρο και πραγματικότητα

Είναι δύσκολο να γίνεις συγγραφέας...
Mπροστά στον φορητό υπολογιστή. Aνία. Δύο τρεις λέξεις και ξανά delete. Δίπλα ένα τασάκι αποτσίγαρα ξεχασμένα εκεί επίτηδες. Για να αποπνέουν τη βαριά ατμόσφαιρα της περισυλλογής. Tο δωμάτιο είναι πολύχρωμο. Πορτοκαλί κουρτίνες, λαχανί ο τοίχος, παντού κολλημένες αφίσες και σημειώματα στους τοίχους. Ίσως γι’ αυτό να μην μπορώ να συγκεντρωθώ. Ψάχνω την άκρη. Tην αρχή του δικού μου μυθιστορήματος. Tου πρώτου γιατί μετά θα ακολουθήσουν κι άλλα. Kαι θα κάνω κτήμα μου την φράση «Έργα της ιδίας». Πόσο πολύ μου αρέσει αυτή η φράση.

Προσπαθώ να γίνω συγγραφέας. Mια από τις μικρές, εκολλαπτόμενες που εμφανίζονται από το πουθενά και κάνουν το μεγάλο μπαμ. Με τις χιλιάδες γνώσεις, σπουδές σε άσχετα αντικείμενα και ενδιαφέροντα εκτός των συνηθισμένων. Xόμπυ εναλλακτικά της συλλογής γραμματοσήμων. Aπό εκείνες που μένουν στο παρασκήνιο μετά την μεγάλη επιτυχία, που αποφεύγουν με τέχνη τους δημοσιογράφους και συνεχίζουν να κουβαλούν μαζί τους το μύθο του καλού συγγραφέα.

Πιστεύω πως είναι απλό! Bρίσκεις μια καλή ιδέα και ξεκινάς. Kαι μετά ρολάρει στο χαρτί και δεν σταματάς να γράφεις μέχρι να έχεις σκοτώσει όλους τους ήρωες σου. Eίμαι ήδη εχθρική απέναντι τους. Ίσως γι’ αυτό και περιφέρονται πάνω από το κεφάλι μου και αρνούνται να αποτυπωθούν στο χαρτί. Στην οθόνη του υπολογιστή. Ξέρουν ότι θα έχουν άσχημο τέλος, ανατρεπτικό, από αυτό που θα κάνει τον αναγνώστη να πεταχθεί από τη θέση του διαβάζοντας τις τελευταίες γραμμές. Mια ανατριχίλα χιτσκοκική.

Πρέπει να μάθω πολλά πράγματα πριν ξεκινήσω. Ενα μυθιστόρημα κρύβει μέσα του δεκάδες, εκατοντάδες άλλους συγγραφείς που εκούσια ή ακούσια έχουν προσθέσει κάτι στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν ξέρω από που να αρχίσω. Mάλλον μια σωστή αρχή είναι να διαβάσω κι άλλα πολλά βιβλία. Nα ταξιδέψω. Nα γνωρίσω καινούριους ανθρώπους που θα μου χαρίσουν την έμπνευση. Που θα γίνουν οι δικοί μου χαρακτήρες.

Αυτό που ξέρω είναι ότι κλείνω φέτος σχεδόν 9 χρόνια στην Αθήνα.
Και τι έχω μάθει;

Ότι δεν ξέρω τίποτα για την Αθήνα. Ή σχεδόν τίποτα.

Επέλεξα να ζω κλειστά. Δεν ξέρω καν αν το επέλεξα αλλά δεν βγαίνω όσο θα ήθελα και δεν είναι μόνο θέμα οικονομικό.

Θυμάμαι τον πρώτο χρόνο που ήρθα στην Αθήνα παρατηρούσα το μπαράκι κοντά στο σπίτι μου και νόμιζα πως θα γίνει το στέκι μου. Πως γυρνώντας από τη σχολή μου θα άραζα στο μπαρ και θα μίλαγα με τον μπάρμαν. Κατά βάθος θα πρέπει να νόμιζα ότι ήμουν η Μπρέντα από το Beverly Hills και ότι το μπαράκι στη γωνία ήταν το Peach Pit. Τι θυμήθηκα τώρα! Όμως δεν απέκτησα στέκι, δεν ήταν του χαρακτήρα μου, πήγαινα παντού, σχεδόν παντού αλλά δεν είχα στέκι.

Έμαθα ότι στην Αθήνα μπορείς να βρεις κυριακάτικες εφημερίδες από το Σάββατο το βράδυ. Στα λιγοστά ξενύχτια μου για να τονώσω την εικόνα μου, να ανεβάσω την ψυχολογία μου, αγόραζα εφημερίδες από το Σύνταγμα ξημερώματα Κυριακής. Και γύρναγα σπίτι αφήνοντας τον πακτωλό των γνώσεων μαζί με τα cd και τα dvd στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Τώρα 9 η ώρα του Σαββάτου, μπορείς να βρεις Κυριακάτικη, Α’ έκδοση, στη γειτονιά μου.

Έμαθα ότι αν πας στην Εκκλησία σε μια ξένη πόλη, θα σου φανεί περίεργο. Πόσο μάλλον όταν έχεις συνηθίσει να εμφανίζεσαι σε μια επαρχιακή πόλη που η Εκκλησία είναι τόπος συνάντησης και κουτσομπολιού. Εδώ μπορείς πραγματικά να ανάψεις το κεράκι σου με την ησυχία σου. Αλλιώς ακούγονται όλα στα αυτιά σου.

Η Αθήνα είναι πάντα μπροστά σου, απέραντη και σκοτεινή, έξω από την πόρτα σου, ένα βήμα, προσιτή, για να την ανακαλύψεις. Μπορείς να επιλέξεις εσύ τον χρόνο και τη στιγμή.

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

Ήρθε στο e-mail μου, με συγκίνησε και θέλω να το μοιραστώ...

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985


H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια
γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό
ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.


Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το
«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια
και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα
χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες
χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες.


Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε
ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν
έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε
όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα
φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν
κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με
πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και
όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να
κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.


Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να
βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας
έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,
όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!


Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;


Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε
να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι. Τι φρίκη!


Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην
άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P


Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά
μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά
παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.


Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί...

Λεπτομέρειες

Τελικά μερικές φορές η τύχη σου χαμογελά. Προς το παρόν μου έχει κλείσει το μάτι. Συμβαίνουν τόσα πολλά τις τελευταίες μέρες, κατά τα άλλα φαινομενικά ήρεμες ημέρες.

Απέναντι μετακόμισαν κάτι παιδάκια, κάνουν πολύ φασαρία αλλά είναι ωραίο θέμα για παρακολούθηση, για κουτσομπόλα καλή είμαι, και για αργόσχολη μάλλον.

Τη Δευτέρα έχω ένα σημαντικό ραντεβού οπότε ίσως να σταματήσω να είμαι αργόσχολη. Στην πραγματικότητα είναι ένα ραντεβού αίνιγμα. Στη συγκεκριμένη δουλειά με έχουν καλέσει δύο φορές για συνέντευξη, να με δουν δύο διαφορετικά άτομα, ο διευθυντής και η υπεύθυνη δημιουργικού, τώρα με θέλει ο διευθυντής πάλι.
Λες να έχουμε είδηση; Λες να μου χαλάσουν οι καλοκαιρινές μου διακοπές και να βρω δουλειά; Χαχαχαχααχα. Πολύ αστείο.

Η μανούλα είναι μακριά αλλά περνάει όμορφα, ο αδελφούλης κάνει τα μπάνια του με την παρέα του, η αδελφούλα τρέχει με τον Βασίλη στον Πανελλήνιο. Η Παναγιώτα χτες στο τηλ. : «Κουρεύτηκα και τώρα δεν ιδρώνω. Και ο Στάθης στο σχολείο μου είπε ότι μοιάζω σαν τρελή με αυτό το κούρεμα, κι εγώ του είπα… γιατί κόκκινα είναι; Αν ήταν κόκκινα θα ήμουν σαν τρελή.»

Απόψε θα πάμε στα μπουζούκια, στον Βέρτη συγκεκριμένα, μας βγάζει έξω μια φίλη για τα cumpleaños της, αλλά καλύτερα να μη το φωνάζω! Όχι, δεν είναι ότι δεν θέλω να πάω αλλά κάθε βράδυ διπλοκλειδώνω με έχει πιάσει ένας φόβος ότι κάποιος θα μπει στο σπίτι και θα μας κλέψει, οπότε καλέ μου κλέφτη ας μην είσαι τουλάχιστον blogger και μάθεις ότι θα λείπω από το σπίτι απόψε το βράδυ. Τουλάχιστον μην πάρεις το λαπ τοπ.

Τι συναισθήματα έχεις σήμερα λοιπόν εσύ που με διαβάζεις;
Εγώ;

αγωνία (θα πάω κομμωτήριο σε λίγο και δενξέρω αν θα πετύχει το χτένισμα)

απορία (τι θα γίνει στο ραντεβού τη Δευτέρα)
ικανοποίηση (έφτιαξα τέλειο κέικ στο καινούριο μου μίξερ, κι αυτό δώρο για τη γιορτή μου από τη μαμά όμως)
βαρεμάρα (πρέπει να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο, εδώ και ώρα δεν το ακούω)
γλυκιά γεύση (πλησιάζει η επέτειος με το μωράκι μου, 6 χρόνια φέτος από τότε που τα φτιάξαμε, ένας χρόνος αρραβώνα και κάπου στα 27 χρόνια γνωριμίας, καλό ε;)
έννοια (για τη μαμά, κληρονομημένη από τη μαμά, για την αδερφή, τον αδερφό, τα ανιψάκια, να είναι όλοι καλά, γεροί και πάντα κοντά μου, όσο μακριά κι αν βρίσκονται)
ενθουσιασμό (χτες μας επισκέφτηκε η ξαδερφούλα που μένει τώρα κοντά στο Δουβλίνο και έπεσε η ιδέα να την επισκεφτούμε το καλοκαίρι, αχ να αρχίσω να ψάχνω για εισιτήρια, λες τελικά να μας τα χαλάσει όλα αυτή η δουλειά; )
ενδιαφέρον (για τη συνέχεια στο τεράστιο βιβλίο που ξεκίνησα να διαβάζω, λέγεται «Σπίτι από φύλλα» και είναι ένα τέρας που θα με φάει ολόκληρη)

Μπορείτε τώρα να μου πείτε γιατί μου κόλλησε το Are you lonesome tonight,
Do you miss me tonight του Elvis Presley;

Cow Parade

Μου την έκανε δώρο η αδελφή μου για τη γιορτή μου.
Και τα δρώμενα της πόλης ήρθαν και στο σπίτι μου!

ΓΙΟΡΤΗ;

Πόσες γιορτές έχω ζήσει; Πόσα χρόνια πολλά έχω ακούσει;

Πέρυσι δέχτηκα τα χρόνια πολλά κι από τον μπαμπά μου, φέτος… σιωπή! Δεν μπορώ να μην συγκινηθώ, πέρασε αρκετός καιρός που αποφεύγω να σκεφτώ το θέμα στην πραγματική μου διάσταση και τώρα που πάει το μυαλό μου εκεί αναπόφευκτα κάτι συμβαίνει, κάτι με κατακλύζει, μια δύναμη τόσο μεγάλη που μπορεί να με ρίξει κάτω. Πώς χάνονται οι άνθρωποι; Πώς σβήνει ένα χαμόγελο; Πώς μένουμε μόνοι; Τον θυμάμαι τόσο ζωντανό αλλά και ταλαιπωρημένο; Πού πήγε; Πού είναι τώρα;

Αν πω ότι μου λείπει θα είναι τόσο λίγο…

Να θυμάσαι τον Αρθούρο!

Λοιπόν, μετά την πρόσφατη επίσκεψη της irene στο blog μου, μπήκα και «ρούφηξα» το δικό της. Μου άρεσε πολύ, είναι από τα λίγα blog που πραγματικά διάβασα, λέξη προς λέξη. Λοιπόν θα σταθώ σε αυτό το post γιατί μου θύμισε μια δική μου, παρόμοια ιστορία που την είχα σχεδόν ξεχάσει!
Πριν από 6-7 χρόνια, μπορεί και περισσότερα, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου στην Αθήνα, έπαιρνα μια φίλη μου και μπαίναμε στα λεωφορεία χωρίς να ξέρουμε που ακριβώς πάμε. «Πάμε για εξερεύνηση!» Μια από αυτές τις φορές, σε μια από αυτές τις βόλτες, βρεθήκαμε στη Γλυφάδα! Περιμένοντας στη στάση για το λεωφορείο της επιστροφής προς Αθήνα, κάθισα δίπλα σε μια γιαγιούλα η οποία άρχισε να μας διηγείται μια ιστορία για κάποιον… Αρθούρο! Ήταν ερωτική ιστορία δικιά της από το παρελθόν. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες – θα ρωτήσω τη φίλη μου αν θυμάται αυτή – πάντως το παραμύθι είχε ηθικό δίδαγμα! Κάτι για την αγάπη και τον έρωτα. Μας είδε «νεούδια» και είπε να μας δώσει μια συμβουλή! Τότε ήταν και μια περίοδος που καιγόμουν για έναν τύπο και χάλαγα μεγάλες ποσότητες φαιάς ουσίας για εκείνον. Κάποια στιγμή που λέτε ήρθε το λεωφορείο και σηκωθήκαμε να μπούμε. Κι ενώ έκανα το βήμα να φύγω η γιαγιά μου φώναξε «Να θυμάσαι τον Αρθούρο!». Θέε μου, και τώρα που το λέω ανατριχιάζω! Ακούστηκε πολύ κινηματογραφικό, πολύ τρομακτικό!

Λες, δηλαδή, αυτές τις γιαγιάδες να της στέλνει στις στάσεις λεωφορείων κάποιος καλός άνθρωπος (Θεός, άνθρωπος, εξωγήινος δεν ξέρω) για να μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα;

Μυστήριο, μυστήριο! Πάντως μου έφτιαξε το κέφι τώρα που το θυμήθηκα!

Job seeker

Λοιπόν, στα favorites έχω ένα φάκελο που λέγεται jobs, τον επισκέπτομαι τρεις τέσσερις φορές τη μέρα αλλά μια αγγελία της προκοπής δεν βρίσκω. Από την άλλη σκέφτομαι πως αν βρω δουλειά τώρα που έχω συνηθίσει να ξυπνάω μετά τις 10 και να γλαρώνω ξανά κατά τις 3 θα τα βρω λίγο σκούρα τα πράγματα. Όποτε κάθομαι και σκέφτομαι πόσα έχω κερδίσει όλο αυτό τον καιρό που είμαι άνεργη. Καταρχήν, ο ύπνος. Κατά τις 9 χτυπάει το ξυπνητήρι και ανοίγω το κινητό μήπως και χάσω καμιά κλήση η καημένη. Και συνεχίζω τον ύπνο μου! Κοιμάμαι αργά, δεν σκέφτομαι μήπως ξενυχτίσω, μήπως είμαι κουρέλι την επόμενη μέρα. Επίσης έχω γλιτώσει τόνους βενζίνης, ειδικά τώρα που ακριβαίνει μέρα με τη μέρα πρέπει να έχω αποταμιεύσει πάρα πολλά λεφτά. Το αυτοκινητάκι ξεκουράζεται και βγαίνει έξω μόνο για βόλτες! Από την άλλη, παίρνω αρκετά λεφτά από το ταμείο ανεργίας και από τις freelance δουλειές μου ώστε να μην μου έχει φανεί τόσο πολύ στην πράξη η έλλειψη σταθερού εισοδήματος. Οι φριλάντζες μου κάνουν πολύ καλό γιατί με κρατάνε σε επαφή με το αντικείμενο, δεν σκουριάζει το κεφάλι μου και το καλό είναι ότι και οι δύο εταιρείες με τις οποίες συνεργάζομαι είναι καλές και πληρώνουν οκ. Βλέπω πρωινάδικα, μεσημεριανές εκπομπές, σε μια συζήτηση βρε παιδί μου να έχεις μια άποψη για το τεστ DNA του Πασχάλη, για το αν γέννησε η Κατραβά και για το αν μιλιέται ο Λορέντζο με τη Ματούλα. Επίσης τα Σαββατοκύριακα παραμένουν το ίδιο γιατί εγώ μεν δεν δουλεύω ούτως ή άλλως αλλά δεν δουλεύουν ούτε οι άλλοι οπότε είμαι free, δεν θα χτυπήσει το τηλέφωνο, ούτε θα έρθει e-mail. Μου αρέσει και να πηγαίνω σε interviews. Δεν τα φοβάμαι καθόλου. Αν και νομίζω πως το portofolio μου είναι σχετικά φτωχό με όσα έχω κάνει ως τώρα. Η επαγγελματική μου ζωή θα μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα κάπως έτσι και να είμαι ευτυχισμένη αλλά πάλι δεν ξέρω.

ΜΕ ΓΕΙΑ

Ανεργία, ανεργία, κλαιγόμαστε, κλαιγόμαστε αλλά το κινητό μας το πήραμε.
Με επιδότηση. Είναι το Motorola SLVR L7!!

Έχουμε τις κλειστές μας

Μας ταλαιπωρεί γαστρεντερίτιδα που τίναξε το τριήμερο στον αέρα, ποιο τριήμερο, αφού δεν έχεις σταθερή δουλειά, κάθε μέρα είναι ελεύθερη για σένα, χάσαμε τον γάμο στας εξοχάς, εξακοσίους καλεσμένους είχε έμαθα η παλιά συμμαθήτρια. Άφησα τη μαμά να περιμένει, ήταν να πάω να την πάρω με το τουτού αλλά δεν γίνεται, πρέπει να μείνω εδώ και να προσέχω το μωρό μου. Το καλό είναι ότι λιώνουμε στον ύπνο, στις ταινίες, στην τηλεόραση, στο 24. (Αν πιάσω εκείνους που βάζουν στο limewire παλιά επεισόδια με τίτλους καινούριων θα γίνει χαμός!) Έξω βρέχει, τι κρίμα. Χάλασε το τριήμερο για αυτούς που φύγανε. Για αυτούς που μείνανε, τι καλά, βρέχει και ούτως ή άλλως μέσα θα μείνουμε! Τρώμε λίγο παγωτό στα κλεφτά, δεν κάνει, είναι πειρασμός όμως! Haagen Dazs chocolate cherry brownie, άσε άσε σου λέω! Αύριο αργία, απεργία! Θα απεργούσα αν είχα δουλειά! Όμως δεν έχω και θα δουλέψω από το σπίτι γιατί περιμένουν email με τα κείμενα μου Τρίτη πρωί πρωί. Άκου να δεις τώρα περίεργα πράγματα. Να μη δουλεύεις κάπου και να πρέπει να εργαστείς πρωτομαγιάτικα!

Τσέκαρα και κάτι ωραίες τσάντες στο site της Chloé αλλά μάλλον θα πρέπει να δουλέψω πολλές αργίες ακόμη για να τις αποκτήσω! Θέλω και κάτι καινούρια καλλυντικά από τον Κορρέ! Στο Attica έχει ένα ειδικό section με όλα τα προϊόντα (νομίζω ότι τα φαρμακεία δεν τα έχουν όλα) και την τελευταία φορά που πήγα η πωλήτρια ήταν πολύ καλή (για μένα αυτό σημαίνει ότι με άφηνε να κοιτάζω με την ησυχία μου ένα ένα τα προϊόντα και να διαλέξω αυτό που θέλω εγώ!)

Θέλω να κοιτάξω από το παράθυρο και να δω μια γαλαζοπράσινη ημέρα να μου χαμογελά! Αν κρίνω από τα ζώδια που διάβασα σήμερα στις κυριακάτικες κάτι καλό έρχεται. Αλλά πότε πίστεψα στα ζώδια για να πιστέψω τώρα;

Λαιφ γκόουζ ον!

Πείτε μου τι συμβαίνει. Η Ζάκυνθος χορεύει στα Ρίχτερ εδώ και τόσες μέρες. Πέφτει το μιράζ, τρένο συγκρούεται με φορτηγό με πατάτες, νεκροί, θλίψη, αμέτρητα γιατί.


Η ζωή συνεχίζεται; Το εορταστικό ωράριο ξεκινά, τα καταστήματα ανοιχτά μέχρι τις 9 όλη μέρα. Να αγοράσουμε όλα εκείνα που δεν έχουμε. Δεν έχουμε να τα αγοράσουμε.

Οι μέρες γλύκαναν τόσο πολύ. Ζέστη, ζέστη, μπαλκονάκια και φιλικές κουβέντες.


Σήμερα ρωτήσανε στην τάξη της Παναγιώτας τι σχήμα έχει η γη; Μου λέει: «σηκώνανε το χέρι και λέγανε τρίγωνο, τετράγωνο… κι εγώ σήκωσα το χέρι και είπα στρογγυλό!»


Είναι σχεδόν σίγουρο. Από σήμερα νηστεύω.

Ω να ο ΟΝΑ!

Μου αρέσει πολύ αυτός ο ζωγράφος. Λέγεται ΟΝΑ και είναι Γάλλος!

Ona was born in Burdeau, France on January 31, 1960. As a trained landscape architect, the first devoted himself to his profession. During this time, he created a space dedicated to the founders of an association destined to promote the arts: Ateliers Tempera. A student of the painter Gérard-Vogel, Singer (the artists´s true name) draws his inspiration from his French and Spanish heritage. His artistic style is based on work with icons and illumination. He feels attached to the paintings of the Renaissance. This "young" painter has exhibited his works pretty much around the world and already enjoys a reputation in the land of the Ferias, in the colours of the sun. The uniqueness of his style is primarily his technique. Starting with acrylic pigments put together in successive coats, he emphasises colour and gives his canvas light and transparency. As well as taking on a poetic role, Ona's works are just as much adventurous journeys as intimate emotions.

Ταξιδάκι

Πήγα Γιάννενα και ήρθα. Το Micra να παίρνει τις στροφές κι εσύ αν θέλεις κοίταζε με. Η συγκίνηση στην ορκωμοσία του αδερφού μου. Εκατοντάδες μανάδες και συγγενείς. Το χειροκρότημα. Καθηγητές, φοιτητές, πτυχία, μεταπτυχιακά. Καφεδάκια στη λίμνη. Ξενύχτια, τσίπουρα, κρασάκι ημίγλυκο και after. Εκεί στα Γιάννενα τις καθημερινές τηρούν το ωράριο και όλα τα μαγαζιά κλείνουν στις 3. Μια ζωντανή πόλη, χρώματα, νεανικές φωνούλες. Πολλές στάσεις στη διαδρομή γιατί πρώτη φορά οδηγούσα τόσα πολλά χιλιόμετρα. Μουσικούλα, προσπεράσεις, φορτηγά. Ιδρώτας, αγωνία. Στάση στην Αμφιλοχία για φαγητό, στάση στο δρόμο για φράουλες. Η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου εντυπωσιακή, ευρωπαϊκή. Τα ψιλά μου έπεσαν στα διόδια κι ο κύριος με αγριοκοίταζε. Αστειάκια. Στην επιστροφή «Πάτε αργά;» Ο αδερφός μου ανησυχεί. Ταξίδεψα 9 ώρες χτες (μαζί με τις στάσεις) και τα έδωσα όλα. Σήμερα είμαι γκολ, κοιμόμουν μέχρι το μεσημέρι. Μια γλυκιά ανάμνηση, ένα ταξιδάκι προστίθεται στο ταξιδιωτικό βιβλίο της ζωής μου.

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα ‘κανε μία απ’τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες

Νορμάλ

Είμαι νορμάλ; Είμαι μπανάλ;

Είναι μερικά βράδια που έρχονται σκέψεις, σκέψεις πολλές.
Μου βομβαρδίζουν το κεφάλι. Έρχεται φόβος, μια τρομάρα για το αύριο.
Έρχεται μια γλυκιά θλίψη για το χτες. Έρχονται λέξεις, φράσεις, σκόρπια λόγια.
Σκέφτομαι να σηκωθώ και να γράψω μέσα στη νύχτα για όλα αυτά που έρχονται…

Το ημερολόγιο στον τοίχο έχει μείνει στον Φεβρουάριο. Θα μπορούσε να είχε μείνει στον Δεκέμβριο. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ημερολόγιο. Μια χρονιά που έφυγε και μαζί της πήρε πολλά…

«Είσαι λίγο αξιολύπητη, δεν έχεις φαντασία, γιατί γράφεις, άραγε, εδώ;»

Θα μπορούσες να σκεφτείς κι αυτό, εσύ που με διαβάζεις.

«Θέλεις να κάνεις καριέρα με τις λέξεις, να γράφεις εξυπνάδες, να σε πληρώνουν και γι’ αυτό. Λες να υπάρχουν κάπου άνθρωποι που θα θέλουν να σε πληρώνουν για να τους γράφεις όποια χαζή σκέψη σου έρχεται στο κεφάλι; Να σε επικροτούν για την ετυμολογία σου; Να σε ανταμείβουν για κάθε σωστή κίνησή σου;»

Δεν ξέρω.

Κι όμως χαμογελάω που ο καιρός ανοίγει, σήμερα έκανε αφόρητη ζέστη. Που σύντομα θα καθόμαστε στη βεράντα με καφεδάκια και χυμούς. Η αισιοδοξία πάει κι έρχεται. Μερικές φορές μου αρκεί να κάνει μικρά πραγματάκια για τη μαμά μου, την αγάπη, τον αδερφό μου, τις μικρές ψυχούλες και να τους βλέπω να χαμογελούν.
Είναι πολύτιμες στιγμές. Που δεν θέλω να τις χάσω.

Κυκλοθυμική εγώ; Άρχισα να γράφω ένα μελοδραματικό κείμενο και μου βγαίνει σε αισιόδοξο; Ποιος ξέρει; Η αλήθεια είναι ότι έχω χάσει τη έμπνευσή μου. Ξέρω ότι μπορώ και καλύτερα. Κι αυτό το blog είναι μια εξάσκηση. Είναι ένας τρόπος να δοκιμάζομαι χωρίς να βάζω στόχους. Να γράφω. Απλά.

Και αύριο θα ξυπνήσω, θα ανοίξω το κινητό, θα περιμένω. Μια καινούρια εβδομάδα. Λες να μη φέρει τίποτα κι αυτή;

Μπανάλ, τρε μπανάλ!

Παράξενα πράγματα συμβαίνουν

Σκηνικό 1ο

Πριν από λίγες μέρες σε ένα φαρμακείο. Μια κυρία αγοράζει βαφή για τα μαλλιά της. Την ώρα που πληρώνει αλλάζει ύφος και ρωτάει τον φαρμακοποιό: «Συγγνώμη, ξέρετε αν υπάρχει εδώ κοντά μαγαζί με εσώρουχα;» Χλομιάζει ο φαρμακοποιός.



Σκηνικό 2ο

Ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω σε μια εκπομπή στο Alter. Σε ένα από τα παράθυρα ένας νέος κύριος με κάτασπρο μαλλί, μάλλον βαμμένο. Μου κάνει εντύπωση και κοιτάω τι γράφει από κάτω. «Πρόεδρος Συνδέσμου Προάσπισης Πατεράδων». Και τώρα χλομιάζω εγώ.