Ατάκες Μιράντας

Μιράντα ετών 4 και μισό

Ατάκες από παντού, οπότε ό,τι προλάβω σημειώνω.

Το πρωί, επαναλαμβάνω συνεχώς τις εντολές (πήγαινε τουαλέτα, φάε τα δημητριακά, θα ντυθείς, έβαλες παπούτσια) αλλά οι ρυθμοί είναι πολύ αργοί.

-Μαμά, γιατί δεν έχεις μάθει να υπομονείς;

-Να σου πω τι σημαίνει αρρωστημένη ζέστη;

-Όταν μεγαλώσω θα μένω εγώ σε αυτό το σπίτι.

-κι εμείς τι θα γίνουμε παιδί μου;

-Πρόσφυγες.

Είμαστε στην πλατεία και κυνηγάει κάτι περιστέρια μέσα στην πρασινάδα.

-Λατρεύω τη φύση.

Ακούμε Onirama στον υπολογιστή με Spotify. Διακόπτει για διαφημίσεις.

-Ρε μαμά, γιατί δεν παίρνεις ένα σποτιφάι πριμ;

Για μία φίλη της στο σχολείο.

Η Μ. δεν έχει ιδέα τι είναι το World Party.

Αϋπνία

Ξύπνησα ξαφνικά στις 5 το πρωί. Ίσως ένας θόρυβος από έξω, ένα μηχανάκι με χαλασμένη εξάτμιση από ένα αγόρι σαν εκείνα που θα κλέβουν για ραντεβού τα κορίτσια μας σε λίγα χρόνια. Άνοιξα τα μάτια και ήμουν χορτάτη. Διπλής ερμηνείας. Είχα κοιμηθεί σίγουρα μετά τις 12, διαβάζοντας απογοητευμένη το τελευταίο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου που δεν μου τον θυμίζει καθόλου και στην ουσία, λίγες ώρες μετά, ήμουν ξύπνια. Δεν αντιστάθηκα, ούτε σηκώθηκα, όμως, στο λιγοστό φως, κατάφερα να βλέπω τις σκιές τους και να ακούω τις αναπνοές τους.

Και έκανα σχέδια για τον χειμώνα. Μου πήρε μόνο δύο με δυόμιση ώρες να τακτοποιήσω κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου κι όταν άρχισε να χαράζει βγήκα στο μπαλκόνι και είδα την ανατολή. Η Δανάη με πήρε είδηση, ήρθε για λίγο και κάθισε μαζί μου και μετά ξαπλώσαμε μαζί για έναν μικρό ύπνο που ήρθε πολύ εύκολα.

Τελειώνοντας το μακρύ κεφάλαιο των διακοπών μας εδώ πάντα μας περιμένει κάτι στην Αθήνα. Πέρυσι ήταν η πρώτη δημοτικού, πρόπερσι η πρωτιά στο νήπιο και στον παιδικό. Πριν χρόνια, ήταν το happy mail. Φέτος, έχω παρασυρθεί από την όρεξή μου και θέλω να δημιουργήσω δυο ολοκαίνουρια και φρέσκα πράγματα στη ζωή μας.

Θέλω να κάνω αγγλικά στη Δανάη, να αποφύγουμε τη σουπερμαρκετοποίηση του φροντιστηρίου, τη γραμματική και τα companion και να αφεθούμε στην εξερεύνηση της γλώσσας, μέσα από παιχνίδια. Είναι μεγάλη ευθύνη και τεράστιο ρίσκο αλλά νιώθω ότι μπορώ να το αναλάβω. Χωρίς να σνομπάρω τα πτυχία στην πορεία, θέλω να καταφέρω να την μάθω να μιλάει αγγλικά, που είναι μεν το ζητούμενο αλλά όχι πάντα το αποτέλεσμα στο φροντιστήριο.

Το δεύτερο είναι ότι θέλω να φτιάξω μια μικρή ομάδα παιδιών στα οποία θα κάνω μάθημα για την τέχνη. Χωρίς περγαμηνές και πτυχία, παρά μόνο με την τεράστια αγάπη μου να μάθω περισσότερα και να δείξω τον τρόπο και στους άλλους να αγαπήσουν τους καλλιτέχνες και να βάλουν στη ζωή τους τις τέχνες. Δεν θα είναι όμως δημιουργικό εργαστήρι, το φαντάζομαι λίγο πιο συγκεκριμένο το πρόγραμμα. Με συγκεκριμένους μεγάλους ζωγράφους αρχικά, αντιγράφοντας το στυλ τους, με επιφανειακές πινελιές για αυτό και το γενικότερο πλαίσιο. Θα τα καταφέρω; Δεν ξέρω. Θα κερδίσουν κάτι από όλο αυτό; Άγνωστο. Όμως, το ζητάει η ψυχή μου και θα το προσπαθήσω. Θέλω να φτιάξω ένα blog και μια σελίδα στο facebook αποκλειστικά για αυτό, ώστε να ανεβάζω όλο το υλικό και τις ιδέες για να το αντιγράψει όποιος θέλει στη δική του μικρή ομάδα παιδιών.

Οπότε, ξεδιαλέγοντας ξεχασμένα από το χρόνο αντικείμενα από τις ντουλάπες της μαμάς μου εδώ, παίρνοντας στην Αθήνα πολλά βιβλία από το δικό μου παιδικό δωμάτιο, κάνοντας τα τελευταία μπάνια και απολαμβάνοντας κάθε λεπτό των ολοένα επαναλαμβανόμενων αϋπνιών μου, ξεκινάει σιγά σιγά η αντίστροφη μέτρηση της επιστροφής μας στη βάση.

All the Happiness

Μερικές φορές απλά λατρεύω κάθε στιγμή. Ειδικά το καλοκαίρι, αυτό το χύμα και οι ώρες που ξαπλώνουμε και διαβάζω στη δροσιά. Που τις αφήνω να κάνουν ό,τι θέλουν, σχεδόν χωρίς ένα μη, αν και ξέρουν πολύ καλά, τελικά, που να σταματάνε. Πώς έγινε αυτό; Πώς βρήκαν δικά τους όρια; Πώς ξέρουν; Γιατί φιλοσοφούν; Που και που, κάνουν παύσεις τα παιδιά μου και φιλοσοφούν.

Έτσι να τρώμε τη ζωή μας, κάνοντας παύσεις και απολαμβάνοντας. Εκτιμώντας, χωρίς βιασύνη. Τρώγοντας αργά ένα καρπούζι, βγάζοντας τα κουκούτσια. Ή βουτώντας με τη μάσκα και βρίσκοντας ψάρια, ώ τι μαγικό, στη θάλασσα έχει ψάρια και με τη μάσκα μπορείς να τα παρατηρήσεις.

Βγάλε την άμμο σιγά σιγά από τα δάκτυλα και μπες στο αυτοκίνητο. Βάλε ζώνη και μετά τον Μαραντίνη μαμά. Αν ήταν πολλοί, θα ήταν Μαραντίνιδες. Αν ήταν πολλές, θα ήταν Τάμταδες. Παγωτό για βραδινό, άπειρες παιδικές ταινίες και λίγοι Ολυμπιακοί αγώνες.

Και για μένα, η θέα από το παράθυρο, κάθε πρωί και κάθε απόγευμα. Το αεράκι. Όλη η οικογένεια τριγύρω, ξαδέρφια, αδέρφια, η μαμά μου. Όχι για να εξαρτάσαι, για το φαγητό, για το μπάνιο, απλά για να συναντάς και να γίνεσαι συνοδοιπόρος στο καλοκαίρι. Στην πόλη που μεγάλωσες. Αυτή την ελευθερία που χρειαζόμαστε, να διασταυρώνουμε απλά τους δρόμους μας με ανθρώπους που αγαπάμε.

Και φυσικά δημιουργική βαρεμάρα εκατέρωθεν. Άδειες ώρες, τις θυμάμαι κι εγώ τόσο ζωντανά. Να σου λείπουν οι φίλοι σου, η παρέα σου, η Αθήνα, το σπίτι σου, οι αγαπημένοι σου εκεί που βρίσκονται κι αυτοί σε δικές τους διακοπές.

Να τρώνε μακαρόνια με κιμά, τέσσερα πιτσιρίκια από ένα πιάτο και η Δανάη να τρώει ένα παγωτό μέχρι το μπόι της και να δίνει την άκρη από το χωνάκι, το καλύτερο, με αγάπη στην ξαδέλφη της. Αγάπη μόνο. Και παιχνίδι. Μαγιό και αντηλιακό. Και η δουλειά να προσαρμόζεται μαζί μου και να την λατρεύω κι αυτή. Και να καταβροχθίζω βιβλία. Αυτό το καλοκαίρι θέλω. Και το έχω. Και το αντέχω.

Η ανταπόδοση

Όταν ήμουν μικρή δεν ήμουν ιδιαίτερα τολμηρό και θαρρετό παιδί. Δεν ήμουν ούτε ιδιαίτερα δημοφιλής, άσχετα αν ο πατέρας μου κατείχε εξέχουσα θέση στην τοπική μας κοινωνία. Και μετά στη σχολή και στις δουλειές που ακολούθησαν, ήμουν πάντα η ήρεμη δύναμη, χωρίς να «πετάγομαι».

Απέκτησα αυτοπεποίθηση όταν γέννησα τη Δανάη, γιατί ένιωσα δυνατή και «τεράστια», σαν να είχα κάνει μαγικά και είχα καταφέρει να βγάλω ένα μωρό από μέσα μου και ναι, αυτό ήταν το εύκολο κομμάτι.

Όσο προχωρούσε ο καιρός, γινόμουν ακόμη πιο σίγουρη για τον εαυτό μου και πιο δυνατή. Μπορούσα να τα καταφέρω και έβλεπα τον εαυτό μου με άλλο μάτι. Σε αυτό το μικρό πλασματάκι που με έκανε μαμά, οφείλω την όποια δύναμή μου. Την άνεσή μου, τη σιγουριά για τον εαυτό μου. Ότι μπορώ να τα καταφέρω. Σε ό,τι κι αν θέλω να κάνω, είμαι δυνατή. Μπορεί να λυγίζω, να συγκινούμαι αλλά ξέρω ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω. Η Δανάη μου το χάρισε αυτό. Και στη συνέχεια, ήρθε η Μιράντα να μου το επιβεβαιώσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι γύρω μου τρομάζουν να με γνωρίσουν και λένε ότι έχω αλλάξει. Ούτε ότι περπατάω στον δρόμο και γυρνάνε όλοι να με κοιτάξουν. Όμως βαθιά μέσα μου, είμαι διαφορετική, σκέφτομαι αλλιώς και νιώθω δυνατή.

Και τώρα η δουλειά μου είναι να τους το δώσω πίσω. Να ανταποδώσω το δώρο.

Καμιά φορά, κοιτάνε τις φωτογραφίες που τις έχω βγάλει με το κινητό μου και δεν τους αρέσουν, ακούω σχόλια «πω πω χάλια είμαι». Και για μένα, ίσως, είναι μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες.

Αυτό που πρέπει να κάνω είναι να τις βοηθήσω να είναι σίγουρες για τον εαυτό τους. Να συμφιλιωθούν με την εικόνα τους στον καθρέφτη, να αγαπήσουν το μυαλό τους, να πατάνε γερά στα πόδια τους, να γνωρίζουν το μέσα τους και τη δύναμή τους. Και το πιο σκληρό; Να μη με χρειάζονται άλλο.  

Αυτό θα είναι το δώρο μου. Η ανταπόδοση της αυτοπεποίθησης. 

Τα παιδιά στο σπίτι (+ Art Lab)

Το γεγονός ότι δουλεύω από το σπίτι και ότι έχω ελεύθερο ωράριο είναι αυτό που λέμε "δίκοπο μαχαίρι". Σημαίνει ότι πολύ άνετα μπορούμε να κοιμηθούμε ως τις δέκα, να πάμε για μπάνιο και όταν γυρίσουμε να στρωθώ στη δουλειά ή ότι μπορώ να ξυπνήσω νωρίς να δουλέψω ενώ βλέπουν παιδικά και να συνεχίσουμε την υπόλοιπη ημέρα μαζί. Από την άλλη, αν βρίσκομαι στον ίδιο χώρο μαζί τους, πρέπει οπωσδήποτε να φορέσω ακουστικά και να βάλω μουσική από το Spotify και κατά κάποιο τρόπο να απομονωθώ, χωρίς να απομακρυνθώ.

Μερικές φορές, φυσικά, δεν είναι εύκολο. Πρέπει να διακόψω για να κάνω τον διαιτητή, να μαγειρέψω, να σφουγγαρίσω και να απαντήσω στο τηλέφωνο. Όμως, είμαι σπίτι μαζί τους και αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό. Συχνά, νομίζω ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί μου, τη στιγμή που σχεδόν όλα τα παιδιά που ξέρουμε α) έχουν πάει σε camp β) συνεχίζουν τον παιδικό σταθμό μέχρι τον Ιούλιο (όχι απαραίτητα επειδή εργάζονται οι γονείς).

Προσπαθώ να θυμηθώ τα δικά μου καλοκαίρια και την ατέλειωτη βαρεμάρα τις πρώτες ημέρες. Με θυμάμαι να κάνω λίστες με ημερήσιο πρόγραμμα για να μην βαριέμαι, να παίζω με τη γειτόνισσα φίλη, να παίζω μαλώνω με τον αδερφό μου, να κάνω ποδήλατο στο πάρκο απέναντι. Δεν θυμάμαι να βλέπω πολύ τηλεόραση αλλά θυμάμαι να λιώνω στο Tetris και στο Sega Master System Two.

Δεν θυμάμαι τους γονείς μου να δυσανασχετούν, που ήμασταν εκεί, μέσα στα πόδια τους και να περιμένουν με αγωνία τον Σεπτέμβριο να ανοίξουν τα σχολεία. Ούτε τους ενοχλούσαμε, ούτε μας ενοχλούσαν. Συμβιώναμε στο σπίτι, με μοναδικό κανόνα να κοιμόμαστε τα μεσημέρια.

Φυσικά, εδώ δεν υπάρχουν τέτοιοι κανόνες. Το μόνο που παλεύουμε είναι να μην πηγαίνουμε εξαιρετικά ακατάλληλες ώρες για ύπνο.

Σήμερα, λοιπόν, ξύπνησα με διάθεση για δημιουργία και ενώ είχα ετοιμάσει τα υλικά από χτες, εγώ με τη Δανάη, καθίσαμε μαζί να φτιάξουμε χρωματιστό τσαλακωμένο χαρτί.
Την ιδέα την πήρα από εδώ και με ενθουσίασε γιατί δεν χρειάζεται απολύτως τίποτα εκτός από χαρτί και νερομπογιές και πινέλα.
Το χαρτί, καλό θα ήταν, να είναι λίγο πιο παχύ από το κανονικό της ζωγραφικής. Αν είναι σε ρολό, κόψτε το σε μικρότερο κομμάτια.
Αυτό κάναμε κι εμείς. Μετά τσαλακώσαμε το χαρτί και το κάναμε σαν μια μικρή μπάλα. Ξεκινήσαμε να βάφουμε το χαρτί με ένα χρώμα. Μετά το ανοίξαμε και το τεντώσαμε για να δούμε τι είχαμε κάνει. Στη συνέχεια, ξανατσαλακώναμε το χαρτί και βάφαμε με άλλο χρώμα. Τέσσερις φορές τσαλακώματος-ξετσκαλακώματος είναι αρκετές, νομίζω. Μετά, αφήσαμε τα χαρτιά να στεγνώσουν. Το αποτέλεσμα είναι άκρως δημιουργικό! Το χαρτί μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε άλλα project, για κολάζ κλπ!

Αν και τα δικά σου παιδιά είναι στο σπίτι και έχεις που και που τα νεύρα σου, κάνε το art project με το τσαλακωμένο χαρτί. Θα σου φύγουν αμέσως, σαν να κράταγες εκείνα τις αγχολυτικές μαλακές μπάλες για ζούπηγμα.

Η μαμά μου

*Την είδα σήμερα, τυχαία, σε μια φωτογραφία στο facebook σε μια φωτογραφία από μια παρουσίαση βιβλίου στο βιβλιοπωλείο Πλειάδες και όλο αυτό ήρθε τόσο αυθόρμητα.


Η μαμά μου είναι stalker του Βατόπουλου, κυνηγάει την Επτακοίλη να της υπογράψει το «Άλλο μου ολόκληρο» και κάνει βιαστικές συζητήσεις με τον Ξανθούλη στο πεζοδρόμιο της Ασκληπιού. Την ξέρουν τα γκαρσόνια στον Ιανό και ο μπάρμαν στο Rosebud της δίνει τη Lifo και την Athens Voice χωρίς να του τα ζητήσει, από συνήθεια, κάθε Πέμπτη. Ανταλλάσει απόψεις με την Αρετή του Free Thinking Zone και τη συνδέει μια βαθιά φιλία με τη Μαρία του Επί Λέξει, από την αδικοχαμένη Εστία. Δεν έχει facebook αλλά εγώ τη βλέπω, την άλλη ημέρα, στις φωτογραφίες των εκδηλώσεων που έχει πάει, καμιά φορά απλά μαντεύω ότι είναι η ασπρόμαυρη φιγούρα που διακρίνεται στη δεύτερη σειρά.

Η μαμά μου είναι μόνη της. Ξενυχτάει τα βράδια βλέποντας τηλεόραση και όταν έχει καταφέρει να νικήσει τον ύπνο, πηγαίνει στο τραπέζι με το παζλ και ξεχωρίζει τα κομμάτια σε αποχρώσεις, δεξιά τα γαλάζια, δίπλα τα σκούρα μπλε και μετά τα μαύρα. Όταν χαράξει, πίνει τον καφέ της και πάει για ύπνο γιατί εκεί, μέσα στον θόρυβο μιας πόλης που ξυπνάει, δεν φοβάται να κοιμηθεί.

Η μαμά μου είναι cool. Αντέδρασε χωρίς υστερίες στο άκουσμα ότι ενδέχεται να μετακομίσουμε στην Αγγλία και άκουσε με ορθάνοιχτα τα αυτιά της την ιστορία μας. Αφουγκράστηκε την ανάγκη μας να το κάνουμε και κατάλαβε τους φόβους μας πριν το μεγάλο βήμα. Όταν της ανακοίνωσα πως η απόφασή μας τελικά ήταν αρνητική, είπε απλά «δηλαδή, πάει το όνειρο;». Η μαμά μου είναι πάνω από όλα ρομαντική.

Η μαμά μου αγχώνεται για χίλια δυο. Μερικά είναι σοβαρά, όπως η υγεία των εγγονών της και μερικά αστεία, να βάλει καλαμπόκι στη σαλάτα το Σάββατο, να φτιάξει γιαουρτόγλυκο ή εκείνο το γλυκό με τα μπισκότα; Θα του αρέσει του γιου της το πώς έψησε το χοιρινό; Όταν βλέπει ειδήσεις, είναι πεπεισμένη ότι έρχεται η καταστροφή, αλλά ποιος δεν το πιστεύει αυτό, όταν βλέπει ειδήσεις;

Της μαμάς μου της αρέσει ο Ααρον Εκχαρτ και ο Ράιαν Γκόσλινγκ αλλά μαζί με το Μπρούσκο βλέπει και τις κουλτουριάρικες σειρές που βάζει η ΕΡΤ. Δεν θέλει να πάρει τάμπλετ να μιλάμε στο Skype και δεν ξέρει να διαβάζει μηνύματα στο κινητό της.

Η μαμά μου, στην ενήλικη ζωή της, δεν είχε φίλες, όπως εννοεί κανείς τις κολλητές. Είχε πάντα επαφές και επισκέψεις και πολύ κοντινούς της ανθρώπους που είχαν εκτιμήσει αυτό που ήταν και τον τρόπο που το εξέπεμπε. Στην Αθήνα, βγαίνει για καφέ με μια κοπέλα που γνώρισε στο ταχυδρομείο γιατί, με έναν μαγικό τρόπο, κάτι κοινό αναγνώρισαν η μία στην άλλη, πάνω από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και τα γραμματόσημα στον γκισέ. Ένα μαγαζί με κορνίζες που έκλεισε στη Διδότου την έκανε να χάσει άλλη μια καινούρια και καλή φίλη, που τώρα μένει μακριά, αλλά, που και που, έρχεται για ολοήμερο καφέ και κους κους στον καναπέ της. Έχει και τις ξαδέρφες της που την αγαπούν και κάθε φορά που βρίσκονται μιλάνε και οι τρεις τους ασταμάτητα η μία πάνω στην άλλη για να προλάβουν να τα πουν όλα.

Η μαμά μου έχει εμάς. Τα παιδιά της και τα εγγόνια της. Κι αν μένουμε στην ίδια πόλη, ήταν και είναι τόσο διακριτική και τόσο απλόχερα διαθέσιμη την ίδια στιγμή. Όταν κλείνεται στο καβούκι της, είναι σαν να παίρνει δυνάμεις, να θέλει να απέχει επειδή μένει μόνη και μπορεί να το κάνει. Όταν νιώθει ζωντανή, μπορεί να περπατήσει όλη την Ερμού για να ψάξει το κατάλληλο δώρο για τον καθένα μας και να γυρίσει ξέπνοη στο σπίτι με φουσκάλες στα πόδια.

Η μαμά μου βγάζει θησαυρούς από παντού που τους έχει κρατήσει σαν φυλακτό. Ανακαλύψεις που θα έπιαναν την καλή στο ebay αλλά και vintage τσάντες που δεν φορέθηκαν ποτέ αλλά παραμένουν τυλιγμένες σε ένα ύφασμα στο βάθος της ντουλάπας.

Δεν της αρέσει να επιστρέφει στο πατρικό μας γιατί έχει ξεχάσει πως είναι να ζεις εκεί, με όλα τα παράθυρα και τις πόρτες ανοιχτές, με το φαγητό στην κατσαρόλα και εμάς να παίζουμε στην πίσω αυλή. Δεν θυμάται πως είναι να κατεβαίνει στο πεζοδρόμιο και να βγάζει το σίδερο που κρατάει τη θέση που παρκάρει ο μπαμπάς μου το καλοκαίρι. Έχει ξεχάσει πως είναι να βάζει τα καλά της και να κατηφορίζουμε οικογενειακώς προς την παραλία. Θέλει όμως να μην τα ξεχάσει όλα. Προσπαθεί τουλάχιστον. Γράφει τις αναμνήσεις της σε περισσευούμενες σελίδες που έσκισε από ένα τετράδιο και έχει κάνει μια αυτοέκδοση κάποιων δικών της γραπτών που τη χαρίζει όπου θέλει.

Η μαμά μου δεν θέλει δόξα. Θέλει να την αγαπούν και να της το δείχνουν, να της δίνουν με ένα χαμόγελο το free press στο χέρι και οι συγγραφείς να της υπογράφουν εγκάρδια το καινούριο τους βιβλίο. Θέλει να γεμίζει αλλά μερικές φορές θέλει και να αδειάζει. Έτσι είναι η μαμά μου, συνεχίζει δίπλα μας χωρίς συνταγές και οδηγίες χρήσης.

Δελτίο καιρού

Ο καιρός θα βελτιωθεί από αύριο. Λες και κάπου γράφει ότι σε όλους αρέσει η λιακάδα. Κι αν σου αρέσει αυτό το ψυχρό αεράκι μόλις βγαίνεις από το σπίτι; Κι αν λατρεύεις την πολύχρωμη ομπρέλα σου που έχεις τόσο καιρό να χρησιμοποιήσεις; Κι αν στα παιδιά σου αρέσουν οι λακκούβες με τις λάσπες και τις γαλότσες τους; Τότε ο καιρός δεν θα βελτιωθεί από αύριο. Θα έχει εκείνη την αρρωστημένη αυγουστιάτικη ζέστη που ήρθε πριν καλά καλά φτάσει στη μέση του ο Μάιος. Ο καιρός θα βελτιωθεί μόνο μέσα σου.  

Κάθε ημέρα έχω πολλές power στιγμές. Το πρωί όταν οδηγώ επιστρέφοντας από τις παραδόσεις παιδιών στα σχολεία, λίγο αργότερα στο περπάτημα της μισής ώρας (θα μπορούσε να είναι και της κακιάς ώρας αν σκεφτείς τι βλέπουν τα μάτια μου), την ώρα που περιμένω στο φανάρι το μεσημέρι. Εκείνες τις στιγμές, κι ας μην κάνω τίποτα σημαντικό, είναι οι πιο δυνατές στιγμές της ημέρας. Και είναι επειδή είμαι μόνη μου και ελεύθερη να σκεφτώ. Έχω ανάγκη να σκέφτομαι. Όχι κάτι ιδιαίτερο, όχι κάτι σοβαρό. Δεν έχει σημασία η ίδια η σκέψη. Θέλω απλά να κουνιούνται τα γρανάζια εκεί επάνω. Να βάζω πράγματα σε σειρά. Να χαίρομαι για κάτι. Να χαμογελάω ενώ θυμάμαι κάτι. Να προγραμματίζω. Να ονειρεύομαι. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το μυαλό μου. Θέλω να χωρέσω όλα τα πράγματα εκεί μέσα.

Έχω και πολλές shity moments. Όταν υποκύπτω και φέρνω το μεσημεριανό στο τραπέζι του σαλονιού. Όταν ξεχνάω να πάρω νερό μαζί μου στην παιδική χαρά. Όταν βρίσκω τα βιβλία της στο τραπέζι ξεχασμένα ενώ είναι ήδη στο σχολείο. Όταν πάω για ύπνο με γεμάτο νεροχύτη στην κουζίνα.

 

Ο καιρός θα βελτιωθεί από αύριο. Δεν θα με πείραζε να είναι και άστατος. Δεν θα με πείραζε και να βρέχει. Μπορώ να προσαρμοστώ ακόμη κι αν χιονίσει καλοκαιριάτικα. Ακόμη κι αν υπάρχει πιθανότητα για πρόσκαιρη βροχή στα ηπειρωτικά. 

Στο μυαλό θα βελτιωθούν όλα. Όχι μόνο ο καιρός. 

Σκυλοπάρτυ

Κάθε παιδί που σέβεται τον εαυτό του ζητάει από τους γονείς του να του πάρουν ένα σκυλί. Όμως η μάνα αυτού του σπιτιού αντιστέκεται και πραγματικά δεν έχει αντοχές, ούτε θέλει να προσέχει ένα σκυλί, της αρκούν αυτά που βλέπουμε στο δρόμο.
Οπότε κάπου εκεί έγινε ο συμβιβασμός και πετύχαμε μπίνγκο για το πάρτυ της Μιράντας. Αυτό για τα γενέθλια της, όταν έγινε τεσσάρων πριν από έναν μήνα περίπου.


Είχα σκοπό να κάνω πολλά πράγματα, αλλά τελικά δεν έκανα σχεδόν τίποτα. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα χρόνου ή όρεξης, αλλά είχα σκοπό να κάνω σπιτάκια από χαρτόκουτα και τελικά έκανα μόνο ένα pet shop (και καλά) για σκύλους. Μαζέψαμε και όλα τα χνουδωτά λούτρινα του σπιτιού που αποδείχτηκαν πάρα πολλά τελικά (και δεν τους φαινόταν).

Η πρόσκληση ήταν εξαιρετικά απλή και όλα τα υλικά υπήρχαν στο σπίτι. Τα αυτάκια του σκύλου έκρυβαν τις πληροφορίες για το πάρτυ.

Είχαμε φυσικά και hot dog (ζεστούς σκύλους!)

Το pet shop 

(τα pom pom τα είχα κρατήσει από άλλο πάρτυ. Η κατασκευή είναι δυο κούτες κολλημένες και κομμένες έτσι ώστε να έχουν ένα παράθυρο. Είχα πάρει δεματικά καλωδιών αλλά τελικά δεν χρειάστηκαν αφού αρκούσε λίγη κολλά σιλικόνης για να τα ενώσω). Τις κούτες τις έβαψα με το πιο φθηνό λευκό χρώμα που βρήκα)

Το σκυλοσόι.

Τα παιχνιδάκια που είχα ετοιμάσει.
να ζωγραφίσουν πάνω σε κόκαλα σκύλου
να ζωγραφίσουν τις φατσούλες σκύλων που είχα φτιάξει ως origami (ακούγεται δύσκολο αλλά είναι πανεύκολο)
να γαβγίσουν σύμφωνα με το συναίσθημα που έγραφε το χαρτάκι. Η Δανάη ήταν εξαιρετικά καλή σε αυτό!

Είχα κρεμάσει και αυτά τα μπαλόνια που έμοιαζαν με σκυλάκια.

και είχα φτιάξει και στέκες με αυτιά σκύλου από μαύρη τσόχα.

Η τούρτα

Η Δανάη της είχε πει ότι θα γίνει τεσσάρων μόλις σβήσει τα κεράκια, οπότε ιδού η στιγμή που περάσαμε στη νέα ηλικία!


Και του χρόνου Μιραντάκι!

Slow down

Τις προάλλες σε ένα από αυτά τα σύντομα small talks με μαμάδες που λέμε ένα γεια στην παιδική χαρά κάναμε μια συζήτηση για το πόσο κουρασμένη είναι εκείνη όταν γυρνάει από τη δουλειά το μεσημέρι και πρέπει να συμμαζέψει το μυαλό της μεγάλης της κόρης για να διαβάσει, να συνετίσει τη μικρή για να κάνει ησυχία όσο η μεγάλη διαβάζει, να κάνει επανάληψη στα αγγλικά, να πάνε φροντιστήριο δυο φορές την εβδομάδα και να γυρίσουν να ξεκινήσουν διαδικασίες ύπνου. «και τώρα που ανοίγει ο καιρός, έχει αρχίσει και το μπίρι μπίρι να βγούμε έξω..». Το κοριτσάκι πάει Δευτέρα δημοτικού και διαβάζει μαζί με τη μαμά της για δυο ώρες σχεδόν καθημερινά. Θέλει να παίξει, πότε θα παίξει;

Πώς γίναμε έτσι;

Γιατί γίναμε έτσι;

Που είναι ο χρόνος για παιχνίδι για ένα παιδί 7-8 χρονών;

Σε λίγα χρόνια που το διάβασμα θα έχει περισσότερες απαιτήσεις τι θα συμβεί;

Κι εμείς, η αλήθεια είναι ότι έχουμε ελαττώσει τα Art Lab μας και τις κατασκευές μας γιατί πραγματικά στο τέλος της ημέρας τρέχουμε να προλάβουμε. Ο χρόνος. Πάντα μας ξέφευγε όταν είχαμε τόσα πολλά να κάνουμε, πάντα μας περίσσευε όταν η ζωή μας δεν είχε ενδιαφέρον.

Αυτά για τους μεγάλους όμως. Οι μικροί άνθρωποι θα βρουν πάντα κάτι να κάνουν, είτε μόνοι τους, είτε μαζί. Και πιστέψτε με τα καλύτερα παιχνίδια το απόγευμα έχουν ξεκινήσει από το δεν ξέρω τι να κάνω, βαριέμαι. Το μυαλό εκκινεί μεγάλα γρανάζια όταν βαριέσαι και είσαι 6 χρονών. Το έχω δει το θαύμα να γίνεται μπροστά στα μάτια μου.

Τόσους μήνες, προσπαθώ να δημιουργήσω μια φυσιολογική ρουτίνα για το διάβασμα, γυρνάμε σπίτι, χάζεμα λίγο στην τηλεόραση, φαγητό, η Δανάη αποσύρεται για να διαβάσει. Αν θέλει καμία διευκρίνιση, της εξηγώ και όταν τελειώσει τσεκάρω αν είναι σωστά. Αν κάποια δεν είναι, της λέω να τα διορθώσει, όμως αν κάποια είναι ορθογραφικά λάθη που δεν έχουν διδαχτεί, τα αφήνω. Υπάρχουν φορές που της λέω τα λάθη της και δεν τα διορθώνει. Πάει στο σχολείο και η δασκάλα τα κοκκινίζει. Υπάρχουν επίσης φορές που έρχεται στο σαλόνι 5-6 φορές γιατί δίψασε, θέλει τουαλέτα, θέλει να μου πει κάτι αστείο, ψάχνει την ξύστρα της, γαβγίζουν τα σκυλιά από δίπλα και την ενοχλούν. Έτσι το 20λεπτο μπορεί να γίνει μια ολόκληρη ώρα.

Προσπαθώ τόσους μήνες να της εξηγήσω ότι οι ασκήσεις για το σπίτι δεν είναι το βαρίδι που φοράει ο φυλακισμένος. Είναι μια επανάληψη όσων έμαθε στο σχολείο και γενικά βρε παιδί μου, δεν χάθηκε ο κόσμος. Αν δεν θέλει να τις κάνει γιατί το μυαλό της πετάει, ας τις κάνει σε μια ώρα που το μυαλό θα έχει προσγειωθεί. Αλλά αν κάνει τις ασκήσεις της και έχει εκεί το μυαλό της για 15 λεπτά και μετά τελειώσει, έχει όλο το χρόνο μπροστά της να ΠΑΙΞΕΙ!

Εκτός του ότι δεν έχουν εξωσχολικές δραστηριότητες ούτε φέτος, εκτός από μια ημέρα που πάνε μαζί στο Τσίρκο (aerial yoga για παιδιά), δεν θέλω πια να τις φορτώνω κι εγώ με προγραμματισμένες κατασκευές λες και είναι υποχρεωτικό. Αν και τους αρέσουν, θέλω ο χρόνος, ο απογευματινός να είναι εντελώς χύμα για παιχνίδι, χρόνο για φαντασία και συζήτηση, μαζί μου, μεταξύ τους ή και καθόλου. Αν θέλουν, και θα ζωγραφίσουν και θα φτιάξουμε κάτι αλλά δεν είναι προτεραιότητά μας.

Πολλές φορές, η Δανάη τραβάει ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη από αυτά που έχουν μέσα πίνακες και σχέδια και θέλει να τα αντιγράψει. Ή μου λέει «μαμά δεν θα κάνουμε καμιά κατασκευή;»

Ο χρόνος ποτέ δεν φτάνει. Κι όσα νέα project κάνω pin στο pinterest για να τα φτιάξουμε μαζί με τα κορίτσια, δεν θα έχουμε ποτέ τόσο χρόνο για το καινούριο, το περίεργο, το διαφορετικό. Θα μείνουν εκεί σκονισμένα στα ράφια του Pinterest για μια άλλη ζωή.

Στεναχωριέμαι για όλα τα πιεσμένα παιδιά που πρέπει να περάσουν όλη τους τη ζωή στο διάβασμα επειδή κάπου γράφει ένα μεγάλο ΠΡΕΠΕΙ.

Αυτό που πρέπει είναι να δούμε λίγο τη ζωή μας αλλιώς γιατί θα περάσουν τα χρόνια και θα έχουμε ξεχάσει τα βασικά. Τη φύση, τη ζωή εκεί έξω, το τρέξιμο, το παιχνίδι επειδή απλά μας αρέσει.

Ξέρω εγώ, μπορεί να βιάζομαι εξαιρετικά αλλά η Μιράντα να θέλει να δει το μυρμηγκάκι που προχωράει στο σκαλοπάτι. Ή να πει «γεια» στη Μίλβα, τη σκυλίνα που μένει δίπλα μας. Ή να τρέξει με το ποδήλατο πίσω από την αδερφή της, να μαζέψει φύλλα και να φτιάξει μια «πίτα» με τις φίλες της στην παιδική χαρά. Δεν χρειάζεται να κάνουμε το σουπερ ντούπερ art project για να νιώσουμε καλύτερα ή να γίνουμε δημιουργικοί άνθρωποι.

Μπορώ απλά να ζωγραφίζω μαζί της μουτζούρες ενώ μιλάμε για το σχολείο ή να την αφήσω να γεμίσει το πλαστικό μπουκάλι με νερό και λίγο νερομπογιά για να κάνει το πείραμα που σκέφτηκε χτες κι εγώ έλεγα πώς «δεν είναι ώρα τώρα για πειράματα, βάλτε πιτζάμες και πλένουμε δόντια γρήγορα».

Δεν πρέπει να μας νοιάζει ο χρόνος αλλά πρέπει να τον διεκδικούμε, δεν πρέπει να πνιγόμαστε στο αν έκανε την αντιγραφή ή αν τέλειωσε τις ασκήσεις. Η ζωή είναι μετά από αυτό. Το διάβασμα θα σε βοηθήσει στην πράξη, στη ζωή σου, όχι στο κλειστό δωμάτιο που σε κλείνει η μαμά σου (εγώ) να γράψεις, να σκεφτείς και να αντιγράψεις.

Αν θέλεις, απλά, Δανάη, μάθε να βάζεις διαλυτικά στα παϊδάκια, γιατί αν δεν βάλεις, κινδυνεύεις να θα φας παιδάκια και μετά θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα. 

London - Μέρος 2ο - Kids friendly

Στο Λονδίνο έχουμε πάει και οι δυο πολλές φορές και μαζί και ξεχωριστά. Εγώ με τους γονείς μου είχα πάει αρκετές φορές με τον παλιό και δοξασμένο Manos Tours. Τότε που οι γονείς μου ήταν τόσο χαλαροί και μας άφηναν με τον αδερφό μου να παίζουμε nintendo στο τμήμα με τα ηλεκτρονικά στα πολυκαταστήματα και ψώνιζαν ανενόχλητοι. Αφού δεν χαθήκαμε τότε, δεν θα χαθούμε ποτέ.

Οπότε έχουμε δει το Λονδίνο σαν τουρίστες. Αυτή τη φορά θα πηγαίναμε με δυο παιδιά που αν προσέθετες την ηλικία τους θα έφτανες με το ζόρι στο νούμερο 10, οπότε τα πράγματα έπρεπε να έχουν άλλους ρυθμούς και γενικά να μην έχουμε μεγάλες απαιτήσεις.

Θα μας φιλοξενούσαν οι νονοί της Μιράντας, οπότε αυτό και από μόνο του θα ήταν μια περιπέτεια (ε Χάρη;)

Οπότε πριν πάμε, είχα ξεσκονίσει το internet για child friendly places to go in London κλπ κλπ και είχα καταλήξει σε δυο τρία μουσεία, τα πάρκα φυσικά και μέρη χωρίς εισιτήριο.

Πάνω από όλα όμως αυτό που με απασχολούσε ήταν το ταξίδι με το αεροπλάνο. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Μας έσωσαν αυτά τα κόλλα ξεκόλλα αυτοκόλλητα με ρουχαλάκια. Τα συνιστώ ανεπιφύλακτα για κοριτσάκια σχεδόν για όλες τις περιπτώσεις.

Μεγάλη επιτυχία είχαν και αυτές οι ζελεδοειδείς καρδούλες που κολλάνε στα παράθυρα. Τις κολλάγαμε και τις ξεκολλάγαμε στο παράθυρο του αεροπλάνου και ήταν πραγματικά μαγικό το θέαμα. Οι αεροσυνοδοί είχαν ξετρελαθεί!

Η Μιράντα και κοιμήθηκε και τουαλέτα πήγε και γενικά ο χρόνος πέρασε ευχάριστα.
Για τη Δανάη είχα πάρει ένα βιβλίο με διάφορες σελίδες για ζωγραφική και ενώστε τις τελείες και τέτοια.

Από την Αθήνα φύγαμε με κοντομάνικα (Μάιος) και ευτυχώς ο καιρός ήταν πολύ καλός κι εκεί. Δεν χρειάστηκε μπουφάν καν, βέβαια δεν κυκλοφορήσαμε μέχρι πολύ αργά (μέχρι τις 9 το πολύ).

Πήγαμε στο Science Museum και το Natural History Museum που είναι δίπλα δίπλα. Το δεύτερο τους άρεσε πάρα πολύ για το είχαμε δει στην ταινία Paddington που είναι μια από τις αγαπημένες τους. Και τα δυο μουσεία είναι πραγματικά ιδανικά για τα παιδιά, για μικρά και μεγάλα.

Πήγαμε επίσης και στο Disney Store και στο M&M's store, όπου όπως ήταν φυσικό τα παιδιά ξετρελάθηκαν.

Highlight του ταξιδιού μας ήταν η επίσκεψη στη Trafalgar Square όπου υπάρχουν κάποιοι "άνθρωποι" μεταμφιεσμένοι σε μάγισσες και περίεργους τύπους που υποτίθεται ότι στέκονται στον αέρα και πετάνε. Υπάρχει μια ολόκληρη κατασκευή από κάτω και αυτοί απλά μπαίνουν μέσα και μιλάνε στους περαστικούς. Ε λοιπόν η Μιράντα ερωτεύτηκε τον Χρυσό. Ο Χρυσός φορούσε χρυσά ρούχα και την χαιρετούσε συνέχεια, της έδινε το χέρι του και της μιλούσε. Ε τον Χρυσό δεν τον έβγαλα ούτε μια φωτογραφία, τι να πω, το ξέχασα εντελώς! Πάντως καθίσαμε καμιά ωρίτσα εκεί να τους χαζεύουμε και ακόμη μιλάμε για αυτούς και όταν ξαναπάμε στο Λονδίνο θα είναι το πρώτο μέρος που θα επισκεφτούμε. Επίσης ανέβηκαν πάνω στα λιοντάρια και γενικά ήταν μεγάλο hit η Trafalgar!

Κάναμε κι άλλες βόλτες, πολύ χαλαρές και είδαμε το Big Ben και άλλα πολλά! To be continued.....