Η σχολική γιορτή

Την Παρασκευή συνόδευσα το δευτεράκι μου μέχρι το σχολείο της, για την γιορτή της 25^ης Μαρτίου. Και ενώ είχα σκοπό να την αφήσω και να φύγω και να πάω να την πάρω μετά από μια ώρα, σκέφτηκα να κάτσω για λίγο και μετά απλώς μαγνητίστηκα τόσο πολύ που έμεινα μέχρι το τέλος.

Δεν ξέρω αν ένιωσα δέος για την ίδια τη σημασία της γιορτής και αν αναλογίστηκα το πόσο στο ντούκου την έχω περάσει εγώ στα τόσα χρόνια της ζωής μου. Δεν ξέρω τι με συγκίνησε περισσότερο. Ξέρω, όμως, ότι έφυγα λίγο διαφορετική από εκεί. Σαν να τη χρειαζόμουν αυτή τη στιγμή. Έβλεπα τα εκτάκια να τραγουδούν τα τραγούδια, άλλοι με πάθος, άλλοι βαριεστημένα, άλλοι ξεχνώντας μερικά λόγια, άλλοι κρυφοκοιτάζοντας στις σημειώσεις. Έβλεπα τους γονείς που με το ένα μάτι στο κινητό ή στο tablet που απαθανάτιζε τη γιορτή και με το άλλο στο πραγματικό γεγονός που συνέβαινε μπροστά τους, να χαίρονται και να κλείνουν το μάτι.

Δεν ξέρω ακριβώς τι μου είχε συμβεί αλλά πετούσα από τη μια σκέψη στην άλλη, έτσι ενώ ακουμπούσα με την πλάτη στο τοίχο και παρακολουθούσα όλη την αίθουσα από προνομιακή θέση, χωρίς κανείς να μπορεί να με δει. Κοιτούσα τη δασκάλα της μουσικής που με αγάπη καθοδηγούσε τα παιδιά και που, ποιος ξέρει, όταν έκανε τις σπουδές της, πόσο αγαπούσε τη μουσική, αυτό ονειρευόταν ή ήθελε κονσέρτα και άλλα τέτοια.

Είδα το κορίτσι που φοβόταν μήπως ξεχάσει τα λόγια της κατά την απαγγελία γιατί θα την μαλώσουν στο σπίτι μετά, είδα το αγόρι που βιαζόταν γιατί ήταν αγγαρεία όλη αυτή η διαδικασία, είδα τα κορίτσια που ανυπομονούσαν να πάνε βόλτα στην πλατεία μετά. Είδα τον ωραίο της τάξης, είδα την καλή μαθήτρια, είδα και εμένα κάπου εκεί, να νιώθω διαφορετικά με καλσόν και λεπτό, λευκό πουκάμισο. Είδα στα μάτια τους την έξαψη πριν την παρέλαση, την αγωνία πριν την πρώτη γυμνασίου, φαντάστηκα τις κόρες μου σε λίγα χρόνια να απαγγέλουν «Τη υπερμάχω».

Ερχόντουσαν και έφευγαν τα δάκρυα, τα έδιωχνα γιατί δεν ήθελα να γυρίσει όλη η αίθουσα και να δει μια μαμά μιας μαθήτριας της δευτέρας δημοτικού να κλαίει από συγκίνηση, ενώ το παιδί της δεν συμμετείχε καν στη γιορτή. Σκέφτηκα πόσο καλό μου έκανε στην ψυχή μου που έμεινα τελικά. Πόσο θετικά με επηρέασε αυτή η συγκίνηση, όλη αυτή η έκθεση μπροστά σε άγουρα παιδιά, που, συνήθως, τα βλέπω να πηγαινοέρχονται με γεμάτες τσάντες κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι, με όρεξη για το μέλλον τους, με καθόλου όρεξη για πολύ διάβασμα. Έπαιρναν μέρος στη γιορτή, όπως έκανα κι εγώ παλιά, χωρίς να έχω ιδέα ότι κάπου εκεί πίσω, στο βάθος, υπάρχουν μαμάδες που κλαίνε, πως ενώ τραγουδούσα τον εθνικό ύμνο, ήμουν συγχρόνως και κάτω, κρυμμένη πίσω από τους πολλούς γονείς, με κρυφά δάκρυα, μια μαμά από το μέλλον.

Να πηγαίνετε στις γιορτές του σχολείου, αν μπορείτε, να μην τις χάνετε. Φέρνουν συγκίνηση, φέρνουν κάθαρση, φέρνουν αισιοδοξία, φέρνουν το μέλλον στο παρόν, πλησιάζουν στο παρελθόν, σχεδόν το αγγίζουν, σε κάνουν να καταλάβεις πιο πολλά τώρα και να σιγοτραγουδήσεις όλους τους στίχους των τραγουδιών σωστά, χωρίς παρανοήσεις. Σε κάνουν γραφική μάνα που κλαις, αλλά τα δάκρυα είναι λυτρωτικά όταν είναι από χαρά. 

Floating profiles

photo

Τα προφίλ μας θα επιπλέουν στο διαδίκτυο ακόμη κι όταν πεθάνουμε. Αν τύχει και γίνει με κάποιον εντυπωσιακό τρόπο που θα απασχολήσει τις ειδήσεις, θα δημοσιευτούν στο Πρώτο Θέμα, φωτογραφίες που προσεκτικά τοποθετούμε καθημερινά στα social media, στα blog μας, στα stories ολούθε. Θα μάθουμε τα δυσάρεστα από εκεί, θα βάλει ο άλλος μαύρο στη φωτογραφία προφίλ του και θα γράψουμε ερωτηματικά από κάτω, «τι έγινε;», «έγινε κάτι;», γιατί δεν έχουμε συνηθίσει να μη μας το πασάρουν καθαρά αυτό που θέλουν να δείξουν οι φίλοι μας.

Συνήθως το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Πετάω χαρταετό, εσείς ήσασταν άρρωστοι και μείνατε με τη μιζέρια σας, είμαι χαρούμενη σήμερα, εσύ κλαις, πολύ φάγαμε και σήμερα, εσύ δεν πήγες σουπερμαρκετ, διαβάζουμε βιβλίο, εσύ αγράμματη θα μείνεις, κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου, εσύ μάλωσες πολύ παιδί σου σήμερα, πήγα σινεμά, εσύ πάλι όχι, τα πίνω με μια φίλη, εσύ έχεις να δεις μπαρ από τα 25, με αγαπάει ο άντρας μου, εσείς δεν κοιμάστε καν μαζί πια. Είμαι καλύτερος, πρέπει να το δεις. Το like σου δεν μου αρκεί, θέλω και ένα σχόλιο. Μην προσπερνάς, ξέρω πως με ειρωνεύεσαι, ξέρω πως θέλω να σου δείξω τη ζωή μου, τα πλούτη μου, την καλοπέρασή μου, την πραγματικά καλή μου διάθεση, τον ήλιο πάνω από το κεφάλι μου. Δεν θέλω να σου διδάξω τίποτα, δεν θέλω να σου δώσω το καλό παράδειγμα, ούτε καν συνταγή για ταραμοσαλάτα, θέλω απλώς να δεις πόσο καλά περνάω, πόσο καλύτερα από εσένα περνάω.

Και όταν πεθάνω, θα βάλεις μαύρο, θα συλλυπηθείς ηλεκτρονικά, θα κάνεις διάσημο το blog μου, θα βγάλεις στη φόρα τις σπουδές μου και το πόσο καλός άνθρωπος ήμουν. Θα αλλάξεις κανάλι, θα δεις Survivor. Θα κοιμηθείς, θα κάνεις log in στο Facebook.

Είναι η αυτοκριτική μου, γιατί λατρεύω τα social media, τα χρησιμοποιώ καθημερινά, ανεβάζω αυτά που θέλω, γράφω συνήθως θετικά και κρατάω τις πιο μαύρες σκέψεις μου για αυτό το blog ή για τον εαυτό μου. Και, φυσικά, έχω κάθε δικαίωμα να το κάνω αυτό, γιατί Ι am a sucker for technology, έχω blog από το 2005 και βρίσκομαι στο internet από τότε που άκουγα το modem να γουργουρίζει και το καλώδιο να βγαίνει κατά λάθος και να πέφτει η σύνδεση. Δεν με νοιάζουν τα πισώπλατα σχόλια που σίγουρα υπάρχουν, μα το κάνω κι εγώ η ίδια, σχολιάζω πικρόχολα, διορθώνω ορθογραφικά κλπ. Δεν προσελκύω συχνά θετική ανταπόκριση, δεν είμαι εκεί για να αρέσω πια, υπάρχουν, όμως, μερικά πραγματικά ειλικρινή σχόλια.

Δεν θέλω να με θαυμάζουν στο facebook, ούτε και έξω από αυτό, ζω τη ζωή, και γνωρίζω δυο-τρεις φίλους που δεν έχουν καν λογαριασμό και καταφέρνουν να επιβιώνουν και χωρίς. Δεν ξέρουν όμως την κούπα που έβαλα τον καφέ μου σήμερα, όπως οι followers μου στο instagram, ούτε ότι πήρα μέρος στον διαγωνισμό για το βιβλίο με retweet. Κι αυτά είναι ο μικρόκοσμός μου, το κομμάτι του που επιλέγω, εθισμένη, να δημοσιεύω. Και θα το κάνω.

Η κουζίνα της κυρίας Τσέρι

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είχα δει την ταινία με την Gwyneth Paltrow για τη Sylvia Plath. Δεν είχαν ξανακούσει τότε για την Αμερικανίδα ποιήτρια αλλά με συγκλόνισε ο τρόπος που έχασε σιγά σιγά το ενδιαφέρον για τη ζωή, έπαθε κατάθλιψη, ακόμη και για το γράψιμο και αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή της.
Θυμάμαι πολύ καλά τις σκηνές που υποτίθεται ότι απομονώνεται σε ένα σπίτι για να γράψει και αυτή περνάει όλη την ημέρα στην κουζίνα φτιάχνοντας κέικ και χαζεύοντας από το παράθυρο.
Θυμάμαι επίσης τον τρόπο που επέλεξε να αυτοκτονήσει, εισπνέοντας αέριο από τον φούρνο της κουζίνας της, αφού είχε βάλει τα παιδιά της σε ένα άλλο δωμάτιο και τους είχε δώσει φαγητό και νερό.
Η κουζίνα και η μαγειρική ήταν ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς της, σε ένα κομμάτι της ταινίας, προς το τέλος.

Οπότε, όταν ζήτησα πριν από λίγες εβδομάδες στην βιβλιοθήκη κάποιο βιβλίο με ποιήματά της, μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι πρώτον δεν την γνώριζαν καν (έχει βραβευθεί με Πούλιτζερ και είναι μια από τις σπουδαιότερες ποιήτριες στην αγγλική γλώσσα) και δεύτερον το μοναδικό βιβλίο που υπήρχε στα ράφια ήταν ένα παιδικό της.

Η έκπληξή μου ήταν μεγαλύτερη γιατί το βιβλίο αυτό λεγόταν "Η κουζίνα της κυρίας Τσέρι". Και η ιστορία αφορούσε μια κυρία, την κυρία Τσέρι που περνά πολλές ώρες στην κουζίνα μαγειρεύοντας και μιλώντας επαινετικά για τις συσκευές της "Χάρη στην υπέροχη, αστραφτερή φρυγανιέρα μας ... κάθε μέρα, εδώ και τόσα χρόνια, μας φτιάχνει ξεροψημένες φρυγανιές χωρίς να έχει χαλάσει ούτε μια φορά." ή "ξέρεις, αυτή τη καφετιέρα φτιάχνει τόσο ασυνήθιστα καλό καφέ, που καμιά φορά σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι μαγική". Τέτοιου είδους δηλώσεις κάνουν τις συσκευές περήφανες που κάνουν σωστά τη δουλειά τους αλλά συγχρόνως αρχίζουν να ζηλεύουν τη δουλειά των άλλων συσκευών.
Οπότε, με την πρώτη ευκαιρία, όταν το ζευγάρι λείπει από το σπίτι για λίγο, αποφασίζουν να αλλάξουν πόστο. Τα πουκάμισα στο φούρνο, άψητες πίτες με δαμάσκηνο στο ψυγείο, η καφετιέρα καταπίνει παγωτό, το σίδερο προσπαθεί να φτιάξει βάφλες. Ο χαμός που γίνεται στην κουζίνα είναι τρομακτικός.

Το βιβλίο είναι διασκεδαστικό μέχρι την τελευταία λέξη. Όμως, οι συμπτώσεις με την κουζίνα και την πραγματική ζωή της Sylvia Plath με έκαναν να νιώσω λίγο περίεργα. Και μου άρεσε που υπήρχε και ένας φωτεινός τόνος, κάτι το τόσο όμορφο και παράδοξο στο μυαλό της, που την παρακίνησε να γράψει ένα τέτοιο παιδικό βιβλίο.

Δυστυχώς, η ελληνική έκδοση έχει εξαντληθεί από τον εκδοτικό οίκο αλλά ίσως υπάρχει σε κάποια βιβλιοθήκη όπως η δικιά μας. Δεν βρήκα ούτε την original στο bookdepository ούτε στο amazon, κάτι που με κάνει να νιώθω ακόμη πιο περίεργα που καταφέραμε να διαβάσουμε αυτό το βιβλίο. Εμείς, πάντως, θα το επιστρέψουμε σήμερα ;-)

Αέρας αισιοδοξίας από το σπασμένο παράθυρο;

Κατεβαίνουμε την Μεσογείων με το αυτοκίνητο. Λίγο πριν τη στάση του Μετρό στο Νομισματοκοπείο, υπάρχει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο σε πολύ κακή κατάσταση.

Το βλέπει η Μιράντα και λέει: «πω πω κοιτάξτε ένα χάλια σπίτι»

Η Δανάη: «ε, εντάξει με λίγο βαψιματάκι και καινούρια παράθυρα,

 μια χαρά θα είναι».

Είναι αυτό που λέμε,, ο αισιόδοξος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο.

Βλέποντας το σόου την ορκωμοσία του Τραμπ την Παρασκευή, έχασα για λίγο την δική μου αισιοδοξία αλλά θέλω να ελπίζω πως τα πράγματα δεν θα γίνουν χειρότερα.

Το να είσαι αισιόδοξος είναι μόνο το πρώτο βήμα, βέβαια. Έτσι, αποκτάς την ηρεμία να αντιμετωπίσεις οποιοδήποτε πρόβλημα σου προκύψει: από ένα χαμηλό βαθμό στο σχολείο μέχρι έναν Πρόεδρο της Αμερικής που απεχθάνεσαι. Μπορείς να συζητήσεις τις λεπτομέρειες, να μιλήσεις για τα συναισθήματά σου και να επικοινωνήσεις. Να μην κλειστείς στον εαυτό σου, να ψάξεις για λύσεις: «ένα βαψιματάκι και καινούρια παράθυρα».

Θέλω να δώσω το καλό παράδειγμα για να έχω αισιόδοξα παιδιά δίπλα μου, με θετική αύρα, να κάνουν μεγάλα όνειρα για το μέλλον, με αυτοπεποίθηση και μια σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά.

Νομίζω το πρώτο βήμα είναι η παρατηρητικότητα και αυτό το mindfulness που διαβάζω παντού (μα παντού!). Υπάρχουν και καλές λεπτομέρειες σε μια γενική κακή κατάσταση και αν ζούμε την κάθε στιγμή, θα κάνουμε την αισιοδοξία δεύτερη φύση μας. Τοξότης speaking. 

P.S. Τη φωτογραφία την έβγαλα λίγες ημέρες μετά, επειδή ήξερα ότι θα έγραφα αυτό το κείμενο. Οδηγούσα και ζήτησα από τον Δημήτρη να μου τη βγάλει, αλλά τελικά την έβγαλα μόνη μου και νιώθω ότι πρόδωσα τον εαυτό μου που σχολιάζω όλους όσους οδηγούν και ανεβάζουν stories στο Instagram. Pitty to us all!

Life is short, buy the shoes

Δεν έχω καταλάβει πως πέρασε ένας χρόνος από τότε που έκανα το τελευταίο μου τσιγάρο. Τόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για τον καπνό του και την φούρια του καπνιστή και εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ καν πως ήταν να ψάχνεις τον αναπτήρα. Δεν ξέρω πως τα κατάφερα, αν θέλετε εμψύχωση να το κάνετε ας πούμε. Ξέρω ότι απλά το σταμάτησα, μάλλον επειδή ήθελα να ζήσω λίγο παραπάνω, γιατί μου άρεσε όλο αυτό που ζω και δεν ήθελα να το χάσω.

Έχω διαγράψει ελάχιστα πράγματα από τη ζωή μου, το κάπνισμα είναι ένα από αυτά. Δυο ανθρώπους. Κάποιες σκέψεις. 

Στην πορεία, όμως, μου άρεσε να προσθέτω πολλά. Και τώρα που μεγάλωσα, νιώθω μια μεγάλη ανάγκη να διαβάσω όλα τα βιβλία του κόσμου, να ταξιδέψω σαν τρελή παντού, να μείνω για πάντα, αν τα καταφέρω, μια WHAM (work at home mum), να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου χωρίς να με νοιάζει τι λένε οι άλλοι, να ανεβάζω φωτογραφίες στο instagram, να το παίζω γραφίστας στο etsy. 

(παρεμπιπτόντως, άρχισα να φτιάχνω εκτυπώσιμα στο etsy, ως ψηφιακά αρχεία. Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο μαγαζάκι μου στο etsy που έχει περάσει τα χίλια κύματα και έχει κάνει τέσσερα sales: ένα Αμερική, ένα Γερμανία, ένα Αυστραλία και ένα στον Δημήτρη (!) όταν δοκιμάζαμε αν δουλεύει το paypal. Τώρα θα ήθελα λίγο να δοκιμάσω με αυτά τα digital prints κι αν τρελαθείτε από τη χαρά σας μόλις τα δείτε, να μου το πείτε, μην ντραπείτε!)

Θέλω να ανοίξει ο καιρός να ξεκινήσω πάλι το περπάτημα γιατί τώρα δεν μου κάνει κέφι, αφού αφήσω τα παιδιά στο σχολείο. Τώρα μου κάνει μόνο για καφέ, τζάκι και αυτό που μου αρέσει πραγματικά: να γράφω (και να μπορώ να συνεισφέρω στον οικογενειακό προϋπολογισμό). 

Έφτιαξα και μια ωραία λίστα στο Spotify, δεν είναι κουλτουριάρικη αλλά εμένα μου αρέσει. Αν χρησιμοποιείτε το Spotify, μπορείτε να την ακούσετε με αυτό το link 

Ένα από τα πρώτα που έφτιαξα και λέω να το τηρήσω το γενικότερο mood φέτος!

2017, να σου γνωρίσω το 2016

Είχα σκοπό να γράψω ποστ πριν ξεκινήσει η νέα χρονιά αλλά δεν το έκανα.

Είχα σκοπό να γράψω κάτι και μόλις ξεκίνησε η νέα χρονιά αλλά ούτε αυτό το κατάφερα.

Δεν είναι ότι δεν πρόλαβα, είναι ότι είχα βουλιάξει σε αυτό το μελιστάλαχτο των γιορτών που τίποτα ιδιαίτερα δεν έγινε, ούτε κάποιο ταξίδι κάναμε, ούτε τρέξαμε σε χριστουγεννιάτικα τοπία, ούτε καν όλα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια δεν βγάλαμε από την αποθήκη.

Δεν χρειάστηκε να κάνουμε τίποτα, ούτε μισό σχέδιο. Διάβασα βιβλία, δούλεψα (γράφω κείμενα ακόμη και τώρα Κυριακή απόγευμα), ήρθε ο Αι Βασίλης για έναν στους τέσσερις, οι πιθανότητες να μην έρθει καν του χρόνου είναι ανησυχητικές. Κλείσαμε εισιτήρια για τέσσερις για το Mamma Mia λίγες ημέρες πριν πάμε. Αφήσαμε τα παιδιά στη μαμά μου ένα βράδυ και πήγαμε σινεμά. Είδαμε όλες τις χριστουγεννιάτικες ταινίες στην τηλεόραση. Είδαμε φίλους, μας έλειψαν φίλοι που ήταν μακριά. ΔΕΝ ΑΡΡΩΣΤΗΣΑΜΕ. Πήγαμε στην εκκλησία το πρωί των Χριστουγέννων και μετά για έναν καφέ όλοι μαζί. Κοιμόμασταν οικογενειακώς πολύ αργά και ξυπνούσαμε εξίσου αργά. Είδαμε τα ξαδέρφια μας, τα αδέρφια μας μας και φάγαμε 4-5 όλοι μαζί, σε διαφορετικές συνθέσεις, σε διαφορετικά σπίτια, με αυτή τη βαβούρα που στα 7 δεν την προσέχεις, στα 16 σε ενοχλεί, στα 25 την αποφεύγεις και στα 35 την θέλεις πίσω γιατί ξέρεις πως τικ τακ κάνει το ρολόι. Κάθε χρόνος που έρχεται δίνει και παίρνει.


Χαράζει, λοιπόν, αύριο νέο ξεκίνημα και αν και δεν έχω ιδέα πως θα καταφέρουμε να ξυπνήσουμε στις 7 και τέταρτο (7 ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΟ, χριστέ μου), μου αρέσει που το απόγευμα θα ξεστολίσω το δέντρο και τα λιγοστά χριστουγεννιάτικα που έχουμε στο σαλόνι, θα τραβήξω γραμμή και θα προχωρήσω για να ολοκληρώσω κάποια μισοτελειωμένα σχέδια του 16. Δεν προλάβαμε καινούριε χρόνε, δεν πειράζει. 2017 να σου γνωρίσω τα τελευταία bullets του 2016.

Καρπενήσι, hit the road

Η ζωή, με τους κανόνες της, τις υποχρεώσεις της, και τις ελευθερίες της, είναι σαν ένα σονέτο. Σας δίνεται η μορφή, αλλά θα πρέπει να γράψετε το σονέτο μόνοι σας.
Madeleine L'Engle, A Wrinkle in Time

Το αποφασίσαμε σχεδόν μια εβδομάδα πριν, λίγο βιαστικά, χωρίς να υπολογίσουμε σχεδόν τίποτα και we hit the road για ένα Σαββατοκύριακο στο Καρπενήσι. Φύγαμε από την Παρασκευή το πρωί, χαρίζοντας μια πονηρή ανάμνηση στα κορίτσια: μια μέρα χωρίς σχολείο, μια μέρα για εξερεύνηση με τους γονείς.
Ανέλαβα την οδήγηση για 5 ώρες περίπου, με καμία στάση τελικά γιατί δεν χρειάστηκε. Φυσικά, πλησιάζοντας, χαθήκαμε, ανεβήκαμε και κατεβήκαμε ένα βουνό και συναντήσαμε τον ευθύ δρόμο που θα έπρεπε να είχαμε ακολουθήσει.

Ευτυχώς το ξενοδοχείο μας ήταν δύσκολο να το χάσει κανείς, αφού βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο πριν φτάσεις στον Καρπενήσι (αν έρχεσαι από Λαμία).

Είχαμε επιλέξει να μείνουμε στο Oniropetra και πραγματικά δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο καταπληκτικό είναι από ΟΛΕΣ τις απόψεις.

Προφανώς και το είχαμε μεγάλη ανάγκη αυτό το Σαββατοκύριακο. Να βρεθούμε όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά μόνος του, να μιλήσουμε, να γελάσουμε, να "πάμε σαν οικογένεια" που έλεγε παλιά η Δανάη. Να χορτάσουν τον μπαμπά τους τα κορίτσια, να διαβάσω το βιβλίο μου, να περπατήσουμε στο φθινοπωρινό τοπίο. Το ξενοδοχείο, κατά κάποιο τρόπο, συνωμότησε σε αυτές μας τις επιθυμίες.

Πολλές στιγμές ησυχίας και ηρεμίας και παιχνιδιού και πολύ φαγητού. Πραγματικά, το πρωινό είναι κορυφαίο μέσα στην απλότητά του. Σαν να έχεις πάει στο σπίτι μιας φίλης σου για καφέ και έχει όλα εκείνα τα ωραία κεικ που τα κόβεις εσύ με το κομμάτι και δεν είναι τυποποιημένα, κομμένα σε φέτες για να εξυπηρετηθείς πιο εύκολα. Απίστευτη ποικιλία αλλά με μια σπιτική αίσθηση, τα μπολ, τα πιάτα, οι πιατέλες, το ψωμί και η απίστευτη κατασκευή-βιβλιοθήκη για background. Φαντάζομαι ότι όσοι έχουν επισκεφτεί την Oniropetra έχουν ανεβάσει φωτογραφία στο Instagram με αυτή τη βιβλιοθήκη.

Ο παιδότοπος του ξενοδοχείου είναι ένας από τους καλύτερους που έχουμε επισκεφτεί. Πρόκειται για πλήρως εξοπλισμένο χώρο με παιχνίδια από Plan Toys και με παιδαγωγό, η οποία βρισκόταν στον χώρο τα απογεύματα. Υπήρχε επίσης και κάτι σαν "μουσείο Barbie", ηλεκτρονικά παιχνίδια, χώρος για ζωγραφική, παζλ κλπ.

Το προσωπικό; Άψογο, διακριτικό και πάντα εκεί για να σε εξυπηρετήσει. Ούτε για μια στιγμή δεν ένιωσα ότι δεν μας είχαν το νου τους, αλλά συγχρόνως περίμεναν το δικό μας νεύμα. Ευγενικές οι κοπέλες στο σέρβις και πολύ γλυκιά και με χιούμορ η κοπέλα στη ρεσεψιόν. Άνθρωποι, με χαμόγελο, που σε φιλοξενούν. Πραγματικά αυτό δεν έχει σημασία σε ένα ξενοδοχείο.

Το δωμάτιο τεράστιο! Με ένα διπλό και δυο μονά κρεβάτια, μας κράτησε για αρκετές ώρες εκεί γιατί και ο καιρός δεν βοήθησε ιδιαίτερα τις βόλτες.

Διάβασα βιβλίο μόνη μου στο σαλόνι του ξενοδοχείου, ενώ τα κορίτσια έπαιζαν και ο Δημήτρης ήταν στο γυμναστήριο. Το βράδυ του Σαββάτου φάγαμε εκεί, επιλέγοντας burger και club sandwich. Η ίδια αίσθηση ότι κάποιος που σε φροντίζει, τα έφτιαξε για εσένα. Μαγικό.

Υπήρχαν, επίσης, τρία σκυλάκια, πολύ ΦΙΛΙΚΑ, μέχρι παρεξηγήσεως, που μας κυνηγούσαν παντού, με το που ξεμυτίζαμε από το δωμάτιο. Την Κυριακή το πρωί, ο ένας μας περίμενε έξω από την πόρτα.

Το ίδιο το Καρπενήσι ήταν ακριβώς όπως το περίμενα. Νομίζω ότι ο πεζόδρομος που έγινε σχετικά πρόσφατα το έχει βοηθήσει να αποκτήσει λίγο χαρακτήρα. Γενικά, είχε ερημιά. Επισκεφτήκαμε την εκκλησία στην πλατεία και μια μικροσκοπική παιδική χαρά.

Στο Μεγάλο Χωριό, που είναι πολύ κοντά, πήγαμε στο Λαογραφικό Μουσείο. Ήταν πραγματικά ενδιαφέρον και για τα κορίτσια.


Η επιστροφή στη βάση μας ήταν εύκολη γιατί τώρα ξέραμε που πηγαίναμε. Μας έμειναν οι φωτογραφίες και οι αναμνήσεις και η σκέψη πως μια μικρή απόδραση είναι μια απόφαση αλλά μπορεί να σου χαρίσει τόσα πολλά.

Hawaii Party

Πρέπει να προλάβω να ανεβάσω την ανάρτηση για το χαβανέζικο πάρτυ γιατί μετά θα έρθουν τα Χριστούγεννα και θα είμαστε εντελώς εκτός θέματος!

Ως γνωστόν, τα παιδιά μου έχουν γεννηθεί καταχείμωνο, οπότε όλα τα πάρτυ μας πρέπει να γίνονται εντός λόγω καιρού. Βέβαια, στην Ελλάδα ζούμε και το προηγούμενο Σάββατο πήγαμε σε ένα εκπληκτικό πάρτυ σε ανοιχτό χώρο με 20 βαθμούς! Αλλά εμείς προτιμάμε πάντα στο σπίτι με όχι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ κόσμο και με λίγο mix and match: και φτιαγμένα από εμένα και λίγα αγορασμένα. 

Και φυσικά πάντα με CONCEPT. Μα που πάω χωρίς CONCEPT;

Φέτος είχαμε τη Χαβάη! Οπότε είχαμε φούστες χαβανέζικες για όλες τις φίλες της Δανάης φτιαγμένες από δυο πλαστικά τραπεζομάντηλα μιας χρήσης και πιασμένα στη μέση με μια παραμάνα. 

Μετά έπεσε πολύ χαρτοκοπτική και επίσης έβαψα τα πλαστικά πιρούνια με χρώμα. 

Έφτιαξα τροπικά πουλιά από τον κύλινδρο του χαρτιού τουαλέτας και μεταμόρφωσα τα Ferrero σε ανανάδες! Τα marshmallows τα έκανα φλαμίνγκο. 

Τα ντόνατς έγιναν κι αυτά ανανάδες και το μενού είχε από όλα: αλμυρό κέικ και κέικ σοκολάτα, τυρόπιτες, ανανά με ζαμπόν, φρούτα, γιαουρτοζελέ, μπράουνις, μπουγάτσα, τοστάκια. 

Από δραστηριότητες είχαμε μερικές που νομίζω πέτυχαν στην υλοποίησή τους. 

Τα ονόματά τους στα χαβανέζικα. Και μια λίστα με διάφορες εκφράσεις όπως το Αλόχα κλπ. 

Τα τροπικά πουλιά μπήκαν στο χεράκι τους και πιάσανε την κουβέντα. 

Σούπερ ντούπερ σταυρόλεξο με θέμα τη Χαβάη (για μικρούς και μεγάλους)

Και μεγάλες σελίδες χαρτιού για να ζωγραφίσουν μαζί το δικό τους σύμπλεγμα νησιών. 

 Σε αυτά τα σακουλάκια που κάπως έμοιαζαν με ανανάδες ήταν το δωράκι για το τέλος, ένα μπλοκάκι που είχα κολλήσει φλαμίνγκο ένα ζαχαρωτό.
Ο ασπρόμαυρος ανανάς ήταν η πρόσκληση που τυπώσαμε για το πάρτυ. Από πίσω είναι το κείμενο.

Αυτό το πολύ εύκολο (και δεν του φαίνεται) το είχα φτιάξει και κολλήσει πάνω από το τζάκι!

Η τούρτα ήταν πολύ απλή και από πάνω είχε ομπρελίτσες. Δεν έχω μια φωτογραφία της αλλά νομίζω ότι έχει ο Δημήτρης, οπότε θα την ανεβάσω σύντομα!

Μέχρι τότε Aloha!!

Και του χρόνου!