Στρογγυλή Ζωή

Αν ήθελες να έχεις μια στρογγυλή ζωή τι θα έπρεπε να κάνεις; Αν ήθελες μια ζωή χωρίς γωνίες και απότομες στροφές που δεν ξέρεις που θα σε βγάλουν; Αν ήθελες μια καθημερινότητα με προβλέψιμες καταστάσεις, ψυχραιμία και νηφαλιότητα; Δεν ξέρω τι θα έπρεπε να κάνεις.

Γιατί η ζωή μου δεν έχει σχήμα τις μέρες αυτές. Δεν ξεκινάει κάπου, δεν τελειώνει αλλού. Οι ώρες περνάνε χωρίς να σε ρωτάνε αν πρόλαβες, αν θέλεις κι άλλο χρόνο. Ένα κενό, σαν δίνη που στριφογυρνάει, σε ρουφάει και σε πάει αλλού.
Είναι η απώλεια, το ξέρω. Δεν θέλει και πολλή σκέψη. Έχω χάσει την ηρεμία μου και αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι φαινομενικά είμαι ήσυχη. Πριν την μπόρα η νηνεμία. Κάνω τις δουλίτσες μου χωρίς παράπονα και περιφέρομαι στον χώρο σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Έχω έννοιες. Μικρές, μεγάλες, κρυφές. Όνειρα που μας ξυπνάνε μες τη νύχτα. Έχω την ανάγκη να γράψω. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, τις τελευταίες μέρες ξεκινάει μέσα μου μια ιστορία. Φράσεις σκόρπιες που υπόσχονται πολλά. Θέλω να αρχίσω να γράφω για μένα και μετά για τους άλλους. Νομίζω πως πρέπει να κάνω μια πρώτη συνάντηση με τους ήρωες μου. Αν τους συμπαθήσω ίσως τους βάλω σε δράση. Αλλιώς θα τους αφήσω να ξεκουραστούν λίγα χρόνια ακόμη στον καναπέ, δίπλα μου, ενώ εγώ θα διαβάζω για άλλους ήρωες μακριά από εδώ, που ζουν τις ζωές τους, υποφέρουν, γελάνε, πεθαίνουν, ζουν.

Μια σκέψη σε φέρνει κοντά μου
Κι εγώ τη διώχνω
Τρομάζω
Άραγε θα σου αρέσει το παραδεισένιο τοπίο;
Θα έχει δροσιά, το air condition στο φουλ
Θα έχει μπισκοτάκια, κρουασάν
Θα έχει πολλά βιβλία και λευκά χαρτιά
Για να συνεχίσεις να γράφεις

Εκπέμπω SOS

Χιονίζει από χτες, το μπαλκονάκι έγινε άσπρο. Πριν από λίγο κόπηκε και το ρεύμα. Αν δεν δώσω σημεία ζωής σύντομα, θα έχω μείνει παγωμένη στο μικρό σπίτι στο λιβάδι.

View from the top

Μου χρειάζονται περίπου 15 λεπτά να διαβάσω between the lines τα καινούρια ποστ από τα blogs που έχω επιλέξει ως τώρα (τα έβαλα και σε περίοπτη θέση στο blog μου) και μετά να σκεφτώ αν θα γράψω κι εγώ σήμερα κάτι.

Περνάει η ώρα, μπαίνω στα σάιτ με αγγελίες, τζίφος κι εκεί, κάτι άσχετα ζητάνε, οπότε δεν στέλνω βιογραφικό ούτε σήμερα.

Θα ψάξω κανένα τραγουδάκι στα charts. Έτσι κάνω, βρίσκω τραγούδια που μπορεί να μην ξέρω, να μην έχω ακούσει ποτέ και που ξέρεις, μπορεί να μου αρέσουν. Αφού είναι τόσο popular, κάτι θα λένε. Μήπως δεν έχω γούστο τελικά στη μουσική και ακούω ό,τι ακούν κι άλλοι. Όχι, μάλλον ξέρω τι μου αρέσει αλλά ψάχνω κιόλας. Είμαι σε διαρκή αναζήτηση.

Θα θελα να βάλω μια λέξη στο google και να μου βγάλει την απάντηση του τι κάνουμε τώρα. Πώς συνεχίζουμε; Πιστεύω πως αν βρω τη λέξη θα βρεθεί πολύ εύκολα η απάντηση. Όμως πρέπει πρώτα να βρω τι ζητάω.

Αν βαρεθώ πολύ το σερφάρισμα θα μπω να παίξω κανένα point and click game που μου αρέσει πολύ, να πάθω τενοντίτιδα, όμως να καταφέρω να βγω από το σπίτι, έστω και στη φαντασία. Φυσικά, πάντα με τη βοήθεια των hints, που πας χωρίς hints, πουθενά. Κι όμως χτες έλυσα ένα χωρίς βοήθεια, δεν θυμάμαι πως το λένε, όμως ήταν σχετικά εύκολο.

Μετά θα πεταχτώ να δω τι παίζει η τηλεόραση, τι έχει το ψυγείο, ο φούρνος, η κάβα κλπ. Και μετά θα ξαναέρθω εδώ. Άσε Loop, μεγάλο κόλλημα η Adsl, έχε χάρη που η δική μου lovelife πάει καλά επειδή συστεγάζεται. Αλλιώς από το msn θα μιλάγαμε κι εμείς.

Έχει πλάκα όμως γιατί είμαστε δίπλα δίπλα, ο καθένας ασχολείται με τα δικά του (αν δεν ήταν κι εκείνος ο βόμβος από τα αεροπλάνα μια χαρά θα ήμασταν). Αρκεί να πάμε σουπερμάρκετ που και που για να μην ξεμείνουμε από προμήθειες και μπορούμε να μείνουμε για πάντα εδώ. Να κατεβάσει κάποιος και τα σκουπίδια please. Θα έρχονται οι φίλοι να μας βλέπουν, να παίζουμε βρέστο πέστο, ένα παιχνίδι style taboo. Μια χαρά θα είναι.

Αλλά δεν νομίζω ότι θα μου αρέσει να είναι πάντα έτσι. Θέλω να βγω κάποια στιγμή, να κάνω μια βόλτα. Θα σκουριάσω. Είχα πει κάτι και για γυμναστήριο αλλά δεν το θυμάται κανείς οπότε κάνω τη χαζή.

Περνάει η μέρα, δεν μπορώ να πω. Παίρνω τηλέφωνο και τη μαμά μου το απόγευμα. Σε μια εβδομάδα θα είμαι κοντά της. Την Κυριακή θα είναι σαράντα μέρες περίπου από τότε. Σαν να πέρασαν χρόνια είναι. Και όταν πάει το μυαλό εκεί νομίζεις ότι είναι ένα τηλέφωνο μακριά, ένα τρόλεϊ, ένας ποδαρόδρομος. Δεν ξέρω που είναι, αν υπάρχει, δεν ξέρω αν το έχω δεχτεί. Τρομάζω που ξεχνιέμαι, ίσως δεν θα έπρεπε. Αλλά σταμάτησα να κλαίω, κι αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό.

Θα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο, μια συγγραφέας με ένα επίθετο παρακαλώ. Αλλά προχτές πήγα στον Ιανό (το καινούριο στη Σταδίου) κι έπεσα πάνω σε στοίβες βιβλίων νεοεμφανιζόμενων γυναικών και αντρών που γράφουν. Όλοι γράφουν. Κι εσύ που με διαβάζεις γράφεις, κρυφά, φανερά. Να γράψω κι εγώ; Πάντα έγραφα εγώ. Αλλά σχεδόν πάντα αυτοβιογραφικά. Τώρα δεν έχει και πολύ ενδιαφέρον. Αν είναι να γράψω θα γράψω κάτι φανταστικό. Είναι να μην αρχίσω.

Ακόμη κι η αδελφή μου γράφει, καλά αυτή πάντα γράφει (βλέπε το comment της στο ποστ με τη wish list), κι ας σνομπάρει τα παιδιά θαύματα με ονόματα μηνών και μετά να λογοκρίνεται και να αλλάζει γνώμη. Γράφει κι ίσως είναι ένας καλός τρόπος να εξωτερικεύσεις όλα αυτά που νιώθεις, να τα διαβάσεις μετά και να καταλάβεις αν αξίζει τον κόπο τελικά να σε απασχολούν. Μπορείς να κάνεις και το κόλπο του ουρανού. Να δεις τον εαυτό σου από ψηλά. Σου το έχω πει, το ξέρεις. Αν το κάνεις κάτι θα κερδίσεις. Η αποστασιοποιημένη εικόνα πάντα βοηθάει. Ε, ποια είναι αυτή εκεί κάτω και τι κάνει; Α, ωραία και ενδιαφέρουσα που είναι η ζωή της. Πολύπλοκη αλλά ωραία. Υπάρχει και το google earth αν δυσκολεύεσαι.

MISERY

Τώρα μπορώ να μιζεριάσω όσο θέλω. Να βάλω τα γυαλιά μου, να κουκουλωθώ στον καναπέ, να φάω Lila Pause, να πιω σαμπάνια με γεύση raspberry και να κλαίω τη μοίρα μου. Το ταβάνι σταμάτησε αλλά είναι λύση της στιγμής. Έλαβα αρνητική απάντηση από τη δουλειά που περίμενα. Με ξεπέταξε με ένα mail. Κι είχα τόσες ελπίδες. Από αντίδραση έστειλα δύο βιογραφικά μαζεμένα σε κάποιες αγγελίες που άφηνα μέχρι να δω αν θα μου απαντούσαν θετικά.
Το μωρό μου έρχεται αγκαλιά μου κι εγώ δεν είμαι στα καλά μου σήμερα. Θέλω να βουλιάξω στον καναπέ και να μείνω εκεί. Να κρυφτώ κάτω από την κίτρινη κουβέρτα. Δεν θέλω να είμαι άλλο ένα νούμερο στις στατιστικές περί ανεργίας γαμώτο. Στις 24 πέφτει το επίδομα, να ναι καλά κι αυτοί. Αλλά παρατράβηξε και κάτι πρέπει να γίνει.
Αύριο θα πάω να αγοράσω ένα βιβλίο για το οποίο διάβασα στο blog της psipsinel. Λέγεται «Οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο» και είναι του Albom Mitch, από τις εκδόσεις Διόπτρα. Πρέπει όμως πρώτα να τελειώσω τον «Κλειστό Κύκλο» του Τζόναθαν Κόου. Είπαμε δεν θα αφήσουμε βιβλία στη μέση φέτος.
Ελπίζω οι υπόλοιπες ημέρες αυτές της εβδομάδας να μην περάσουν έτσι βαρετά αλλά και χωρίς άγχος. Θα μου ασπρίσουν τα μαλλιά σε μια νύχτα! Κάτι πρέπει να γίνει. Το ζώδιο τι λέει;

Bad Luck

Το ταβάνι στάζει, το μάτι έχει κριθαράκι, έχω ξυπνήσει από τις 8, ο υδραυλικός δεν ήρθε, το τηλέφωνο δεν χτύπησε ακόμη, πεινάω και περιμένω να φάμε.
Μια λάμψη αισιοδοξίας στο βάθος: το πρωί το limewire κατέβαζε με 40, χτες προβλήθηκε η διαφήμιση του Δημήτρη. Ευτυχώς υπάρχουν και λόγοι για λίγα χαμόγελα.

ΣΑΦΑΡΙ ΣΤΟ ΚΟΡΩΠΙ

Σήμερα το Micra με έβγαλε ασπροπρόσωπη. Συμπεριφέρθηκε σαν πραγματικό 4Χ4, διέσχισε δρόμους και δρομάκια, πέρασε λίμνες και πετραδάκια για να φτάσει στον προορισμό του. Κορωπί φίλοι μου. Όλο το βράδυ χτες μονολογούσα… Έχω να πάω και στο Κορωπί, Παναγία μου, πώς θα φτάσω εκεί; Κι αν στρίψω λάθος; Κι αν χαθώ; Δεν ήταν καν στο χάρτη το παλιοσημείο. Κι όμως έφτασα. Και περπάτησα μέσα στις λάσπες για να φτάσω στο μεγαθήριο των μεγαλοεκδόσεων. Καλά ήταν κι εκεί. Για να δούμε. Αναμείνατε στο ακουστικό σας.
Το απόγευμα είχα άλλο ραντεβού. Το συνδύασα με window shopping στο Χαλάνδρι. Δεν πήρα τίποτα. Δεν μου άρεσε και κάτι. Θα κρατήσω τα ευρουλάκια για τις εκπτώσεις. Μόνο την Athens Voice πήρα που είναι και τζαμπέ.
Επίσης παρατήρησα σήμερα κάτι πανέμορφα κτίρια στο δρόμο για το Χαλάνδρι, την οδό Εθνικής Αντιστάσεως. Έχω περάσει χιλιάδες φορές από εκεί και δεν τα είχα δει γιατί με το αυτοκίνητο δεν βλέπω τίποτα. Ενώ σήμερα πήρα το τρόλλευ γιατί βαριόμουν να ψάχνω να παρκάρω και τα είδα όλα. Μου άρεσε πολύ το περίεργο κτίριο της Πρεσβείας της Ιαπωνίας. Είχε και κάτι άλλα σε στυλ μονοκατοικίας πολύ ωραία και φροντισμένα. Μπορεί να μην είναι σπίτια αλλά γραφεία. Ποιος ξέρει;
Βρήκα μια φωτογραφία του κτιρίου της Πρεσβείας, χαχα, το google να ναι καλά!

THE WISH LIST

Σκέφτομαι να ζητήσω μερικά πραγματάκια από τον καινούριο χρόνο (του απευθύνομαι σαν να είναι ένας ανθρωπάκος που μπορείς να πας και να του ζητήσεις ό,τι θέλεις, να το σκεφτεί και αν θέλει να στο πραγματοποιήσει) και ένα καλό μέρος είναι να τα δημοσιεύσω είναι εδώ, στο blog, μήπως και τα δει κανένας καλός άνθρωπος κι αν περνάει από το χέρι του να κάνει κάτι. Λοιπόν, ξεκινάω:

Να βρω μια δουλειά που να μου αρέσει και να θέλω να ξυπνάω το πρωί για να πάω στο γραφείο μου, μια δουλειά που να με ενδιαφέρει, που να μην με κουράζει όσες ώρες κι αν δουλεύω κι αυτή, να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν να μου μάθουν κάτι, με ανθρώπους που θα μπορώ να συνεννοηθώ και να κάνω παρέα. Μια δουλειά σε ωραίο περιβάλλον που θα με εμπνέει, που θα με κάνει να βγάλω τον καλύτερο εαυτό μου, αυτόν που είναι καλά κρυμμένος αλλά ξέρω ότι υπάρχει.

Να καταφέρω να κατανοήσω τι σημαίνει να φεύγει κάποιος από τη ζωή σου, να φεύγει από την δική του ζωή, να βρω έναν τρόπο να καταλάβω που πηγαίνει κι αν είναι καλά εκεί που πάει, αν με βλέπει, με ακούει και τον ενδιαφέρει τι συμβαίνει στον μικρόκοσμό μας. Να ξεπεράσω την απουσία, να κρατήσω όλες τις όμορφες στιγμές, να γεμίσω το κενό με αναμνήσεις και να είμαι προετοιμασμένη για όλα όσα συμβούν στο μέλλον.

Να καταφέρω να βρω τα πέντε επεισόδια της σειράς 24 season 4 που μου απομένουν και να δούμε παρεούλα σε μαραθώνιο για άλλη μια φορά τον αγαπημένο Jack Bauer να σώζει αυτόν τον κόσμο από τους τρομοκράτες.

Να νοικιάσω το δώμα σε κανένα καλό παιδί, που να πληρώνει στην ώρα του και να μην έχει παραξενιές, να γίνουμε ίσως φίλοι εκεί πάνω στα ανεμοδαρμένα ύψη.

Να διαβάσω όσα περισσότερα βιβλία μπορώ και να μην βαριέμαι να συνεχίσω, να μην αφήσω κανένα βιβλίο στη μέση, να διαβάσω και παλιά βιβλία που θα έπρεπε να είχα διαβάσει, σε μια κουβέντα να έχω κάτι να πω και εγώ για τον τζέιμς τζους κλπ κλπ, να κρατήσω λίστα με τα βιβλία μου για να σας την δείξω του χρόνου εδώ σε αυτό το blog, αν υπάρχει ακόμη.

Να δω πολλές ταινίες, copy left για οικονομία και να τις συλλέξω στο πολύ όμορφο τσαντάκι για cd, dvd που μου πήρε δώρο ο αδερφούλης μου την Πρωτοχρονιά.

Να περάσω πολύ χρόνο με τα ανίψια μου και την αδερφή μου που αγαπώ τόσο πολύ, ακούγεται τόσο μελό αλλά τα δύο διαβολάκια είναι τα μοναδικά πλάσματα στον κόσμο που με κάνουν τόσο ευτυχισμένη και μόνο που λένε το όνομά μου, να βρω τρόπους να περνάμε καλά και να μην αφήνουμε τον χρόνο να περνάει χωρίς να συναντιόμαστε να μην χάνουμε επαφή γιατί όλος ο κόσμος μου κρύβεται στα ματάκια τους.

Να διατηρήσω την όμορφη σχέση που έχω με την αγάπη, μια σχέση που έχει την έδρα της εδώ στο μικρό σπιτάκι και εξελίσσεται τόσο καλά, και έχει τόσο μέλλον. Να μιλάμε πάντα για όλα, να μην αφήνουμε να πέσει κάτι κάτω και ξεχαστεί, να μην πάμε για ύπνο θυμωμένοι, να λύνονται όλα πριν βραδιάσει και το πρωί να ανοίγουμε το παράθυρο να μπει ο χειμωνιάτικος ήλιος.

Να κάνουμε επιτέλους αυτό το ταξίδι στην Βουδαπέστη μαζί με τον αδελφό μου και το Ειρηνάκι και να περάσουμε τόσο καλά, αξέχαστα. Να φέρουμε πίσω σουβενίρ, αναμνήσεις και φωτογραφικό υλικό για να μείνει για πάντα στο άλμπουμ της καρδιάς μας.

Να μη φοβάμαι να πάω στη Σίνα, μήπως και δω ότι κάποιος λείπει από εκεί. Θα είναι εκεί η μαμά μου που είναι μέσα στην καρδιά μου και ο αδερφός μου που καλύπτει το άλλο μισό και αγωνιά για το τελευταίο παλιομάθημα στο Χημικό.

Να βρίσκω φτηνές ή ακόμη και δωρεάν εκδηλώσεις να πηγαίνω, να μην κάθομαι σπίτι και μιζεριάζω, υπάρχουν τόσο ενδιαφέροντα πράγματα που γίνονται στην Αθήνα και μερικά δεν στοιχίζουν ούτε ένα ευρώ. Να βγω, να διασκεδάσω, να περπατήσω με γαντάκια και κασκόλ γιατί πολύ γκούχου γκούχου τελευταία ακούω.

Να πάρω μίξερ να κάνω γλυκά και κέικ τα οποία δεν θα τρώω ολόκληρα γιατί η ζυγαριά παραμονεύει. Όπως ο λύκος στα παραμύθια της Παναγιώτας.

Να μην γράφω πάντα με στυλ τόσο μελό στο blog μου.

Να μπει κανένας χριστιανός να γράψει κανένα comment γιατί το blog διψάει για comments.

Να χαμογελάω.

Να κερδίσω τα καλλιστεία (χαχα, όλα είναι σχετικά)

Για να δούμε λοιπόν. Πότε θα αρχίσω να τικάρω με οκ την λίστα μου;

ΠΡΩΤΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

Έρχεται Πρωτοχρονιά πάλι και μας προλαβαίνει. Σε λίγες μέρες θα είναι εδώ. Θα ήμαστε πάλι όλοι στο τραπέζι, θα τρώμε, θα γελάμε, θα μιλάμε. Θα λείπει ο μπαμπάς. Όλα τα άλλα ίδια, σαν να μην άλλαξε τίποτα εδώ και 10 χρόνια. Τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια λόγια, οι ίδιες σκέψεις. Συννεφάκια πάνω από το κεφάλι μας, σαν τα μίκυ μάους.
Θα ήθελα να γυρίσω στη δεκαετία του 80. Άντε μπορώ πλέον να πω ότι την έζησα και την θυμάμαι. Είμαι αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι δεκαετίες ολόκληρες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.


Είμαι δέκα χρονών, δημοτικό. Κι Παναγιώτης επίσης. Η Χρυσούλα Λύκειο. Κλείνουν τα σχολεία και το σπίτι ανοίγει. Η μαμά στολίζει παντού, κατεβάζει τα χριστουγεννιάτικα, το δέντρο, τις μπάλες. Δεν θυμάμαι ποτέ να συμμετείχα στο στόλισμα του δέντρου, το θυμάμαι μόνο εκεί στη θέση του, στο χωλ ή στο σαλόνι.
Η μαμά στην κουζίνα, ο μπαμπάς στο σαλόνι κι εμείς πέρα δώθε να περιμένουμε τον Αϊ Βασίλη. Πίστευα πάντα ότι θα έρχεται από την καμινάδα. Δεν χρειαζόταν να τον δω ή να τον ακούσω. Δεν χρειάστηκε ποτέ ο μπαμπάς να ντυθεί Αϊ Βασίλης για να μας πείσει.


Περνάγαμε όμορφες γιορτές τότε. Ήσυχες και οικογενειακές. Ζεστές.
Είναι μακρινές όμως. Αν τεντώσω το χέρι μου δεν τις φτάνω. Φέτος είμαστε λιγότεροι. Είναι δύσκολο να πιστέψω σε αυτή την απώλεια. Η πραγματικότητα με τρομάζει. Έχω να φροντίσω τη μαμά. Να γίνω καλή, να σκέφτομαι πριν μιλήσω, να αγαπάω τις μικρές στιγμές που να… έφυγαν, δεν πρόλαβα να τις ζήσω.

Προσπαθώ να νιώσω ανακούφιση, να τον σκεφτώ εκεί ψηλά να λέει «μια χαρά είμαι» όμως ξέρω πως αυτός ο κόμπος που ανεβαίνει τώρα στο λαιμό μου θα είναι εκεί πάντα όταν τον σκέφτομαι.
Είναι δύσκολο να χάνεις το γονιό σου, αυτόν που σε μεγάλωσε και ήταν δίπλα σου μέχρι τώρα. Χάθηκαν κι αυτά τα Χριστούγεννα, εξαφανίστηκαν από το ημερολόγιο.

Θέλω μια δύναμη να με κρατήσει όρθια να μην πέσω. Κρατιέμαι.

ΕΦΥΓΕΣ ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ;

Αλλιώτικους θρήνους
Γέννησε αυτός ο θάνατος στον ίσκιο του
Κανείς πια δεν μπορεί να απαντήσει
Δίχως τις μάσκες του να βάλει
Δίχως τα λόγια να μετρήσει σαν κουκιά
Γιατί πρέπει το πρόσωπο να ’ναι λευκό και καθαρό
Σαν προσωπίδα
Πρέπει οι λέξεις σύντομες, λιτές
ο λόγος ανερμάτιστος
Ίδιος με βουητό βραδινής προκυμαίας
Και ραδιοφώνου που ’μεινε ανοιχτό
Πάνω σ' ένα μαρμαρένιο περβάζι κάποιο ζεστό απόγευμα.

Κάπου το βρήκα. Θα σου άρεσε άραγε;

Jingle all the way (of Kifissias)

Αυτές τις ημέρες η Αθήνα είναι ένα αργοκίνητο τέρας. Από εκείνα που ξαπλώνουν νωχελικά και βαριούνται να σηκωθούν. Σαν εμένα κάθε πρωί που ξυπνάω και δεν θέλω να αφήσω το κρεβάτι μου. Τα αυτοκίνητα στην Κηφισίας μοιάζουν ακινητοποιημένα. Μπορείς να κάνεις δυο τρεις φιλίες με τους διπλανούς, φιλίες που θα κρατήσουν για πάντα. Γιατί θα είσαι για πολύ ακόμη εκεί, το φανάρι θα αργήσει να ανάψει. Αλλά και να ανάψει ποιος σου λέει ότι θα περάσεις; Σέρνονται τα αυτοκίνητα, πρώτη, δευτέρα, θυμάσαι τα πρώτα μαθήματα οδήγησης. Στο ραδιόφωνο μουσικές, άλλες άγνωστες, άλλες γνωστές, στο πίσω κάθισμα η μαμά σου που σου λέει να πας από τον παράδρομο. Δίπλα σου ο ψύχραιμος της παρέας απολαμβάνει τη σκηνή και κάτι σκέφτεται.



Είναι ωραίο να οδηγείς στην Αθήνα, αν έχεις λεφτά για βενζίνη. Αν έχεις χρόνο μπορείς να τη διασχίσεις σε λιγότερο από μία μέρα! Εσύ μπορείς να κάνεις Μαρούσι – Αμπελόκηποι σε 45 λεπτά; Για μια απόσταση δηλαδή το πολύ 10 χλμ.; Δεν θέλει πολύ προσπάθεια, απλά βγες στην Κηφισίας μετά τις 9. Την ώρα που κλείνουν τα μαγαζιά της ευδαιμονίας και ο κόσμος πάει σπιτάκι του με το πορτμπαγκάζ γεμάτο σακουλίτσες που κρύβουν χαρά και απέραντη ομορφιά.



Ο κόσμος ψωνίζει. Είναι μέρες γιορτών. Το The Mall ήταν γεμάτο πάλι χτες. Χωρίς εκνευρισμούς, ο κόσμος ψώνιζε ήρεμος, μπαινοβγαίνοντας στα μαγαζιά. Ο κόσμος προφανώς έχει λεφτά. Και έχει από τόσα να διαλέξει που τρελαίνεται. Η ποικιλία στα ρούχα φτάνει στο απροχώρητο. Τι κι αν θέλεις να αγοράσεις μια μπλούζα. Πρέπει να τις δεις όλες για να αποφασίσεις. Ποια είναι η καλύτερη και ποια αξίζει τα λεφτά της; Ποια θα σε βγάλει ασπροπρόσωπη στις φιλενάδες; Ποια θα αντέξει στο χρόνο; Κι ας μην αντέξει, σε λίγες μέρες θα πάρεις κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη.



Ο πατέρας είναι στο ΜΗΤΕΡΑ, κι η μητέρα ανεβοκατεβαίνει την Κηφισίας. Έρχεται καινούριος χρόνος. Κάτι κρύβει κι αυτός. Αλλαγές που θα τινάξουν την μπάνκα στον αέρα. Όση ψυχραιμία κι αν δείξω, κάποιος θα με καταλάβει. Κι όμως, είναι κάποια πράγματα που δεν μπορείς να πεις πουθενά. Είναι σκέψεις για το κακό που μπορεί να έρθει, μικρές στιγμές που θα μάθεις να εκτιμάς, όταν θα μεγαλώσεις.



Μένω στάσιμη σε έναν κόσμο με εξελίξεις. Η φιλενάδα πάει ταξίδι μακρινό, ο Τσαγκαρουσιάνος έβγαλε νέα εφημερίδα, ο Μαστοράκης τρώγεται με το Λιάτσο και την Τατιάνα, η Ντόρα άναψε το δέντρο χτες. Η ζωή περνά γρήγορα, πιο γρήγορα από όσο νομίζω. Θα την προλάβω;

ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ

...τα γεννέθλια μου. Όποιος τα θυμήθηκε τα θυμήθηκε. Όχι δεν έχω παράπονο. Και με το παραπάνω μάλιστα. Και δεν με νοιάζει που προστέθηκε άλλος ένας χρόνος, το θέμα είναι τι κάνεις με όλο αυτόν τον χρόνο, γιατί τον τελευταίο καιρό έχω πολύ. Από τον καναπέ στο κρεββάτι κι από εκεί στο σούπερμαρκετ και μετά είναι να μην κολλήσω εδώ στο ίντερνετ. Πολύς χρόνος. Άντε να διάβασω κανένα βιβλίο, κανένα περιοδικό, τη μοίρα μου, την τύχη μου, το μέλλον μου, τα ζώδια. Δεν είναι ότι βαριέμαι, είναι ότι συνηθίζω στην αδράνεια. Κι όταν θα έρθει η δουλειά, γιατί που θα πάει κάποια στιγμή θα χτυπήσει το ρημαδοτηλέφωνο, θα πάθω σοκ.
Πολύς χρόνος λοιπόν. Και σκέψη καμία. Όλες οι ιδέες έρχονται λίγο πριν κοιμηθώ. Βομβαρδίζουν το κεφάλι μου μία μία. Μου έρχεται μερικές φορές να σηκωθώ και να αρχίσω να γράφω. Είναι σαν ο εγκέφαλος όλη μέρα να υπολειτουργεί και μόλις πάω να κοιμηθώ εγώ να ξυπνάει αυτός. Δεν συντονιζόμαστε. Δεν ανησυχώ όμως. Δεν είμαι, ούτε θα γίνω Sylvia Plath.
Κάτι θα γίνω, αλλά δεν το ξέρω ακόμη. Προς το παρόν αφήστε με να αερολογώ εδώ. Δωρεάν δεν είναι; Εξάλλου δεν με βλέπει κανείς. Είναι σαν να γράφω στο word μου.
Κοίτα αυτό που βρήκα!
Αυτοί που ξέρουν
ζωντανά τα όνειρά τους
ν’ αγγίζουν
Αυτοί που ξέρουν
μες στο Τίποτα ν’ αντέχουν
να ελπίζουν
Όσοι ακόμα προσπαθούν
απ’ το σκοτάδι φως να δουν
να βγαίνει
Ανήκουν τώρα στη γενιά
με το σημάδι στη καρδιά
που επιμένει.

Χάνω την έμπνευσή μου

...με τη παλιοσύνδεση. Σκέφτομαι κάτι να μπω να γράψω και μέχρι να ανοίξει η παλιοσελίδα μου φεύγει η έμπνευση. Να χαρώ εγώ την adsl. Anyway ας το ξεχάσω προσωρινά. Η σελίδα άνοιξε και είναι όλη δικιά μου.
Χτες το βράδυ δεν είχαμε και πολλά κέφια για έξω. Όμως κανονίσαμε να βγούμε έτσι για αλλαγή. Πήγαμε στου Ψυρρή με το αυτοκίνητο. Κατά τις 12. Μέγα λάθος. Άντε να βρεις να παρκάρεις. Ευτυχώς εκείνη την ώρα τελειώνανε τα θέατρα και κάτι γινόταν. Μετά από τρεις γύρους βρήκα θέση σε ένα στενό δρομάκι και πάρκαρα με τη μία. Είμαι driver.
Πήγαμε στο Motel. Είχε, λέει η Ναυσικά, τους Sylicon Soul. Πηγαίνοντας το ακούσαμε και στο ραδιόφωνο. Ήταν big event. Μπήκαμε στις δωδεκάμισι. Νωρίς νωρίς δηλαδή. Ερημιά. Βρήκαμε και κάτσαμε στο μπαρ. Μαλώσαμε λίγο με τον μπάρμαν με τις καρό τιράντες για το που θα βάλουμε τα παλτό μας. Τελικά τα στριμώξαμε κάτω από ένα μπαράκι. Το μαγαζάκι γέμισε. Κόσμος από παντού. Λίγο δηθεν. Όλοι γνωστοί μεταξύ τους μου φαινόντουσαν. Είναι που δεν βγαίνουμε συχνά, δεν έχουμε στεκι. Αλλιώς θα παίζαμε σφαλιάρες με όλους εκεί μέσα. Ωραία μουσική δεν λέω. Dance. Ό,τι πρέπει για μένα που δεν χορεύω. Απλά κουνιέμαι. Πλάκα είχε όμως. Και 20 ευρώ η είσοδος. Φύγαμε κατά τις 3μιση. Στην έξοδο ένας μασκαράς έριξε σχεδόν όλο το ποτό του πάνω στην πλάτη μου. Μέχρι το βρακί μου πήγε. Δεν με κέρναγε κανένα σφηνάκι καλύτερα;
Χάρηκα που είδα τον Χαρούλη και τα κορίτσια. Ήταν μια ωραία, τυπική βραδιά. Αν δεν φόραγα κι εκείνα τα τακούνια τώρα θα ήμουν μια χαρά.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΙ ΒΑΣΙΛΗ

Νομίζω πώς ήρθε η ώρα να γράψω το γράμμα μου στον Άγιο Βασίλη, να του ζητήσω αυτά που θέλω. Θα το γράψω τώρα, νωρίς, νωρίς για να προλάβει. Του δίνω ένα μήνα διορία.

• Θέλω λεφτά (για να σας πάρω δώρα βρε κουτά)
• Θέλω δουλειά (για να πάρω εκείνα τα λεφτά που λέγαμε)
• Θέλω να είμαι όμορφη φέτος τα Χριστούγεννα (και γλυκιά και ήρεμη και καλή)
• Θέλω όλοι οι δικοί μου άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι (να χαμογελάσει κι η μαμά μου)
• Θέλω να κλείσουμε γρήγορα το ταξίδι για τη Βουδαπέστη για να ξέρω πότε να βάλω την αντίστροφη μέτρηση.
• Θέλω να μην πάρω πολλά δώρα τα Χριστούγεννα, λίγα και καλά (εξάλλου έχω και γεννέθλια νωρίτερα ;-) )
• Θέλω να βρω έναν τρόπο να αυξηθεί η ταχύτητα στη σύνδεση μου (άγιε μου βασίλη βάλε ένα χεράκι)
• Θέλω να κάνω βόλτες στην Αθήνα σαν τουρίστας
• Θέλω να φτιάξω το αυτοκίνητο (κάτι ψιλά όχι τίποτα σοβαρό)
• Θέλω να χάσω εκείνα τα κιλά που λέγαμε (αλλά δεν καίγομαι κιόλας)
• Θέλω να σκεφτώ αν αξίζει να συνεχίσω αυτό το γράμμα, αυτό το blog, αυτό το στυλ ζωής.

Love actually

Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί κατέβασα (κρύβε λόγια) το Love Actually και θα το δω το βραδάκι. Πολύ όμορφη ταινία, ό,τι πρέπει για τα Χριστούγεννα. Ακόμη βέβαια δεν μπήκε ο Δεκέμβριος αλλά...

It's written in the wind,
It's everywhere I go,
So if you really love Christmas,
C'mon and let it snow
Και ο Hugh Grant γλύκας!

P.S. Πήγα και στο The Mall σήμερα, αλλά κουράζομαι και μόνο που το σκέφτομαι. Μπορεί να γράψω μια άλλη φορά για αυτή την εμπειρία μου!

Ευτυχία...

Η ευτυχία μοιάζει με πεταλούδα, που όταν την κυνηγάς βρίσκεται πάντα λίγο μακρύτερα από το χέρι σου, ενώ αν σταθείς ακίνητος μπορεί να έρθει και να καθήσει ανάλαφρα πάνω σου.
Το είπε κάποιος, το κοπιάρω και σας το χαρίζω. Είναι μια ευτυχισμένη μέρα σήμερα.

Η ζωή μου σε αριθμούς so far

Είχα 2 σοβαρές σχέσεις. Τώρα έχω 1.
Είχα 3 φίλους. Ο ένας ήταν άντρας. Τώρα έχω έναν.
Έχω ταξιδέψει σε 5 ευρωπαϊκές πόλεις.
Σε μερικές από αυτές έχω πάει πάνω από 2 φορές.
Κουβαλάω 27 χρόνια στην πλάτη μου.
Έχω 1 αδερφό και μία αδερφή.
Έχω αλλάξει 3 σπίτια, το ένα ήταν το πατρικό μου.
Ξέρω 3 ξένες γλώσσες.
οδηγώ εδώ και 2 χρόνια
άλλαξα 5 κινητά τηλέφωνα τα τελευταία 10 χρόνια
δεν έχω πιάσει πάνω από 2 νούμερα στο τζόκερ.
Πίνω δύο καφέδες κάθε μέρα.
Καπνίζω σχεδόν ένα πακέτο τη μέρα.
Έχω πάθει πνευμονία 1 φορά.
Έχω νοσηλευτεί άλλη 1.
Έχω αλλάξει το χρώμα των μαλλιών μου 3 φορές.
Το ξανθό το έκανα γιατί μου το ζήτησε εκείνος.
Τώρα είμαι καστανή.
Έχω φτάσει 59 κιλά.
Τώρα είμαι 63.
Άλλα 4.
Δεν έχω βγάλει πάνω από 1.000 ευρώ σε ένα μήνα.
Θέλω να βγάζω πάνω από 1.500.
Έχω ερωτευτεί χιλιάδες φορές, έχω ενθουσιαστεί δέκα χιλιάδες, έχω αγαπήσει μία.
Έχω διαγράψει 3 άτομα από τη ζωή μου.
Αρραβωνιάστηκα πριν 6 μήνες.
Τον γνωρίζω 27 χρόνια.
Με φίλησαν πρώτη φορά σε μια παραλία.
Μπαίνω στο internet 3-4 φορές τη μέρα.
Μερικές φορές ξεχνάω να βγω.
Έχω ένα blog.
Το βιογραφικό μου καλύπτει 1 σελίδα Α4.
Έχω έναν στόχο αυτή την εποχή.
Να βρω δουλειά.
Έχω αλλάξει τρεις υπολογιστές. Ένα pc, ένα mac και τώρα ένα laptop.
Είμαι 1.60.
Έχω σκεφτεί μία φορά να αυτοκτονήσω. Στα 17.
Έχω δύο ανιψάκια. Δεν ξέρω ποιο αγαπώ πιο πολύ από τα δύο.
Κάνω κακές σκέψεις 10 φορές το μήνα.
Προσπαθώ να σκεφτώ θετικά τις υπόλοιπες ημέρες.
Έχω αφήσει στη μέση τουλάχιστον 15 βιβλία.
Στη μία εβδομάδα που έχω blog έχει μπει μόνο ένα άτομο να σχολιάσει.
Κι αυτός ήταν ο αδερφός μου.


Εμπνεύστηκα για αυτό το ποστ από ένα άλλο blog και σκέφτομαι επί μισή ώρα αν θα πρέπει να το αναφέρω εδώ.

ΤΡΟΜΑΖΩ

Έχω πραγματικά τρομάξει με το τι γράφει ο καθένας στο blog του. Διαβάζω κατεβατά αγνώστων εδώ και δυο ώρες τώρα και έχω εθιστεί. Πόσα να βάλω στα favourites, να παρακολουθώ τη ζωή τους, χωρίς να επεμβαίνω, έτσι απλά να διαβάζω τα νέα τους και τις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις; Είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα εκεί έξω;

Διαβάζω τα πρώτα ποστ σε κάθε blog που ανοίγω. Να δω πόσο δειλά ξεκίνησαν και τι τέρατα έχουν γίνει. Λες κι εγώ σε λίγους μήνες να έχω φτιάξει το δικό μου μπεν χουρ. Μετά από λίγο γράφεις μόνο για να σε διαβάζουν οι άλλοι. Αλλιώς θα έγραφες στο τετράδιο σου, αυτό με τις καρδούλες. Θα έχουν ταλέντο όμως μερικοί. Δεν γίνεται αλλιώς, αφού έχω κολλήσει τη μούρη μου στην οθόνη και ρουφάω ιστορίες. Τι να πω; Είναι περίεργο αυτό που μου συμβαίνει. Όπως την πρώτη μέρα που μπήκα στο ίντερνετ, στο icq πριν τόσα χρόνια και ανακάλυψα έναν κόσμο ολόκληρο. Ψεύτικο; Αληθινό; Αυτό με τα Blog ου καθενός είναι απίστευτο, πιο τρομακτικό. Θα συνεχίσω το scary εγχείρημα μου αύριο, που θα είμαι πάλι μοναχούλα!

Το κινεζάκι ψάχνει για δουλειά

Αγόρασα μια πολύ όμορφη μπλουζίτσα σήμερα από ένα κινέζικο που έχει ανοίξει εδώ κοντά. Τα κινεζάκια χέζονται στο χρήμα... Μήπως κάνω κάτι λάθος; Πήγα για interview σήμερα και ήταν καλά... Αναμείνατε στο ακουστικό σας. Ποιός ξέρει; Ίσως αυτή τη φορά να είμαι τυχερή.
Εντωμεταξύ οι ημέρες περνάνε, με δουλίτσα στο σπίτι, καφέδες και τσιγάρα και που και που κανένα ευρώ. Έτσι για να παίρνουμε καμιά μπλουζίτσα low budget.

Ένα μικρό Λονδίνο (αλλά εμείς στη Βουδαπέστη)

Αν το δείς θετικά, η Αθήνα σήμερα είναι σαν το Λονδίνο. Βρέχει, έχει καταχνιά κι αν στρίψεις στη γωνία μπορείς να δεις το Χάροντς να σε περιμένει να ξοδέψεις λεφτά. Όμως είμαι στην Αθήνα και θα μείνω στο σπίτι σήμερα γιατί κάνει κρυο και δεν έχω όρεξη να βγω έξω.
Σήμερα όμως είναι μια πολύ σημαντική ημέρα γιατί αποφασίσαμε με Δημήτρη και Farinaki να πάμε ταξιδάκι στη Βουδαπέστη. Τώρα πρέπει να το πουμε και στο Ειρηνάκι και κλείσαμε. Πρέπει να αρχίσω να κάνω πρόγραμμα. Αγχώθηκα τώρα.

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΛΙΒΑΔΙ

Θα είναι σαν ένα μικρό σπιτάκι όπου θα περνάω τον χρόνο μου, όταν έχω χρόνο, ή όταν θα νομίζω ότι έχω και θα καλώ τους φίλους μου να το επισκεφτούν. Μπορεί να είναι μικρό αλλά χωράμε όλοι. Κάπως έτσι το φαντάζομαι.