Θέλω να μου φέρεις...

θέλω caprice, κάσιους, πατατάκια, σοκοφρέτα, lila pause, ένα στριφτό κι ένα κομμάτι πίτσα

Still summer!

Αυτές οι εβδομάδες περνάνε νεράκι και δεν σχολιάζω το γεγονός ότι πλέον μετράω το χρόνο σε εβδομάδες και όχι σε μήνες. Πότε πήγαμε από τη 19η στην 25, ένας Θεός ξέρει. Είναι που είναι καλοκαιράκι, είναι που πέρασε το περίεργο πρώτο διάστημα με τις πολλές αγωνίες, που ξεπεράσαμε το καίριο υπερηχογράφημα και τώρα το παίζουμε άνετοι. Για λίγο. Γιατί τώρα πρέπει να ασχοληθούμε με το παιδικό δωμάτιο. Και έχουμε μια εβδομάδα μέχρι να τελειώσουν οι εκπτώσεις αν και απ’ ό,τι καταλάβαμε στην πρώτη διερευνητική βόλτα, δεν παίζουν και μεγάλες εκπτώσεις σε αυτά τα είδη. Βέβαια και 10% να σου δίνουν, θα το πάρεις αλλά το πρώτο σοκ με τις τιμές στα κρεβατάκια το πάθαμε. Και μετά όταν βλέπεις ότι υπάρχουν και κάποια πολύ πιο φθηνά σε πιάνουν οι τύψεις και θυμάσαι κάτι παλιές, cult εκπομπές του Ευαγγελάτου που είχε βγάλει σκάρτα όλα τα ξύλινα παιδικά κρεβάτια! Και δώστου νευράκια και ένα τέρας να ξυπνάει μέσα μου, που ούτε κι εγώ το αναγνωρίζω, μέχρι να σβήσω τις φωτιές που βγάζει η φλογερή του γλώσσα, όλοι οι άλλοι έχουν απομακρυνθεί, κουνώντας το κεφάλι. Και μετά γίνομαι πάλι γλυκιά και καλή, μέχρι νεοτέρας. Μεγάλη υπομονή οι γύρω μου!

Εν τω μεταξύ έχω δει ό,τι ταινία κυκλοφορεί γύρω από την εγκυμοσύνη, το προδίδουν και οι τίτλοι τους: Knocked up, Labor Pains, Baby on Board, Baby Mama και χτες είδαμε και ένα θρίλερ το Grace με ένα μωρό που γεννήθηκε λίγο διαβολικό και δεν ήθελε γάλα αλλά αίμα… και η μάνα του στράγγιζε τις μπριζόλες για να του δώσει αίμα με το μπιμπερό, αφού της είχε φάει το μισό βυζί. Ό,τι πρέπει για να μπω στο κλίμα του θηλασμού το εργάκι!! Επίσης, πολύ ευχαρίστως βλέπω το «Νόμος και Τάξη» όποτε το πετυχαίνω στον Alpha και αναμένω με αγωνία τα νέα επεισόδια του Grey’s Anatomy από Σεπτέμβριο. Επίσης, έπεσαν στην αντίληψη μου κάτι ωραίες σειρές που θα αρχίσουν στον Σκάι από τον άλλο μήνα. Και να μη σχολιαστεί το γεγονός ότι διαβάζω το «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας» και θα συνεχίσω και με το «Όσα παίρνει ο άνεμος».

Το κοριτσάκι ρίχνει μπουνιές και κλοτσιές, τις οποίες ευχαριστιέμαι δεόντως. Η κοιλίτσα έχει μεν κάνει την εμφάνισή της αλλά έχει χάσει την αντιστοιχία με τις εβδομάδες που κουβαλάει. Το μωρό στα γραμμάρια του πάντως και η ζυγαριά δεν ασθμαίνει προς το παρόν πολύ, οπότε έχουμε περιθώριο και για κανένα παγωτάκι, το οποίο θα αντάλλασσα ευχαρίστως με ένα cheesecake!

Μέσα σε όλα, έχασα έναν τακτικό αναγνώστη του blog, το αδερφάκι μου κατατάχτηκε στα ελληνικά στρατά και μπορούμε πλέον όλοι να αισθανόμαστε ασφαλείς. Η ψυχούλα, εκεί που κοιμόταν στις 6 από τα ξενύχτια, τώρα ξυπνάει στις 6 και τρέχει, δίκιο είχε η μάνα για μια προπαρασκευαστική περίοδο προσαρμογής, αλλά αυτός έπεσε με τα μούτρα και δεν είναι «ακριβώς camping», λέει! Κουράγιο!

Εδώ ο αδερφός μου λίγο καιρό πριν παρουσιαστεί φτιάχνει cocktail στην κουζίνα μου!

Εδώ η Παναγιώτα παίρνει το απογευματινό της στο κρεβάτι, μια μέρα από τις ολιγοήμερες, κοινές μας διακοπές στην Αιδηψό!Εγώ, ψάχνοντας την κοιλιά μου!Η θέα από το μπαλκόνι μας στην Αιδηψό! Δεν υπάρχει καλύτερο!

Απόπειρα επαφής

Τι τέλεια αίσθηση το να μαζεύεις τα ωραιότερα καλοκαιρινά σου ρούχα σε μια βαλίτσα, μαζί με κολιεδάκια, βραχιολάκια, παπουτσάκια, μαντηλάκια για να φύγεις για λίγες ημέρες. Εξίσου ωραίο με το να επιστρέφεις και να βάζεις τη μισή βαλίτσα στο πλυντήριο, βάζοντας το μισό σου μυαλό σε mood επιστροφής.

Μου αρέσει να καίει το μπράτσο μου από την αλμύρα και να βάζω αντηλιακό που μυρίζει πεπόνι και να μοσχοβολάει όλη η παραλία. Μου αρέσει τόσο όσο όταν αρχές Σεπτεμβρίου, νιώθω μια ψύχρα στη βεράντα και βάζω μια ζακέτα για να μην κρυώσω.

Μου αρέσουν οι στιγμές που δεν βάζω γλώσσα μέσα, έχω απεριόριστη όρεξη να μιλήσω και σε κάνω να γελάς με τις εξυπνάδες μου, ξεκαρδιζόμαστε. Και μετά μου αρέσει και όταν υπάρχει σιωπή στο σπίτι ή μόνο μουσική, κανένα δάκρυ αγωνίας ή ορμονών και αναμνήσεις που φτιάχνουμε για το μέλλον.

Αυτό που νιώθω για το μωρό μου, που το γνωρίζω τόσο καλά από τον τρόπο που ξυπνάμε μαζί, που ηρεμούμε μαζί, που αντιδρούμε στο χάδι του μπαμπά, κι από το γλυκό προφίλ του στο τυπωμένο γυαλιστερό χαρτί του υπέρηχου, δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Ίσως μόνο, με την αίσθηση, που μόνο με τη φαντασία αγγίζω, του να το πάρω πραγματικά στην αγκαλιά μου σε 3 μήνες.



Πόσο διαφορετικό είναι αυτό το καλοκαίρι…

Πάμε για βουτιές

Περισσότερες εδώ

Τα βάψαμε ροζ!

Ναι κυρίες και κύριοι, δεν τα βάψαμε μαύρα, τα βάψαμε ροζ, ξεπεράσαμε προς στιγμή το σοκ, απορρίψαμε την ιδέα να κάνουμε μήνυση για ψυχική οδύνη και σκεφτήκαμε ότι αυτό το μωρό είναι όλο εκπλήξεις. Think Pink λοιπόν!
Έχω αρχίσει ήδη το project-φωτογράφιση με την κοιλιά να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, και γράφω και κάτι λίγα λογάκια, μήπως και φτιάξω κάτι, σαν αναμνηστικό για τους μήνες που περιμένουμε το μωρό μας!
Θα φύγουμε για πολύ λίγες ημέρες και όταν γυρίσουμε θα κάνουμε μια έρευνα για τις πρώτες αγορές.

Wedding entrance

Αυτή τη στιγμή που γράφω δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου.... από τα γέλια... (εντάξει δεν είναι και τόσο δύσκολο να κλάψω, είπαμε αυτές τις ημέρες) και η επισκεψιμότητα του παρακάτω video πλησιάζει αισίως τα 4.5 εκατομμύρια!!! Ανέβηκε στο you tube μόλις πριν από 6 ημέρες και τα σχόλια έχουν φτάσει τα 22.000.

Θα μπορούσε να είναι και viral για το τραγούδι, είναι του Chris Brown, το Forever, αλλά έχει βγει εδώ και ένα χρόνο περίπου! Αλλά δεν τον χάλασε τον Chris να ασχολούμαστε με το τραγούδι και να ξεχάσουμε αυτό.

Επίσης μου θύμισε και αυτό που είναι εξίσου αστείο!

junk

Ενώ έσβηνα τα junk mail μου έπεσε το μάτι μου πάνω σε αυτό το email με τίτλο Complaint, και το άνοιξα να το διαβάσω…



Αγαπητοί Φίλοι:
Ευχαριστούμε για την ανάγνωση της επιστολής.
(κάτσε ακόμη δεν ξέρεις ότι θα την διαβάσω ολόκληρη)

Ελπίζω ότι οι παρακάτω πληροφορίες μπορεί να είναι χρήσιμη.
(χρησιμότατη αν αφήνατε λίγο το systran στην άκρη και προσλαμβάνατε κανένα μεταφραστή)

Είμαστε μια εταιρία που πουλάει ηλεκτρονικά είδη (φορητοί υπολογιστές, ψηφιακές κάμερες, τηλεόραση LCD, GPS, κινητά τηλέφωνα, MP4, κονσόλα παιχνιδιών, κλπ.) και κάποιες μοτοσικλέτες.
(μιλάμε για ποικιλία, όχι αστεία, μας πήραν είδηση ότι συλλέγουμε gadgets, τώρα για τις μοτοσικλέτες δεν ξέρω πως τις κόλλησαν, θα είχαν περισσέψει από προηγούμενη business)

Υπόσχεση της άριστης ποιότητας και απαιτητική χρήματα.
(δηλαδή βάλε τα δυνατά σου να καταλάβεις από τα συμφραζόμενα και θα βγάλεις νόημα)

Εμείς έχουμε κάνει το εξωτερικό εμπόριο για πολλά χρόνια σε όλο τον κόσμο και κέρδισε μερίδιο της αγοράς και ορισμένες εξαιρετική φήμη.
(μετοχές πουλάτε;)

Καλή ποιότητα και την αξιοπιστία των υπηρεσιών με τις επιχειρήσεις μπορεί να σταθεί πολύ.
(να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων;;;)

Website: www.kowsde.com
MSN: kowsde@hotmail.com
E-mail: kowsde@kowsde.com

Καλώς ήρθατε σας έρευνα. Σε ευχαριστώ
(που πήγε ο πληθυντικός ευγενείας; Ντροπή.)

Καμιά σαν αυτή την αγάπη!

Η Παναγιώτα μετακόμισε τόσο κοντά μου που νομίζω πως θα πετάξω από τη χαρά μου. Κι αυτή, γιατί προετοιμάζεται για τον ερχομό του μωρού, για το οποίο θα είναι τόσο χρήσιμη η παρουσία της, κι ας …«στράβωσε» για λίγο όταν έμαθε πως δεν είναι κοριτσάκι.

Συζήτηση ιατρικού περιεχομένου για τα πρώτα σκιρτήματα του μωρού.

- Παναγιώτα, νομίζω ότι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω το μωρό. Σαν να κουνιέται κάτι, σαν να γουργουρίζει η κοιλιά μου. Αλλά δεν είμαι σίγουρη.

(παίρνει ύφος μεγαλογιατρού, κατεβάζει τα μάτια σκεπτόμενη και αποφαίνεται)

- Λοιπόν, θα σου κάνω μια ερώτηση για να δούμε αν είναι το μωρό. Όταν το νιώθεις αυτό, μετά …πεινάς;

- Όχι.

(με αφοπλιστική βεβαιότητα)

- Άρα είναι το μωρό!

Ατάκα συμπαράστασης (για το γεγονός ότι πρέπει να ξαναδώσω τη Φιλοσοφία του ΕΑΠ σε λίγες ημέρες αφού δεν κατάφερα να την περάσω με την πρώτη…)

- Και να περάσεις το μάθημα, ο Θεός να κάνει να το περάσεις! Γιατί δεν πρέπει να στεναχωριέσαι, γιατί αν στενοχωριέσαι εσύ, στεναχωριέται και το μωρό!

Όταν ο Χίτλερ έμαθε τα νέα...

New info!

Προχτές που είχαμε πάει στο γυναικολόγο, ο γιατρός είχε όρεξη και ώρα για κουβέντα. Έτσι μέχρι να φτάσουμε στο δωμάτιο με τον υπέρηχο, να ζυγιστώ (μπλιαχ), να μου πάρουν την πίεση, να ξαπλώσω, να ξεβρακωθώ (εντάξει τη μπλούζα σήκωσα λιγάκι) και να βάλει το μαραφέτι στην κοιλιά μου πέρασε κανένα τεταρτάκι. Δεν τρώγαμε τα νύχια μας, απλά συμμετείχαμε ενεργά και με αληθινό ενδιαφέρον στη συζήτηση που είχαμε ανοίξει, για το πόσο κάνει ο υπέρηχος και αν μπορούμε να πάρουμε κι εμείς ένα με leasing (κάνει όσο ένα Grand Cherokee, οπότε αν βρούμε τα λεφτά θα προτιμήσουμε το αυτοκίνητο), κάτι για σινεμά και πόσο μπορούν να σου χαλάσουν μια ταινία άντρες που βαριούνται μετά το πρώτο ημίωρο κλπ, κλπ. Ενδιαφέροντα όλα αυτά και αστεία, μόνο όμως αν πας για καφέ και όχι αν έχεις έρθει με την ελπίδα ότι (στην 17^η εβδομάδα φτάσαμε αγκομαχώντας από την αγωνία ρε γαμώτο) θα δούμε κανένα φύλο ή να ξανάρθουμε σε κανένα μήνα;;

Η αλήθεια είναι πως ανησυχούσα για τη σωματική ακεραιότητα του σπορακίου περισσότερο παρά για το φύλο γιατί πριν δυο εβδομάδες είχα μπει σε ένα σκάφος, ατρόμητη κι ωραία (είμαστε και σκαφάτοι, τι να κάνουμε;) και σε κάτι κυματάκια έκανε ντάπα ντούπα και υπέθεσα ότι θα δούμε το μωρό να φορά σωσίβιο και να παίρνει δραμαμίνες στην καλύτερη περίπτωση, να φορά το μαγιό της Pamela Anderson στην χειρότερη!

Άνθρωπος στη θάλασσα!

Οπότε αφού φωτιστηκε η οθόνη και εμφανίστηκε το μωρό, χωρίς τίτλους αρχής, και μετά ακούσαμε και το soundtrack (γλυκιά καρδούλα να χτυπά σαν να καλπάζουν άλογα) ηρεμήσαμε και επανήλθε το θέμα του φύλου. Ο γιατρός είπε ότι είναι σε καλή θέση και αποφάνθηκε ότι μπορεί να μας διαφωτίσει, αν θέλουμε! Στο άκουσμα της αγγλιστί φράσης «It’s a boy!» η *αγάπη* εξαφανίστηκε από το δωμάτιο πανηγύριζοντας κάποιο γκολ του Ολυμπιακού και επανήλθε μετά από κάποια δευτερόλεπτα τροπαιούχος…

Από εκείνη τη στιγμή, όλα μπήκαν σε ένα κουτάκι, το κουτάκι του αγοριού, του ξεχνάμε ροζ και άλλες αηδίες, ροζ θα βάλει μόνο όταν θα γίνει 30 χρονών και η τεστοστερόνη θα χτυπάει κόκκινο! Το προαίσθημα το είχα, και χάρηκα ακόμη πιο πολύ τώρα που το επιβεβαίωσα.

Πρώτη απορία: το αγοράκι καθαρίζεται πιο εύκολα στην ευαίσθητη περιοχή ή το κοριτσάκι; Χε χε.

Και δεύτερη: διακρίνω ένα ρατσισμό στην απόκριση «Μπράβο ρε… με την πρώτη!!» όταν ενημερώνω φίλους και συγγενείς και γνωστούς για το αγοράκι μου;

Και τρίτη: από ποια ηλικία πρέπει το παιδί να ξεκινήσει να βλέπει Lost; Πάντως απορώ με όσους επιλέγουν να μη μάθουν το φύλο, είναι μια τόσο ωραία πληροφορία καταμεσής της εγκυμοσύνης που σε κάνει να σκέφτεσαι διαφορετικά…

«Απόψε θα κοιμηθούμε με άλλες σκέψεις», είπε ο πατέρας το ίδιο βράδυ… Του στυλ το παιδί θα πάει οπωσδήποτε πόλο και θα τελειώσει τη σχολή πιλότων και μετά να κάνει ό,τι θέλει στη ζωή του!!!

Τρεμε Αφρουδάκη!!

Last Day Dream

Τώρα τελευταία το δάκρυ πάει κορόμηλο με το παραμικρό αλλά αυτό το video του Chris Milk με έκανε να βαλαντώσω...

Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς θα είναι οι τελευταίες στιγμές της ζωής σας; Στο video ένας ηλικιωμένος που πεθαίνει θυμάται τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του...

Last Day Dream [HD] from Chris Milk on Vimeo.

Ακάλεστη θα πάω...

Πέρασαμε ένα πάρα πολύ όμορφο τριήμερο, χωρίς κίνηση στο πήγαινε και χωρίς κίνηση στο έλα, με μπάνιο (τα δύο πρώτα) και βόλτα με σκάφος (παρακινδυνευμένο αλλά το έκανα), πολύ φαγητό, βραδινό ποτάκι κάτω από την πανσέληνο, συναντήσεις και καφεδάκια με φίλους και γενικά χαλαρές καταστάσεις. Α, ψηφίσαμε κιόλας!
Και μετά από όλα αυτά τα ωραία, τα μοσχομυριστά, βλέπω στον ύπνο μου χτες το βράδυ ότι λέει,ο Ρουβάς έκανε πάρτυ για τα γεννέθλια της κόρης του και έχει καλέσει όλη την παρέα μου (η οποία, στο όνειρο, αποτελείται από παλιές συναδέλφους, σαν να δουλεύαμε όλοι, εμείς και ο Ρουβάς, στην ίδια εταιρεία) ... εκτός από εμένα. Και έχω φάει μια στεναχώρια που δεν με κάλεσε, που εντάξει ένα γεια λέμε, όπως με όλους, γιατί να μην με καλέσει; Ξύπνησα θλιμμένη... Α ρε Σάκη!!! Εγώ που σ'αγαπάω!!!

Fight Club

Τον τελευταίο καιρό τσακώνομαι πολύ. Με αγνώστους. Στα όνειρά μου. Προχτές τσακώθηκα με μια κυρία στο γκισέ του αεροδρομίου που δεν μου σφράγιζε το διαβατήριο και με καθυστερούσε όλο υφάκι. Και χτες πάλι στο σούπερμαρκετ νομίζω με μια κυρία που ήθελε να πάρει το τελευταίο απορρυπαντικό που ήθελα κι εγώ! Μιλάμε για νεύρα, να ξυπνάω τόσο φορτωμένη, να θέλω να τους πλακώσω όλους στο ξύλο. Είχα ακούσει για τα περίεργα όνειρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά αυτό το πράγμα είναι φοβερό. Όχι τίποτα άλλο, φοβάμαι μην πνίξω κανένα διπλανό μου πάνω στην ώρα της κρίσης και δεν το καταλάβω….

P.S. Στη φωτογραφία, φυσικά εγώ με το ριγέ μαγιό, χωρίς να έχω πάρει γραμμάριο επιπλέον κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης (στα όνειρά μου κι αυτό βεβαίως βεβαίως!!)

Μπάλα!

Υπάρχει πάντα ένας καλός λόγος για να δω ποδόσφαιρο...
Πόσο μάλλον τελικό Champions League!
Αυτός!

Emergency idea

-Ένα ευρουλάκι στο Λενάκι θα το δώσω!

Μεσούσης της οικονομικής κρίσης, ένας κύριος έξω από το Lidl της γειτονιάς ανακάλυψε μια πάρα πολύ ωραία ιδέα που σκέφτομαι σύντομα να αντιγράψω.
Ρακένδυτος (εύκολο), πεινασμένος (εύκολο) και παρακαλώντας (εύκολο) ακολουθεί τους πελάτες που σέρνουν καροτσάκι με τα ψώνια μέχρι το αυτοκίνητό τους και τους ζητάει να το γυρίσει αυτός πίσω… Για να το κάνω λιανά, καβατζώνει το ένα ευρουλάκι που έχεις βάλει στη σχισμή του καροτσιού και σε καμιά ώρα θα έχει βγάλει καμιά 100στάρα!
Not a bad idea!!!

Douze points

Καλή επιτυχία Σάκη, με τέτοιο κορμί ποιός την χ... τη φωνή!!

Αναποδιές

Οι ορμόνες μου αρχίζουν και χορεύουν τσιγκολελέτα κι αυτό το κατάλαβα γιατί χτες έριξα το κλάμα της ζωής μου ακούγοντας τον Μητσιά να τραγουδάει την Πιρόγα και το Ποτέ στο τέλος της εκπομπής του Λαζόπουλου. Εξίσου δακρύβρεχτη ήταν και η στιγμή που η Κάτια ξεπροβόδιζε τον Σάκη κι αυτός τη έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο κι αυτή τον είπε «το δικό μου Νο1». Και ναι, εννοείται ότι βλέπω αρκετή τηλεόραση το τελευταίο διάστημα και αποφεύγω τον υπολογιστή και τις εργασίες μου, λόγω συνεχόμενης και ενοχλητικής ναυτίας που με κάνει να αισθάνομαι τουλάχιστον ότι σαλπάρω με τον Τιτανικό. Το περίεργο όμως ποιο είναι; Ότι έρχονται το απόγευμα μέχρι το βράδυ, ενώ το πρωί είμαι μια χαρά. Αναποδιές, εγώ κι η Φοίβη από τα Φιλαράκια!!!

under construction

Σας έχουν δώσει ποτέ κάτι πολύτιμο να το κρατήσετε, να το φυλάξετε και θα έρθουν να το πάρουν αργότερα; Ένα κόσμημα, ένα βιβλίο, ένα ανεκτίμητης αξίας αντικείμενο, συναισθηματικής ή οικονομικής; Κι εσείς θα πρέπει να προσέχετε τις κινήσεις σας, μη σπάσει, μη σκουριάσει, μη του μιλήσει κάποιος που δεν πρέπει, πρέπει να το προστατέψετε, έχετε την απόλυτη ευθύνη, εσείς και κανείς άλλος… Βάλτε όμως άλλη μια παράμετρο, αυτό το αντικείμενο δεν θα το δείτε, θα το νιώθετε μόνο… θα είναι μια αίσθηση… στην αρχή ενοχλητική…. με ναυτίες και εμετούς…. μετά πιο ζωντανή… με κινήσεις και κλοτσιές… μετά όμως θα το δείτε… θα εμφανιστεί... λίγο ξαφνικά… λίγο αναμενόμενα….και θα το μοιραστείτε με τους υπόλοιπους… θα είναι ένα δικό σας κομμάτι. Θα είναι το φρούτο μιας αγάπης, ο καρπός της… μόνο έτσι μπορεί να επιζήσει… με αγάπη.

Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ… Ευθύνη, αγωνία και περιέργεια.

Wishin' & Hopin'

Πώς λέμε "κρατάω την αναπνοή μου";
Πώς λέμε "αφουγκράζομαι τις αλλαγές";
Πώς λέμε "κάνω βουτιά στα βαθιά";
Πώς λέμε "φοβάμαι";
Έτσι ακριβώς.

Helena Christensen

Τη λάτρευα όταν ήμουν μικρή...
H 41χρονη σήμερα Helena Christensen είναι ακόμη πολύ όμορφη. Εξωτικά όμορφη!
Εδώ περιμένοντας τον άνδρα ναυτικό να γυρίσει στο λιμάνι..... εεε ..... σε φωτογράφιση για τα ρούχα odd molly από τη φωτογράφο Yelena Yemchuk.
Wicked game και πάμε για άλλες εποχές!


Παρένθεση.... δεν υπάρχει στο youtube το video του Wicked Game ή εγώ δεν έψαξα καλά! Υπάρχουν κάτι live και κάτι άσχετα βίντεο. Οπότε ας βολευτούμε με τους Dirty Vegas.

One Happy Dot is one year older! Happy Birthday!!!

Έδωσα στη Dot το δώρο της και ιδού τα αποτελέσματα. Γρήγορα ένα σφουγγαρόπανο....

Χρόνια πολλά Dotaki, ό,τι επιθυμείς και όσα κιλά σοκολάτας επιθυμείς εμείς πάντα εδώ θα είμαστε να σου τα προσφέρουμε, σε γιορτές, γεννέθλια αλλά και χωρίς αφορμή!!!

Dream bookcases...

Είμαστε στη φάση που σκεφτόμαστε να προσθέσουμε μια βιβλιοθήκη στο πτωχό, πλην τίμιο, σαλονάκι μας για να τοποθετήσουμε τα βιβλία μας, παλιά και νεοαποκτηθέντα (βλ. την τριλογία της Stephanie Meyer, έπαθα τρελό, εφηβικό κόλλημα με τον Edward, και ακόμη μεγαλύτερο όταν είδα και την ταινία, ας μην επεκταθώ, διαβάζουν και σύζυγοι καμιά φορά εδώ και δεν θέλουμε ενδοοικογενειακό incident).

Μια πρώτη προσέγγιση σε έναν επιπλοποιό, συστημένο από αλλού, κατέληξε σε προσφορά των 5.500 ευρώ που σημαίνει λογικά ότι πουλάμε ό,τι άλλο περιέχει το σαλόνι για να αποκτήσουμε τη βιβλιοθήκη που μας λέει ο τύπος και αγοράζουμε και τρία σκαμπουδάκια από το ΙΚΕΑ, δύο για να καθόμαστε και ένα για να ακουμπάμε τον καφέ μας.

Πάμε παρακάτω, λοιπόν. Σε αναζήτηση νέας λύσης, η οποία μπορεί να είναι και η ΝΕΟSET ή το ΙΚΕΑ (εδώ που τα λέμε μπορεί να πάρουμε το ίδιο πράγμα σε μισή τιμή, με λίγο χειρότερη ποιότητα, αλλά ποιος ζει ποιος πεθαίνει…) περιδιαβαίνω στο internet για να πάρω ιδέες και μετά να τις πλασάρω στη μητέρα slash προσωπική μου διακοσμήτρια. Βρήκα καταπληκτικά πραγματάκια, κάποια λιγότερο πραγματοποιήσιμα εδώ μέσα αλλά από ποιος μου απαγορεύει να ονειρεύομαι…

Εδώ βλέπουμε μια εξαιρετική βιβλιοθήκη πάνω σε μια σκάλα. Βολικό για να αρχειοθετήσεις τα βιβλία σου, π.χ. στο τρίτο σκαλί δεξιά, στο εικοστό πρώτο αριστέρα. (http://weburbanist.com) Εδώ μια εκπληκτική ιδέα, λίγο ρηχή βέβαια. Αγοράζω βιβλία σύμφωνα με το χρώμα του εξωφύλλου για να φτιάξω μια χρωματιστή παλέτα. (http://weburbanist.com) Κι εδώ... βάζω βιβλία και ράφια όπου βρω, είναι τόσα πολλά... (http://weburbanist.com) H γνωστή Expedit από το ΙΚΕΑ, βασικά μου αρέσει γιατί δεν έχει πλάτη και την κάνει πιο ανάλαφρη, κάπως έτσι τη φαντάζομαι και τη δικιά μας αλλά όχι τόσο απλή...Κι αυτή μου φαίνεται απλά τέλεια αλλά ίσως δεν είναι τόσο σταθερή και δεν μπορεί να αντέξει το βάρος πολλών βιβλίων... (www.homeportfolio.com) Κι αυτές οι δύο σαν διαχωριστικό χώρου, καμία σχέση με αυτό που ζητάμε εμείς αλλά είναι καταπληκτικές! (η πρώτη από www.homeportfolio.com, η δεύτερη από www.flickr.com/photos/mazzali/2513411743)Και το τζάμι δεν με χαλάει, κάνει πιο κλασικό πάντως... (http://www.flickr.com/photos/simon_aughton/851041221)Άλλη μια από ΙΚΕΑ, η billy, συμπαθέσταση και φθηνή και έχει και ράφια για cd! Αλλά έχει πλάτη...

I'll be back with more....

Πουλιέμαι...

thailand

By

Book Preview

Νέα μόδα στο μακιγιάζ

Τώρα εσάς σας αρέσει αυτό; Δηλαδή αν το κάνω και βγω και έξω από το σπίτι έτσι δεν θα με πάρουνε με τις ντομάτες να έρθει να δέσει η διχρωμία;
Το έκανε πάντως και ο Γάλλος Emmanuel Ungaro στην επίδειξη μόδας του. Όπως πληροφορούμε από το αγγλικό Glamour, το μακιγιάζ επιμελήθηκε ο Tom Pecheux της Mac, και ήθελε να κάνει κάτι μοντέρνο και συγχρόνως 80's οπότε έβαλε κόκκινο και φούξια και ιδού το αποτέλεσμα... Για τις πασαρέλες μια χαρά είναι, για την αληθινή ζωή, λίγο περίεργο μου φαίνεται!

Η νέα version του "Όνομα, ζώο, πράγμα"

... λέγεται "ζώο, πράγμα, χρώμα". Το παίξαμε με την Παναγιώτα και τη μαμά της την Κυριακή το μεσημέρι "χωρίς βαθμούς, για να μη το κάνουμε δύσκολο", σταματώντας σε όποιο γράμμα μας αρέσει και προσπερνώντας τα δύσκολα, διαλέγοντας το "Η" μόνο και μόνο για να γράψει η Παναγιώτα την πόλη "Ηράκλειο" επειδή την είχε ήδη στο μυαλό της (εγώ δεν θυμήθηκα καμία πόλη ή χώρα από Η). Με εντυπωσιάσε ο Μινώταυρος για ζώο, ο Καφετατζής (aka καφετζής) για επάγγελμα. Να σημειωθεί, γράφουμε και εναλλακτικές απαντήσεις αν έχουμε δυο στο μυαλό μας (βλ. κύβος, κολιέ). Και στη Μηλόπιτα, ήθελε να γράψει Μήλο αρχικά αλλά το άλλαξε γιατί το Μήλο δεν είναι φαγητό! Δελφίνι & Δανία πολύ καλά επίσης! Και φυσικά μιλάμε για τα πιο όμορφα γραμματούλια!!! Και να φανταστείς ότι πριν δυο χρονάκια δεν ήξερε να γράφει, να αντιγράφει, πόσο μάλλον να σκέφτεται και να γράφει. Είναι πραγματικά μαγικό!!!

Ο φούρνος & η ΔΕΗ

Μου έρχεται μια απίστευτη όρεξη για blogging, για να γράψω ό,τι μου έρχεται πιο εύκολο εκτός από την εργασία μου που παραμένει στα σκαριά και τρίζουν τα κόκαλα του Χιουμ κι εκείνου του φίλου του του Hutcheson που λύσσαξα να τον ψάχνω στο google και να το ξεχνάω να γράφω το h και ξανά μανά, σβήσε γράψε και να μη βρίσκω τίποτα. Και ναι βιβλιογραφία έχω αλλά βαριέμαι να τη διαβάσω, προτιμώ κάτι εύπεπτο, να μου τα πει λιανά και σταράτα και μετά να ψάξω και να εντοπίσω ποια χωρία (χειροκρότημα για τη λέξη!) θα βάλω στην εργασία μου. Την παλιοεργασία.

Για αυτό κι εγώ θα κάτσω να γράψω πώς πέρασα την πρώτη μέρα μετά το ταξίδι, aka την Τρίτη που μας πέρασε, όταν θυμήθηκα πως έχει έρθει η ΔΕΗ, έχει λήξει, μαραζώνει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας και κανείς δεν της δίνει σημασία. Ο λογαριασμός αυτός ήταν στο όνομα του προηγούμενου ιδιοκτήτη του σπιτιού οπότε ούτως ή άλλως έπρεπε να κάνω μια βόλτα από το Κορωπί για να αλλάξω το όνομα και να κάνω νέες γνωριμίες με δημόσιες υπηρεσίες. Βάζω λοιπόν στο μηχάνημα του διαβόλου τη διεύθυνση και κατευθύνομαι προς το Κορωπί, μέσω Λαυρίου γιατί τα baht που μας περίσσεψαν φτάνανε ίσα ίσα για το λογαριασμό και όχι και για την Αττική Οδό. Έχω πάει πολλές φορές στο Κορωπί, για υποθηκοφυλακεία, κτηματολόγια, οπότε μου είναι γνωστός ο δρόμος και δεν αγχώθηκα. Έβαλα air-condition γιατί πρέπει να χτύπαγε ένα σαραντάρι εκείνη τη μέρα, έβαλα ραδιόφωνο και κατηφόρισα. Η βλαμμένη του διαβόλου πρέπει να μου είπε τρεις χιλιάδες είκοσι δύο φορές να στρίψω δεξιά και μετά αριστερά και μετά πάλι δεξιά γιατί είχε λυσσάξει να πάω από Αττική Οδό. Όταν όμως κατάλαβε ότι δεν έχω σκοπό, μουγκάθηκε και συνέχισα μόνη το δρόμο. Όταν έφτασα στο Κορωπί μου είπε να στρίψω στο δρομάκι που ήταν η ΔΕΗ, Παπανικολάου. Το δρομάκι αυτό όμως δεν έστριβε έτσι πήγα ένα στενό παρακάτω και πάρκαρα και πήγα με τα πόδια. Βρε που είναι η ΔΕΗ; Ρωτάω έναν κύριο σε ένα μαγαζί και μου λέει «είναι πιο κάτω, Παπανικολάου λέγεται κι αυτή αλλά είναι με άλλο αρχικό μπροστά», μπαμπάς και γιος ας πούμε, ή δυο αδέλφια. Ή μήπως ο κύριος που ανακάλυψε το τεστ Παπ; «Ωραία, του λέω, να πάω με τα πόδια; Είναι κοντά;» «Εγώ δεν θα πήγαινα» μου λέει. Και τον ακούω και παίρνω το αυτοκίνητο και πάω εκατό μέτρα πιο κάτω και τη βρίσκω… Πρόσεχε μη κουραστείς ρε μεγάλε και επιπλέον ψάξε και να ξαναπαρκάρεις… Με τα πολλά βρίσκω, παίρνω νουμεράκι για την εξυπηρέτηση πελατών και κάθομαι στη θεσούλα μου. Έχω γύρω στα 10 νούμερα μπροστά μου αλλά λίγο κόσμο στην αίθουσα με νουμεράκια. Υπάρχουν πολλοί που περιμένουν όρθιοι σε ένα συγκεκριμένο γραφείο για άλλους λόγους, χωρίς νουμεράκι, πράγμα που δεν με αφορά προφανώς. Μέχρι να προσαρμοστώ, δεν καταλαβαίνω τι παίζει, μετά από λίγο συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν μόνο δύο γραφεία με κυρίες που μπορούν να με εξυπηρετήσουν, εκ των οποίων η μία έχει πιάσει ψιλή κουβέντα με την πελάτισσα της. Χα χα χα και χου χου χου! Δεν βιάζομαι, η αλήθεια είναι αλλά δεν θέλω να περάσω και όλο μου το πρωινό εδώ! Κανά μισάωρο αργότερα φτάνει η σειρά μου και φυσικά φτάνω στην κυρία που λέγαμε, η οποία με στέλνει να βγάλω φωτοτυπία το συμβόλαιο σε ένα …φούρνο γιατί «όλα τα κάνουμε εμείς εδώ» και να πληρώσω το λογαριασμό στο ταμείο. Πάω, λοιπόν στο φούρνο και δίνω σε ένα κοριτσάκι το συμβόλαιο. Το αφήνει πάνω στον πάγκο και μου λέει ότι θα το βγάλει η άλλη κοπελίτσα. Και φεύγει. Η άλλη βάζει μια τυρόπιτα σε σακουλάκι και δεν έχει ενημερωθεί για τις φωτοτυπίες μου. Με αποτέλεσμα να μη τις δει και να αφήσει πάνω τους τη λαδωμένη τυρόπιτα. Flash Gordon τρέχω και παίρνω το συμβολαιάκι μου και τις λέω ευγενικά «για να μη λαδωθεί;» Χαμπάρι… Φεύγει η πελάτισσα. «Φωτοτυπίες please» Και μου λέει το αμίμητο, «είναι πολλές, όποιος μπαίνει και θέλει κάτι θα έχει προτεραιότητα γιατί είναι πελάτης» Δηλαδή είμαι στη σελίδα 2 σταματάω να βάλω ένα καρβέλι ψωμί και συνεχίζω. «Συγνώμη κι εγώ πελάτης δεν είμαι;» της λέω. Στο κάτω κάτω ποιος σου είπε να χώσεις ένα φωτοτυπικό μέσα στο φούρνο; «Εγώ δουλεύω εδώ, έχω εντολή» λέει το κοριτσάκι. Το λυπάμαι και φεύγω. Βγάζω τη μπέμπελη μέχρι την πλατεία όπου βρίσκω αυθεντικό φωτοτυπάδικο και εξυπηρετούμε σε χρόνο dt. Ξαναγυρνάω στη ΔΕΗ και λέω το incident στην κυρία. «Α, είναι επειδή δεν πήρες τυρόπιτα!» Ε πες το καλή μου, ότι έπρεπε να κατεβάσω όλο το φούρνο για να εξυπηρετηθώ!!! Έχω γίνει κακιά ε; Έχω γίνει; Μπα ανέκαθεν ήμουν, απλά τώρα έχω όρεξη και σου είπα; Βαριέμαι να γράψω και εργασία!!!

Μπράβο Σάκη!

O Μητσικώστας έκανε φάρσα στον Σάκη, παριστάνοντας τον Μίκη Θεοδωράκη!!
Α ρε Σάκη, τι ευγενικό παιδί! Το Άξιον Εστί με το This is our Night!

Still smiling!

Η ευγένεια. Δεν μας έκανε απλά εντύπωση. Μας συνεπήρε η καλή τους διάθεση και το χαμόγελο από το πρωί μέχρι το βράδυ. Θα μπορούσα να περιγράψω μόνο ένα περιστατικό για να καταλάβετε. Ένα βράδυ ενώ δειπνούσαμε στο παραλιακό, ιταλικό εστιατόριο του ξενοδοχείου μας, μια σερβιτόρα τακτοποιούσε το διπλανό, άδειο τραπέζι. Κάποια στιγμή φτερνίστηκε. Και γύρισε να μας… ζητήσει συγγνώμη! Σε ποιά άλλη χώρα του κόσμου, θα γινόταν αυτό; Ακόμη και στο πρωινό μας τραβούσαν τις καρέκλες για να καθίσουμε, μας έπαιρναν τα πιάτα μόλις τελειώναμε, έτρεχαν να μας αποχαιρετήσουν μόλις φεύγαμε από την αίθουσα. Και ναι, οκ, ήταν ένα καλό ξενοδοχείο με υψηλές προδιαγραφές, σίγουρα υπήρχε κάποια γραμμή από τη διοίκηση, αλλά ο τρόπος τους, η ευγένειά τους, η καλοσύνη στα μάτια τους ήταν κάτι έμφυτο, που χιλιάδες σεμινάρια δεν θα μπορούσαν να το είχαν καταφέρει. Κάθε βράδυ μας χτυπούσαν την πόρτα του δωματίου για να μας φέρουν ένα μικρό γλυκάκι, night treat. Στην πισίνα, κάθε τρεις και λίγο, από μια έκπληξη, φρουτάκια σε καλαμάκι, παγωτό σορμπέ, χυμούς, τζάμπα, έτσι απλά για να μας δροσίσουν. Και free πεντάλεπτο μασάζ στην ξαπλώστρα, φυσικά για να προωθήσουν το spa τους, αλλά free βρε παιδιά.

Thailand, Krabi: Starter

Πως λέει το τραγούδι… «κάνε τον χειμώνα καλοκαίρι» ακριβώς αυτό!

Αποχαιρετώντας την Ελλάδα μια παγωμένη Δευτέρα, όταν όλα τα δελτία καιρού, συμπεριλαμβανομένου και αυτό της Πετρούλας, προειδοποιούσαν για ακραία καιρικά φαινόμενα και χιόνια, δεν πιστεύαμε ότι εννιά ώρες μετά θα φτάναμε στην ηλιόλουστη Ταϊλάνδη με βαθμούς 39 υπό σκιά. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Πρώτη μας στάση στο αεροδρόμιο της Μπανκόνγκ όπου δεν είδαμε πολλά, γιατί είχαμε μόλις 1 ώρα στο περίμενε για την πτήση για Κράμπι. Φισούνα και ξανά φισούνα και ολίγη αγωνία για το αν οι βαλίτσες μας κάνουν την ίδια διαδρομή ή θα βρεθούν σε καμία άλλη παραλία…
Για να φτάσουμε όμως μέχρι εκεί περάσαμε πάνω από Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Αφγανιστάν, Δελχί. Το ψυχαγωγικό πρόγραμμα της Thai ήταν αρκούντως διασκεδαστικό αφού περιελάμβανε ατομική οθόνη μπροστά στο κάθισμα και επιλογή από ταινίες, επεισόδια από δημοφιλή σήριαλ, τραγούδια, παιχνίδια, real time flight update, χάρτες, ειδήσεις από όλο τον κόσμο, πληροφορίες για τον καιρό… μέχρι να τα περάσεις όλα αυτά, να πάρεις κανένα δίωρο υπνάκο, να φας (βραδινό και πρωινό) είχες φτάσει. Λέμε τώρα… Ευτυχώς που η διπλανή θέση ήταν άδεια και απλωθήκαμε αλλιώς δ ε ν π ε ρ ν α ν ε ε υ κ ο λ α ε ν ν ι α ω ρ ε ς.
Το Κράμπι, λοιπόν δεν είναι νησί, είναι ένα παραλιακό μέρος στη νότια Ταϊλάνδη, εξίσου εξωτικό με το Πουκέτ και το Σαμούι αλλά λιγότερο δημοφιλές στους τουρίστες. Γιατί το επιλέξαμε; Μάλλον επηρεαστήκαμε από το ξενοδοχείο που μας πρότειναν στο ταξιδιωτικό πρακτορείο και δεν είχαμε και άδικο τελικά! Που βρήκαμε τα λεφτά; Είχαμε κάνει κομπόδεμα από το γάμο μας, όταν κάποιοι καλεσμένοι, σωστά σκεπτόμενοι, έδωσαν …φακελάκια. Και κάναμε μια συμφωνία… αυτά τα λεφτά είναι ιερά… είναι για ταξίδια!
Έχω πάρα πολλά να γράψω για αυτό το ταξίδι, οπότε μόλις ξεπεράσω λίγο το jet lag της επιστροφής, θα ξεκινήσω να γράφω για το … δεύτερο honeymoon μας!!!

Λίγο από Lost, Blair Witch Project και "κουνιέται η κάμερα από τα πολλά Mai Tai"

To be continued...