one day before, four days after

Baby photo project

Εδώ και καιρό, αρκετό καιρό πριν γεννήσω, είχα αρχίσει να σκέφτομαι το πρότζεκτ φωτογράφισης του τέταρτου μέλους της οικογένειας. Δηλαδή τον τρόπο που θα κάνω τη μηνιαία φωτογράφιση του μέχρι να γίνει ενός έτους, έτσι ώστε να φαίνεται το πόσο μεγαλώνει και αλλάζει. Να σημειωθεί ότι εννοείται και θα υπάρξει πρότζεκτ γιατί ναι μεν το δεύτερο είναι ριγμένο, π.χ. κοιμάται υπό τον ήχο κλάματος, γέλιων και φωνών της αδελφής της, η αποστείρωση έχει πάει βόλτα και γενικά μεγαλώνει με λίγο πιο χαλαρούς γονείς από τους προηγούμενους, αλλά τουλάχιστον όλα αυτά δεν θα τα θυμάται όταν μεγαλώσει. Θα με ρωτήσει όμως: μαμά, εμένα που είναι η φωτογράφιση μου σαν αυτή της Δανάης; Και τότε εγώ τι θα πω, η δόλια μάνα; Αυτά είναι προβλήματα. Όχι τι θα ψηφίσω και τέτοια!

Λοιπόν, να ναι καλά το πίντερεστ και το ίντερνετ γενικότερα που με έσωσε από την επιλόχεια κατάθλιψη αλλά και μου έδωσε άπειρες ιδέες για τέτοιου είδους φωτογράφιση. Παραθέτω όσες βρήκα για να μαθαίνουν οι έγκυες, να παίρνουν ιδέες οι λεχώνες και να ορέγονται όσες σκοπεύουν να κάνουν παιδιά στο μέλλον.

Στο blog Young House Love, εβδομαδιαία φωτογράφιση του μωρού πάνω σε πολύχρωμα υφάσματα και μετά επεξεργασία με το photoshop για να προστεθεί ο αριθμός της εβδομάδας πάνω στο φορμάκι.

Κι άλλη μαμά blogger από το Making it Lovely φωτογράφιζε κάθε μήνα το παιδάκι της πάνω σε μια καρέκλα μπροστά σε ένα παράθυρο μια ηλιόλουστη μέρα (αλήθεια αυτό πώς το πέτυχε;;). Κάθε μήνα αλλάζει τον αριθμό στην κονκάρδα που έχει καρφιτσώσει στο φανελάκι.

Blogger συνέχεια. Πολύ αστεία αυτή η εκδοχή. Φοράει το ίδιο φορμάκι σε κάθε φωτογραφία με αποτέλεσμα μετά από λίγο καιρό να του είναι τόσο στενό που να βγάζει γέλιο!!! Από το blog Ericas Bloggity Blog.

Ωραία ιδέα για αγοράκι η γραβάτα με το νούμερο αλλά εδώ η φωτογράφιση πάει ένα βήμα παραπέρα. Κάθε μήνα, η μαμά προσέθετε και ένα ρούχο έτσι ώστε στο τέλος να είναι πλήρως ντυμένος ο μπόμπιρας. Αυτό ήταν πρότζεκ 6 μηνών.

Στη συνέχεια, γράμματα και νούμερα πάνω από το κεφάλι του μωρού προδίδουν την ηλικία του. Η μαμά λέει στο blog της ότι το πιο δύσκολο μέρος της φωτογράφισης ήταν ότι το μωρό ήθελε να τα φάει.

Μια από τις πιο γλυκές είναι η φωτογράφιση των τρίδυμων αδερφών Linus, Miles & Oliver, η μαμά των οποίων τα φωτογραφίζει μέχρι σήμερα και μετά προσθέτει με photoshop τα ονόματα και τον μήνα της ηλικίας τους. Είναι απίστευτο το πόσο αλλάζουν τα παιδιά μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο.

Και για το τέλος εγώ επέλεξα να ακολουθήσω την ιδέα του καλαθιού των ρούχων. Δηλαδή, πετάς το μωρό μέσα στο καλάθι με τα ... καθαρά ρούχα, ασιδέρωτα κατά προτίμηση και μήνα με το μήνα το μωρό μεγαλώνει και αρχίζει και πετάει από έξω ποδαράκια και χεράκια. Έτσι το καλάθι γίνεται μέτρο σύγκρισης. Και ως τώρα είχα ένα πολύ ωραίο στρογγυλό καλάθι που όμως δεν έκανε για αυτή τη δουλειά. Έτσι βρήκα ένα ωραιότατο και φθηνό πορτοκαλί καλάθι στο jumbo και σε δυο μέρες ξεκινάμε.

από εδώ

από εδώ

Και να θυμήσω ότι για τη Δανάη είχα φτιάξει αυτό. Δηλαδή την φωτογράφιζα κάθε μήνα δίπλα σε ένα κουκλάκι στην λαχανί πολυθρόνα!!

 

Walking my baby back home

http://youtu.be/FUlKtLG7rGY

Εντάξει, ζήλεψα τρελά σήμερα όταν είδα τη λιακάδα και ήθελα σαν τρελή να πάω σε μια πλατεία, να πληρώσω 5,5 ευρώ ένα φρέντο και να καπνίσω πέντε έξι τσιγάρα διαβάζοντας περιοδικά και εφημερίδες. Όμως έμεινα σπίτι περνώντας μαζί με την κόρη μου το τρίτο Σάββατο της ζωής της.

Η οποία είναι μια γλύκα, φτυστή η αδερφή της, αφού βγήκαν ακριβώς τα ίδια κιλά, παρά 30 γραμμάρια. Της αρέσει να κοιμάται πάνω στο μαξιλάρι θηλασμού, γουστάρει τρελά το μπάνιο και αν αυτό είναι το κλάμα της, τότε σωθήκαμε.

Είμαστε στις εύκολες πίστες so far. Μαμ κακά και νάνι. Είμαστε και έμπειροι γονείς πια. Το πιάνουμε με άνεση και δεν φοβόμαστε μην της φύγει ο λαιμός ή ξεχαρβαλωθεί το κεφάλι. Την ντύνουμε στο άψε σβήσε. Το κλάμα δεν μας αγχώνει. Τη βάλαμε το σλινγκ από την πρώτη μέρα. Με παίρνει ο ύπνος ενώ την έχω αγκαλιά. Την αλλάζω στα σκοτεινά και το βράδυ τη θηλάζω στο ημίφως, χωρίς τη λάμπα ανάκρισης πάνω από το κεφάλι της. Δεν περιμένω 20 λεπτά να ρευτεί, δεν την ξυπνάω στο δίωρο. Αγχώθηκα λίγο γιατί άργησε να πάρει το βάρος γέννησής της αλλά της έκανα εντατικά μαθήματα και φόρτσαρε το κοριτσάκι μου.

Στο μαιευτήριο, τελευταία στιγμή πριν μπω στο χειρουργείο για καισαρική, δεν ξέρω τι με έπιασε και ζήτησα δωμάτιο με rooming in. Εγώ που έλεγα και ξανάελεγα ότι αυτές τις 4 μέρες στο μαιευτήριο πρέπει να μαζέψεις δυνάμεις για να επιστρέψεις σπίτι. Να στο φέρνουνε το μωρό στο δωμάτιο όταν το θέλεις εσύ, σαν το μεσημεριανό ένα πράγμα. Όμως επειδή από τότε που τα έλεγα αυτά, στο ενδιάμεσο έγινα freak αποκλειστικού θηλασμού, είπα να δοκιμάσω να την έχω μαζί μου. Έπεσα σε τρίκλινο με μια έμπειρη (θήλαζε το πρώτο της 4 χρόνια!!) και μια άπειρη, το πρώτο της παιδί. Φυσικά, ήμουν διαφορετική που ήθελα το μωρό στο δωμάτιο. Το κατάλαβα από τα επιφωνήματα (όχι θαυμασμού) στα τηλεφωνήματα από γνωστούς και φίλους. Όταν μάλιστα ζήτησα να φύγω μια μέρα νωρίτερα, αφού μας έδωσαν το οκ παιδιάτρος και γυναικολόγος, τότε πρέπει να έγινα τελείως αλλόκοτη στα μάτια των τρίτων.

Όμως έφυγα. Γιατί μου έλειπε το άλλο κοριτσάκι μου. Και όταν ήρθε να με δει την τρίτη μέρα, ο αποχωρισμός ήταν γεμάτος δάκρυα. Ήθελε να έρθει μαζί μου. Κι εγώ ήθελα να πάω μαζί της. Οπότε για μένα ήταν απλά μαθηματικά.

Γύρισα σπίτι και έπεσα με τα μούτρα στα γλυκά, στα τσουρέκια, στα ψωμιά. Μέχρι το καλοκαίρι με βλέπω να παίρνω τα κιλά της εγκυμοσύνης.

Το γλυκό μου κοριτσάκι δέχθηκε εντελώς φυσιολογικά την «αδελφούλα» της. Η αλήθεια είναι ότι γίνεται συνεχής αγώνας για να μην φανεί καμία διαφορά στην καθημερινότητά μας. Είναι δύσκολο, ειδικά όταν για κάποιες ώρες της ημέρας πρέπει να είσαι στον καναπέ θηλάζοντας αλλά υπάρχει τρόπος. Αρκεί να θέλεις. Και ναι, εντάξει, μετά από αυτή την εγκυμοσύνη έχω γίνει πολύ Πολυάννα.

Πίστα "terrible twos"

Κι εκεί που είχα λέει το πιο ήσυχο και καλόβολο κοριτσάκι και έψαχνα να φτιάξω busy bags, αυτές τις ωραίες τσαντούλες που χώνεις ό,τι παιχνιδάκια είναι πιο ενδιαφέροντα για να περνάει ευχάριστα ο χρόνος στις καφετέριες και στα εστιατόρια, ξαφνικά το μικρό μου γλυκό παιδάκι μεταμορφώθηκε εν μία νυκτί σε enfant terrible. Έπρεπε να είχα πάρει πολύ σοβαρά τον ενδοκρινολόγο μου όταν πριν από 4-5 μήνες με είχε ρώτησει πόσο είναι η μικρή και του είχα πει 2 χρονών. «Α, the terrible two’s» μου είχε πει τότε. «Εντάξει δεν είναι και τόσο terrible, είναι καλό παιδάκι, συνεργάσιμο», του είχα απαντήσει τότε. Ναι. Τότε.

Σήμερα έκλαιγε για κανένα μισάωρο με σάλια και αναφιλητά επειδή η αγαπημένη της ξαδέρφη δεν βγήκε στο διάλλειμα και είχαμε ξεροσταλιάσει έξω από την αυλή του σχολείου να την περιμένουμε. Και μετά από μισή ώρα στον ήλιο αποφάσισα ότι είναι καιρός να γυρίσουμε στο σπίτι μας, να κάτσω, να πιω μια γουλιά νερό, να προστατευτούμε από την ηλίαση. Λάθος. Η Δανάη είχε άλλη γνώμη. Έτσι, κάναμε ένα πολύ ωραίο πέρασμα από την γειτονιά, με κλοτσοπατινάδες, κλάματα και τσιρίδες. Μέχρι που φτάσαμε σπίτι και φώναζε τόσο πολύ που η γειτόνισσα άνοιξε την πόρτα να δει ποιό παιδί βασανίζουν. Και εννοείται ότι πριν φύγουμε από το σχολείο είχα προσπαθήσει με χίλιους δυο, «καλούς» τρόπους να την πείσω να φύγουμε. Μέχρι και καραμέλα έταξα, ποιός; Εγώ!

Συνήλθε φυσικά και έγινε το καλό κοριτσάκι που ήξερα. Με έπαιρνε εκατό αγκαλιές και τη ρώταγα γιατί έκλαιγε πριν και μου έλεγε γιατί δεν ήθελε να γυρίσει σπίτι. Αυτά τα meltdowns όπως τα λένε στα εξωτερικά, συμβαίνουν πολύ συχνά αυτές τις μέρες. Μία φορά τουλάχιστον τη μέρα, ειδικά προς το βράδυ, όταν δεν έχει κοιμηθεί το μεσημέρι. Η αντίδρασή μας so far. Μούγκα! Την αφήνουμε να ξεσπάσει, κοιταζόμαστε όλο κατανόηση και περιμένουμε. Ή όταν είμαι μόνη μου κοιτάζω τον τοίχο και περιμένω. Καμιά φορά της λέω να σταματήσει να κλαίει για να καταλάβω τι μου λέει. Καμιά φορά πετάει και πράγματα, η κατάσταση γίνεται ακραία. Η τιμωρία στη γωνία σταμάτησε να πιάνει πια. Τρέχει να κρυφτεί κάτω από το τραπέζι όπου συνεχίζει να κλαίει γοερά.

Ωραίο timing θα σκεφτεί κανείς, τώρα που έρχεται και το νεογέννητο. Το παίζω τέρας ψυχραιμίας και ψάχνω να βρω ποιός θα την πληρώσει τη νύφη από τα νεύρα μου που συσσωρεύονται αλλά δεν εξωτερικεύονται ακόμη. Π.χ. ο άντρας μου ή η μαμά μου...

Και συν τοις άλλοις, δυο μέρες πριν το προγραμματισμένο ραντεβού για τη γνωριμία μας με το σπλάχνο μου, με έχει πιάσει μια μαυρίλα, μια αναθεματισμένη απαισιοδοξία, του στυλ δεν θα τα καταφέρω, θα κλαίω όλη μέρα και θα τα βάζω με όλους και με όλα, το σπίτι θα είναι ένα αχούρι, ό,τι θα λέει η μαμά μου θα είναι λάθος, και κάθε φορά που ο Δημήτρης θα θέλει να ξεμυτίσει από το σπίτι θα το θεωρώ εσχάτη προδοσία. Πρόσθεσε σε αυτά και τις τσιρίδες της Δανάης, το κλάμα του μωρού και έχεις μια ωραία πακεταρισμένη επιλόχεια κατάθλιψη. Που ήρθε λίγο πιο νωρίς και ελπίζουμε να μας αφήσει εγκαίρως στην ησυχία μας.

My Little Corner

Τον τελευταίο καιρό περνάω τρομερή δημιουργική φάση! Δεν ξέρω τι έχει συμβεί και εκεί που δεν έπιαναν τα χεράκια μου έχω αρχίσει και φτιάχνω πράγματα. Όποιος με ξέρει καλά, ξέρει πως η μαμά μου είναι ειδική σε κάτι τέτοια. Ζωγραφίζει, φτιάχνει, διακοσμεί και γενικά κατασκευάζει πράγματα από το μηδέν. Εγώ ως τώρα δεν τόλμαγα να κάνω κάτι. Της πήγαινα τις ιδέες και τις έκανε αυτή. Όμως έγινε ένα κλικ και νομίζω πως το μικρό μου παιδάκι παίζει μεγάλο ρόλο σε αυτή την αλλαγή. Μου έδωσε την έμπνευση. Σαν να μου έδωσε τα πινέλα και μου είπε ζωγράφισε. Ίσως και μετά από μια παρατεταμένη ανενεργή από δουλειά φάση της ζωής μου, ήθελα να κάνω κάτι και να νιώσω χρήσιμη ξανά. Έτσι λοιπόν άρχισα να κόβω, να κολλάω και να φτιάχνω μικρά πραγματάκια με τα χεράκια μου. Όχι τίποτα σπουδαίο. Έγώ όμως είμαι πολύ περήφανη. Πρόσφατα άνοιξα μαγαζάκι στο etsy. Το My Little Corner. Δεν σκοπεύω να πλουτίσω φυσικά από εκεί. Αλλά όταν είδα ότι στο etsy πουλάνε από κομφετί μέχρι το παλιό τηλέφωνο της γιαγιάς τους, είπα γιατί όχι; Γιατί όχι κι εγώ;

φακελάκια χειροποίητα

μανταλάκια

Memory game

Χειροποίητες καρτούλες

Και η έμπνευση δεν σταματάει εδώ!!! Η συνέχεια στο My Little Corner!

Next door friends

Ξέρεις κάτι; Ώρες ώρες νιώθω πραγματικά τυχερή που παίζω το ίντερνετ στα δάκτυλα. Μπορώ να ξεχαστώ ώρες στο πίντερεστ ή να ξεψαχνίσω τα deco και crafting blogs ψάχνοντας για νέες ιδέες.

Όμως, νιώθω πραγματικά περήφανη που νιώθω μέρος μιας ομάδας, που θέλει δεν θέλει είμαι μέλος της. Των μαμαδοbloggers, που γράφουν το μακρύ τους και το κοντό τους, τις αγωνίες τους, τα αστεία τους, ποστάρουν φωτογραφίες, ατάκες, εμπειρίες, χαμόγελα, κλάματα, χωρίς να φοβούνται, χωρίς να αυτολογοκρίνονται. Γράφουν στο blog, ποστάρουν στο twitter, αναδημοσιεύουν στο facebook. Παράλληλα είναι και γυναίκες, ζουν τη ζωή τους, πάνε στις δουλειές τους, αλλά πάντα επιστρέφουν εδώ να πουν μια ιστορία για τη ζωή τους, που άλλαξε για πάντα από τη μέρα που έγιναν μαμάδες.

Κάπως έτσι γνώρισα την Aspa που με διασκεδάζει απίστευτα με τις ατάκες των δύο κοριτσιών της και να που λίγα χρόνια μετά, ποστάρω κι εγώ ατάκες της δικής μου κόρης. Και με φέρνει πιο κοντά, αυτή και η παρέα της, με νέους γονείς με το Μαμά Δες Μπαμπά Δες και το ολοκαίνουριο Μικροί Μεγάλοι.  Τη Γιολίνα, αδερφή ψυχή πολλών μαμάδων εδώ μέσα που τα λέει χύμα και σταράτα και βάζει σε λόγια και προτάσεις ό,τι θα έλεγα κι εγώ αν στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη. Την Stelluna, που την ανακάλυψα εν μέσω και της δικής μου εγκυμοσύνης και ένιωθα πως αυτό το αριστούργημα δεν θα μπορούσε να μείνει στο ίντερνετ, έπρεπε να τυπωθεί και να βρεθεί στο κομοδίνο όλων των μαμάδων to be (or not to be). Πρόσφατα ανακάλυψα την Sofia του shareyourlikes η οποία με εμπνέει για το crafting mood που με έχει πιάσει τώρα στα γεράματα, την Bebisthoughts που τα σπάει, περιμένω με αγωνία κάθε νέα ανάρτηση του γιού της. Την Εύα από τους Γονείς με Κολικούς που λατρεύω για το χιούμορ της και τον πρωτότυπο και τόσο αληθινό τρόπο που παρουσιάζει την πραγματικότητα με ένα μωρό.

Και είναι και η Biberologio, Mama El, η Mom of two Princes, η mama 35, η My little prince Nikolas και εντάξει ξεχνάω πολλές.....

Και ξέρεις πιο είναι το πιο ωραίο;. Δεν τις έχω γνωρίσει ποτέ από κοντά. Δεν έχουμε πάει για έναν καφέ. Δεν έχουμε ανταλλάξει μήνυμα στο κινητό. Δεν έχουμε μιλήσει ούτε καν στο skype. Όμως με αυτές τις γυναίκες μας συνδέουν τόσα πολλά. Θα μπορούσαν να είναι οι καλύτερες μου φίλες. Και ξέρεις κάτι; Είναι!! Και νιώθω πιο δυνατή όταν διαβάζω τις αναρτήσεις τους. Και αυτή είναι η δύναμη του ίντερνετ. Θα κάνω το παν για να μην τη χάσω ποτέ!

Ατάκες Δανάης

Το χρυσό μου κορίτσι έχει αρχίσει και λέει εξυπνάδες και η μαμά φυσικά κάθεται και τις γράφει σε τετραδιάκι για να μην τις ξεχάσει. Γελάμε πολύ με τη Δανάη, γιατί έχει χιούμορ και είναι μόλις 2 χρονών!!
Βάφω κατά λάθος το τραπέζι της με μαρκαδόρο. Με κοιτάει με κατανόηση και λέει: Όχι επίτηδες!

Τη φιλάμε.
-Όχι φιλί, έχει καφέ μέσα!

Ο μπαμπάς της χορεύει τρελά!
-Όχι έτσι, θα χτυπήσεις!

-Δανάη, έλα να σε ντύσω.
-Όχι τώρα, δουλειές κάνω τώρα!

Βάζει μια χαρτοπετσέτα πάνω στο κέικ.
Μου λέει: - Μύγα θα 'ρθει!

Με τη γιαγιά στο τηλέφωνο.
-Γιαγιά, βρέχει.
-Και πώς θα έρθω παιδάκι μου τώρα που βρέχει;
-Τρέχοντας.

-Δανάη μάζεψε τα παιχνίδια σου!
- Δεν μπορώ, έχω μωρό στην κοιλιά!

Ο μπαμπάς της αναφωνεί: - Είσαι το παιδί μου!
-Όχι παιδί, κόρη!

-Δώσμου ένα φιλί!
-Φοράω κραγιόν!

Ψάχνει τα καλλυντικά μου. Βρίσκει μια μάσκαρα.
Εγώ:- Αυτό δεν είναι για παιδάκια.
Αυτή:- Μόνο μπαμπάδες, μαμάδες.
Εγώ: -Ούτε για μπαμπάδες. Μόνο μαμάδες.
Αυτή:- Ούτε Δανάηδες.

Έρχεται πολύ κοντά στην κοιλιά μου και φωνάζει (προφανώς στο μωρό)
-Βγες έξω τώρα!

Απευθυνόμενη στον μπαμπά της
-Έλα εδώ αγοράκι!

-Μήπως δεν άκουσες τι σου είπα; Χάλασαν τα αυτιά σου;
-Όχι εδώ είναι, θέση τους.

Ακούμε ραδιόφωνο.
-Είναι Αντέλ.
Όντως ήταν, δεν έχω ιδέα που το ήξερε!!!

-Κάτσε να πάρουμε τον Παναγιώτη.
-Δεν είναι σκάιπ.

Θέλει να μου δείξει κάτι.
-Έλα εδώ μαμά. Έχει γέλιο!

(It's) time!

φεύγει ο χρόνος, φεύγει και δεν έχω κάνει λίστες για τα γλυκά που θα φάω σε 20 μέρες, ούτε για όσα πρέπει να κάνω μέχρι να περάσουν αυτές οι 20 μέρες. Δεν έχω σκεφτεί πού θα κοιμίζω το μωρό, πώς είναι να ξεχάσεις τα 8ωρα ύπνου, πώς είναι να διαπραγματεύεσαι με ένα δίχρονο όταν κρατάς ένα μωρό στην αγκαλιά. Άρχισα να θυμάμαι την ώρα της καισαρικής, εκείνη την τρεμούλα που σε πιάνει και κρυώνεις, αυτό με φοβίζει πιο πολύ, το μετά μάλλον το 'χω. Και να πάνε όλα καλά! Να βγει ένα γλυκό προσωπάκι και τα υπόλοιπα θα τα βρούμε. Πιάσε το χέρι μου και πάμε!

Πέφτω κι απόψε στα σκαλοπάτια σου

I'd rather have champagne than real pain...

Χτες το βράδυ στα δύο τελευταία σκαλιά, κατεβαίνοντας τη σκάλα, έφαγα σούπα. Πώς παραπάτησε ο καπετάνιος του Costa Concordia και έπεσε κατά λάθος στη σωστική λέμβο; Κάπως έτσι. Πίσω μου ερχόταν ο Δημήτρης κρατώντας τη Δανάη, κι εγώ μπροστά κρατώντας το γάλα της. Έπεσα φαρδιά πλατιά στο πάτωμα, προλαβαίνοντας να χτυπήσω τον γοφό μου στη γωνία του σκαλιού. Κάθισα εκεί ένα λεπτό μέχρι να καταλάβω τι έγινε και να ακούσω τη Δανάη να κλαίει από την τρομάρα της. Πέρασαν πέντε λεπτά, από εκείνα που σου φαίνονται αιώνες για να κλοτσήσει το μωρό, που αφού ξεπέρασε την τρικυμία, άρχισε να κουνάει χέρια πόδια για να με βρίσει προφανώς που δεν κρατιόμουν από πουθενά και φόραγα κάτι χαζοjumboπαντόφλες.

Πήραμε το γιατρό, είπε ότι αφού δεν έπεσα με την κοιλιά να μην φοβάμαι, να πάρω depon και να κάτσω ξάπλα.

Πέρασα το βράδυ στο κρεβάτι μου, κάνοντας ολόκληρη συμφωνία με το σημείο που χτύπησα κάθε φορά όταν ήθελα να αλλάξω πλευρό. Το πρωί περίμενα να δω μαυρίλα ή έστω απόχρωση του μπλε αλλά δεν είδα τίποτα.

Μετά έβαλα τα κλάματα για διάφορους λόγους.

Που δεν φύγαμε τελικά για τριήμερο, γιατί αν είχαμε φύγει δεν θα είχε συμβεί.

Που δεν μπορούσα να αλλάξω την πάνα της Δανάης, πονούσα φρικτά.

Που δεν θα πάω στο πάρτυ γενεθλίων το απόγευμα.

Που είχε ήλιο έξω.

Που για να σηκωθώ θέλω χέρι βοηθείας.

Που δεν μπορώ να κάνω τίποτα από το να μείνω ακίνητη για να μην πονάω.

Που πονάω.

Κατά τα άλλα, ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, σε ένα μήνα γεννάω, θα μπορούσε να είναι χειρότερο, σε δύο μέρες θα έχει (;) περάσει κλπ κλπ.

Last minute fear

Καθυστερούσα αυτό το ποστ στο μυαλό μου αρκετά, ήθελα να γράψω κάτι για τις Απόκριες, γιατί τις μισώ και τέτοια (ίσως επειδή είχα ντυθεί τηλεόραση όταν ήμουν στο δημοτικό, και γαμώ τις χειροποίητες στολές) αλλά χτες όταν βάλαμε ένα δεύτερο κρεβάτι στο δωμάτιο της Δανάης έπαθα ένα μικρό σοκ. Είδα μια λάμψη. Τζακ Νίκολσον και τέτοια. Μετά κοίταξα τα 2 κουτιά με μωρουδιακά ρουχαλάκια της Δανάης που μέσα σε 2 χρόνια έχει μαζέψει τόσα ρούχα που θα μας βγάλουν από το σπίτι. Έπαθα κι άλλο σοκ. Αυτό που με κλοτσάει τα βράδια στην κοιλιά έρχεται από μέσα. Είναι ένα μωρό το οποίο θα γεννήσω σύντομα, δηλαδή σε δύο μήνες από τώρα θα κοιμάται στο παλιό κρεβάτι της αδερφής του και θα φοράει τα προπέρσινα ρούχα της. Τρομακτικό. Και ναι, οι 8 μήνες πέρασαν πραγματικά τόσο αθόρυβα που δεν κατάλαβα πότε φτάσαμε μέχρι εδώ. Δεν κάνω πλάκα, κάθε φορά που σκέφτομαι ότι έχω ένα μωρό στην κοιλιά μου συγκλονίζομαι υπερβολικά. Πιο πολύ από την πρώτη φορά. Ενώ το έχω ζήσει και το θυμάμαι και το ξέρω. Είναι πραγματικά απίστευτο. Και χαίρομαι αλλά φοβάμαι πιο πολύ αυτή τη φορά. Κοριτσάκι εσύ μη φοβάσαι. Η μαμά δειλιάζει λίγο πριν το τελικό σπριντ.

Scroll to Top

Το δωμάτιο ή πόσα μπορεί να καταφέρει η αγάπη

Πριν από δυο ημέρες τελειώσα να διαβάζω ένα βιβλίο, "Το Δωμάτιο" της Έμα Ντόναχιου που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Το τι συναισθήματα μου ξύπνησαν οι σελίδες του δεν περιγράφονται. Η ιστορία, εν ολίγοις, είναι η ζωή ενός πεντάχρονου αγοριού ο οποίος ζει με τη μητέρα του μέσα σε ένα δωμάτιο. Εκεί γεννήθηκε, αυτός είναι ο κόσμος του. Η μητέρα του ήταν θύμα απαγωγής και συνεχόμενων βιασμών (εξού και η γέννηση του μικρού) και βρίσκεται εκεί τα τελευταία επτά χρόνια. Ο απαγωγέας επισκέφτεται το δωμάτιο και τους προσφέρει τα απαραίτητα προς το ζην όμως του κρατά φυλακισμένους εκεί, σε έναν κόσμο χωρίς παράθυρα, μόνο με ένα φεγγίτη ψηλά στο ταβάνι.
Σε αυτόν τον μικρόκοσμο λοιπόν βασιλεύει η αγάπη. Μιας μάνας για το παιδί της. Η φαντασία. Η δημιουργικότητα. Η έμπνευση. Από το τίποτα, από ευτελή υλικά, από φανταστικές ιδέες και μόνο, ο Τζακ ζει την καθημερινότητα του χωρίς να βαριέται, χωρίς να γκρινιάζει, χωρίς να θυμώνει και κυρίως μαθαίνει πράγματα, όχι μόνο γραφή και ανάγνωση, αλλά ρουφάει σαν σφουγγάρι ό,τι του μαθαίνει η μαμά του. Ό,τι δηλαδή θα έκανε και ένα παιδί στην ηλικία του στον έξω κόσμο. Βέβαια υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν ξέρει την όλη αλήθεια. Η τηλεόραση και οι κόσμοι της δεν είναι αληθινοί. Η μητέρα δίνει την δική της εξήγηση για την απόκρυψη της αλήθειας προς το τέλος του βιβλίου.
Η συγγραφέας εμπνεύστηκε την ιστορία μετά την αποκάλυψη της πολύκροτης υπόθεσης στην Αυστρία το 2008. Η σχέση γιου μάνας, παιδιού μάνας σε ένα τόσο άθλιο περιβάλλον μπορεί να ανθίσει. Ένα από τα καλύτερα στοιχεία του βιβλίου είναι ότι την ιστορία την διηγείται ο ίδιος ο μικρός Τζακ και μέσα από τα μάτια του και την παιδική αθωότητα διαβάζουμε πιο εύκολα αυτό το τόσο δύκολο και κλειστοφοβικό βιβλίο. Και τι μου δίδαξε η ιστορία εμένα; Να σκέφτομαι αυτή τη μανούλα κάθε φορά που βαριέμαι να σηκωθώ από τον καναπέ για να παίξω με την κόρη μου, να βρίσκω δημιουργικές ιδέες για να μη βαριέται εκείνη ποτέ, να της μαθαίνω τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου, να ξέρω πως για την κόρη μου εγώ είμαι ο ήρωάς της και το πρότυπό της και είτε είμαστε κλεισμένες σε 10 τετραγωνικά είτε σε ένα μεγάλο σπίτι, η αγάπη μου για εκείνη θα μεγαλώνει και θα μεγαλώνει.....


Υπάρχει το site του βιβλίου το οποίο είναι υπέροχο εδώ  και το site της συγγραφέα εδώ.
Το βίντεο του βιβλίου μεταφρασμένο από τις εκδόσεις Ψυχογιός εδώ.

Eleni Dimitris Barcelona

Καθόμουν στην ταράτσα του Μουσείου της Ιστορίας της Καταλονίας ενώ έδυε ο ήλιος στη Βαρκελώνη και χάζευα το λιμάνι. Τελευταία μέρα ατέλειωτου περπατήματος και αμέτρητων τάπας. Ό,τι πρέπει δηλαδή για μια έγκυο με διαβήτη. Και σανγκριά, και κατέβασμα των σκαλιών της Sagrada Familia, που σου κόβει ούτως ή αλλως την ανάσα με το που τη βλέπεις, που να κατέβεις και τις ελικοειδείς σκάλες. Και ψώνια σε zara, mango και αλλα ισπανόφερτα μαγαζιά που είχαν 70% έκπτωση. Και παντού Gaudi, και μουσείο Πικάσο που δεν βαρέθηκες, και βρωμερό μετρό, ξέρεις με αυτή τη μυρωδιά που την αντέχεις λόγω σεβασμού που η πόλη έχει μετρό εδώ και τόσα χρόνια. Και μια φωνούλα στο τηλέφωνο «να ΄ρθεις μαμά. Τώρα.» Και κάτι μαχαιριές στην καρδιά. Και τύψεις και ανάμεικτα συναισθήματα. Και παντού σοκολάτες και ψωμοτύρια και ζαμπονάκια. Και μπύρες και κρασιά. Και να λες ότι ήρθες στην ιδανική πόλη τη λάθος στιγμή! Και που και που να χτυπάει κάτι τιμές το ζάχαρο που να θες να κρυφτείς σε κανένα φούρνο και να φας με τη σειρά όλα τα γλυκά και μετά τα αλμυρά! Και να λες, να τώρα που θα πάει, θα τον πετύχω τον Guardiola σε κανένα στενό να του ζητήσω αυτόγραφο! Και πολύ περπάτημα, και μια κοιλιά να αναπηδά που και που. Μάνα με το που θα γεννηθώ θα πω Hola και θα ζητήσω σανγκριά! Και μετά μια απέραντη, σφικτή αγκαλιά χωρίς λόγια, σαν αυτές στις ταινίες. Και δάκρυα! Και «τα δώρα μου, μαμά»!

Crafting

-Δεν τρελαίνεται να βλέπει τηλεόραση.

-Και τι κάνετε όλη μέρα;

Πού θα βρω μια να μου μοιάζει;

All I Need

Μπα δεν έχω όρεξη για απολογισμό φέτος. Βασικά αυτές τις μέρες το μυαλό μου είναι στο τι έχω να κάνω και όχι στο τι έχω κάνει. Έχω να γράψω δύο εργασίες, τη μία σε μία εβδομάδα, να πάω στον γυναικολόγο, να πάω ταξίδι στη Βαρκελώνη (μη βαράτε, βρήκαμε εισιτήρια με 100 ευρώ το άτομ ο πήγαινε έλα), να πάω έναν Ρουβά πριν γεννήσω, να ανοίξω το etsy-μάγαζο που έχω στα σκαριά και κάπου εκεί στο τέλος του timeline να ρίξω μια καισαρική, έτσι γιατί μας αρέσει. Και να γυρίσω σπίτι, να βρω ισορροπίες, να ξαναθυμηθώ πως θηλάζουν, πώς αντέχουν τα ξενύχτια, πως αγαπάνε από την αρχή, ακόμη πιο δυνατά.

Προχτές, πήγα με τη Δανάη στo mall και γινόταν χαμός. Και επειδή το καρότσι το έχουμε κόψει προ πολλού επειδή μου φαίνεται λίγο αστείο ένα παιδάκι δύο χρονών να το πηγαίνω βόλτα με καρότσι, οπλίστηκα με υπομονή και ευχαριστήθηκα τα ψώνια μου. Η μικρή ήταν γενικά συνεργάσιμη εκτός από δυο τρεις φορές που είχε κολλήσει σε κάτι αυτοκινητάκια και μετά θύμωσε και δεν κουνιόταν από τη θέση της μουτρωμένη. Δεν της φώναξα καθόλου, απλά προσπαθούσα με το μπούρου μπούρου να την πείσω να συνεχίσει. Ούτε κι εγώ δεν ξέρω τι έλεγα, ότι έχω κουραστεί, ότι θα πάμε να βρούμε την ξαδέρφη της, ότι έχει πολύ κόσμο και φοβάμαι μη τη χάσω, ότι να πάμε παρακάτω που έχει κι άλλα παιχνίδια, κάποια στιγμή την έπειθα και συνεχίζαμε. Κάπως έτσι την κοιμίζω και τα μεσημέρια, τώρα που κόψαμε την πιπίλα και είναι λίγο πιο δύσκολο να κοιμηθεί μόνη της. Με την πειθώ. Πάω για δικηγόρος κάθε μεσημέρι.

Και μετά ξέρεις τι σκέφτηκα; Ότι δεν βιάζομαι. Γι’ αυτό και δίνω χρόνο στη Δανάη να ξεσπάσει, να κλάψει, να κάνει το καπρίτσιο της και μετά να έχω χρόνο ήρεμα να της εξηγήσω κάτι, με επιχειρήματα. Αστείο ακούγεται αν σκεφτείς ότι μιλάω για δυο χρονών παιδί. Κι όμως της μιλάω καιρό τώρα σαν να είναι μεγάλη. Με την έννοια ότι δεν την γράφω όταν μου λέει μαμά κι εγώ μιλάω στη φίλη μου, επειδή είναι μωρό και δεν καταλαβαίνει. Φαντάζεσαι να σου μιλάω εγώ  κι εσύ να με γράφεις; Να σε φωνάζω κι εσύ να κάνεις ότι δεν με ακούς;  Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν είχα δουλειά να πάω κάθε πρωί και π.χ. η Δανάη δεν ήθελε να ντυθεί ή να πιεί το γάλα της κι εγώ βιαζόμουν. Ίσως είχα γίνει υστερική κι εγώ ή λιγότερο ήρεμη. Όμως, αν δεν κάνω τεράστιο λάθος και μεγαλώνω με τον πιο κακομαθημένο τρόπο ένα παιδί, ότι δίνοντας της χρόνο, χωρίς να βιάζομαι, κάνω καλό και στα δικά μου νεύρα αλλά και στη δική της διάθεση. Δεν είναι terrible twos  αν δεν θέλεις να είναι.

Δεν ξέρω πως θα είναι η ζωή με δύο παιδιά. Ίσως θα δοκιμάσει τις αντοχές μου και τις αυτοσχέδιες θεωρίες μου περί ανατροφής. Μπορεί όσα σκέφτομαι σήμερα σε τρεις μήνες να τα λούζομαι και να τρέχω φωνάζοντας πανικόβλητη μέσα στο σπίτι.  Μπορεί η ζωή να συνεχιστεί έτσι ακριβώς. Με παύσεις για να ακούω, να βλέπω, να μην χάνω ούτε λεπτό από τις εκφράσεις που παίρνουν τα πρόσωπά τους. Να μην προσπερνάω καμία στιγμή. Στο κάτω κάτω, αυτή είναι η περιουσία μου, ό,τι έχω μάθει τα τελευταία δυο χρόνια.

βροχή μου

Βρέχει σήμερα
όλη μέρα
όπως έξι χρόνια πριν
έτσι για να μην ξεχνάω

sisters

etsy

PicNic Party

Εντάξει χρωστάω post για το πάρτυ!! Το οποίο προσωπικά το καταευχαριστήθηκα και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του (από τον Αύγουστο, χε χε) και κατά τη διάρκεια του ίδιου του πάρτυ. Πρώτον γιατί το κοριτσάκι μου το χάρηκε κι αυτή αφού ήταν εκεί όλες οι φίλες και φίλοι της, δεν είχαμε καμία απουσία, δεύτερον γιατί παρά τις αποτυχίες (βλέπε παρακάτω) η εμφάνιση του μπουφέ θύμιζε πραγματικά πικ νικ.

Τη Δανάη την έπιασε μια αμηχανία την ώρα που σβήναμε τα κεράκια αλλά με τη δεύτερη τα κατάφερε!! Έσβησα κι εγώ τα κεράκια μου μετά τη Δανάη γιατί μετά από δύο μέρες είχα κι εγώ γενέθλια.

Λοιπόν έχουμε και λέμε.

Γλυκά: cupcakes βανίλια με άσπρο γλάσο και sprinkles, ζελέ σε ποτήρι, τρουφάκια σοκολάτα (που προορίζονταν για cake pops), μαρέγκες, μπισκότα βανίλιας σε σχήμα 2.

Αλμυρά: τοστ γαλοπούλα-τυρί, hot dog, μεζεδάκια σε ποτήρι (κοτόπουλο πανέ, κεφτεδάκια και λαχανικά).

Χυμοί: Μήλο, Πορτοκάλι και Λεμονάδα (σπιτική).

Τούρτες: μια της Δανάης (σοκολατένιο παντεσπάνι και βουτυρόκρεμα με πουράκια) και μία δικιά μου (κάτι σαν κέικ από ένα αποτυχημένο παντεσπάνι...)

Διακόσμηση: Δέντρα από χαρτόνι (δημιουργία της μαμάς μου), σημαιάκια για τα cupcakes (τύπωσα καρώ σελίδες σε Α4, τα έκοψα και τα κόλλησα σε οδοντογλυφίδες), καρώ  τραπεζομάντηλο (ύφασμα με το μέτρο), καρώ πιάτα και ποτήρια, χαρτοπετσετες από the Idea Store, κι άλλες καρώ χαρτοπετσέτες από jumbo, ξύλινα κουταλάκια μπαμπού από το e-pack.gr, καλαμάκια από shop Sweet Lulu, κορδέλες και σπάγγος κόκκινο-άσπρο από μαγαζάκια στο κέντρο, πολλά βαζάκια bonne maman, κορδέλες κολλημένες σαν κουρτίνα στο «παράθυρο» ανάμεσα στην κουζίνα και το σαλόνι (από τις άπειρες κορδέλες που δεν πετάμε από τις συσκευασίες δώρων).

Δωράκια για φίλους και φίλες: Μέσα σε βαζάκια bonne maman είχα βάλει καραμέλες με χρωματιστό περιτύλιγμα και είχα πιάσει 5-6 κηρομπογιές με ένα λαστιχάκι, από έξω ένα diy καρτελάκια με σημαιάκια με το όνομα του κάθε παιδιού και το πέρασα από ένα λαστιχάκι στο στόμειο του βάζου.

Διάφορα free printables από eat, drink, chic και εδώ και αλλού!! Και γενικά χρησιμοποίησα πολύ τον εκτυπωτή μου.