Περιμένοντας

Άλλοι περιμένουν ένα μωρό...


...άλλοι το καλοκαίρι...

...κι εγώ να χτυπήσει το τηλέφωνο

να με θέλουν για δουλειά!


Άλλα που τέτοια τύχη!

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΥΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΑΔΕ...

...ένα σχόλιο από τον αδερφό μου, που επειδή μπαίνει όποτε του καπνίσει και διαβάζει τα γραμμένα μου, έκανε comment στο ποστ σήμερα και είναι τόσο καλό (να μην πέσει να μας πλακώσει) που θα χαθεί εκεί κάτω, ποιός να ανατρέξει σε παλιές ιστορίες... read it please! Έχει το δίκιο του ο νέος, εκκολαπτόμενος χημικός.

ωραίο το κείμενο... κι επειδή είμαι γεννημένος στο όριο αυτόν τον 2 χρονολογιών '81 λογικά αφορά κι εμένα... αλλά πολύ κλάψα ο δικός σου... κι όλοι εσείς που συγκινηθήκατε και θέλετε να τα ζήσουν και τα παιδιά σας... σταματήστε να διαβάζετε blog...πιάστε το χαρτί και το μολύβι και αρχίστε να στέλνετε γράμματα και κάντε και συλλογή γραμματοσήμων... φύγετε από οποιαδήποτε πολύ είστε πουλήστε το pc σας χαρίστε την adsl σας.. και πάτε στα χωριά σας...όπου σας πληροφορώ ακόμα τα παιδιά παίζουν με μπάλες, κάνουν μπάνια, κατουράνε τους φράχτες και διασκεδάζουν... όλα είναι θέμα επιλογών! όπως είπα ωραίο το κειμενάκι αλλά μην ψαρώνετε...ειδικά εσείς που θέλετε να γίνετε συγγραφείς ξέρετε ότι όταν κάτι το γράψεις όμορφα μπορεί να σε πείσει ακόμα κι αν δεν είναι αλήθεια! κι όποιος κατάφερε να κάνει αυτά που λέει το κείμενο στην "κολοαθήνα" πριν το 80 πριν το 90 πριν το 1821 μάλλον ζούσε σε μια άλλη Αθήνα που τότε ήταν επαρχία! ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ...ΙΣΩΣ ΠΑΛΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ!

Παναγιώτα Rocks!

Τρία ξεκαρδιστικά περιστατικά από προχτές που είχα το ανιψάκι στο σπίτι!

(Ζωγραφίζοντας σκίτσα Disney τυπωμένα στο εκτυπωτή από ένα site)
- Και που τα βρίσκετε αυτά;
- Στο ίντερνετ, έχει κάτι σελίδες με σκίτσα.
- Είναι και ο Μπάμπης;
- Ποιός Μπάμπης;
- Έχει και τον Μπάμπη;
- Ά!!! Τον Bambie!!!!!!!


(Εγώ στον έναν καναπέ, ο Δημήτρης με την Παναγιώτα στον άλλον)
- Ζούπηξε την λίγο από εμένα.
(την γαργαλάει)
- Τι κάνεις παιδί μου;
- Μου το παρήγγειλε η Ελένη.
- Και τι είμαι εγώ; Σουβλάκι να με παραγγείλεις;


Η Παναγιώτα σε μένα:
- Ο Δημήτρης μου είπε ότι πεινάει σαν λύκος!
- Αλήθεια;
(Δημήτρης) - Ναι, πεινάω σαν λύκος και μπορώ αν θέλω να φάω κι εσένα.
- Να με φας; Ολόκληρη; Με μια μπουκιά; Πρέπει να με κόψεις κομματάκια. Αλλά το στόμα μου θα μιλάει!



Να γελάσει λίγο το χειλάκι, να σκεφτούμε θετικά, τα γέλια αυτά τα χαρίζω στον Άλεξ, την μικρή ψυχούλα που χάθηκε τόσο άδικα και καταδικάστηκε τόσο νωρίς...

Όνειρο και πραγματικότητα

Είναι δύσκολο να γίνεις συγγραφέας...
Mπροστά στον φορητό υπολογιστή. Aνία. Δύο τρεις λέξεις και ξανά delete. Δίπλα ένα τασάκι αποτσίγαρα ξεχασμένα εκεί επίτηδες. Για να αποπνέουν τη βαριά ατμόσφαιρα της περισυλλογής. Tο δωμάτιο είναι πολύχρωμο. Πορτοκαλί κουρτίνες, λαχανί ο τοίχος, παντού κολλημένες αφίσες και σημειώματα στους τοίχους. Ίσως γι’ αυτό να μην μπορώ να συγκεντρωθώ. Ψάχνω την άκρη. Tην αρχή του δικού μου μυθιστορήματος. Tου πρώτου γιατί μετά θα ακολουθήσουν κι άλλα. Kαι θα κάνω κτήμα μου την φράση «Έργα της ιδίας». Πόσο πολύ μου αρέσει αυτή η φράση.

Προσπαθώ να γίνω συγγραφέας. Mια από τις μικρές, εκολλαπτόμενες που εμφανίζονται από το πουθενά και κάνουν το μεγάλο μπαμ. Με τις χιλιάδες γνώσεις, σπουδές σε άσχετα αντικείμενα και ενδιαφέροντα εκτός των συνηθισμένων. Xόμπυ εναλλακτικά της συλλογής γραμματοσήμων. Aπό εκείνες που μένουν στο παρασκήνιο μετά την μεγάλη επιτυχία, που αποφεύγουν με τέχνη τους δημοσιογράφους και συνεχίζουν να κουβαλούν μαζί τους το μύθο του καλού συγγραφέα.

Πιστεύω πως είναι απλό! Bρίσκεις μια καλή ιδέα και ξεκινάς. Kαι μετά ρολάρει στο χαρτί και δεν σταματάς να γράφεις μέχρι να έχεις σκοτώσει όλους τους ήρωες σου. Eίμαι ήδη εχθρική απέναντι τους. Ίσως γι’ αυτό και περιφέρονται πάνω από το κεφάλι μου και αρνούνται να αποτυπωθούν στο χαρτί. Στην οθόνη του υπολογιστή. Ξέρουν ότι θα έχουν άσχημο τέλος, ανατρεπτικό, από αυτό που θα κάνει τον αναγνώστη να πεταχθεί από τη θέση του διαβάζοντας τις τελευταίες γραμμές. Mια ανατριχίλα χιτσκοκική.

Πρέπει να μάθω πολλά πράγματα πριν ξεκινήσω. Ενα μυθιστόρημα κρύβει μέσα του δεκάδες, εκατοντάδες άλλους συγγραφείς που εκούσια ή ακούσια έχουν προσθέσει κάτι στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν ξέρω από που να αρχίσω. Mάλλον μια σωστή αρχή είναι να διαβάσω κι άλλα πολλά βιβλία. Nα ταξιδέψω. Nα γνωρίσω καινούριους ανθρώπους που θα μου χαρίσουν την έμπνευση. Που θα γίνουν οι δικοί μου χαρακτήρες.

Αυτό που ξέρω είναι ότι κλείνω φέτος σχεδόν 9 χρόνια στην Αθήνα.
Και τι έχω μάθει;

Ότι δεν ξέρω τίποτα για την Αθήνα. Ή σχεδόν τίποτα.

Επέλεξα να ζω κλειστά. Δεν ξέρω καν αν το επέλεξα αλλά δεν βγαίνω όσο θα ήθελα και δεν είναι μόνο θέμα οικονομικό.

Θυμάμαι τον πρώτο χρόνο που ήρθα στην Αθήνα παρατηρούσα το μπαράκι κοντά στο σπίτι μου και νόμιζα πως θα γίνει το στέκι μου. Πως γυρνώντας από τη σχολή μου θα άραζα στο μπαρ και θα μίλαγα με τον μπάρμαν. Κατά βάθος θα πρέπει να νόμιζα ότι ήμουν η Μπρέντα από το Beverly Hills και ότι το μπαράκι στη γωνία ήταν το Peach Pit. Τι θυμήθηκα τώρα! Όμως δεν απέκτησα στέκι, δεν ήταν του χαρακτήρα μου, πήγαινα παντού, σχεδόν παντού αλλά δεν είχα στέκι.

Έμαθα ότι στην Αθήνα μπορείς να βρεις κυριακάτικες εφημερίδες από το Σάββατο το βράδυ. Στα λιγοστά ξενύχτια μου για να τονώσω την εικόνα μου, να ανεβάσω την ψυχολογία μου, αγόραζα εφημερίδες από το Σύνταγμα ξημερώματα Κυριακής. Και γύρναγα σπίτι αφήνοντας τον πακτωλό των γνώσεων μαζί με τα cd και τα dvd στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Τώρα 9 η ώρα του Σαββάτου, μπορείς να βρεις Κυριακάτικη, Α’ έκδοση, στη γειτονιά μου.

Έμαθα ότι αν πας στην Εκκλησία σε μια ξένη πόλη, θα σου φανεί περίεργο. Πόσο μάλλον όταν έχεις συνηθίσει να εμφανίζεσαι σε μια επαρχιακή πόλη που η Εκκλησία είναι τόπος συνάντησης και κουτσομπολιού. Εδώ μπορείς πραγματικά να ανάψεις το κεράκι σου με την ησυχία σου. Αλλιώς ακούγονται όλα στα αυτιά σου.

Η Αθήνα είναι πάντα μπροστά σου, απέραντη και σκοτεινή, έξω από την πόρτα σου, ένα βήμα, προσιτή, για να την ανακαλύψεις. Μπορείς να επιλέξεις εσύ τον χρόνο και τη στιγμή.

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

Ήρθε στο e-mail μου, με συγκίνησε και θέλω να το μοιραστώ...

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985


H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια
γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό
ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.


Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το
«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια
και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα
χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες
χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες.


Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε
ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν
έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε
όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα
φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν
κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με
πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και
όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να
κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.


Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να
βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας
έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,
όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!


Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;


Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε
να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι. Τι φρίκη!


Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην
άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P


Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά
μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά
παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.


Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί...

Λεπτομέρειες

Τελικά μερικές φορές η τύχη σου χαμογελά. Προς το παρόν μου έχει κλείσει το μάτι. Συμβαίνουν τόσα πολλά τις τελευταίες μέρες, κατά τα άλλα φαινομενικά ήρεμες ημέρες.

Απέναντι μετακόμισαν κάτι παιδάκια, κάνουν πολύ φασαρία αλλά είναι ωραίο θέμα για παρακολούθηση, για κουτσομπόλα καλή είμαι, και για αργόσχολη μάλλον.

Τη Δευτέρα έχω ένα σημαντικό ραντεβού οπότε ίσως να σταματήσω να είμαι αργόσχολη. Στην πραγματικότητα είναι ένα ραντεβού αίνιγμα. Στη συγκεκριμένη δουλειά με έχουν καλέσει δύο φορές για συνέντευξη, να με δουν δύο διαφορετικά άτομα, ο διευθυντής και η υπεύθυνη δημιουργικού, τώρα με θέλει ο διευθυντής πάλι.
Λες να έχουμε είδηση; Λες να μου χαλάσουν οι καλοκαιρινές μου διακοπές και να βρω δουλειά; Χαχαχαχααχα. Πολύ αστείο.

Η μανούλα είναι μακριά αλλά περνάει όμορφα, ο αδελφούλης κάνει τα μπάνια του με την παρέα του, η αδελφούλα τρέχει με τον Βασίλη στον Πανελλήνιο. Η Παναγιώτα χτες στο τηλ. : «Κουρεύτηκα και τώρα δεν ιδρώνω. Και ο Στάθης στο σχολείο μου είπε ότι μοιάζω σαν τρελή με αυτό το κούρεμα, κι εγώ του είπα… γιατί κόκκινα είναι; Αν ήταν κόκκινα θα ήμουν σαν τρελή.»

Απόψε θα πάμε στα μπουζούκια, στον Βέρτη συγκεκριμένα, μας βγάζει έξω μια φίλη για τα cumpleaños της, αλλά καλύτερα να μη το φωνάζω! Όχι, δεν είναι ότι δεν θέλω να πάω αλλά κάθε βράδυ διπλοκλειδώνω με έχει πιάσει ένας φόβος ότι κάποιος θα μπει στο σπίτι και θα μας κλέψει, οπότε καλέ μου κλέφτη ας μην είσαι τουλάχιστον blogger και μάθεις ότι θα λείπω από το σπίτι απόψε το βράδυ. Τουλάχιστον μην πάρεις το λαπ τοπ.

Τι συναισθήματα έχεις σήμερα λοιπόν εσύ που με διαβάζεις;
Εγώ;

αγωνία (θα πάω κομμωτήριο σε λίγο και δενξέρω αν θα πετύχει το χτένισμα)

απορία (τι θα γίνει στο ραντεβού τη Δευτέρα)
ικανοποίηση (έφτιαξα τέλειο κέικ στο καινούριο μου μίξερ, κι αυτό δώρο για τη γιορτή μου από τη μαμά όμως)
βαρεμάρα (πρέπει να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο, εδώ και ώρα δεν το ακούω)
γλυκιά γεύση (πλησιάζει η επέτειος με το μωράκι μου, 6 χρόνια φέτος από τότε που τα φτιάξαμε, ένας χρόνος αρραβώνα και κάπου στα 27 χρόνια γνωριμίας, καλό ε;)
έννοια (για τη μαμά, κληρονομημένη από τη μαμά, για την αδερφή, τον αδερφό, τα ανιψάκια, να είναι όλοι καλά, γεροί και πάντα κοντά μου, όσο μακριά κι αν βρίσκονται)
ενθουσιασμό (χτες μας επισκέφτηκε η ξαδερφούλα που μένει τώρα κοντά στο Δουβλίνο και έπεσε η ιδέα να την επισκεφτούμε το καλοκαίρι, αχ να αρχίσω να ψάχνω για εισιτήρια, λες τελικά να μας τα χαλάσει όλα αυτή η δουλειά; )
ενδιαφέρον (για τη συνέχεια στο τεράστιο βιβλίο που ξεκίνησα να διαβάζω, λέγεται «Σπίτι από φύλλα» και είναι ένα τέρας που θα με φάει ολόκληρη)

Μπορείτε τώρα να μου πείτε γιατί μου κόλλησε το Are you lonesome tonight,
Do you miss me tonight του Elvis Presley;

Cow Parade

Μου την έκανε δώρο η αδελφή μου για τη γιορτή μου.
Και τα δρώμενα της πόλης ήρθαν και στο σπίτι μου!

ΓΙΟΡΤΗ;

Πόσες γιορτές έχω ζήσει; Πόσα χρόνια πολλά έχω ακούσει;

Πέρυσι δέχτηκα τα χρόνια πολλά κι από τον μπαμπά μου, φέτος… σιωπή! Δεν μπορώ να μην συγκινηθώ, πέρασε αρκετός καιρός που αποφεύγω να σκεφτώ το θέμα στην πραγματική μου διάσταση και τώρα που πάει το μυαλό μου εκεί αναπόφευκτα κάτι συμβαίνει, κάτι με κατακλύζει, μια δύναμη τόσο μεγάλη που μπορεί να με ρίξει κάτω. Πώς χάνονται οι άνθρωποι; Πώς σβήνει ένα χαμόγελο; Πώς μένουμε μόνοι; Τον θυμάμαι τόσο ζωντανό αλλά και ταλαιπωρημένο; Πού πήγε; Πού είναι τώρα;

Αν πω ότι μου λείπει θα είναι τόσο λίγο…

Να θυμάσαι τον Αρθούρο!

Λοιπόν, μετά την πρόσφατη επίσκεψη της irene στο blog μου, μπήκα και «ρούφηξα» το δικό της. Μου άρεσε πολύ, είναι από τα λίγα blog που πραγματικά διάβασα, λέξη προς λέξη. Λοιπόν θα σταθώ σε αυτό το post γιατί μου θύμισε μια δική μου, παρόμοια ιστορία που την είχα σχεδόν ξεχάσει!
Πριν από 6-7 χρόνια, μπορεί και περισσότερα, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου στην Αθήνα, έπαιρνα μια φίλη μου και μπαίναμε στα λεωφορεία χωρίς να ξέρουμε που ακριβώς πάμε. «Πάμε για εξερεύνηση!» Μια από αυτές τις φορές, σε μια από αυτές τις βόλτες, βρεθήκαμε στη Γλυφάδα! Περιμένοντας στη στάση για το λεωφορείο της επιστροφής προς Αθήνα, κάθισα δίπλα σε μια γιαγιούλα η οποία άρχισε να μας διηγείται μια ιστορία για κάποιον… Αρθούρο! Ήταν ερωτική ιστορία δικιά της από το παρελθόν. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες – θα ρωτήσω τη φίλη μου αν θυμάται αυτή – πάντως το παραμύθι είχε ηθικό δίδαγμα! Κάτι για την αγάπη και τον έρωτα. Μας είδε «νεούδια» και είπε να μας δώσει μια συμβουλή! Τότε ήταν και μια περίοδος που καιγόμουν για έναν τύπο και χάλαγα μεγάλες ποσότητες φαιάς ουσίας για εκείνον. Κάποια στιγμή που λέτε ήρθε το λεωφορείο και σηκωθήκαμε να μπούμε. Κι ενώ έκανα το βήμα να φύγω η γιαγιά μου φώναξε «Να θυμάσαι τον Αρθούρο!». Θέε μου, και τώρα που το λέω ανατριχιάζω! Ακούστηκε πολύ κινηματογραφικό, πολύ τρομακτικό!

Λες, δηλαδή, αυτές τις γιαγιάδες να της στέλνει στις στάσεις λεωφορείων κάποιος καλός άνθρωπος (Θεός, άνθρωπος, εξωγήινος δεν ξέρω) για να μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα;

Μυστήριο, μυστήριο! Πάντως μου έφτιαξε το κέφι τώρα που το θυμήθηκα!

Job seeker

Λοιπόν, στα favorites έχω ένα φάκελο που λέγεται jobs, τον επισκέπτομαι τρεις τέσσερις φορές τη μέρα αλλά μια αγγελία της προκοπής δεν βρίσκω. Από την άλλη σκέφτομαι πως αν βρω δουλειά τώρα που έχω συνηθίσει να ξυπνάω μετά τις 10 και να γλαρώνω ξανά κατά τις 3 θα τα βρω λίγο σκούρα τα πράγματα. Όποτε κάθομαι και σκέφτομαι πόσα έχω κερδίσει όλο αυτό τον καιρό που είμαι άνεργη. Καταρχήν, ο ύπνος. Κατά τις 9 χτυπάει το ξυπνητήρι και ανοίγω το κινητό μήπως και χάσω καμιά κλήση η καημένη. Και συνεχίζω τον ύπνο μου! Κοιμάμαι αργά, δεν σκέφτομαι μήπως ξενυχτίσω, μήπως είμαι κουρέλι την επόμενη μέρα. Επίσης έχω γλιτώσει τόνους βενζίνης, ειδικά τώρα που ακριβαίνει μέρα με τη μέρα πρέπει να έχω αποταμιεύσει πάρα πολλά λεφτά. Το αυτοκινητάκι ξεκουράζεται και βγαίνει έξω μόνο για βόλτες! Από την άλλη, παίρνω αρκετά λεφτά από το ταμείο ανεργίας και από τις freelance δουλειές μου ώστε να μην μου έχει φανεί τόσο πολύ στην πράξη η έλλειψη σταθερού εισοδήματος. Οι φριλάντζες μου κάνουν πολύ καλό γιατί με κρατάνε σε επαφή με το αντικείμενο, δεν σκουριάζει το κεφάλι μου και το καλό είναι ότι και οι δύο εταιρείες με τις οποίες συνεργάζομαι είναι καλές και πληρώνουν οκ. Βλέπω πρωινάδικα, μεσημεριανές εκπομπές, σε μια συζήτηση βρε παιδί μου να έχεις μια άποψη για το τεστ DNA του Πασχάλη, για το αν γέννησε η Κατραβά και για το αν μιλιέται ο Λορέντζο με τη Ματούλα. Επίσης τα Σαββατοκύριακα παραμένουν το ίδιο γιατί εγώ μεν δεν δουλεύω ούτως ή άλλως αλλά δεν δουλεύουν ούτε οι άλλοι οπότε είμαι free, δεν θα χτυπήσει το τηλέφωνο, ούτε θα έρθει e-mail. Μου αρέσει και να πηγαίνω σε interviews. Δεν τα φοβάμαι καθόλου. Αν και νομίζω πως το portofolio μου είναι σχετικά φτωχό με όσα έχω κάνει ως τώρα. Η επαγγελματική μου ζωή θα μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα κάπως έτσι και να είμαι ευτυχισμένη αλλά πάλι δεν ξέρω.

ΜΕ ΓΕΙΑ

Ανεργία, ανεργία, κλαιγόμαστε, κλαιγόμαστε αλλά το κινητό μας το πήραμε.
Με επιδότηση. Είναι το Motorola SLVR L7!!

Έχουμε τις κλειστές μας

Μας ταλαιπωρεί γαστρεντερίτιδα που τίναξε το τριήμερο στον αέρα, ποιο τριήμερο, αφού δεν έχεις σταθερή δουλειά, κάθε μέρα είναι ελεύθερη για σένα, χάσαμε τον γάμο στας εξοχάς, εξακοσίους καλεσμένους είχε έμαθα η παλιά συμμαθήτρια. Άφησα τη μαμά να περιμένει, ήταν να πάω να την πάρω με το τουτού αλλά δεν γίνεται, πρέπει να μείνω εδώ και να προσέχω το μωρό μου. Το καλό είναι ότι λιώνουμε στον ύπνο, στις ταινίες, στην τηλεόραση, στο 24. (Αν πιάσω εκείνους που βάζουν στο limewire παλιά επεισόδια με τίτλους καινούριων θα γίνει χαμός!) Έξω βρέχει, τι κρίμα. Χάλασε το τριήμερο για αυτούς που φύγανε. Για αυτούς που μείνανε, τι καλά, βρέχει και ούτως ή άλλως μέσα θα μείνουμε! Τρώμε λίγο παγωτό στα κλεφτά, δεν κάνει, είναι πειρασμός όμως! Haagen Dazs chocolate cherry brownie, άσε άσε σου λέω! Αύριο αργία, απεργία! Θα απεργούσα αν είχα δουλειά! Όμως δεν έχω και θα δουλέψω από το σπίτι γιατί περιμένουν email με τα κείμενα μου Τρίτη πρωί πρωί. Άκου να δεις τώρα περίεργα πράγματα. Να μη δουλεύεις κάπου και να πρέπει να εργαστείς πρωτομαγιάτικα!

Τσέκαρα και κάτι ωραίες τσάντες στο site της Chloé αλλά μάλλον θα πρέπει να δουλέψω πολλές αργίες ακόμη για να τις αποκτήσω! Θέλω και κάτι καινούρια καλλυντικά από τον Κορρέ! Στο Attica έχει ένα ειδικό section με όλα τα προϊόντα (νομίζω ότι τα φαρμακεία δεν τα έχουν όλα) και την τελευταία φορά που πήγα η πωλήτρια ήταν πολύ καλή (για μένα αυτό σημαίνει ότι με άφηνε να κοιτάζω με την ησυχία μου ένα ένα τα προϊόντα και να διαλέξω αυτό που θέλω εγώ!)

Θέλω να κοιτάξω από το παράθυρο και να δω μια γαλαζοπράσινη ημέρα να μου χαμογελά! Αν κρίνω από τα ζώδια που διάβασα σήμερα στις κυριακάτικες κάτι καλό έρχεται. Αλλά πότε πίστεψα στα ζώδια για να πιστέψω τώρα;

Λαιφ γκόουζ ον!

Πείτε μου τι συμβαίνει. Η Ζάκυνθος χορεύει στα Ρίχτερ εδώ και τόσες μέρες. Πέφτει το μιράζ, τρένο συγκρούεται με φορτηγό με πατάτες, νεκροί, θλίψη, αμέτρητα γιατί.


Η ζωή συνεχίζεται; Το εορταστικό ωράριο ξεκινά, τα καταστήματα ανοιχτά μέχρι τις 9 όλη μέρα. Να αγοράσουμε όλα εκείνα που δεν έχουμε. Δεν έχουμε να τα αγοράσουμε.

Οι μέρες γλύκαναν τόσο πολύ. Ζέστη, ζέστη, μπαλκονάκια και φιλικές κουβέντες.


Σήμερα ρωτήσανε στην τάξη της Παναγιώτας τι σχήμα έχει η γη; Μου λέει: «σηκώνανε το χέρι και λέγανε τρίγωνο, τετράγωνο… κι εγώ σήκωσα το χέρι και είπα στρογγυλό!»


Είναι σχεδόν σίγουρο. Από σήμερα νηστεύω.

Ω να ο ΟΝΑ!

Μου αρέσει πολύ αυτός ο ζωγράφος. Λέγεται ΟΝΑ και είναι Γάλλος!

Ona was born in Burdeau, France on January 31, 1960. As a trained landscape architect, the first devoted himself to his profession. During this time, he created a space dedicated to the founders of an association destined to promote the arts: Ateliers Tempera. A student of the painter Gérard-Vogel, Singer (the artists´s true name) draws his inspiration from his French and Spanish heritage. His artistic style is based on work with icons and illumination. He feels attached to the paintings of the Renaissance. This "young" painter has exhibited his works pretty much around the world and already enjoys a reputation in the land of the Ferias, in the colours of the sun. The uniqueness of his style is primarily his technique. Starting with acrylic pigments put together in successive coats, he emphasises colour and gives his canvas light and transparency. As well as taking on a poetic role, Ona's works are just as much adventurous journeys as intimate emotions.

Ταξιδάκι

Πήγα Γιάννενα και ήρθα. Το Micra να παίρνει τις στροφές κι εσύ αν θέλεις κοίταζε με. Η συγκίνηση στην ορκωμοσία του αδερφού μου. Εκατοντάδες μανάδες και συγγενείς. Το χειροκρότημα. Καθηγητές, φοιτητές, πτυχία, μεταπτυχιακά. Καφεδάκια στη λίμνη. Ξενύχτια, τσίπουρα, κρασάκι ημίγλυκο και after. Εκεί στα Γιάννενα τις καθημερινές τηρούν το ωράριο και όλα τα μαγαζιά κλείνουν στις 3. Μια ζωντανή πόλη, χρώματα, νεανικές φωνούλες. Πολλές στάσεις στη διαδρομή γιατί πρώτη φορά οδηγούσα τόσα πολλά χιλιόμετρα. Μουσικούλα, προσπεράσεις, φορτηγά. Ιδρώτας, αγωνία. Στάση στην Αμφιλοχία για φαγητό, στάση στο δρόμο για φράουλες. Η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου εντυπωσιακή, ευρωπαϊκή. Τα ψιλά μου έπεσαν στα διόδια κι ο κύριος με αγριοκοίταζε. Αστειάκια. Στην επιστροφή «Πάτε αργά;» Ο αδερφός μου ανησυχεί. Ταξίδεψα 9 ώρες χτες (μαζί με τις στάσεις) και τα έδωσα όλα. Σήμερα είμαι γκολ, κοιμόμουν μέχρι το μεσημέρι. Μια γλυκιά ανάμνηση, ένα ταξιδάκι προστίθεται στο ταξιδιωτικό βιβλίο της ζωής μου.

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα ‘κανε μία απ’τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες

Νορμάλ

Είμαι νορμάλ; Είμαι μπανάλ;

Είναι μερικά βράδια που έρχονται σκέψεις, σκέψεις πολλές.
Μου βομβαρδίζουν το κεφάλι. Έρχεται φόβος, μια τρομάρα για το αύριο.
Έρχεται μια γλυκιά θλίψη για το χτες. Έρχονται λέξεις, φράσεις, σκόρπια λόγια.
Σκέφτομαι να σηκωθώ και να γράψω μέσα στη νύχτα για όλα αυτά που έρχονται…

Το ημερολόγιο στον τοίχο έχει μείνει στον Φεβρουάριο. Θα μπορούσε να είχε μείνει στον Δεκέμβριο. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ημερολόγιο. Μια χρονιά που έφυγε και μαζί της πήρε πολλά…

«Είσαι λίγο αξιολύπητη, δεν έχεις φαντασία, γιατί γράφεις, άραγε, εδώ;»

Θα μπορούσες να σκεφτείς κι αυτό, εσύ που με διαβάζεις.

«Θέλεις να κάνεις καριέρα με τις λέξεις, να γράφεις εξυπνάδες, να σε πληρώνουν και γι’ αυτό. Λες να υπάρχουν κάπου άνθρωποι που θα θέλουν να σε πληρώνουν για να τους γράφεις όποια χαζή σκέψη σου έρχεται στο κεφάλι; Να σε επικροτούν για την ετυμολογία σου; Να σε ανταμείβουν για κάθε σωστή κίνησή σου;»

Δεν ξέρω.

Κι όμως χαμογελάω που ο καιρός ανοίγει, σήμερα έκανε αφόρητη ζέστη. Που σύντομα θα καθόμαστε στη βεράντα με καφεδάκια και χυμούς. Η αισιοδοξία πάει κι έρχεται. Μερικές φορές μου αρκεί να κάνει μικρά πραγματάκια για τη μαμά μου, την αγάπη, τον αδερφό μου, τις μικρές ψυχούλες και να τους βλέπω να χαμογελούν.
Είναι πολύτιμες στιγμές. Που δεν θέλω να τις χάσω.

Κυκλοθυμική εγώ; Άρχισα να γράφω ένα μελοδραματικό κείμενο και μου βγαίνει σε αισιόδοξο; Ποιος ξέρει; Η αλήθεια είναι ότι έχω χάσει τη έμπνευσή μου. Ξέρω ότι μπορώ και καλύτερα. Κι αυτό το blog είναι μια εξάσκηση. Είναι ένας τρόπος να δοκιμάζομαι χωρίς να βάζω στόχους. Να γράφω. Απλά.

Και αύριο θα ξυπνήσω, θα ανοίξω το κινητό, θα περιμένω. Μια καινούρια εβδομάδα. Λες να μη φέρει τίποτα κι αυτή;

Μπανάλ, τρε μπανάλ!

Παράξενα πράγματα συμβαίνουν

Σκηνικό 1ο

Πριν από λίγες μέρες σε ένα φαρμακείο. Μια κυρία αγοράζει βαφή για τα μαλλιά της. Την ώρα που πληρώνει αλλάζει ύφος και ρωτάει τον φαρμακοποιό: «Συγγνώμη, ξέρετε αν υπάρχει εδώ κοντά μαγαζί με εσώρουχα;» Χλομιάζει ο φαρμακοποιός.



Σκηνικό 2ο

Ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω σε μια εκπομπή στο Alter. Σε ένα από τα παράθυρα ένας νέος κύριος με κάτασπρο μαλλί, μάλλον βαμμένο. Μου κάνει εντύπωση και κοιτάω τι γράφει από κάτω. «Πρόεδρος Συνδέσμου Προάσπισης Πατεράδων». Και τώρα χλομιάζω εγώ.

Σκοτάδι και φως

Ένας άλλος τρόπος να περιμένεις

Είναι σαν να είμαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Που και που λαμπυρίζει ένα φωτάκι και τρέχω να το φτάσω. Νιώθω αισιόδοξη, βρήκα το φως που θα λάμψει στη ζωή μου. Όμως το φωτάκι φαίνεται αχνό και μετά σβήνει. Σε λίγο θα ανάψει άλλο, θα στρέψω προς τα εκεί τις ελπίδες μου, θα αγνοήσω την ψυχραιμία μου, θα ενθουσιαστώ. Θα περιμένω. Αυτή η αναμονή είναι τόσο δύσκολη. Γιατί αυτό που περιμένεις μπορεί και να μη συμβεί ποτέ. Και να πρέπει να πλησιάσεις άλλο φως, να βρεις έναν τεχνητό τρόπο να φωτίσεις τη ζωή σου. Γιατί δεν μπορείς να ζεις άλλο στο σκοτάδι.

Τώρα που το θυμήθηκα…

Ρε παιδιά έχω κι ένα blog! Αλλά δεν έχω φανατικούς αναγνώστες να με αναζητάνε οπότε γράφω όποτε έχω διάθεση κι όταν έχω κάτι να πω! Λοιπόν, έχω ένα προαίσθημα ότι από εβδομάδα θα έχω δουλειά! Κατά 90% η απάντηση θα είναι θετική! Δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά αλλά μάλλον είμαι σε καλό δρόμο. Και τη Δευτέρα έχω κι άλλο ένα ραντεβού για δουλειά, στο ίδιο αντικείμενο! Κοίτα που πέσανε όλα μαζί τώρα και δεν θα ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω! Μήπως να το παίξω λίγο ντίβα σαν την κυρία;

Κατά τα άλλα, σήμερα Εθνική εορτή! Τα αεροπλάνα κάνανε παρέλαση το πρωί κι εμείς τα βλέπαμε και στην τηλεόραση και από τη βεράντα μας! Μετά μπακαλιαράκι με ολίγη σκορδαλιά! Και μετά απογευματάκι με ανιψάκια και αδερφάκια! Και μανούλα! Για βράδυ, προτείνω λίγο Jack Bauer να πάει στο καλό κι η φορ σίζον! Αύριο λέμε να πάμε για κοψίδια στους Θρακομακεδόνες! Κράτα την όρεξη σου!

Days go by

Τον τελευταίο καιρό η ζωή μου τρέχει μέσα από τα χέρια μου. Όχι, δεν θέλω να γράψω κάτι ποιητικό, κάτι μελό, κάτι δυσνόητο, θέλω να πω πως είναι οι μέρες μου, περίεργες, σύντομες και μυρίζουν άνοιξη.

Βάζω το ξυπνητήρι αποβραδίς να χτυπήσει στις 9:30. Θα χτυπήσει, θα το κλείσω και θα σηκωθώ από το κρεβάτι στις 10:30. Θα πάω να δω αν κατέβηκε η ταινία όλο το βράδυ, δεν θα έχει κατεβεί, θα τσατιστώ, θα κάνω μια επανεκκίνηση και θα πάω να φτιάξω καφέ. Θα χαζέψω λίγο Μενεγάκη, λίγο Αρναούτογλου, τα ζώδια, λίγο Τσαπανίδου, καμιά σοβαρή είδηση και θα πάρω τον καφέ μου (τόση ώρα γουργουρίζει, δεν τον ακούς;), τα τσιγάρα μου και θα στρωθώ μπροστά στον υπολογιστή. Θα δω τα e-mail μου, θα θαυμάσω το gmail μου (έχω χρησιμοποιήσει μόνο το 1% από τα 2 giga) και θα το ρίξω στη δουλειά. Αν έχω δουλειά δηλαδή. Θα χτυπήσει το κινητό, θα έχω δουλειά που θα την θέλουν μες τη μέρα ή αύριο το πρωί, θα την θέλουν χτες, το επόμενο λεπτό. Θα αρχίσω να γράφω, να σερφάρω, να τσεκάρω το mail, να δω τα blog, το δικό μου, να ακούω μουσική. Ένα διάλειμμα, σε παρακαλώ, να βρω κανένα τραγουδάκι. Βρήκα δύο αγγελίες, να στείλω βιογραφικό. Θέλουν από διαφημιστική, δεν πειράζει, θα στείλω κι ας μη με πάρουν. Με καλεί ένας φίλος να στείλω εκεί που δουλεύει αυτός. Αχ μακάρι, τι καλά! Μεσημεριάζει, θα γυρίσει ο καλός μου και κάτι θα πρέπει να φάει το παιδί. Εγώ είμαι από το πρωί με έναν καφέ και 10 τσιγάρα. Ξέχασα πάλι να ξεπαγώσω τις μπριζόλες άρα προς το όσπριο το κόβω. Θα κάνω φακές. Ή καμιά σαλάτα. Κάνουμε και δίαιτα. Λέμε τώρα. Μήπως προλαβαίνω να πάω Carrefour; Ντύνομαι (γιατί τόση ώρα είμαι με τις πιτζάμες) και πάω να αγοράσω αυτά που μας λείπουν. Εγώ κι η Μαίρη Παναγιωταρά, μια εργαζόμενη μητέρα, μια καλή νοικοκυρά. Μόνο που δεν είμαι μητέρα, ακόμη. Θα περάσω κι από την Πειραιώς να δω αν μπήκε κανένα φράγκο από τα χρωστούμενα (από την εταιρεία που μας απέλυσε όλους και μας χρωστάει δεδουλευμένα), θα χαζέψω καμιά βιτρίνα. Θα χτυπήσει το κινητό. «Α είσαι έξω; Όταν γυρίσεις στείλε μου αυτό κι αυτό κι αυτό.» Δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι, έχω δουλίτσα έστω κι από το σπίτι, που με πληρώνει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Κάνω freelance δουλειές και μου αρέσει. Άσε που ξυπνάω ότι ώρα θέλω κι αν θέλω δουλεύω το βράδυ και όχι το πρωί. 9 με 5. Θα γυρίσω στο σπίτι, θα έρθει και ο καλός μου, θα φάμε, τι έχει η Τατιάνα σήμερα, θα ξανακαθίσω λίγο στον υπολογιστή. Λίγο. Θα πάει 8:30 το βράδυ και δεν θα το έχω καταλάβει. Τι κάνω τόσες ώρες; Έχασα και τις ειδήσεις. Ο Δημήτρης κάνει πτήση Μπανκόνγκ – Αθήνα με το Simulator. Να πάρω τη μαμά μου, ο αδερφός μου τι κάνει; Τι θα έλεγε ο μπαμπάς μου τώρα; Θα ξαπλώσω στον καναπέ και θα δω ό,τι έχει. Δεν έχει τίποτα. Μήπως να δούμε 24 που το έχουμε αφήσει στη μέση; Ο Jack μας περιμένει. Καμιά ταινία; Τι τις κατεβάζω; Όταν έρθει η αστυνομία τουλάχιστον να τις έχω δει. Γιατί κλαίνε στο Dream Show; Όχι, δεν θα δω πάλι Ευαγγελάτο. Αν ήταν Παρασκευή θα έβλεπα ευχαρίστως Νικολούλη, καλύτερη κι από θρίλερ. Θα με κοροϊδεύουν πάλι. Θα παραγγείλουμε κάτι; Πείνασα. Δεν έχω τελειώσει και τον Κλειστό Κύκλο, άντε να δούμε πότε θα έχω όρεξη να διαβάσω. Έχει σοκολάτα στο ψυγείο; Αχ, έχει την Βενετία ο Δούσης, τι ωραία, είχαμε πάει πριν 3 χρόνια στη γιορτή μου. Κλέβω ματιές και στο Real Simple, πώς να ανάψεις, λέει, κεριά με ένα μακαρόνι. Νύσταξα αγαπούλα, πάρε με αγκαλιά, να πλύνω δοντάκια, να βάλω και το ξυπνητήρι στις 9:30. Πέρασε η μέρα μας! Αύριο να πάμε οπωσδήποτε για καφέ! Και να βάλω και πλυντήριο! Και να καθαρίσω και τη βεράντα! Να αλλάξω το σεντόνι! Γιατί δεν τα έκανα σήμερα όλα αυτά; Τα ξέχασα! Έπλυνα τα πιάτα όμως! Και κατέβασα τα σκουπίδια! Η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά. Νιώθω ευτυχισμένη όμως, μια γλυκιά χαρμολύπη, είναι καλά, είναι ωραία, νιώθω σιγουριά, μια μικρή θλίψη που σε ανεβάζει καμιά φορά, σε κατεβάζει άλλες τόσες, κοιτάω τα μάτια του, με αγαπάει, κοιτάει στα δικά μου, είναι ο κόσμος μου, έχω κι άλλους να με αγαπάνε, θα ζήσω όμορφες μέρες. Δεν είναι άδειες οι μέρες μου, είναι γεμάτες, κι ας έμειναν άπλυτα στο καλάθι, κι ας μην τελειώνει το βιβλίο μου. Που και που μου έρχεται μια έμπνευση και γράφω κι εγώ κάτι. Μπούρου μπούρου για να ζαλίσω τον κόσμο. Λες; Ξέχασα. Θα πάω και Γιάννενα, αρχές Απριλίου για την ορκωμοσία του αδελφού μου. Το πήρε, το πήρε. Μας περιμένουν νέοι δρόμοι. Εθνικές οδοί. Λακκούβες, σκαμπανεβάσματα, διόδια. Τοπία, εμπειρίες, γνωριμίες. Είναι καλά τελικά, αυτή η ζωή είναι καλή!



And days go by...
I can feel 'em flyin'
like a hand out the window in the wind.
The cars go by...
Yeah it's all we've been given,
So you better start livin' right now
'Cause days go by...

Billy the Great!

Όταν η δασκάλα ζήτησε στην τάξη του Βασίλη να γράψουν μια μικρή έκθεση για έναν μουσικό ή ένα άγαλμα ή έναν πίνακα που γνωρίζουν, εκείνος έγραψε για τον Μίκη Θεοδωράκη. Μόνο που έκανε, λέει, λάθος και έγραψε «Θοδωράκης», παρέλειψε το «ε». Και μετά μας κούφανε όλους ομαδικά.

Ο Βασίλης διαβάζει «τα ταξίδια του Γκιούλιβερ», λύνει sudoku πριν κοιμηθεί και κάνει μαθηματικές πράξεις στο μυαλό του σε χρόνο dt. Απλά αν του βάλεις να κάνει μια αφαίρεση ή μια πρόσθεση θα σου ζητήσει να έχει αποτέλεσμα πάνω από εκατό. Πηγαίνει στον Πανελλήνιο κάθε Σάββατο και Κυριακή και μερικές φορές την εβδομάδα ακολουθεί τον μπαμπά του στην οικοδομή να επιβλέψουν μαζί τις εργασίες.

Όταν έρχεται σπίτι μου παίζει στον υπολογιστή μου και μου λέει «πάτα λίγο την έναρξη (στα Windows) να μπούμε στο ίντερνετ.». Ο Βασίλης είναι από τα πιο έξυπνα παιδιά που ξέρω, είναι το ανιψάκι μου, ο αδερφός της Παναγιώτας. Πάει Δευτέρα Δημοτικού και θέλει λέει να γίνει ψυχολόγος για παιδιά. Έτσι μου είπε, δηλαδή, την τελευταία φορά. Το έχω ζήσει από τις πρώτες μέρες που ήρθε στον κόσμο και έχω γιορτάσει μαζί του σχεδόν όλα τα γενέθλια, από εκείνα της πρώτης εβδομάδας, όταν με μια φίλη μου του πήγαμε μια μικρή παστούλα με ένα κεράκι μέχρι πέρυσι που γιόρτασε μαζί με την τσακαλοπαρέα του σε έναν παιδότοπο.

Ο Βασίλης έχει απορίες συνεχώς. Μια μέρα είδε κολλημένο στην πόρτα της εξώπορτας ένα χαρτί που έλεγε ότι ψέκασαν για απολύμανση με ένα φάρμακο εγκεκριμένο από το Υπουργείο Γεωργίας. «Από εκεί είναι ένας συμμαθητής μου», είπε. Από τη Γεωργία, η τάξη του Βασίλη έχει πολλούς αλλοδαπούς. Χα χα αστείος ο συνειρμός ενός μικρού παιδιού.

Δεν ξέρω αν "φταίει" το γεγονός ότι και οι δύο γονείς του είναι φιλόλογοι και έχουν πολλά βιβλία στο σπίτι, δεν ξέρω αν αυτό το παιδί θα γίνει διάνοια κάποια μέρα, ξέρω πως αν ήταν στην Αμερική θα περνούσε μερικές βαθμίδες εκπαίδευσης και θα πήγαινε σήμερα Γυμνάσιο.

Όμως καλύτερα έτσι. Ζει την παιδική του ηλικία και την χαίρεται. Μπορεί να συζητήσει άνετα με έναν ενήλικο και να το στριμώξει στην γωνία. Μπορεί να σε κάνει να γελάσεις. Να σε κερδίσει στο σκάκι. Να κάνει high score στο Super Mario και να θυμάται σε πιο λεπτό του αγώνα έβαλε γκολ ο τάδε, πότε ιδρύθηκε ο σύλλογος της αγαπημένης του ομάδας. Και πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε.

Τον αγαπώ πάρα πολύ και χαίρομαι να τον βλέπω να μεγαλώνει και να μαθαίνει τον κόσμο. Τον φοβάμαι και λίγο που είναι τόσο σοφός σε τόσο μικρή ηλικία. Θα μου φανεί χρήσιμος αργότερα. Σε λίγα χρόνια θα παίρνει την αδελφούλα του και θα πηγαίνουν βόλτες μαζί. Αν είναι αγαπημένοι σήμερα; Ε πέφτει που και που λίγο ξύλο αλλά έτσι είναι αυτά. Εξάλλου παιδιά είναι!

24 ώρες με έναν άγγελο

Μπορεί να είναι μικρή για να το διαβάσει αλλά κάποια μέρα θα είμαι 40 και θα είναι 18 και θα θυμάται άραγε αυτές τις μικρές στιγμές που περνάμε μαζί;

Χτες το σχολείο της είχε απεργία και την πήρα από προχτές το βράδυ μαζί μου στο σπίτι. Πήραμε το λεωφορείο, κόντεψε να μου κοιμηθεί στο κάθισμα γιατί ήταν πτωματάκι αλλά όταν φτάσαμε στο σπίτι μου ψιλοξύπνησε και ήταν μια χαρά. Φάγαμε φαγητάκι και αφού κατάφερε να χτυπήσει το πηγουνάκι της λίγο στο τραπέζι κούρνιασε στον καναπέ και κοιμήθηκε. Ούτε Βίσση είδε ούτε τίποτα. Χαχα.

Το πρωί την κατάλαβα που ξύπνησε και με χάζευε. Παρατηρούσε τα νύχια μου που τα είχα κόκκινα βαμμένα. Μόλις με κατάλαβε ότι είχα ξυπνήσει μου είπε «Θα σηκωθούμε; Θέλω να φάω κάτι για πρωινό.» Και περάσαμε μια μέρα απίστευτη. Κατάφερα ακόμη και να δουλέψω λίγο ενώ εκείνη ζωγράφιζε ή έπαιζε στο σαλόνι ή έβλεπε παιδικά. Φάγαμε μακαρονάκια, παίξαμε με τα κοσμήματά μου, τα βάλαμε ανά χρώμα, τα ξεκαθαρίσαμε. Βάλαμε κραγιόν, είπαμε παραμύθια.

Δεν με κούρασε καθόλου. Φαντάζομαι πως δεν είναι τόσο εύκολο κάθε μέρα αν έχεις ένα παιδί μέσα στο σπίτι αλλά με το ανιψάκι μου πέρασα καταπληκτικά. Ατάκες, γέλια, λίγα κλάματα στο πρόγραμμα, χαζομαρίτσες, απορίες, τούμπες, εξυπνάδες.

Την λένε Παναγιώτα, θα κλείσει τα 5 τον Οκτώβριο και μια μέρα θα γίνει μεγάλο αστέρι! Αυτά τα ματάκια όταν σε κοιτάζουν λιώνεις. Και να θες δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς!

P.S.: Ο αδελφός της, Βασίλης, πάει Δευτέρα Δημοτικού και ας μη ζηλέψει αν διαβάσει αυτό το κείμενο. Έρχεται σύντομα κάτι και γι’ αυτόν.
P.S.2: Αυτές οι δύο ψυχούλες είναι ένας από τους λόγους που χαμογελώ πιο πολύ τα τελευταία 6 χρόνια!

Να θυμηθώ να μην ξεχάσω

Λεπτομέρειες που σου αλλάζουν τη ζωή. Όσοι καπνίζουν στριφτά τσιγάρα θα ξέρουν ότι στο πακέτο με τα χαρτάκια τους, 10 (νομίζω) τεμάχια πριν το τέλος υπάρχει ένα προειδοποιητικό χαρτάκι που σημαίνει… έχεις άλλα δέκα, αγόρασε άλλο πακέτο, θα σου τελειώσουν και δεν θα έχεις.
Παρακαλώ λοιπόν να γίνει κάτι παρόμοιο και για άλλα προϊόντα. Παραθέτω ορισμένα παραδείγματα προϊόντων, στα οποία αν εφαρμοστεί το μέτρο, θα γίνω πιο οργανωτική και ευτυχισμένη!

• τα cd χύμα σε στρογγυλή θήκη
• στη ζάχαρη
• στον καφέ
• στο χαρτί τουαλέτας
• στις χαρτοπετσέτες
• στο σαμπουάν
• στο σαπούνι
• στις σερβιέτες
• στις ταμπλέτες για το πλυντήριο
• στον αναπτήρα

Αν μπορείτε να σκεφτείτε κάτι άλλο συμπληρώστε τη λίστα!

ΜΥΡΙΣΕΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ;

Είδες τις μυγδαλιές;


Άνθισαν.


Μύρισε άνοιξη.

Κι εσύ να περιμένεις τα παγωτά που θα λιώσουν στο φουστάνι σου.

Και τα κύματα που θα λούσουν τα μαλλιά σου.

Τους Χαιρετισμούς που θα λιώσουν την ψυχή σου.

Το ανοιχτό παράθυρο στο αυτοκίνητο.

Ψάξε να βρεις τις απαντήσεις σε αυτά που σε βασανίζουν.

Κι ας μη βγαίνουν στην επιφάνεια.

Εκεί βγαίνει μόνο ο αφρός.

Έρχονται στιγμές.

Θα είμαι "παρούσα" να τις χαρώ;

Έρχονται αναμνήσεις.

Θα είμαι "δυνατή" να τις δεχτώ;








Αν η άνοιξη είναι απλώς μια ανάγκη μας για καλοκαίρι...
...τότε εγώ θα βάλω το μαγιό μου, θα στήσω την ομπρέλα μου και θα το περιμένω!

Usual suspect στη γειτονιά μου

Υπάρχει μια υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα που είναι στη γειτονιά μου που έχει πραγματικά πολύ πλάκα. Είναι μια κοπέλα σαν να βγήκε από παραμύθι, είναι πραγματικά στον κόσμο της. Δεν είναι απλώς ένας δημόσιος υπάλληλος, όπως όλοι οι άλλοι συνάδελφοι της στα γκισέ. Δηλαδή να κάθονται και να κάνουν τη δουλειά τους με το πάσο τους, να μιλάνε στο τηλέφωνο, να καπνίζουν στα μούτρα μας και να κουτσομπολεύουν μέχρι να πατήσουν το κουμπί για τον επόμενο.


Αυτή είναι η προσωποποίηση της σωστής υπαλλήλου αλλά και λίγο χαζής συγχρόνως. Την είδα πρώτη φορά όταν την είχαν βάλει στο πόστο του ΟΑΕΔ, να πληρώνει δηλαδή τους ανέργους το επίδομα ανεργίας τους. Εκείνη τη μέρα λοιπόν η φίλη μας δούλευε σε εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, κοίταζε πολύ προσεκτικά τα χαρτιά που της έδιναν, δεν ήξερε τι ακριβώς να κάνει, τα ξανακοιτούσε, κάποια στιγμή τα ξεμπέρδευε και έδινε τα χρήματα. Μια κυρία εκείνη την μέρα την είχε ρωτήσει εκνευρισμένη: «Καινούρια είσαι;» Και αυτή απλά έσκυψε το κεφάλι. «Φαίνεται», της απάντησε. Την πρόσβαλλε κανονικά αλλά δεν ίδρωσε το αυτί της. Συνέχισε τη δουλειά της.


Την επόμενη φορά την είδα σε ένα ταμείο να εξυπηρετεί κανονικά τον κόσμο αλλά και αυτούς για τον ΟΑΕΔ. Εκείνη την μέρα έγινε το έλα να δεις. Ήταν η μέρα που δίνανε μαζί με το επίδομα και το δώρο Χριστουγέννων, πολύ νωρίτερα από την ορισμένη ημερομηνία, οπότε όπως ήταν λογικό οι ουρές έφταναν μέχρι έξω. Και υπήρχαν μόνο δύο ταμεία για τον λόγο αυτό, ένα το δικό της κι άλλο ένα. Το τι άκουσε η κοπέλα εκείνη τη μέρα δεν περιγράφεται. Τη βρίσανε αρκετά. Αλλά αυτή ατάραχη συνέχιζε τη δουλειά της. Όταν μάλιστα ένας εξυπνάκιας έδωσε τα χαρτιά του σε έναν που ήταν μπροστά μπροστά στην ουρά και εξυπηρετήθηκε γρηγορότερα, αυτή το δέχτηκε. Κι όταν το κατάλαβαν οι άλλοι μόνο που δεν πιάστηκαν στα χέρια. Μάλιστα λέγανε να βγούνε έξω να λογαριαστούνε. Τον τσαμπουκά μάλιστα τον έκανε ο παράνομος, αυτός δηλαδή που έδωσε τα χαρτιά στον φίλο του. Αυτή; Χαρτιά της έδωσαν, χαρτιά πήρε. Που να φανταστεί ότι ο κύριος έκανε κομπίνα;


Σήμερα, ξαναπήγα στην τράπεζα. Πέρασε από μπροστά μου ενώ στεκόμουν στην ουρά και την ξαναθυμήθηκα. Την είδα που πήγε και κάθισε σε ένα γραφείο. Έχει και γραφείο τώρα, σκέφτηκα, κάποιος την εκτίμησε εδώ μέσα. Πολύ σύντομα ένα κορίτσι με πολύ χαρτούρα πήγε και κάθησε στο γραφείο της για να τη ρωτήσει κάτι. Ήταν μακριά και δεν άκουγα τον διάλογο, αλλά η γλώσσα του σώματος αρκούσε. Η υπάλληλος κοιτούσε τα χαρτιά, κοιτούσε λίγο πιο πέρα από την οθόνη του υπολογιστή της, χαμένη, σηκωνόταν για λίγο πήγαινε λίγο δεξιά σαν να σκέφτεται, σαν να ψάχνει κάτι και μετά ξανακαθόταν, έτριβε τη μύτη της, κοίταζε διστακτικά την κοπέλα και μετά πάλι μια από τα ίδια. Σαν να είχαν φέρει έναν γιατρό να κάνει δουλειά τραπεζικού! Σαν να μην ξέρει που παν τα τέσσερα. Η κοπέλα έφυγε και πήγε τελικά σε ένα ταμείο, δεν ξέρω αν εξυπηρετήθηκε τελικά πάντως δεν φαινόταν και πολύ ευχαριστημένη. Μετά την υπάλληλο πλησίασε κάποιος άλλος και την ρώτησε κάτι. Αυτή έψαχνε σε κάτι ντοσιέ, τα άνοιγε, τα έκλεινε, κοίταγε λίγο αριστερά δεξιά, δεν ζήταγε βοήθεια απλά έψαχνε τη λύση.


Φόραγε και μια ροζ μπλουζίτσα, σαν καραμελίτσα ήτανε, δεν είναι ομορφούλα, είναι κάπως περίεργη άλλα νέα κοπέλα, με μια συστολή, μια ντροπή. Όμως από μέσα της φαίνεται ότι είναι πολύ ευχαριστημένη που δουλεύει εκεί. Την είχα δει και μια φορά να φεύγει από την Τράπεζα, την ώρα που έκλεινε και να χαμογελάει μόνη της στο δρόμο. Να είναι ευτυχισμένη. Θέλω μια μέρα να πάω να τη ρωτήσω κάτι να δω τι θα μου πει. Μου θυμίζει λίγο τον Kevin Spacey στους Συνήθεις Ύποπτους, στο τέλος. Όποιος το έχει δει καταλαβαίνει τι εννοώ. Κρύβει ένα μεγάλο μυστικό γι’αυτό χαμογελάει. Μη σου πω ότι είναι και η διευθύντρια της Τράπεζας και το παίζει υπάλληλος. Δεν ξέρω, έχω προβληματιστεί πολύ με αυτή την κοπέλα. Δείχνει άσχετη αλλά δείχνει και έξυπνη. Δείχνει χαζή αλλά κάτι δεν πάει καλά. Ποιος ξέρει; Τουλάχιστον περνάω ευχάριστα την ώρα μου περιμένοντας να έρθει η σειρά μου…

Πείτε μου τώρα ότι το Rocky ήταν τυχαίο...

Πάει κι ο Θέμος. Αναμείνατε στο ακουστικό σας, σύντομα θα βρει κάποιον να τον πληρώνει για να τα χώνει!

Επέστρεψα με αναμνήσεις

Το πιστεύετε, δεν το πιστεύετε, εγώ γύρισα. Είχα πάει Βουδαπέστη! Και ρίξαμε τόσο περπάτημα που λέω να κάτσω για κανένα μήνα τώρα! Και το Σάββατο ξυπνήσαμε και το είχε στρώσει… Χιόνι, όχι αστεία! Πολύ χιόνι, σοβαρά. Και κρύο, πολύ κρύο.

Χάρηκα πολύ με αυτό το ταξιδάκι, περάσαμε καταπληκτικά. Από τη Βούδα στην Πέστη και πάλι πίσω. Οι άνθρωποι καταπληκτικοί. Μπορεί να μην ξέρουν ούτε λέξη στα αγγλικά αλλά αν σε δουν με χάρτη στο δρόμο να ψάχνεσαι θα έρθουν να σε βοηθήσουν από μόνοι τους. Συγκοινωνίες άψογες, το μετρό και το τραμ σε πάνε παντού. Πήγαμε και σε ένα απίστευτο χωριουδάκι το Σάββατο, το Szentendre, 25 χλμ. από τη Βουδαπέστη. Φυσικά, ξεναγός εγώ!
Άντε να εμφανιστούν και οι φωτογραφίες να γίνουν αναμνήσεις!

ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΛΕΙΠΩ

...Θα βρίσκομαι εδώ.....! Σαν παραμύθι...

Το Google καταστρέφει τη μνήμη

Όχι δεν κάνω προπαγάνδα κατά του αγαπημένου μου Google. Το Google είναι το σπιτάκι μου. Μπορώ να ψάχνω ώρες εκεί, να χάνομαι στις σελίδες του. Το αγαπώ πραγματικά, είναι ένας καλός φίλος μου. Όμως διάβασα κάτι σήμερα στο ΒΗΜΑgazino και με προβλημάτισε πολύ. Λέει, λοιπόν, ότι Aμερικάνοι ειδικοί λένε ότι η εξάρτησή μας από το διάσημο ψαχτήρι θα έχει σύντομα και επιπτώσεις. Σήμερα δεν υπάρχει λόγος να απομνημονεύεις πρωτεύουσες, μικρές λεπτομέρειες, ονόματα, ημερομηνίες. Με ένα κλικ στο Google έχεις όλες τις πληροφορίες μπροστά σου. Όμως έτσι, σε λίγα χρόνια, δεν θα χρειάζεται να θυμόμαστε τίποτα. Το μυαλό θα είναι άδειο δηλαδή; Ό,τι θέλει θα το βρίσκει τη στιγμή που το θέλει και μετά θα το πετά γιατί θα είναι σίγουρο ότι θα το ξαναβρεί μόλις το ζητήσει. Δεν είναι τρομακτικό; Η αλήθεια είναι ότι δεν αξίζει να συγκρατήσεις στη μνήμη σου πότε είχε γενέθλια ο Walt Disney, δεν προσβάλλεις κανέναν αν δεν το ξέρεις, όμως αν θέλεις να το γράψεις κάπου, να το αναφέρεις σε μια κουβέντα, θα το αναζητήσεις, ξέρεις που. Εντάξει εγώ δεν θα το ξεχάσω αυτό. Ο Walt Disney έχει γενέθλια την ίδια μέρα με εμένα. Ψάξε στο Google και θα με θυμηθείς.

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΤΑ ΠΩ

Μου τη σπάνε πολλοί άνθρωποι αλλά κυρίως άνθρωποι που κάνουν τους έξυπνους, που καπελώνουν τους άλλους, που μιλάνε συνεχώς, που σε ένα meeting δεν ξεχωρίζουν ποιος αξίζει και ποιος όχι, ποιος πρέπει να μιλήσει και γιατί. Που δεν καταλαβαίνουν πως αν θέλεις να γράψεις κείμενο θα φωνάξεις κειμενογράφο και όχι όποιον πέρναγε από έξω για να κάνεις χαβαλέ. Αν γίνονται έτσι τα brainstorming εμένα να με βράσεις.

Αν με πληρώνεις για να κάθομαι μπορώ να το κάνω κι από το σπίτι μου. Δεν κατεβαίνει ιδέα αν δεν μου αρέσει το περιβάλλον και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Ουφ τα είπα και ξέσπασα!

Καθρεφτίσου

Αυτές τις μέρες απέφυγα να μετακινηθώ με το αυτοκίνητο και πήρα τρόλεϊ, λεωφορείο, μετρό. Δεν ξέρω αν γλίτωσα χρόνο, πάντως διατήρησα την ψυχραιμία μου, δεν έψαξα για θέση πάρκινγκ και σε γενικές γραμμές ήμουν ήρεμη και …καλός άνθρωπος.

Όμως έκανα και κάτι άλλο. Παρατήρησα τον κόσμο. Τον κόσμο που περιμένει στις στάσεις, που στηρίζεται στις λαβές των λεωφορείων, που ξεχνά να ακυρώσει το εισιτήριο του, που ρωτά «στρίβει Ιπποκράτους;», που ακούει μουσική στο i-pod, που απαντά στο κινητό όταν χτυπά στο ρυθμό του Μαζωνάκη.

Υπάρχει κόσμος που δεν σηκώνεται όταν βλέπει εγκύους, μάνες με μικρά παιδιά, υπάρχουν γυναίκες που κάνουν καμάκι στον οδηγό και του αποσπούν την προσοχή, υπάρχουν οδηγοί που οδηγούν με το ένα χέρι. Υπάρχουν κι οι τροχονόμοι που διαλύουν την κίνηση στους δρόμους και μόλις την αποτελειώσουν πάνε στην άκρη και ξεκουράζονται. Υπάρχει το τρίγωνο των Βερμούδων, Φειδιππίδου και Αλεξάνδρας και Κηφισίας, εκεί που αξίζει να πάρεις ένα μυθιστόρημα μαζί σου, μέχρι να περάσεις θα έχεις διαβάσει τρία κεφάλαια. Υπάρχουν πολλά μπιπ, πολλές κόρνες, υπάρχει κόσμος χαμένος, υπάρχουν κυρίες με κραγιόν, με γούστο, φοιτητές που κανονίζουν για το βράδυ. Υπάρχουν κι αυτοί που περπατάνε παράλληλα με το τρόλεϊ και ίσως φτάσουν πιο νωρίς στον προορισμό τους.

Παρατήρησα και κάτι άλλο όμως. Κάτι ωραίο. Είδα ανθρώπους να καθρεφτίζονται στα τζάμια. Στο τζάμι του λεωφορείου. Στις διαφημίσεις στις στάσεις. Να κοιτάζονται, να χαζεύουν τη φάτσα τους. Να φτιάχνουν το μαλλί. Είχε πλάκα γιατί το κάνουν μηχανικά. Είχε περάσει αρκετή ώρα από την ώρα που έχουν κοιταχθεί στον δικό τους καθρέφτη, φεύγοντας από το σπίτι το πρωί και τώρα όλο αγωνία κοιτάζονται στον… πρόχειρο καθρέφτη του δρόμου.
Σίγουρα το έχω κάνει κι εγώ αλλά γίνεται ασυναίσθητα. Στα τζάμια αυτά δεν βλέπεις ακριβώς τον εαυτό σου, βλέπεις κάποιον άλλο. Που πάει στο σημαντικό ραντεβού, στον γιατρό, στο σινεμά, στη δουλειά, στο σπίτι, στον παράνομο δεσμό. Είναι μια ματιά μέσα από τα μάτια του δρόμου. Μια φευγαλέα ματιά μέχρι να έρθει το λεωφορείο. Μια ματιά που κρύβει κοκεταρία, αγωνία, σιγουριά, επιβεβαίωση. Η όψη σου στο τζάμι είναι ωραία. Καθρεφτίσου κι εσύ, μπορείς!

Δεν διαβάζω πια

Δεν διαβάζω, δεν διαβάζω. Δεν είναι ότι δεν θέλω αλλά δεν μπορώ πια να διαβάσω. Διαβάζω μια σελίδα ενός βιβλίου σε δευτερόλεπτα σαν τα κινεζάκια. Και παίρνω το γενικό νόημα όμως χάνω τόσα πολλά. Σκανάρω τη σελίδα στο τσακ μπαμ και να τελείωσα. Μπαίνω στα blog και πάω πάνω κάτω με τα μάτια μου σαν να βιάζομαι. Σε δευτερόλεπτα έχω καταλάβει αν μου άρεσε αυτό που διάβασα, ή έτσι νομίζω. Δεν δίνω δεύτερη ευκαιρία. Βαριέμαι να κάτσω να δω μία μία τις λέξεις και να νιώσω το νόημα τους. Δεν είμαι καλά. Τα περνάω όλα επιφανειακά. Πάνε κι έρχονται στιγμές. Δεν μένει τίποτα. Τόσες σελίδες, τόσες σκέψεις φεύγουν, πετάνε. Κι εγώ τις περνάω με μια ματιά. Είναι πρόβλημα αυτό ιατρικό άραγε;

Προβληματίζομαι. Think fast read fast and then make a difference.

Έκανα ένα τεστ στο http://mindbluff.com/askread.htm και κοίτα τι μου έβγαλε:
«You read between 700 - 750 words per minute. Extremely efficient reading level. (The average rate is between 200 - 250 words per minute.) It is assumed that you did not skim the words nor fail to understand the meaning of what was read. » Να ανησυχήσω;

Θεέ μου δεν πάω καλά. Δεν θα προλάβω να διαβάσω το νόημα της ζωής. Τρώω τις λέξεις. Μάλλον δεν είναι διάβασμα αυτό αλλά εξερεύνηση της σελίδας. Είναι σαν να ξεκινάς να πας μια βόλτα και ξαφνικά αρχίζεις να τρέχεις για να δεις όσο περισσότερα πράγματα μπορείς. Αλλά δεν τα εκτιμάς, αυτό δεν ήθελες από την αρχή;

Να ήμουν πολυάσχολη, να πω. Στο ίντερνετ κυκλοφορούν τόσες συμβουλές για busy άτομα που θέλουν να διαβάζουν γρήγορα. Εγώ όμως το έχω έμφυτο και τώρα τελευταία παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Λες και μου έχουν πει «αυτό το μήνυμα θα αυτοκαταστραφεί, αστυνόμε Σαΐνη διάβασε το γρήγορα».

Φτάνει, ως εδώ. Θα διαβάσω αυτό που μόλις έγραψα συλλαβή προς συλλαβή. Και μετά θα λιποθυμήσω από την κούραση.

ΜΕ ΛΕΝΕ ΦΡΑΝΚ

Μέρος 2ο
Έχω άσχημα νέα. Εδώ και μια βδομάδα έχω πεθάνει. Δεν είναι η κλεισούρα, είναι κάτι άλλο, κάτι που δεν περίμενα πως θα συμβεί. Kάπνιζα στο μπαλκόνι με το τσιγάρο στο ένα χέρι και το κινητό στο άλλο και έστελνα εκείνο το μήνυμα, από αυτά που δεν χωράνε απάντηση. Mάλλον ζαλίστηκα, ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν και παραλίγο να μου πέσει το κινητό από το χέρι. Tο έσωσα την τελευταία στιγμή αλλά είχα ήδη πάρει κλίση και έπεσα στο κενό. Tελικά το κινητό τη γλίτωσε. Προσγειώθηκε πάνω μου και δεν έπαθε τίποτα. Mόνο εγώ έμεινα εκεί, στο πεζοδρόμιο, φαρδύς πλατύς, με εσωτερική αιμορραγία. Πρέπει να πέθανα αμέσως αν και θυμάμαι τον εαυτό μου να κοιτάω τον ουρανό, το μικρό κομματάκι με τα αστέρια που διακρινόταν ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Δεν με ενοχλεί που έπαθα ό,τι έπαθα, αν αναρωτιέστε γι΄αυτό. Aπλά κάπως αλλιώς είχα φανταστεί τις τελευταίες μου στιγμές. Ήταν λίγο άδικο, άδοξο να πεθάνεις με το κινητό στο χέρι. Kαι όλες αυτές οι ιστορίες για το ότι προλαβαίνεις να δεις να περνάνε από μπροστά σου όλες οι σημαντικές στιγμές της ζωής σου, σας διαβεβαιώνω ότι είναι όλα ψέματα. Eδώ καλά καλά δεν πρόλαβα να καταλάβω τι συμβαίνει και είχα βρεθεί τρεις ορόφους πιο κάτω. Δεν με πειράζει που πέθανα έτσι απλά πίστευα πως αφού τόσα χρόνια ήμουν φανατικός θαυμαστής του Kλαρκ Kεντ, αυτός κάποια στιγμή θα μου το ξεπλήρωνε. Kαι αυτή ήταν μια ιδανική ευκαιρία. Mάλλον τον αιφνιδίασα, πάντως δεν ήρθε.

Tο περίεργο είναι πως τη στιγμή που έφευγα νομίζω πως άκουσα το κινητό να χτυπάει. Σαν να έρχεται μήνυμα δηλαδή. Είχα πρόσφατα αλλάξει τον ήχο του μηνύματος οπότε δεν μπορώ να είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος. Tώρα που το σκέφτομαι είμαι σίγουρος πως το άκουσα. Aλλά μόλις είχα κλείσει τα μάτια μου οπότε δεν πρόλαβα να δω αν η οθόνη φωτίστηκε με εκείνο το ελπιδοφόρο, πράσινο, φωσφορίζον χρώμα κι αν εμφανίστηκε η φράση: Nέο Μήνυμα; Kαι έχω μείνει με την απορία. Tο μήνυμα που δεν χώραγε απάντηση μήπως την χώρεσε τελικά; Kαι αν ναι, δεν είναι άδικο να είχα πέσει ακριβώς εκείνη τη στιγμή από το μπαλκόνι; Aς είχα προλάβει τουλάχιστον να το διαβάσω. Aλλά μπορεί μετά να ήταν χειρότερα τελικά. Nα ένιωθα πολύ άσχημα τώρα που δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι. Aν ο παραλήπτης του μηνύματος είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμά μου τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για μένα τώρα.

Tέλοσπαντων ό,τι έγινε έγινε και δεν μπορώ να το αλλάξω. Aπλά τώρα καταλαβαίνω ότι ο συνδυασμός τσιγάρο και κινητό κάνει κακό στην υγεία. Mου το λέγανε αλλά δεν το πίστευα, όμως τώρα το κατάλαβα μια και καλή. Γι΄αυτό σας συμβουλεύω να μη τους δίνεται τόση σημασία ή τουλάχιστον να μη τα χρησιμοποιείτε συγχρόνως και μάλιστα στο μπαλκόνι, στην άκρη του συγκεκριμένα. «Zωή σου είναι ό,τι έδωσες», αν κι εγώ δεν πρόλαβα να δώσω και πολλά. Kι αν είναι ιεροσυλία να αναφέρω στην ίδια πρόταση τον Σεφέρη και το κινητό μου τότε μάλλον ήμουν παιδί της εποχής μου που μέσα στη σύγχυση δεν ξέρει από που να πιαστεί και που να δώσει σημασία. Σε αυτά που του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη ή στα άλλα που τον παρασύρουν σε σκέψεις;

Ίσως αν αυτό που έγραψα στο μήνυμα το έλεγα κατά πρόσωπο το χειρότερο που θα μπορούσε να μου συμβεί είναι να μου κλείσουν την πόρτα στα μούτρα. Tώρα ούτε την απάντηση ξέρω αλλά πέθανα κιόλας. Mε λίγους μώλωπες στο πρόσωπο και στην καρδιά θα είχα ξεμπερδέψει. Tώρα το μόνο που επέζησε είναι το κινητό μου. Δεν πειράζει, σε λίγο καιρό το καινούριο μοντέλο θα το έχει ξεπεράσει κι εγώ θα μείνω για πάντα με την απορία.

ΜΕ ΛΕΝΕ ΦΡΑΝΚ

Μέρος 1ο

Mε λένε Φρανκ. Eίμαι κλεισμένος εδώ και ένα μήνα στο σπίτι μου και ζω μόνο με μια σκέψη. Nα καταφέρω να βρω αυτό που ψάχνω. Tο έχασα - δεν ξέρω πότε ακριβώς- και είμαι σίγουρος πως κάπου θα το βρω.

Kάθε πρωί τηλεφωνώ στη πιτσαρία και παραγγέλνω πίτσες. Tο delivery boy με κοιτάζει περίεργα και φεύγει αμέσως. Tο σπίτι είναι σκοτεινό, δεν ανοίγω τα παράθυρα, κάνει μια θανατηφόρα ζέστη, Aύγουστος στην Aθήνα κι εγώ σκοπεύω να μείνω εδώ μέχρι να το βρω. H τηλεόραση παίζει βίντεο κλιπ, δεν τολμάω να αλλάξω κανάλι μήπως και μάθω κάτι και με ταράξει. Kαπνίζω ακατάπαυστα, πήρα τρεις κούτες John Player πριν δύο μήνες από έναν Πακιστανό στην Oμόνοια και προσπαθώ να θυμηθώ που το έχασα. Tο μυαλό μου ταξιδεύει. Ώρες ώρες χάνω την αίσθηση του χρόνου, ξεχνάω ακόμα και την πρωινή παραγγελία. Δεν κοιμάμαι σχεδόν καθόλου.

Kοιτάζω το κρεβάτι και μου έρχεται στο μυαλό η ομορφιά της. Mέσα από τα μάτια μου ήταν πάντα όμορφη. Mε τον δικό μου τρόπο την έκανα να νιώθει ευτυχισμένη. Mε μια μόνο κίνηση την είχα κάνει δυστυχισμένη. Δεν θυμάμαι γιατί έφυγε εκείνο το μεσημέρι, θυμάμαι μόνο ότι της άνοιξα την πόρτα και την άφησα να φύγει. Mετά κλείδωσα και δεν ξαναβγήκα.

Το Φρανκ δεν είναι το πραγματικό μου όνομα, εκείνη με φώναζε Φρανκ γιατί της θύμιζα τον ήρωα του Nάνου Αστρονόμου. Όχι, ούτε νάνος είμαι, ούτε αστρονόμος, όμως της τον θύμιζα κι εγώ δεν είχα παρά να μάθω να ακούω σε αυτό το όνομα, τουλάχιστον όταν με φώναζε εκείνη.

Σήμερα έψαξα τα παλιά μου χειρόγραφα μήπως και κάτι μου θυμίσει που βρίσκεται αυτό που ψάχνω. Έκανα άνω κάτω το δωμάτιο. Mετά πήγα και ήπια δύο ποτήρια νερό. Και ξάπλωσα λιγάκι για να ξεκουραστώ. Aποκοιμήθηκα χωρίς να το καταλάβω. Ξύπνησα ιδρωμένος. H ζέστη είναι ανυπόφορη. Σκέφτομαι να αγοράσω έναν ανεμιστήρα αλλά αυτό θα σήμαινε ότι πρέπει να βγω. Kι εγώ θέλω να κάνω το παν για να το αποφύγω.

Eίναι που δεν χτυπάει καθόλου το τηλέφωνο. Mόνο μια φορά κι αυτό ήταν από την πιτσαρία για να επιβεβαιώσουν την παραγγελία.

Νομίζω πως τελικά αυτό που έψαχνα δεν θα το βρω. Tο παίρνω σιγά σιγά απόφαση. Πώς να βρεις κάτι που έχασες και έμαθες να ζεις χωρίς αυτό; Kαμιά φορά μπορεί να βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου και να το αγνοείς. Ψάχνω ένα σημάδι ότι θα γυρίσει και δεν το βρίσκω πουθενά.

Νομίζω ότι θα στείλω ένα μήνυμα. Κι αν είμαι τυχερός ίσως λάβω την απάντηση που θέλω.

My own private hero

Εγώ κι ο Jack (o Bauer όχι Kerouac) σκεφτόμαστε να κατέβουμε στο κέντρο να ψωνίσουμε γιατί έχει εκπτώσεις. Έχω δει στη Zara κάτι πολύ ωραία πουλοβεράκια που θα του πηγαίνουν πολύ. 19,90 ευρώ.

Θα φορέσουμε τα αλεξίσφαιρα γιλέκα μας και θα κατηφορίσουμε στην Ιπποκράτους. Στη διασταύρωση με την Σκουφά ο Jack θα σκανάρει προσεκτικά το δρόμο και θα κοιτάξει έναν προς έναν τους πεζούς που μας προσπερνάνε. Στο βλέμμα τους θα διακρίνει αν είναι κακοποιά στοιχεία, θα μου πει να σκύψω και μια σφαίρα θα περάσει ξυστά από το κεφάλι μου. Θα τρέξουμε προς το Κολωνάκι, θα μπούμε σε ένα Starbucks κι ο Jack θα με κεράσει ένα Frappuccino Affogato Caramel Cream.

Στο κινητό θα έρθει ένα μήνυμα. Φημολογείται ότι θα γίνει επίθεση στο Σύνταγμα. Πρέπει να σώσουμε τους περαστικούς από πιθανή έκρηξη σε μυστική αποθήκη πυρομαχικών η οποία βρίσκεται ακριβώς κάτω από το σημείο που τοποθετείται το χριστουγεννιάτικο δέντρο της Αθήνας. Θα συμβεί σε λίγα δευτερόλεπτα.

Θα βγούμε στο δρόμο, θα σταματήσουμε το πρώτο Jeep Grand Cherokee που θα περάσει από μπροστά μας. Ο Jack θα βγάλει με τη βία τον οδηγό δείχνοντας του το σήμα του και θα φτάσουμε στην πλατεία Συντάγματος σε χρόνο dt. Εκεί θα μας περιμένει ο Tony Almeida. Θα με βάλουν σε ένα ελικόπτερο και θα με στείλουν σπίτι για να μην κινδυνεύσω άλλο. Ο Jack κι ο Tony θα μείνουν εκεί να σώσουν τον κόσμο. Θα παρακολουθώ τις εξελίξεις από την τηλεόραση. Θα ψιθυρίσω: «Φτηνά τη γλίτωσα και σήμερα.»

Famous Last Words

Ο Δημήτρης πήρε να πιεί Red Bull ενώ γίνεται τόσος χαμός για τις παρενέργειές του. Και μου λέει «αφού τα πουλάνε στο σούπερμαρκετ». Θυμήθηκα τις famous last words. Πάντα βγάζουν γέλιο όσες φορές κι αν τις διαβάσεις…

Προλαβαίνουμε να περάσουμε απέναντι.


Παράξενη γεύση έχει.


Μπα, δεν είναι και πολύ κλειστή η στροφή.


Τι είπες γίνεται αν τραβήξεις την περόνη;


Καλό σκυλάκι...


Να πάρει, τα μπέρδεψα με τις ασπιρίνες...


Σίγουρα αντέχει η γέφυρα;


Συμβαίνει τίποτα ρε μάγκα;


Αυτή την μηχανή θα την ονομάσω αεροπλάνο.


Τώρα είπε 5 ή 50 γραμμάρια νιτρογλυκερίνη;


Ηρεμήστε κυρίες και κύριοι, το τηλεφώνημα ήταν φάρσα.


Ωχ, ξέχασα το αλεξίπτωτο.


Σου μυρίζει κι εσένα υγραέριο;


Θα σου πω εγώ τώρα ποιος δεν ξέρει μπάνιο.


Ας κάτσουμε κάτω από το δέντρο μέχρι να περάσει η μπόρα.


Και γιατί να μην ταΐζω τα λιοντάρια;


Ας το ρισκάρουμε.


Εδώ είμαστε ασφαλείς.


Aντε φεύγω, γιατί θα με σκοτώσει ο πατέρας μου.


Ναι, τον έκλεισα τον γενικό.


Μόνο πάνω από το πτώμα μου.

Στρογγυλή Ζωή

Αν ήθελες να έχεις μια στρογγυλή ζωή τι θα έπρεπε να κάνεις; Αν ήθελες μια ζωή χωρίς γωνίες και απότομες στροφές που δεν ξέρεις που θα σε βγάλουν; Αν ήθελες μια καθημερινότητα με προβλέψιμες καταστάσεις, ψυχραιμία και νηφαλιότητα; Δεν ξέρω τι θα έπρεπε να κάνεις.

Γιατί η ζωή μου δεν έχει σχήμα τις μέρες αυτές. Δεν ξεκινάει κάπου, δεν τελειώνει αλλού. Οι ώρες περνάνε χωρίς να σε ρωτάνε αν πρόλαβες, αν θέλεις κι άλλο χρόνο. Ένα κενό, σαν δίνη που στριφογυρνάει, σε ρουφάει και σε πάει αλλού.
Είναι η απώλεια, το ξέρω. Δεν θέλει και πολλή σκέψη. Έχω χάσει την ηρεμία μου και αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι φαινομενικά είμαι ήσυχη. Πριν την μπόρα η νηνεμία. Κάνω τις δουλίτσες μου χωρίς παράπονα και περιφέρομαι στον χώρο σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Έχω έννοιες. Μικρές, μεγάλες, κρυφές. Όνειρα που μας ξυπνάνε μες τη νύχτα. Έχω την ανάγκη να γράψω. Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, τις τελευταίες μέρες ξεκινάει μέσα μου μια ιστορία. Φράσεις σκόρπιες που υπόσχονται πολλά. Θέλω να αρχίσω να γράφω για μένα και μετά για τους άλλους. Νομίζω πως πρέπει να κάνω μια πρώτη συνάντηση με τους ήρωες μου. Αν τους συμπαθήσω ίσως τους βάλω σε δράση. Αλλιώς θα τους αφήσω να ξεκουραστούν λίγα χρόνια ακόμη στον καναπέ, δίπλα μου, ενώ εγώ θα διαβάζω για άλλους ήρωες μακριά από εδώ, που ζουν τις ζωές τους, υποφέρουν, γελάνε, πεθαίνουν, ζουν.

Μια σκέψη σε φέρνει κοντά μου
Κι εγώ τη διώχνω
Τρομάζω
Άραγε θα σου αρέσει το παραδεισένιο τοπίο;
Θα έχει δροσιά, το air condition στο φουλ
Θα έχει μπισκοτάκια, κρουασάν
Θα έχει πολλά βιβλία και λευκά χαρτιά
Για να συνεχίσεις να γράφεις

Εκπέμπω SOS

Χιονίζει από χτες, το μπαλκονάκι έγινε άσπρο. Πριν από λίγο κόπηκε και το ρεύμα. Αν δεν δώσω σημεία ζωής σύντομα, θα έχω μείνει παγωμένη στο μικρό σπίτι στο λιβάδι.

View from the top

Μου χρειάζονται περίπου 15 λεπτά να διαβάσω between the lines τα καινούρια ποστ από τα blogs που έχω επιλέξει ως τώρα (τα έβαλα και σε περίοπτη θέση στο blog μου) και μετά να σκεφτώ αν θα γράψω κι εγώ σήμερα κάτι.

Περνάει η ώρα, μπαίνω στα σάιτ με αγγελίες, τζίφος κι εκεί, κάτι άσχετα ζητάνε, οπότε δεν στέλνω βιογραφικό ούτε σήμερα.

Θα ψάξω κανένα τραγουδάκι στα charts. Έτσι κάνω, βρίσκω τραγούδια που μπορεί να μην ξέρω, να μην έχω ακούσει ποτέ και που ξέρεις, μπορεί να μου αρέσουν. Αφού είναι τόσο popular, κάτι θα λένε. Μήπως δεν έχω γούστο τελικά στη μουσική και ακούω ό,τι ακούν κι άλλοι. Όχι, μάλλον ξέρω τι μου αρέσει αλλά ψάχνω κιόλας. Είμαι σε διαρκή αναζήτηση.

Θα θελα να βάλω μια λέξη στο google και να μου βγάλει την απάντηση του τι κάνουμε τώρα. Πώς συνεχίζουμε; Πιστεύω πως αν βρω τη λέξη θα βρεθεί πολύ εύκολα η απάντηση. Όμως πρέπει πρώτα να βρω τι ζητάω.

Αν βαρεθώ πολύ το σερφάρισμα θα μπω να παίξω κανένα point and click game που μου αρέσει πολύ, να πάθω τενοντίτιδα, όμως να καταφέρω να βγω από το σπίτι, έστω και στη φαντασία. Φυσικά, πάντα με τη βοήθεια των hints, που πας χωρίς hints, πουθενά. Κι όμως χτες έλυσα ένα χωρίς βοήθεια, δεν θυμάμαι πως το λένε, όμως ήταν σχετικά εύκολο.

Μετά θα πεταχτώ να δω τι παίζει η τηλεόραση, τι έχει το ψυγείο, ο φούρνος, η κάβα κλπ. Και μετά θα ξαναέρθω εδώ. Άσε Loop, μεγάλο κόλλημα η Adsl, έχε χάρη που η δική μου lovelife πάει καλά επειδή συστεγάζεται. Αλλιώς από το msn θα μιλάγαμε κι εμείς.

Έχει πλάκα όμως γιατί είμαστε δίπλα δίπλα, ο καθένας ασχολείται με τα δικά του (αν δεν ήταν κι εκείνος ο βόμβος από τα αεροπλάνα μια χαρά θα ήμασταν). Αρκεί να πάμε σουπερμάρκετ που και που για να μην ξεμείνουμε από προμήθειες και μπορούμε να μείνουμε για πάντα εδώ. Να κατεβάσει κάποιος και τα σκουπίδια please. Θα έρχονται οι φίλοι να μας βλέπουν, να παίζουμε βρέστο πέστο, ένα παιχνίδι style taboo. Μια χαρά θα είναι.

Αλλά δεν νομίζω ότι θα μου αρέσει να είναι πάντα έτσι. Θέλω να βγω κάποια στιγμή, να κάνω μια βόλτα. Θα σκουριάσω. Είχα πει κάτι και για γυμναστήριο αλλά δεν το θυμάται κανείς οπότε κάνω τη χαζή.

Περνάει η μέρα, δεν μπορώ να πω. Παίρνω τηλέφωνο και τη μαμά μου το απόγευμα. Σε μια εβδομάδα θα είμαι κοντά της. Την Κυριακή θα είναι σαράντα μέρες περίπου από τότε. Σαν να πέρασαν χρόνια είναι. Και όταν πάει το μυαλό εκεί νομίζεις ότι είναι ένα τηλέφωνο μακριά, ένα τρόλεϊ, ένας ποδαρόδρομος. Δεν ξέρω που είναι, αν υπάρχει, δεν ξέρω αν το έχω δεχτεί. Τρομάζω που ξεχνιέμαι, ίσως δεν θα έπρεπε. Αλλά σταμάτησα να κλαίω, κι αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό.

Θα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο, μια συγγραφέας με ένα επίθετο παρακαλώ. Αλλά προχτές πήγα στον Ιανό (το καινούριο στη Σταδίου) κι έπεσα πάνω σε στοίβες βιβλίων νεοεμφανιζόμενων γυναικών και αντρών που γράφουν. Όλοι γράφουν. Κι εσύ που με διαβάζεις γράφεις, κρυφά, φανερά. Να γράψω κι εγώ; Πάντα έγραφα εγώ. Αλλά σχεδόν πάντα αυτοβιογραφικά. Τώρα δεν έχει και πολύ ενδιαφέρον. Αν είναι να γράψω θα γράψω κάτι φανταστικό. Είναι να μην αρχίσω.

Ακόμη κι η αδελφή μου γράφει, καλά αυτή πάντα γράφει (βλέπε το comment της στο ποστ με τη wish list), κι ας σνομπάρει τα παιδιά θαύματα με ονόματα μηνών και μετά να λογοκρίνεται και να αλλάζει γνώμη. Γράφει κι ίσως είναι ένας καλός τρόπος να εξωτερικεύσεις όλα αυτά που νιώθεις, να τα διαβάσεις μετά και να καταλάβεις αν αξίζει τον κόπο τελικά να σε απασχολούν. Μπορείς να κάνεις και το κόλπο του ουρανού. Να δεις τον εαυτό σου από ψηλά. Σου το έχω πει, το ξέρεις. Αν το κάνεις κάτι θα κερδίσεις. Η αποστασιοποιημένη εικόνα πάντα βοηθάει. Ε, ποια είναι αυτή εκεί κάτω και τι κάνει; Α, ωραία και ενδιαφέρουσα που είναι η ζωή της. Πολύπλοκη αλλά ωραία. Υπάρχει και το google earth αν δυσκολεύεσαι.

MISERY

Τώρα μπορώ να μιζεριάσω όσο θέλω. Να βάλω τα γυαλιά μου, να κουκουλωθώ στον καναπέ, να φάω Lila Pause, να πιω σαμπάνια με γεύση raspberry και να κλαίω τη μοίρα μου. Το ταβάνι σταμάτησε αλλά είναι λύση της στιγμής. Έλαβα αρνητική απάντηση από τη δουλειά που περίμενα. Με ξεπέταξε με ένα mail. Κι είχα τόσες ελπίδες. Από αντίδραση έστειλα δύο βιογραφικά μαζεμένα σε κάποιες αγγελίες που άφηνα μέχρι να δω αν θα μου απαντούσαν θετικά.
Το μωρό μου έρχεται αγκαλιά μου κι εγώ δεν είμαι στα καλά μου σήμερα. Θέλω να βουλιάξω στον καναπέ και να μείνω εκεί. Να κρυφτώ κάτω από την κίτρινη κουβέρτα. Δεν θέλω να είμαι άλλο ένα νούμερο στις στατιστικές περί ανεργίας γαμώτο. Στις 24 πέφτει το επίδομα, να ναι καλά κι αυτοί. Αλλά παρατράβηξε και κάτι πρέπει να γίνει.
Αύριο θα πάω να αγοράσω ένα βιβλίο για το οποίο διάβασα στο blog της psipsinel. Λέγεται «Οι πέντε άνθρωποι που συναντάς στον παράδεισο» και είναι του Albom Mitch, από τις εκδόσεις Διόπτρα. Πρέπει όμως πρώτα να τελειώσω τον «Κλειστό Κύκλο» του Τζόναθαν Κόου. Είπαμε δεν θα αφήσουμε βιβλία στη μέση φέτος.
Ελπίζω οι υπόλοιπες ημέρες αυτές της εβδομάδας να μην περάσουν έτσι βαρετά αλλά και χωρίς άγχος. Θα μου ασπρίσουν τα μαλλιά σε μια νύχτα! Κάτι πρέπει να γίνει. Το ζώδιο τι λέει;

Bad Luck

Το ταβάνι στάζει, το μάτι έχει κριθαράκι, έχω ξυπνήσει από τις 8, ο υδραυλικός δεν ήρθε, το τηλέφωνο δεν χτύπησε ακόμη, πεινάω και περιμένω να φάμε.
Μια λάμψη αισιοδοξίας στο βάθος: το πρωί το limewire κατέβαζε με 40, χτες προβλήθηκε η διαφήμιση του Δημήτρη. Ευτυχώς υπάρχουν και λόγοι για λίγα χαμόγελα.

ΣΑΦΑΡΙ ΣΤΟ ΚΟΡΩΠΙ

Σήμερα το Micra με έβγαλε ασπροπρόσωπη. Συμπεριφέρθηκε σαν πραγματικό 4Χ4, διέσχισε δρόμους και δρομάκια, πέρασε λίμνες και πετραδάκια για να φτάσει στον προορισμό του. Κορωπί φίλοι μου. Όλο το βράδυ χτες μονολογούσα… Έχω να πάω και στο Κορωπί, Παναγία μου, πώς θα φτάσω εκεί; Κι αν στρίψω λάθος; Κι αν χαθώ; Δεν ήταν καν στο χάρτη το παλιοσημείο. Κι όμως έφτασα. Και περπάτησα μέσα στις λάσπες για να φτάσω στο μεγαθήριο των μεγαλοεκδόσεων. Καλά ήταν κι εκεί. Για να δούμε. Αναμείνατε στο ακουστικό σας.
Το απόγευμα είχα άλλο ραντεβού. Το συνδύασα με window shopping στο Χαλάνδρι. Δεν πήρα τίποτα. Δεν μου άρεσε και κάτι. Θα κρατήσω τα ευρουλάκια για τις εκπτώσεις. Μόνο την Athens Voice πήρα που είναι και τζαμπέ.
Επίσης παρατήρησα σήμερα κάτι πανέμορφα κτίρια στο δρόμο για το Χαλάνδρι, την οδό Εθνικής Αντιστάσεως. Έχω περάσει χιλιάδες φορές από εκεί και δεν τα είχα δει γιατί με το αυτοκίνητο δεν βλέπω τίποτα. Ενώ σήμερα πήρα το τρόλλευ γιατί βαριόμουν να ψάχνω να παρκάρω και τα είδα όλα. Μου άρεσε πολύ το περίεργο κτίριο της Πρεσβείας της Ιαπωνίας. Είχε και κάτι άλλα σε στυλ μονοκατοικίας πολύ ωραία και φροντισμένα. Μπορεί να μην είναι σπίτια αλλά γραφεία. Ποιος ξέρει;
Βρήκα μια φωτογραφία του κτιρίου της Πρεσβείας, χαχα, το google να ναι καλά!

THE WISH LIST

Σκέφτομαι να ζητήσω μερικά πραγματάκια από τον καινούριο χρόνο (του απευθύνομαι σαν να είναι ένας ανθρωπάκος που μπορείς να πας και να του ζητήσεις ό,τι θέλεις, να το σκεφτεί και αν θέλει να στο πραγματοποιήσει) και ένα καλό μέρος είναι να τα δημοσιεύσω είναι εδώ, στο blog, μήπως και τα δει κανένας καλός άνθρωπος κι αν περνάει από το χέρι του να κάνει κάτι. Λοιπόν, ξεκινάω:

Να βρω μια δουλειά που να μου αρέσει και να θέλω να ξυπνάω το πρωί για να πάω στο γραφείο μου, μια δουλειά που να με ενδιαφέρει, που να μην με κουράζει όσες ώρες κι αν δουλεύω κι αυτή, να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν να μου μάθουν κάτι, με ανθρώπους που θα μπορώ να συνεννοηθώ και να κάνω παρέα. Μια δουλειά σε ωραίο περιβάλλον που θα με εμπνέει, που θα με κάνει να βγάλω τον καλύτερο εαυτό μου, αυτόν που είναι καλά κρυμμένος αλλά ξέρω ότι υπάρχει.

Να καταφέρω να κατανοήσω τι σημαίνει να φεύγει κάποιος από τη ζωή σου, να φεύγει από την δική του ζωή, να βρω έναν τρόπο να καταλάβω που πηγαίνει κι αν είναι καλά εκεί που πάει, αν με βλέπει, με ακούει και τον ενδιαφέρει τι συμβαίνει στον μικρόκοσμό μας. Να ξεπεράσω την απουσία, να κρατήσω όλες τις όμορφες στιγμές, να γεμίσω το κενό με αναμνήσεις και να είμαι προετοιμασμένη για όλα όσα συμβούν στο μέλλον.

Να καταφέρω να βρω τα πέντε επεισόδια της σειράς 24 season 4 που μου απομένουν και να δούμε παρεούλα σε μαραθώνιο για άλλη μια φορά τον αγαπημένο Jack Bauer να σώζει αυτόν τον κόσμο από τους τρομοκράτες.

Να νοικιάσω το δώμα σε κανένα καλό παιδί, που να πληρώνει στην ώρα του και να μην έχει παραξενιές, να γίνουμε ίσως φίλοι εκεί πάνω στα ανεμοδαρμένα ύψη.

Να διαβάσω όσα περισσότερα βιβλία μπορώ και να μην βαριέμαι να συνεχίσω, να μην αφήσω κανένα βιβλίο στη μέση, να διαβάσω και παλιά βιβλία που θα έπρεπε να είχα διαβάσει, σε μια κουβέντα να έχω κάτι να πω και εγώ για τον τζέιμς τζους κλπ κλπ, να κρατήσω λίστα με τα βιβλία μου για να σας την δείξω του χρόνου εδώ σε αυτό το blog, αν υπάρχει ακόμη.

Να δω πολλές ταινίες, copy left για οικονομία και να τις συλλέξω στο πολύ όμορφο τσαντάκι για cd, dvd που μου πήρε δώρο ο αδερφούλης μου την Πρωτοχρονιά.

Να περάσω πολύ χρόνο με τα ανίψια μου και την αδερφή μου που αγαπώ τόσο πολύ, ακούγεται τόσο μελό αλλά τα δύο διαβολάκια είναι τα μοναδικά πλάσματα στον κόσμο που με κάνουν τόσο ευτυχισμένη και μόνο που λένε το όνομά μου, να βρω τρόπους να περνάμε καλά και να μην αφήνουμε τον χρόνο να περνάει χωρίς να συναντιόμαστε να μην χάνουμε επαφή γιατί όλος ο κόσμος μου κρύβεται στα ματάκια τους.

Να διατηρήσω την όμορφη σχέση που έχω με την αγάπη, μια σχέση που έχει την έδρα της εδώ στο μικρό σπιτάκι και εξελίσσεται τόσο καλά, και έχει τόσο μέλλον. Να μιλάμε πάντα για όλα, να μην αφήνουμε να πέσει κάτι κάτω και ξεχαστεί, να μην πάμε για ύπνο θυμωμένοι, να λύνονται όλα πριν βραδιάσει και το πρωί να ανοίγουμε το παράθυρο να μπει ο χειμωνιάτικος ήλιος.

Να κάνουμε επιτέλους αυτό το ταξίδι στην Βουδαπέστη μαζί με τον αδελφό μου και το Ειρηνάκι και να περάσουμε τόσο καλά, αξέχαστα. Να φέρουμε πίσω σουβενίρ, αναμνήσεις και φωτογραφικό υλικό για να μείνει για πάντα στο άλμπουμ της καρδιάς μας.

Να μη φοβάμαι να πάω στη Σίνα, μήπως και δω ότι κάποιος λείπει από εκεί. Θα είναι εκεί η μαμά μου που είναι μέσα στην καρδιά μου και ο αδερφός μου που καλύπτει το άλλο μισό και αγωνιά για το τελευταίο παλιομάθημα στο Χημικό.

Να βρίσκω φτηνές ή ακόμη και δωρεάν εκδηλώσεις να πηγαίνω, να μην κάθομαι σπίτι και μιζεριάζω, υπάρχουν τόσο ενδιαφέροντα πράγματα που γίνονται στην Αθήνα και μερικά δεν στοιχίζουν ούτε ένα ευρώ. Να βγω, να διασκεδάσω, να περπατήσω με γαντάκια και κασκόλ γιατί πολύ γκούχου γκούχου τελευταία ακούω.

Να πάρω μίξερ να κάνω γλυκά και κέικ τα οποία δεν θα τρώω ολόκληρα γιατί η ζυγαριά παραμονεύει. Όπως ο λύκος στα παραμύθια της Παναγιώτας.

Να μην γράφω πάντα με στυλ τόσο μελό στο blog μου.

Να μπει κανένας χριστιανός να γράψει κανένα comment γιατί το blog διψάει για comments.

Να χαμογελάω.

Να κερδίσω τα καλλιστεία (χαχα, όλα είναι σχετικά)

Για να δούμε λοιπόν. Πότε θα αρχίσω να τικάρω με οκ την λίστα μου;